Adhyaya 25

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत प्रवक्ष्यामि कथां कलशजन्मनः । यामाकर्ण्य नरो भूयाद्विरजा ज्ञानभाजनम्

வியாசர் கூறினார்—சூதரே, கேளுங்கள்; கலசத்தில் பிறந்தவர் (அகஸ்தியர்) பற்றிய கதையை நான் உரைக்கிறேன். அதைச் செவிமடுத்தவன் மாசற்றவனாய் உண்மை ஞானத்திற்குப் பாத்திரனாவான்.

Verse 2

गिरिं प्रदक्षिणीकृत्य श्रीसंज्ञं कलशोद्भवः । सपत्नीको ददर्शाथ रम्यं स्कंदवनं महत्

‘ஸ்ரீ’ எனப்படும் மலையை வலம் வந்து, கலசோத்பவ அகஸ்தியர் தம் மனைவியுடன் அப்பொழுது இனியதும் பெரிதுமான ஸ்கந்தவனத்தை கண்டார்.

Verse 3

सर्वर्तं कुसुमाढ्यं च रसवत्फलपादपम् । सुसेव्य कंदमूलाढ्यं सुवल्कलमहीरुहम्

அவ்வனம் எல்லா பருவங்களிலும் மலர்களால் நிறைந்தது; சுவைமிகு கனிகளைத் தரும் மரங்கள் பெருகின; அணுக எளிது, கிழங்கு-வேர் வளம் மிகுதி, நன்னார் பட்டை ஆடையணிந்த பெருமரங்கள் செழித்தன.

Verse 4

निवीतश्वापदगणं ससरित्पल्वलावृतम् । स्वच्छ गंभीरकासारं सारं सर्वभुवः परम्

அவ்வனம் காட்டு மிருகக் கூட்டங்களின்றி அமைந்தது; நதிகளாலும் தாமரைத் தடாகங்களாலும் சூழப்பட்டது; தெளிவும் ஆழமும் கொண்ட ஏரிகள் நிறைந்தது—பூமியின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் அதுவே உன்னதமான தங்குமிடம்.

Verse 5

नानापतत्रिसंघुष्टं नानामुनिजनोषितम् । तपःसंकेतनिलयमिवैकं संपदां पदम्

அவ்விடம் பலவகைப் பறவைகளின் கீச்சொலியால் முழங்கியது; பலவகை முனிவர் கூட்டங்கள் குடியிருந்தன. அது தவத்திற்கென நியமிக்கப்பட்ட ஒரே தாமம்போலும், எல்லாச் செல்வங்களுக்கும் ஒரே ஆசனம்போலும் தோன்றியது.

Verse 6

लोहितो नाम तत्रास्ति गिरिः स्वर्णगिरिप्रभः । सुकंदरप्रस्रवणः स्वसानु शिखरप्रभः

அங்கே ‘லோஹித’ எனும் மலை ஒன்று இருந்தது; அது பொன்னிறச் சிகரம்போல் ஒளிவிட்டது. அழகிய குகைகளும் வழிந்தோடும் நீரூற்றுகளும் உடையது; தன் சரிவுகளும் சிகரங்களும் தரும் பிரகாசத்தால் மின்னியது.

Verse 7

कैलासस्यैकशकलं कर्मभूमाविहागतम् । तपस्तप्तुमिव प्रोच्चैर्नानाश्चर्यसमन्वितम्

அது கயிலையின் ஒரு துண்டே இக்கர்மபூமிக்குத் தாழ்ந்து வந்ததுபோல் இருந்தது. உயர்ந்து நின்று, பலவித அதிசயங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தவம் செய்யவே அமைந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 8

तत्राद्राक्षीन्मुनिश्रेष्ठोऽगस्त्यः साक्षात्षडाननम् । प्रणम्य दंडवद्भूमौ सपत्नीको महातपाः

அங்கே முனிவருள் சிறந்த அகஸ்தியர், நேரில் ஷடானனன் (ஸ்கந்தன்) தரிசனம் பெற்றார். அந்த மகாதபஸ்வி, மனைவியுடன் சேர்ந்து தரையில் தண்டவத் प्रणாமம் செய்து விழுந்தார்.

Verse 9

तुष्टाव गिरिजासूनुं सूक्तैः श्रुतिसमुद्भवैः । तथा स्वकृतया स्तुत्या प्रबद्ध करसंपुटः

கைகளை கூப்பி அவர், கிரிஜாசுதன் (ஸ்கந்தன்) ஐ வேதங்களில் இருந்து எழுந்த ஸூக்தங்களால் போற்றினார்; மேலும் தாம் இயற்றிய ஸ்துதியாலும் புகழ்ந்தார்.

