Adhyaya 47

Verse 1

स्कंद उवाच । अथोत्तरस्यामाशायां कुंडमर्काख्यमुत्तमम् । तत्र नाम्नोत्तरार्केण रश्मिमाली व्यवस्थितः

ஸ்கந்தர் கூறினார்—இப்போது வடதிசையில் ‘அர்க்க’ எனப்படும் ஒரு சிறந்த குளம் உள்ளது. அங்கே கதிர்மாலையணிந்த சூரியன் ‘உத்தரார்க்க’ என்ற நாமத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறான்.

Verse 2

तापयन्दुःखसंघातं साधूनाप्याययन्रविः । उत्तरार्को महातेजाः काशीं रक्षति सर्वदा

துயரக் கூட்டங்களைச் சுட்டழித்து, சாதுக்களைப் போஷிக்கும் மகாதேஜஸ்வி சூரியன் ‘உத்தரார்க்க’ ரூபத்தில் காசியை எப்போதும் காக்கிறான்.

Verse 3

तत्रेतिहासो यो वृत्तस्तं निशामय सुव्रत । विप्रः प्रियव्रतो नाम कश्चिदात्रेय वंशजः

நல்ல விரதம் கொண்டவனே! அங்கே நிகழ்ந்த வரலாற்றை கேள். ஆத்திரேய வம்சத்தில் பிறந்த ‘பிரியவ்ரத’ என்றொரு பிராமணன் இருந்தான்.

Verse 4

आसीत्काश्यां शुभाचारः सदातिथिजनप्रियः । भार्या शुभव्रता तस्य बभूवातिमनोहरा

அவன் காசியில் நற்குண நெறியுடன் வாழ்ந்து, எப்போதும் விருந்தினருக்கும் மக்களுக்கும் பிரியமானவனாய் இருந்தான். அவன் மனைவி ‘சுபவ்ரதா’ எனும் நல்விரதத்தாள்; மிக மனோஹரியாக இருந்தாள்.

Verse 5

भर्तृशुश्रूषणरता गृहकर्मसुपेशला । तस्यां स जनयामास कन्यामेकां सुलक्षणाम्

கணவனுக்குச் சேவை செய்வதில் ஈடுபட்டு, இல்லறப் பணிகளில் மிகுந்த திறமை கொண்ட அவள், அவனுக்கொரு சுலட்சணமான ஒரே மகளைக் பெற்றாள்।

Verse 6

मूलर्क्षप्रथमेपादे तथा केंद्रे बृहस्पतौ । ववृधे सा गृहे पित्रोः शुक्ले पक्षे यथा शशी

மூல நக்ஷத்திரத்தின் முதல் பாதத்தில் பிறந்து, குரு (பிரகஸ்பதி) சுப மையஸ்தானத்தில் இருந்ததால், அவள் பெற்றோர் இல்லத்தில் சுக்லபக்ஷச் சந்திரனைப் போல வளர்ந்தாள்।

Verse 7

सुरूपा विनयाचारा पित्रोश्च प्रियकारिणी । अतीव निपुणा जाता गृहोपस्करमार्जने

அவள் அழகியவள், பணிவான நடத்தை உடையவள், பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பவள்; இல்ல உபகரணங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி பராமரிப்பதில் மிகுந்த திறமை பெற்றாள்।

Verse 8

यथायथा समैधिष्ट सा कन्या पितृमंदिरे । तथातथा पितुस्तस्याश्चिंता संववृधेतराम्

அந்த கன்னி தந்தையின் இல்லத்தில் மேலும் மேலும் வளர்ந்து மலர்ந்ததற்கேற்ப, அவளுடைய தந்தையின் கவலையும் மிக மிக அதிகரித்தது।

Verse 9

कस्मै देया वरा कन्या सुरम्येयं सुलक्षणा । अस्या अनुगुणो लभ्यः क्व मया वर उत्तमः

‘இத்தனை மனோஹரமும் சுலட்சணமும் கொண்ட இந்தச் சிறந்த கன்னியை யாருக்கு அளிப்பேன்? அவளுக்கு ஏற்ற உண்மையான உத்தம வரன் எனக்கு எங்கே கிடைப்பான்?’

Verse 10

कुलेन वयसा चापि शीलेनापि श्रुतेन च । रूपेणार्थेनसंयुक्तः कस्मै दत्ता सुखं लभेत्

குலமும் தகுந்த வயதும், நல்லொழுக்கமும் வேதக் கல்வியும் உடையவள்; அழகும் செல்வமும் சேர்ந்த அந்தக் கன்னியை யாருக்கு அளித்தால் அவள் இன்பம் பெறுவாள்?