Verse 10

अगस्तिरुवाच । नमोस्तु वृंदारकवृंदवंद्य पादारविंदाय सुधाकराय । षडाननायामितविक्रमाय गौरीहृदानंदसमुद्भवाय

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவர்கூட்டம் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளையுடையவனே, சந்திரனுபோல் குளிர்ந்த அருளாளனே, அளவிலா வீரமுடைய ஆறுமுகனே, கௌரியின் இதயத்தில் எழும் ஆனந்தமாகப் பிறந்தவனே—உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 11

नमोस्तु तुभ्यं प्रणतार्तिहंत्रे कर्त्रे समस्तस्य मनोरथानाम् । दात्रे रथानां परतारकस्य हंत्रे प्रचंडासुर तारकस्य

உனக்கு நமஸ்காரம்—வணங்கி சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்குபவனே, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவனே, பரமத் தாரகனுக்குரிய திவ்ய ரதத்தை அருள்பவனே, கொடிய தாரகாசுரனை வதைத்தவனே।

Verse 12

अमूर्तमूर्ताय सहस्रमूर्तये गुणाय गुण्याय परात्पराय । अपारपाराय परापराय नमोस्तु तुभ्यं शिखिवाहनाय

உனக்கு நமஸ்காரம்—உருவமற்றவனும் உருவமுடையவனும் நீயே; ஆயிரம் வடிவங்களாய் விளங்குபவனே; நற்குணத்தின் தத்துவமும் நற்குணத்தின் இலக்குமாய் இருப்பவனே; பராத்பரனே; அளவில்லா கரையுடையவனே; உயர்வு-தாழ்வு இரண்டையும் கடந்தவனே—மயூரவாஹனனே, வணக்கம்।

Verse 13

नमोस्तु ते ब्रह्मविदांवराय दिगंबरायांबर संस्थिताय । हिरण्यवर्णाय हिरण्यबाहवे नमो हिरण्याय हिरण्यरेतसे

உனக்கு நமஸ்காரம்—பிரம்மஞானிகளில் முதன்மையானவனே, திகம்பரத் துறவியே, ஆகாயத்தில் நிலைபெற்றவனே; பொன்னிறத்தவனே, பொற்கரங்களையுடையவனே—பொன்னானவனே, பொன்னொளி மற்றும் படைப்பாற்றல் கொண்டவனே, வணக்கம்।

Verse 14

तपःस्वरूपाय तपोधनाय तपःफलानां प्रतिपादकाय । सदा कुमाराय हिमारमारिणे तणीकृतैश्वर्य विरागिणे नमः

நமஸ்காரம்—தவமே வடிவானவனே, தவமே செல்வமாயுள்ளவனே, தவத்தின் பலன்களை அருள்பவனே; என்றும் குமாரனே; ஹிமாரனின் பகைவனே; உலக ஐஸ்வர்யத்தைப் புல்லெனக் கருதும் வைராகியனே।

Verse 15

नमोस्तु तुभ्यं शरजन्मने विभो प्रभातसूर्यारुणदंतपंक्तये । बालाय चाबालपराक्रमाय षाण्मातुरायालमनातुराय

ஓ விபோ, சரத்தில் பிறந்த ஆண்டவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; உமது பற்கள் வரிசை விடியற்கால அருணச் சூரியனைப் போல ஒளிர்கிறது. பாலராயினும் பால்யத்தை மீறும் வீரமுடைய உமக்கு வணக்கம்; ஆறு மாதர்களின் புதல்வனே (ஷாண்மாதுர), எப்போதும் போதுமானவனாய் துயரமற்றவனாய் இருப்பவனே, உமக்கு प्रणாமம்।

Verse 16

मीढुष्टमायोत्तरमीढुषे नमो नमो गणानां पतये गणाय । नमोस्तु ते जन्मजरातिगाय नमो विशाखाय सुशक्तिपाणये

மிகுந்த தானம் அளிப்பவனுக்கும், அதிலும் மேலான தானவீரனுக்கும் நமஸ்காரம். கணங்களின் அதிபதியே, கணமயனே—மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். பிறப்பு-மூப்பு கடந்த உமக்கு நமஸ்காரம்; விசாகா, வல்ல சக்தியை (வேல்) கையில் தாங்கிய உமக்கு प्रणாமம்।

Verse 17

सर्वस्य नाथस्य कुमारकाय क्रौंचारये तारकमारकाय । स्वाहेय गांगेय च कार्तिकेय शैवेय तुभ्यं सततं नमोऽस्तु

அனைவரின் நாதனான குமாரனே, க்ரௌஞ்சனை எதிர்த்தவனே, தாரகனை அழித்தவனே—உமக்கு எந்நாளும் வணக்கம். ஸ்வாஹையின் புதல்வனே, கங்கையின் புதல்வனே, கார்த்திகேயா, சிவவம்சத் தெய்வப் புதல்வனே—உமக்கு என்றும் प्रणாமம்।

Verse 18

इत्थं परिष्टुत्य स कार्तिकेयं नमो नमस्त्वित्यभिभाषमाणः । द्विस्त्रिःपरिक्रम्य पुरो विवेश स्थितो मुनीशोपविशेति चोक्तः

இவ்வாறு கார்த்திகேயனைப் போற்றி, “நமோ நமஸ்தே” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறி, அவன் இரு மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் அவரின் முன்னிலையில் நுழைந்தான். அங்கே நின்றவனிடம்—“முனீஸ்வரனே, அமர்க” என்று கூறப்பட்டது।

Verse 19

कार्तिकेय उवाच । क्षेमोस्ति कुंभज मुने त्रिदशैकसहायकृत् । जाने त्वामिह संप्राप्तं तथा विंध्याचलोन्नतिम्

கார்த்திகேயன் கூறினான்—ஓ கும்பஜ முனியே, உமக்கு க்ஷேமம் உண்டாகுக. தேவர்களுக்கு துணை செய்தவரே! நீர் இங்கு வந்திருப்பதை நான் அறிவேன்; மேலும் விந்திய மலை உயர்ந்த நிகழ்வையும் நான் அறிவேன்।

Verse 20

अविमुक्ते महाक्षेत्रे क्षेमं त्र्यक्षेण रक्षिते । यत्र क्षीणायुषां साक्षाद्विरूपाक्षोऽस्ति मोक्षदः

அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தில், மும்முகக் கண்களுடைய இறைவன் காக்கும் நலநிலையுடன், ஆயுள் குறையும்வர்களுக்குச் சாட்சாத் விரூபாக்ஷன் (சிவன்) மோட்சதாதாவாகத் திகழ்கிறான்।

Verse 21

भूर्भुवः स्वस्तले वापि न पातालतले मलम् । नोर्ध्वलोके मया दृष्टं तादृक्क्षेत्रं क्वचिन्मुने

பூः, புவः, ஸ்வः எனும் உலகங்களிலும் அல்ல, பாதாளத்திலும் அல்ல, மேலுலகங்களிலும் அல்ல—முனிவரே, அத்தகைய க்ஷேத்திரத்தை நான் எங்கும் கண்டதில்லை।

Verse 22

अहमेकचरोप्यत्र तत्क्षेत्रप्राप्तये मुने । तप्ये तपांसिनाद्यापि फलेयुर्मे मनोरथाः

முனிவரே, நான் தனியே அலைந்தாலும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைவதற்காக இன்றும் தவம் செய்கிறேன்; என் மனோரதங்கள் நிறைவேறுக।

Verse 23

न तत्पुण्यैर्न तद्दानैर्न तपोभिर्न तज्जपैः । न लभ्यं विविधैर्यज्ञैर्लभ्यमैशादनुग्रहात्

அது (காசி-ப்ராப்தி) புண்ணியத்தால் மட்டும் அல்ல, தானத்தால் அல்ல, தவத்தால் அல்ல, ஜபத்தால் அல்ல, பலவகை யாகங்களாலும் அல்ல; ஈசன் (சிவன்) அருளாலே அது கிடைக்கும்।

Verse 24

ईश्वरानुग्रहादेव काशीवासः सुदुर्लभः । सुलभः स्यान्मुने नूनं न वै सुकृतकोटिभिः

ஈசனின் அருளாலேயே காசிவாசம் மிக அரிது; முனிவரே, கோடிக்கணக்கான நற்கருமங்களாலும் அது நிச்சயமாக எளிதாகாது।

Verse 25

अन्यैव काचित्सा सृष्टिर्विधातुर्याऽतिरेकिणी । न तत्क्षेत्रगुणान्वक्तुमीश्वरोऽपीश्वरो यतः

அது (காசி) விதாதாவின் படைப்பையும் மீறிய, வேறொரு வகைத் தெய்வீகப் படைப்பு. அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் குணங்களை முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது; ஏனெனில் தேவர்களின் தேவனான மகாதேவரே அதன் ஆதாரம், அதிஷ்டாதா.

Verse 26

अहो मतेः सुदौर्बल्यमहोभाग्यस्य दौर्विधम् । अहो मोहस्य माहात्म्यं यत्काशीह न सेव्यते

அய்யோ! மனம் எவ்வளவு பலவீனமானது; அய்யோ! விதி எவ்வளவு எதிர்மாறானது. அய்யோ! மோகத்தின் மகிமை என்னவோ—இவ்வுலகில் காசியை நாடி சேவிக்கவில்லை.