Verse 11

इति चिंतयतस्तस्य ज्वरोभूदतिदारुणः । यश्चिंताख्यो ज्वरः पुंसामौषधैर्नापि शाम्यति

இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு மிகக் கொடிய காய்ச்சல் எழுந்தது—ஆண்களுக்கு ‘கவலை’ எனப்படும் அந்தக் காய்ச்சல் மருந்துகளாலும் தணியாது.

Verse 12

तन्मूलर्क्षविपाकेन चिंताख्येन ज्वरेण च । स विप्रः पंचतां प्राप्तस्त्यक्त्वा सर्वं गृहादिकम्

அந்த மூல-நட்சத்திரத்துடன் தொடர்புடைய விதிப் பலனாலும், ‘கவலை’ எனப்படும் காய்ச்சலாலும், அந்தப் பிராமணன் வீடு முதலிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு பஞ்சபூதங்களில் லயமானான்.

Verse 13

पितर्युपरते तस्याः कन्यायाः सा जनन्यपि । शुभव्रता परित्यज्य तां कन्यां पतिमन्वगात्

அந்தக் கன்னியின் தந்தை மறைந்தபின், அவளுடைய தாயும்—நல்ல விரதம் கொண்டவள்—கன்னியை விட்டுவிட்டு கணவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.

Verse 14

धर्मोयं सहचारिण्या जीवताजीवतापि वा । पत्या सहैव स्थातव्यं पतिव्रतयुजा सदा

இதுவே துணைவியாகிய மனைவியின் தர்மம் என உரைக்கப்படுகிறது—வாழ்விலோ மரணத்திலோ, பத்தினி எப்போதும் கணவனுடன் ஒன்றாகவே நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 15

नापत्यं पाति नो माता न पिता नैव बांधवाः । पत्युश्चरणशुश्रूषा पायाद्वै केवलं स्त्रियम्

மக்களும் காக்கார்; தாயும் காக்காள்; தந்தையும் காக்கார்; உறவினரும் காக்கார். பெண்ணுக்கு உண்மையான காவல் கணவனின் திருவடிகளில் பக்தியுடன் செய்யும் சேவையே.

Verse 16

सुलक्षणापि दुःखार्ता पित्रोः पंचत्वमाप्तयोः । और्ध्वदैहिकमापाद्य दशाहं विनिवर्त्य च

நல்ல இலக்கணங்கள் உடையவளாயினும், பெற்றோர் பஞ்சத்துவம் அடைந்தபோது அவள் துயரால் கலங்கினாள். ஊர்த்வதைஹிகக் கிரியைகளை செய்து, தசாஹம் நிறைவேற்றி அவள் மீண்டும் வந்தாள்.

Verse 17

चिंतामवाप महतीमनाथा दैन्यमागता । कथमेकाकिनी पित्रा मात्राहीना भवांबुधेः

அநாதையாகத் துன்பநிலைக்கு ஆளான அவள் பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தாள்—“நான் தனியாக, தந்தை-தாயற்றவளாய், இந்த பவசாகரத்தை எவ்வாறு கடப்பேன்?”

Verse 18

दुस्तरं पारमाप्स्यामि स्त्रीत्वं सर्वाभिभावि यत् । न कस्मैचिद्वरायाहं पितृभ्यां प्रतिपादिता

“கடக்க அரிதானதின் அப்பால் கரையை நான் எவ்வாறு அடைவேன்? ஏனெனில் பெண்ண்மை எல்லோராலும் அடக்கப்படுகிறது. மேலும் பெற்றோர் என்னை எந்த வரனுக்கும் ஒப்படைக்கவில்லை.”

Verse 19

तददत्ता कथं स्वैरमहमन्यं वरं वृणे । वृतोपि न कुलीनश्चेद्गुणवान्न च शीलवान्

“என்னை (திருமணமாக) ஒப்படைக்கவே இல்லை; அப்படியிருக்க நான் சுயமாக வேறு வரனை எவ்வாறு தேர்வுசெய்வேன்? தேர்ந்தாலும் என்ன பயன்—அவன் குலீனன் அல்ல, குணவான் அல்ல, சீலவான் அல்ல என்றால்?”