Verse 27

शरीरं जीर्यते नित्यं संजीर्यंतींद्रियाण्यपि । आयुर्मृगो मृगयुना कृतलक्ष्यो हि मृत्युना

உடல் இடையறாது சிதைகிறது; இந்திரியங்களும் தொடர்ந்து ஜர்ஜரமாகின்றன. ஆயுள் ஒரு மான்; மரணம் என்னும் வேட்டைக்காரன் அதை இலக்காகக் குறித்துவிட்டான்.

Verse 28

सापदं संपदं ज्ञात्वा सापायं कायमुच्चकैः । चपला चपलं चायुर्मत्वा काशीं समाश्रयेत्

செல்வம் அபாயத்துடன் கூடியது என்றும், இந்த உடல் பல ஆபத்துகளால் நிரம்பியது என்றும் அறிந்து; லக்ஷ்மியும் நிலையற்றவள், ஆயுளும் நிலையற்றது என்று உணர்ந்து—காசியைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 29

यावन्नैत्यायुषश्चांतस्तावत्काशी न मुच्यते । कालः कलालवस्यापि संख्यातुं नैव विस्मरेत्

நியதமான ஆயுளின் முடிவு வரும்வரை காசியை விடக்கூடாது. காலம் ‘கலா-லவ’ போன்ற நுண்ணிய பகுதியின் கணக்கையும் மறப்பதில்லை.

Verse 30

जरानिकटनिक्षिप्ता बाधंते व्याधयो भृशम् । तथापि देहो नानेहो नाहो काशीं समीहते

முதுமை அணுகி கொடிய நோய்கள் உடலை மிகுந்து வாட்டினாலும், காசியை நாடும் வரை இந்த உடல் தளராது; புலம்பவும் செய்யாது।

Verse 31

तीर्थस्नानेन जप्येन परोपकरणोक्तिभिः । विनार्थं लभ्यते धर्मो धर्मादर्थः स्वयं भवेत्

தீர்த்தஸ்நானம், ஜபம், பிறருக்கு நன்மை தரும் சொற்கள்—இவற்றால் உலகச் செலவின்றியே தர்மம் கிடைக்கும்; தர்மத்திலிருந்து செல்வம் தானாகவே உண்டாகும்।

Verse 32

विनैवार्थार्जनोपायं धर्मादर्थो भवेद्ध्रुवम् । अतोऽर्थचिंतामुत्सृज्य धर्ममेकं समाश्रयेत्

செல்வம் ஈட்டும் வழிகள் இல்லாவிட்டாலும், தர்மத்திலிருந்து செல்வம் உறுதியாக வரும். ஆகவே லாபக் கவலை விட்டு, தர்மத்தையே சரணடைய வேண்டும்।

Verse 33

धर्मादर्थोऽर्थतः कामः कामात्सर्वसुखोदयः । स्वर्गोपि सुलभो धर्मात्काश्ये का दुर्लभा परम्

தர்மத்திலிருந்து செல்வம் பிறக்கும்; செல்வத்திலிருந்து நியாயமான விருப்பம் நிறைவேறும்; விருப்ப நிறைவேற்றத்திலிருந்து எல்லாச் சுகங்களும் மலரும். தர்மத்தால் சொர்க்கமும் எளிது—அப்படியெனில் காசியில் எது அரிது?

Verse 34

उपायत्रयमेवात्र स्थाणुर्निर्वाणकारणम् । शर्वाण्यग्रेव भाणाद्धा परिनिर्णीय सर्वतः

இங்கே ஸ்தாணு (சிவன்) முக்திக்குக் காரணமாக மூன்று வழிகளையே அறிவித்தார்; சர்வாணியும் அனைத்துவிதமாகத் தீர்மானித்து, தன் சொற்களால் தெளிவாக எடுத்துரைத்தாள்।

Verse 35

पूर्वं पाशुपतो योगस्ततस्तीर्थं सितासितम् । ततोप्येकमनायासमविमुक्तं विमुक्तिदम्

முதலில் பாசுபத யோகம்; அடுத்து ‘சிதாசித’ எனும் தீர்த்தம். இவற்றிற்கும் அப்பால் எளிதான ஒரே வழி—அவிமுக்தம், முக்தி அளிப்பது.

Verse 36

श्रीशैल हिमशैलाद्या नानान्यायतनानि च । त्रिदंडधारणंचापि संन्यासः सर्वकर्मणाम्

ஸ்ரீசைலம், ஹிமசைலம் முதலான பல புனிதத் தலங்கள்; மேலும் திரிதண்டம் தரித்தல், எல்லாக் கருமங்களையும் துறத்தல்—இவையும் (வழிகளென) கூறப்படுகின்றன.

Verse 37

तपांसि नानारूपाणि व्रतानि नियमा यमाः । सिंधूनामपि संभेदा अरण्यानि बहून्यपि

பலவகைத் தவங்கள், விரதங்கள், நியமங்கள், யமங்கள்; நதிகளின் பல பிரிவுகள்; மேலும் பல காடுகள்—இவையும் (சாதனங்களென) சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 38

मानसान्यपि भौमानि धारातीर्थादिकानि च । ऊषराश्चापि पीठानि ह्यच्छिन्नाम्नायपाठनम्

மனத்திலுள்ள (உள்) தீர்த்தங்களும், பூமியிலுள்ள தீர்த்தங்களும்—தாரா தீர்த்தம் முதலியவை; கடுமையான சாதனைப் பீடங்களும்; இடையறாத ஆம்நாய பரம்பரைப் பாராயணமும்—இவையும் (சாதனங்கள்).

Verse 39

जपश्चापि मनूनां च तथाऽग्निहवनानि च । दानानि नानाक्रतवो देवतोपासनानि च

மந்திர ஜபம், அக்னியில் ஹோமம், தானம், பலவகை யாகங்கள், மேலும் தேவதா உபாசனை—இவையெல்லாம் (தர்ம சாதனங்களாக) போற்றப்படுகின்றன.

Verse 40

त्रिरात्रं पंचरात्राणि सांख्ययोगादयस्तथा । विष्णोराराधनं श्रेष्ठं मुक्तयेऽभिहितं किल

மூன்று இரவு, ஐந்து இரவு விரதங்களும் சாங்க்ய‑யோக முதலிய சாதனைகளும் கூறப்பட்டன; ஆயினும் விடுதலைக்குச் சிறந்த வழி விஷ்ணு ஆராதனையே என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 41

पुर्यश्चापि समाख्यातानृतजंतु विमुक्तिदा । कैवल्यसाधनानीह भवंत्येव विनिश्चितम्

உடலுடைய உயிர்களுக்கு விடுதலை அளிப்பதாகப் புகழப்பட்ட புனித நகரங்கள், இங்கே கைवल்யத்தை அடையச் சாதனங்களே—என்று உறுதியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 42

एतानि यानि प्रोक्तानि काशीप्राप्तिकराणि च । प्राप्य काशीं भवेन्मुक्तो जंतुर्नान्यत्रकुत्रचित्

காசியை அடையச் செய்பவையாகக் கூறப்பட்ட இவ்வெல்லா வழிகளாலும் காசியை அடைந்தால் உயிர் முக்தி பெறும்; வேறு எங்கும், எந்த இடத்திலும், அப்படியில்லை।

Verse 43

अतएव हि तत्क्षेत्रं पवित्रमतिचित्रकृत् । विश्वेशितुः प्रियनित्यं विष्वग्ब्रह्माण्डमंडले

ஆகையால் அந்தக் க்ஷேத்திரம் மிகப் புனிதமும் பேரதிசயமும் ஆகும்; முழு பிரபஞ்ச மண்டலமெங்கும் அது விஸ்வேஸ்வரனுக்கு என்றும் பிரியமானது।

Verse 44

इदमेव हि तत्क्षेत्रं कुशलप्रश्नकारणम् । एह्येहि देहि मे स्पर्शं निजगात्रस्य सुव्रत

இதுவே அந்தக் க்ஷேத்திரம்; நலம் விசாரிப்பதற்குக் காரணமானது. வா, வா—ஓ சுவிரதா! உன் உடலின் ஸ்பரிசத்தை எனக்கு அருள்வாயாக।

Verse 46

त्रिरात्रमपिये काश्यां वसंति नियतेंद्रियाः । तेषां पुनंति नियतं स्पृष्टाश्चरणरेणवः

காசியில் மூன்று இரவுகள் மட்டுமே புலனடக்கத்துடன் தங்குவோரின் திருவடித் தூளின் தொடுதலே நித்தமும் பிறரைப் புனிதப்படுத்தும்।

Verse 47

त्वं तु तत्र कृतावासः कृतपुण्यमहोच्चयः । उत्तरप्रवहा स्नान जातपिंगलमूर्धजः

ஆனால் நீ அங்கே தங்கி மாபெரும் புண்ணியச் சேர்க்கையைப் பெற்றாய்; உத்தரப்ரவாஹாவில் நீராடியதால் உன் கூந்தல் பிங்கல (செம்பொன்) நிறமடைந்தது।

Verse 48

तव तत्र तु यत्कुंडमगस्तीश्वरसन्निधौ । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च कृतसर्वोदकक्रियः

மேலும் அங்கே அகஸ்தீஸ்வரர் சன்னிதியில் உள்ள உன் குளத்தில் நீராடி அதன் நீரை அருந்தினால், எல்லா நீர்ச் சடங்குகளும் நிறைவேற்றப்பட்டதாகக் கருதப்படுவர்।