Verse 20

स्वाधीनोपि न तत्तेन वृतेनापि हि किं भवेत् । इति संचिंतयंती सा रूपौदार्यगुणान्विता

“அவன் இணங்கினாலும், இப்படித் தேர்ந்தெடுத்த ஒருவனால் என்ன பயன்?” என்று அவள் சிந்தித்தாள்—அழகு, தாராளம், நற்குணங்கள் நிறைந்தவளாய்।

Verse 21

युवभिर्बहुभिर्नित्यं प्रार्थितापि मुहुर्मुहुः । न कस्यापि ददौ बाला प्रवेशं निज मानसे

பல இளைஞர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினாலும், அந்த இளம்பெண் யாருக்கும் தன் உள்ளத்தில் இடம் அளிக்கவில்லை।

Verse 22

पित्रोरुपरतिं दृष्ट्वा वात्सल्यं च तथाविधम् । निनिंद बहुधात्मानं संसारं च निनिंद ह

தந்தை-தாயின் மறைவைப் பார்த்து, அவர்களின் அத்தகைய பாசத்தை நினைத்து, அவள் பலவிதமாகத் தன்னைத் தானே கண்டித்தாள்; சம்சாரத்தையும் நிந்தித்தாள்।

Verse 23

याभ्यामुत्पादिता चाहं याभ्यां च परिपालिता । पितरौ कुत्र तौ यातौ देहिनो धिगनित्यताम्

“எவரால் நான் பிறந்தேன், எவரால் வளர்க்கப்பட்டேன்—அந்த இரு பெற்றோர் எங்கே சென்றார்கள்? உடலுடையோரின் நிலையாமைக்கு ஐயோ, நிந்தை!”

Verse 24

अहो देहोप्यहोंगत्वं यथा पित्रोः पुरो मम । इति निश्चित्य सा बाला विजितेंद्रिय मानसा

“அய்யோ, இந்த உடலும்! அய்யோ, உடலற்ற நிலையும்—என் முன்னே பெற்றோருக்கு நடந்ததுபோல்!” என்று உறுதி செய்து, அவள் புலன்களையும் மனத்தையும் அடக்கி, திடத் தீர்மானத்தில் நிலைத்தாள்।

Verse 25

ब्रह्मचर्यं दृढं कृत्वा तप उग्रं चचार ह । उत्तरार्कस्य देवस्य समीपे स्थिरमानसा

அவள் பிரம்மச்சரியத்தை உறுதியாகக் கொண்டு கடுந்தவம் செய்தாள்; உத்தரார்க தேவனின் அருகில் நிலைமனத்துடன் இருந்தாள்.

Verse 26

तस्यां तपस्यमानायामेकाच्छागी लघीयसी । तत्र प्रत्यहमागत्य तिष्ठेत्तत्पुरतोऽचला

அவள் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய பெண் மான் தினந்தோறும் அங்கு வந்து அவள்முன் அசையாமல் நின்றது.

Verse 27

तृणपर्णादिकं किंचित्सायमभ्यवहृत्य सा । तत्कुंडपीतपानीया स्वस्वामिसदनं व्रजेत्

மாலையில் அவள் சிறிதளவு புல், இலைகளை மென்று; பின்னர் அந்தக் குண்டத்தின் நீரைப் பருகி தன் உரிமையாளரின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 28

तत इत्थं व्यतीतासु पंचषा सुसमासु च । लीलया विचरन्देवस्तत्र देव्या सहागतः

இவ்வாறு ஐந்து ஆறு நல்ல மாதங்கள் கடந்தபின், லீலையாகச் சஞ்சரித்த இறைவன் தேவியுடன் அங்கு வந்தான்.

Verse 29

सन्निधावुत्तरार्कस्य तपस्यतीं सुलक्षणाम् । स्थाणुवन्निश्चलां स्थाणुरद्राक्षीत्तपसा कृशाम्

உத்தரார்கத்தின் சன்னிதியில் தவம் செய்த அந்த நற்குறியாளை ஸ்தாணு இறைவன் கண்டான்—தூணைப் போல அசையாமல், தவத்தால் மெலிந்தவளாக.

Verse 30

ततो गिरिजया शंभुर्विज्ञप्तः करुणात्मना । वरेणानुगृहाणेमां बंधुहीनां सुमध्यमाम्

அப்போது கருணைமிகு சம்புவை நோக்கி கிரிஜை விண்ணப்பித்தாள்— “வரம் அளித்து, உறவினரற்ற சுமத்தியமான இவள்மேல் அருள் புரிவாயாக.”