Verse 49

पितॄन्पिंडैः समभ्यर्च्य श्रद्धाश्राद्धविधानतः । कृत्यकृत्यो भवेज्जंतुर्वाराणस्याः फलं लभेत्

சிரத்தையுடன் சிராத்த விதிப்படி பிண்டங்களால் பித்ருக்களை முறையாக வழிபட்டால், மனிதன் ‘கடமை நிறைவேற்றியவன்’ ஆகி வாராணசியின் பலனை அடைவான்।

Verse 50

इत्युक्त्वा सर्वगात्राणि स्पष्ट्वा कुंभोद्भवस्य च । स्कंदोऽमृतसरोवारि विगाह्य सुखमाप्तवान्

இவ்வாறு கூறி கும்போத்பவ முனிவர் (அகஸ்தியர்) அவர்களின் அங்கமெல்லாம் தொட்டு, ஸ்கந்தன் அமிர்தசரோவரத்தின் நீரில் மூழ்கி இன்பமும் ஆனந்தமும் அடைந்தான்।

Verse 51

जय विश्वेश नेत्राणि विनिमील्य वदन्नपि । ततः किंचित्क्षणं दध्यौ गुहः स्थाणुसुनिश्चलः

“ஜய விஶ்வேசா!” என்று கூறிக்கொண்டே குகன் (ஸ்கந்தன்) கண்களை மூடினான்; பின்னர் சிறிதுநேரம் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, ஸ்தாணு (சிவன்) போல முற்றிலும் அசையாமல் இருந்தான்।

Verse 52

स्कंदे विसर्जितध्याने सुप्रसन्नमनोमुखे । प्रतीक्ष्य वागवसरं पप्रच्छाथ मुनिर्गुहम्

ஸ்கந்தன் தியானத்தை முடித்து மனமும் முகமும் அமைதியுடன் பிரசன்னமாயிருந்தபோது, பேசத் தகுந்த தருணத்தை எதிர்நோக்கி முனிவர் குகனை வினவினார்।

Verse 53

अगस्तिरुवाच । स्वामिन्यथा भगवता भगवत्यै पुराऽकथि । वाराणस्यास्तु महिमा हिमशैलभुवे मुदा

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஸ்வாமீ! முன்பு ஹிமவான் மலையில் மகிழ்ச்சியுடன் பகவான் பகவதியிடம் உரைத்ததுபோலவே, வாராணசியின் மகிமையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 54

त्वया यथा समाकर्णि तदुत्संगनिवासिना । तथा कथय षड्वक्त्र तत्क्षेत्रं मेऽतिरोचते

அவளது மடியில் வாசம் செய்பவரிடமிருந்து (சிவனிடமிருந்து) நீ எவ்வாறு கேட்டாயோ, அதேபடி கூறு, ஓ ஆறுமுகனே; அந்தத் தலம் எனக்கு மிகுந்த இன்பம் தருகிறது।

Verse 55

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे यथा भगवताऽकथि । तत्क्षेत्रस्याविमुक्तस्य मम मातुः पुरः पुरा

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மைத்திராவருணரே (அகஸ்தியரே), கேளுங்கள்; என் தாயின் முன்னிலையில் பகவான் முன்பு அவிமுக்தத் தலத்தை எவ்வாறு உரைத்தாரோ, அதேபடி நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 56

श्रुतं च यत्तदुत्संगे स्थितेन स्थिरचेतसा । माहात्म्यं तच्छृणु मुने कथ्यमानं मयाऽनघ

அவளுடைய மடியில் நிலைத்த மனத்துடன் இருந்தபோது நான் கேட்டதைக்—ஓ முனிவரே, ஓ பாவமற்றவரே, நான் இப்போது உரைக்கின்ற அந்த மகிமையைச் செவிமடுக்கவும்.

Verse 57

गुह्यानां परमं गुह्यमविमुक्तमिहेरितम् । तत्र संनिहिता सिद्धिस्तत्र नित्यं स्थितो विभुः

இங்கே அவிமுக்தம் என்பது இரகசியங்களில் உச்ச இரகசியம் எனப் போற்றப்படுகிறது. அங்கே சித்தி எப்போதும் அருகிலேயே உள்ளது; அங்கேயே அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவன் நித்தம் தங்குகின்றான்.

Verse 58

भूर्लोके नैव संलग्नं तत्क्षेत्रं त्वंतरिक्षगम् । अयोगिनो न वीक्षंते पश्यंत्येव च योगिनः

அந்தத் திருத்தலம் பூலோகத்துடன் உண்மையில் பிணைந்ததல்ல; அது அந்தரிக்ஷத்தில் இயங்குவது போல், சாதாரண பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டது. யோகமற்றோர் அதை காணார்; யோகிகள் மட்டும் நிச்சயமாகக் காண்பர்.

Verse 59

यस्तत्र निवसेद्विप्र संयतात्मा समाहितः । त्रिकालमपि भुंजानो वायुभक्षसमो भवेत्

ஓ விப்ரரே, அங்கே தன்னடக்கத்துடன் ஒருமனப்பட்டு வாழ்பவன்—மூன்று வேளையும் உண்பவனாயினும், காற்றையே உணவாகக் கொண்டவனைப் போல ஆகிறான்.

Verse 60

निमेषमात्रमपि यो ह्यविमुक्तेऽतिभक्तिभाक् । ब्रह्मचर्यसमायुक्तं तेन तप्तं महत्तपः

அவிமுக்தத்தில் கண்சிமிட்டும் அளவுக்கேனும் தீவிர பக்தியால் நிறைந்து—பிரம்மச்சரியத்துடன் கூடியவனாக—இருப்பவன் மகத்தான தவத்தைச் செய்தவனாகிறான்.

Verse 61

यस्तु मासं वसेद्धीरो लघ्वाहारो जितेंद्रियः । सर्वं तेन व्रतं चीर्णं दिव्यं पाशुपतं भवेत्

திடமனத்துடன், குறைவாக உண்பவனாய், இந்திரியங்களை அடக்கி யார் காசி (அவிமுக்த) யில் ஒரு மாதம் வாசம் செய்கிறாரோ—அவனே அதனால் எல்லா விரதங்களையும் நிறைவேற்றியவன் ஆவான்; அவனது விரதம் தெய்வீகமான பாசுபத விரதமாகி சிவப்ரீதியை அளிக்கும்।

Verse 62

संवत्सरं वसंस्तत्र जितक्रोधो जितेंद्रियः । अपरस्वविपुष्टांगः परान्नपरिवर्जकः

அங்கே ஒரு ஆண்டு வாசம் செய்து—கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கி—பிறருடைய செல்வத்தால் தன் உடலைப் போஷிக்காமல், பிறர் அளிக்கும் அன்னத்தையும் மறுக்காமல் இருப்பவன், அந்தப் புனித வாசத்தின் உரிய பலனை அடைவான்।

Verse 63

परापवादरहितः किंचिद्दानपरायणः । समाः सहस्रमन्यत्र तेन तप्तं महत्तपः

பிறரை இகழ்ந்து பேசாதவனாய், சிறிதளவாயினும் தானத்தில் ஈடுபடுபவன்—காசி வாசமும் அத்தகைய ஒழுக்கமும் காரணமாக, வேறிடத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் செய்ததற்கு ஒப்பான மகத்தான தவத்தைச் செய்தவன் ஆவான்।

Verse 64

यावज्जीवं वसेद्यस्तु क्षेत्रमाहात्म्यविन्नरः । जन्ममृत्यु भयं हित्वा स याति परमां गतिम्

இந்தத் திருத்தலத்தின் மகிமையை அறிந்து வாழ்நாள் முழுதும் இங்கே வாசிப்பவன், பிறப்பு-இறப்பு என்ற பயத்தை விட்டு பரம நிலையை அடைவான்।

Verse 65

न योगैर्या गतिर्लभ्या जन्मांतरशतैरपि । अन्यत्रहेलया साऽत्र लभ्येशस्य प्रसादतः

யோக சாதனைகளாலும் நூறு நூறு பிறவிகளிலும் அடைய முடியாத அந்த நிலை, இங்கே இந்தத் தலத்தில் மட்டும் எளிதாகவே—ஈசன் (சிவன்) அருளால்—கிடைக்கிறது।

Verse 66

ब्रह्महा योऽभिगच्छेद्वै दैवाद्वाराणसीं पुरीम् । तस्य क्षेत्रस्य माहात्म्याद्ब्रह्महत्या निवर्तते

பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும் தெய்வவிதியால் வாராணசி நகரை அடைந்தால், அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையால் பிரஹ்மஹத்யா பாபம் நீங்கும்.

Verse 67

आदेहपतनं यावद्योविमुक्तं न मुंचति । न केवलं ब्रह्महत्या प्रकृतिश्च निवर्तते

உடல் வீழும் வரை அவிமுக்தத்தை விட்டுவிடாதவனுக்கு, பிரஹ்மஹத்யா மட்டும் அல்ல; பந்தனமாகிய இயல்பும் விலகி நீங்கும்.