Verse 31

शर्वाणीगिरमाकर्ण्य ततः शर्वः कृपानिधिः । समाधिमीलिताक्षीं तामुवाच वरदो हरः

சர்வாணியின் சொற்களை கேட்ட கருணைநிதியான சர்வன், சமாதியில் கண்களை மூடி இருந்த அவளிடம் பேசினான்; வரதனான ஹரன் அவளை அழைத்துரைத்தான்.

Verse 32

सुलक्षणे प्रसन्नोस्मि वरं वरय सुव्रते । चिरं खिन्नासि तपसा कस्तेऽस्तीह मनोरथः

“ஓ சுலக்ஷணையே, நான் மகிழ்ந்தேன். ஓ சுவிரதையே, வரம் கேள். நீ நீண்ட காலம் தவத்தால் வருந்தினாய்—இங்கே உன் மனோரதம் என்ன?”

Verse 33

सापि शंभोर्गिरं श्रुत्वा मुखपीयूषवर्षिणीम् । महासंतापशमनीं लोचने उदमीलयत्

சம்புவின் சொற்கள்—வாயிலிருந்து அமுதமழை பொழிவதுபோல், பேர்துயரைத் தணிப்பவை—என்று கேட்டவள் கண்களைத் திறந்தாள்.

Verse 34

त्र्यक्षं प्रत्यक्षमावीक्ष्य वरदानोन्मुखं पुरः । देवीं च वामभागस्थां प्रणनाम कृतांजलिः

மூன்றுகண் ஆண்டவன் நேரில் வரம் அளிக்கத் தயாராய் இருப்பதையும், அவன் இடப்புறத்தில் அமர்ந்த தேவியையும் கண்டு, அவள் கைகூப்பி வணங்கினாள்.

Verse 35

किं वृणे यावदित्थं सा चिंतयेच्चारुमध्यमा । तावत्तयानिरैक्षिष्ट वराकी बर्करी पुरः

மெலிந்த இடையுடைய அழகியாள் “எந்த வரம் வேண்டுமோ?” என்று இன்னும் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், அந்த ஏழை ‘பர்கரீ’ என்னும் ஆட்டைக் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தினர்.

Verse 36

आत्मार्थं जीवलोकेस्मिन्को न जीवति मानवः । परं परोपकारार्थं यो जीवति स जीवति

இந்த உயிருலகில் தன்னிற்காக வாழாத மனிதன் யார்? ஆனால் பிறருக்கு உதவுவதற்காக வாழ்பவனே உண்மையில் வாழ்பவன்.

Verse 37

अनया मत्तपोवृत्ति साक्षिण्या बह्वनेहसम् । असेव्यहं तदेतस्यै वरयामि जगत्पतिम्

என் தவமும் நடத்தையும் கண்ட சாட்சியாகிய, நிஷ்காம முயற்சிகளில் செழித்த இவளைச் சாட்சியாகக் கொண்டு, அவளுக்காக உலகநாதனையே வரமாகத் தேர்வுசெய்கிறேன்.

Verse 38

परामृश्य मनस्येतत्प्राह त्र्यक्षं सुलक्षणा । कृपानिधे महादेव यदि देयो वरो मम

இதனை மனத்தில் ஆராய்ந்து சுலக்ஷணை திரிநேத்திரனிடம் கூறினாள்—“கருணைநிதி மகாதேவா, எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்…”

Verse 39

अजशावी वराक्येषा तर्हि प्रागनुगृह्यताम् । वक्तुं पशुत्वान्नोवेत्ति किंचिन्मद्भक्तिपेशला

இந்த ஏழை உயிர் ஆடு-செம்மறி; ஆகவே முதலில் இதற்கு அருள் செய்யுங்கள். மிருகநிலையால் இது எதையும் பேச இயலாது; எனினும் என் பக்தியில் இதன் மனம் மென்மையானது.