Verse 68

अनन्यमानसो भूत्वा तत्क्षेत्रं यो न मुंचति । स मुंचति जरामृत्युं गर्भवासं सुदुःसहम्

ஒருமுக மனத்துடன் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை விட்டுவிடாதவன், முதுமை-மரணம் மற்றும் மிகத் துன்பமான கர்ப்பவாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 69

अविमुक्तं निषेवेत देवर्षिगणसेवितम् । यदीच्छेन्मानवो धीमान्न पुनर्जननं भुवि

பூமியில் மீண்டும் பிறவி வேண்டாம் என ஞானி விரும்பினால், தேவர்-ரிஷிகணங்கள் சேவிக்கும் அவிமுக்தத்தைச் சார வேண்டும்.

Verse 70

अविमुक्तं न मुंचेत संसारभयमोचनम् । प्राप्य विश्वेश्वरं देवं न स भूयोऽभिजायते

ஸம்ஸாரப் பயத்தை நீக்கும் அவிமுக்தத்தை விட்டுவிடக் கூடாது; அங்கே விஸ்வேஸ்வர தேவனை அடைந்தவன் மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்.

Verse 71

कृत्वा पापसह्स्राणि पिशाचत्वं वरंत्विह । न तु क्रतुशतप्राप्यः स्वर्गः काशीपुरीं विना

ஆயிரம் பாவங்கள் செய்தாலும் இங்கே பிசாசுத்துவம் பெறுதல் மேன்மை; ஏனெனில் நூறு யாகங்களால் கிடைக்கும் ஸ்வர்க்கமும் காசிபுரி இன்றி உண்மையில் அடையப்படாது.

Verse 72

अंतकाले मनुष्याणां भिद्यमानेषु मर्मसु । वातेनातुद्यमानानां स्मृतिर्नैवोपजायते

மரண நேரத்தில், மனிதரின் மర్మங்கள் சிதறி உடைந்து, உள்ள்வாயுவால் துன்புறுத்தப்படும்போது, நினைவு எவ்விதமும் எழாது.

Verse 73

तत्रोत्क्रमणकाले तु साक्षाद्विश्वेश्वरः स्वयम् । व्याचष्टे तारकं ब्रह्म येनासौ तन्मयो भवेत्

அங்கே உடல் நீங்கும் வேளையில் சாக்ஷாத் விஶ்வேஸ்வரன் தானே தாரகப் பிரம்மத்தை விளக்கி அருள்கிறான்; அதனால் அந்த உயிர் அவனுடைய ஸ்வரூபமயமாகிறது.

Verse 74

अशाश्वतमिदं ज्ञात्वा मानुष्यं बहुकिल्बिषम् । अविमुक्तं निषेवेत संसारभयनाशनम्

இந்த மனித வாழ்வு நிலையற்றதும் பல குற்றங்களால் நிறைந்ததும் என்று அறிந்து, சம்சாரப் பயத்தை அழிக்கும் அவிமுக்தத்தைச் சார வேண்டும்.

Verse 75

विघ्रैरालोड्यमानोपि योऽविमुक्तं न मुंचति । नैःश्रेयसी श्रियं प्राप्य दुःखांतं सोधिगच्छति

தடைகள் குலைக்கினும் அவிமுக்தத்தை விடாதவன், பரம நைஷ்ரேயஸமான திருவருளைப் பெற்று துயரத்தின் முடிவை அடைகிறான்.

Verse 76

महापापौघशमनीं पुण्योपचयकारिणीम् । भुक्तिमुक्तिप्रदामंते को न काशीं सुधीः श्रयेत्

மகாபாபப் பெருக்கைத் தணித்து, புண்ணியச் சேர்க்கையை வளர்த்து, இறுதியில் போகமும் மோட்சமும் அருளும் காசியை அறிவுடையோர் யார் சரணடையாமல் இருப்பார்?

Verse 77

एवं ज्ञात्वा तु मेधावी नाविमुक्तं त्यजेन्नरः । अविमुक्तप्रसादेन विमुक्तो जायते यतः

இதனை அறிந்த அறிவாளர் அவிமுக்தத்தை விட்டு விலகார்; ஏனெனில் அவிமுக்தத்தின் அருளால் மனிதன் உண்மையாகவே விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 78

अविमुक्तस्य माहात्म्यं षड्भिर्वक्त्रैः कथं मया । वक्तुं शक्यं न शक्नोति सहस्रास्योपि यत्परम्

அவிமுக்தத்தின் மஹிமையை நான் ஆறு முகங்களால் எவ்வாறு உரைக்க முடியும்? அதன் உன்னதப் பெருமையை ஆயிரம் முகங்களுடையவரும் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 458

अपि काश्याः समागच्छत्स्पर्शवत्स्पर्श इष्यते । मयात्र तिष्ठता नित्यं किंतु त्वं तत आगतः

காசியிலிருந்து வருபவரின் தொடுதலும் புனிதத் தொடுதலாகக் கருதப்படுகிறது. நான் இங்கே எப்போதும் இருக்கிறேன்; ஆனால் நீ அங்கிருந்து வந்துள்ளாய்.