Verse 40

इति वाचं निशम्येशः परोपकृतिशालिनीम् । सुलक्षणाया नितरां तुतोष प्रणतार्तिहा

பிறர்நலக் கருணை நிறைந்த அவள் சொற்களை கேட்டுத், சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் இறைவன் சுலக்ஷணையின்மேல் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்।

Verse 41

देवदवस्ततः प्राह देवि पश्य गिरींद्रजे । साधूनामीदृशी बुद्धिः परोपकरणोर्जिता

அப்போது தேவதேவன் தேவியிடம் கூறினான்—“மலைமகளே, பார்; சாதுக்களின் அறிவு இத்தகையதே, பிறர்நலச் செயல் எனும் வலிமையால் உயர்வடைகிறது।”

Verse 42

ते धन्याः सर्वलोकेषु सर्वधर्माश्रयाश्च ते । यतंते सर्वभावेन परोपकरणाय ये

அவர்கள் எல்லா உலகங்களிலும் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் எல்லா தர்மங்களுக்கும் அடைக்கலம்—முழு மனத்தோடு பிறர்நலத்திற்காக முயல்வோர் அவர்கள்।

Verse 43

संचयाः सर्ववस्तूनां चिरं तिष्ठति नो क्वचित् । सुचिरं तिष्ठते चैकं परोपकरणं प्रिये

எல்லாப் பொருட்களின் சேமிப்பும் எங்கும் நீண்ட நாள் நிலைக்காது; ஆனால், அன்பே, ஒன்றே மிக நீண்ட நாள் நிலைக்கும்—பிறர்நலச் சேவையின் புண்ணியம்।

Verse 44

धन्या सुलक्षणा चैषा योग्याऽनुग्रहकर्मणि । ब्रूहि देवि वरो देयः कोऽस्यैच्छाग्यै च कः प्रिये

இந்த சுலக்ஷணா பாக்கியவதி; அருள்கருமத்திற்கு தகுதியானவள். தேவியே, சொல்—அவளுக்கு எந்த வரம் அளிக்க வேண்டும்? அன்பே, அவள் என்ன விரும்புகிறாள்?

Verse 45

श्रीदेव्युवाच । सर्वसृष्टिकृतां कर्तः सर्वज्ञप्रणतार्तिहन् । सुलक्षणा शुभाचारा सखी मेस्तु शुभोद्यमा

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்— எல்லாப் படைப்பின் கர்த்தாவே, அனைத்தறிவோனே, வணங்குவோரின் துயரை நீக்கும் பிரபுவே! எனக்கு சுலக்ஷணை, நற்குணமுடையவள், சுபநடத்தை உடையவள், எப்போதும் மங்கள முயற்சிகளில் ஈடுபடும் தோழி அமையட்டும்।

Verse 46

यथा जया च विजया यथा चैव जयंतिका । शुभानंदा सुनंदा च कौमुदी च यथोर्मिला

ஜயா, விஜயா போலவும், ஜயந்திகா போலவும்; சுபானந்தா, சுனந்தா போலவும்; கௌமுதீ, உர்மிலா போலவும்—அத்தகைய மங்கள குணங்களுடன் என் தோழி அமையட்டும்।

Verse 47

यथा चंपकमाला च यथा मलयवासिनी । कर्पूरलतिका यद्वद्गंधधारा यथा शुभा

சம்பக மலர் மாலையைப் போல மனம்கவரும் அழகுடன், மலய மலைவாசியைப் போல நறுமணத்துடன்; கற்பூரக் கொடியைப் போல குளிர்ச்சியுடன், சுப நறுமண ஓடையைப் போல புனிதமாக—அவள் அமையட்டும்।

Verse 48

अशोका च विशोका च यथा मलयगंधिनी । यथा चंदननिःश्वासा यथा मृगमदोत्तमा

அவள் அசோகா—துயரமற்றவள்—விசோகா—துயரை நீக்குபவள்—ஆகட்டும்; மலயச் சந்தன நறுமணம்போல் மணமுடையவள், சந்தன மூச்சுபோல் மென்மையானவள், சிறந்த கஸ்தூரிபோல் உன்னதமானவள் ஆகட்டும்।

Verse 49

यथा च कोकिलालापा यथा मधुरभाषिणी । गद्यपद्यनिधिर्यद्वदनुक्तज्ञा यथा च सा

அவள் குயிலின் கீதம்போல் இனிமையானவள், இனிய மொழிபேசுபவள்; உரை-பாடல் செல்வம் போன்றவள், சொல்லாததையும் உணரும் அனுக்தஜ்ஞை ஆகட்டும்।

Verse 50

दृगंचलेंगितज्ञा च यथा कृतमनोरथा । गानचित्तहरा यद्वत्तथास्त्वेषा सुलक्षणा

இந்த சுலட்சணப் பெண் கண்களின் சைகைகளையும் பார்வையின் ஓரக் குறியையும் அறிந்தவளாக இருக்கட்டும்; அவளின் மனோரதங்கள் நிறைவேறட்டும்; அவளின் பாடல் மனத்தை மயக்கட்டும்—அவ்வாறே அவள் ஆகட்டும்.

Verse 51

अतिप्रिया भवित्री मे यद्बाल ब्रह्मचारिणी । अनेनैव शरीरेण दिव्यावयवभूषणा

இந்த பால பிரம்மசாரிணி எனக்கு மிகுந்த பிரியமானவளாக ஆகட்டும்; மேலும் இதே உடலிலேயே தெய்வீக அங்கங்களும் தெய்வீக ஆபரணங்களும் கொண்டு அலங்கரிக்கப்படட்டும்.

Verse 52

दिव्यांबरा दिव्यगंधा दिव्यज्ञानसमन्विता । समया मां सदैवास्तां चंचच्चामरधारिणी

தெய்வீக ஆடை அணிந்தவளாக, தெய்வீக மணம் உடையவளாக, தெய்வீக ஞானம் நிறைந்தவளாக—நியத நேரத்தில் விரைவாக அசையும் சாமரத்தை ஏந்தி அவள் எப்போதும் என்னுடன் இருக்கட்டும்.

Verse 53

एषापि काशिराजस्य कुमार्यस्त्विह बर्करी । अत्रैव भोगान्संप्राप्य मुक्तिं प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

இந்தப் பெண்ணும்—காசிராஜனின் மகள் பர்கரீ—இங்கேயே உரிய போகங்களை அனுபவித்து, ஒப்பற்ற முக்தியை அடைவாள்.

Verse 54

अनया त्वर्ककुंडेस्मिन्पुष्ये मासि रवेर्दिने । स्नातं त्वनुदिते सूर्ये शीतादक्षुब्धचित्तया

அவள் இந்த அர்க்ககுண்டத்தில், புஷ்ய மாதத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை—சூரியன் உதிக்குமுன் நீராடினாள்; குளிராலும் அவளின் மனம் கலங்கவில்லை.

Verse 55

राजपुत्री ततः पुण्यादस्त्वेषा शुभलोचना । वरदानप्रभावेण तव विश्वेश्वर प्रभो

இந்தப் புண்ணியப் பயனால் இச் சுபலோசனை கன்னி அரசகுமாரியாக ஆகுக; ஓ விஸ்வேஸ்வரப் பிரபுவே, உமது வரதான வல்லமையால்।

Verse 57

उत्तरार्कस्य देवस्य पुष्ये मासि रवेर्दिने । कार्या सा वत्सरीयात्रा न तैः काशीफलेप्सुभिः

உத்தரார்க தேவனுக்கான அந்த வருடாந்திர யாத்திரை புஷ்ய மாதத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்யப்பட வேண்டும்—காசியின் முழுப் பலனை நாடுவோரால்।

Verse 58

मृडान्याभिहि तं सर्वं कृत्वैतद्विश्वगो विभुः । विश्वनाथो विवेशाथ प्रासादं स्वमतर्कितः

ம்ருடானி (பார்வதி) கூறியபடியே அனைத்தையும் செய்து, அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் ஆண்டவன் விஸ்வநாதன் பின்னர் தன் அரண்மனையில் நுழைந்தான்—அவனது நோக்கம் நிறைவேறியது।

Verse 59

स्कंद उवाच । लोलार्कस्य च माहात्म्यमुत्तरार्कस्य च द्विज । कथितं ते महाभाग सांबादित्यं निशामय

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, ஓ பாக்கியவானே, லோலார்கமும் உத்தரார்கமும் பற்றிய மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன்; இப்போது சாம்பாதித்யன் கதையை கேள்।

Verse 60

श्रुत्वैतत्पुण्यमाख्यानं शुभं लोलोत्तरार्कयोः । व्याधिभिर्नाभिभूयेत न दारिद्र्येण बाध्यते

லோலார்கமும் உத்தரார்கமும் பற்றிய இந்தச் சுபமும் புண்ணியமும் நிறைந்த வரலாற்றைக் கேட்டவன் நோய்களால் வெல்லப்படான்; வறுமையாலும் துன்புறான்.

Verse 96

बर्करीकुंडमित्याख्या त्वर्ककुंडस्य जायताम् । एतस्याः प्रतिमा पूज्या भविष्यत्यत्र मानवैः

அர்க்ககுண்டம் ‘பர்கரீகுண்டம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுக. இனி வரும் காலங்களில் இங்கு மக்கள் அவளுடைய பிரதிமையை பக்தியுடன் வழிபடுவர்.