Adhyaya 48

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे द्वारवत्यां यदूद्वहः । दानवानां वधार्थाय भुवोभारापनुत्तये

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ மைத்ராவருணா, கேள். த்வாரவதியில் யாதவர்களின் தலைவன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) தானவர்களை அழிக்கவும், பூமியின் பாரத்தை நீக்கவும் அவதரித்தான்.

Verse 2

आविरासीत्स्वयं कृष्णः कृष्णवर्त्मप्रतापवान् । वासुदेवो जगद्धाम देवक्या वसुदेवतः

கிருஷ்ணன் தானே அவதரித்தான்—கிருஷ்ண மார்க்கத்தின் மகிமையால் ஒளிவீசுபவன். அவன் வாசுதேவன், உலகின் தாமம்; தேவகியின் கருவில் (வாசுதேவ வம்சத்தில்) பிறந்தான்.

Verse 3

साशीतिलक्षं तस्यासन्कुमारा अर्कवर्चसः । स्वर्गे पितादृशा बालाः सुशीला न हि कुंभज

அவனுக்கு எண்பது லட்சம் புதல்வர்கள் இருந்தனர்—சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசமானவர்கள். ஓ கும்பஜா, ஸ்வர்கத்தில் அவர்கள் தந்தையைப் போலவே நற்குணமும் நன்னடத்தையும் உடையவர்கள்.

Verse 4

अतीवरूपसंपन्ना अतीव सुमहाबलाः । अतीव शस्त्रशास्त्रज्ञा अतीव शुभलक्षणाः

அவர்கள் மிகுந்த அழகுடையோர், மிகுந்த மகாபலமுடையோர்; ஆயுதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் மிகுந்த தேர்ச்சியுடையோர், மிகுந்த மங்கள லட்சணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்.

Verse 6

तांद्रष्टुं मानसः पुत्रो ब्रह्मणस्तपसांनिधिः । कृतवल्कलकौपीनो धृत कृष्णाजिनांबरः । गृहीतब्रह्मदंडश्च त्रिवृन्मौंजी सुमेखलः । उरस्थलस्थ तुलसी मालया समलंकृतः

அவளைக் காண, பிரம்மாவின் மானச புத்திரரும், தவத்தின் இருப்பிடமுமான நாரதர், மரவுரியும் கோவணமும் அணிந்து, கிருஷ்ணமானின் தோலை போர்த்திக்கொண்டு, பிரம்மதண்டத்தை ஏந்தி, மூன்று புரி முஞ்சைப் புல்லால் ஆன அரைஞாண் அணிந்து, மார்பில் துளசி மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டுப் புறப்பட்டார்.

Verse 7

गोपीचंदननिर्यास लसदंगविलेपनः । तपसा कृशसर्वांगो मूर्तो ज्वलनवज्ज्वलन्

அவரது உடல் உறுப்புகள் கோபி-சந்தனப் பூச்சால் பிரகாசித்தன; தவத்தால் மெலிந்த உடல் கொண்டிருந்தாலும், அவர் உருவமெடுத்த நெருப்பைப் போல ஜொலித்தார்.

Verse 8

आजगामांबरचरो नारदो द्वारकापुरीम् । विश्वकर्मविनिर्माणां जितस्वर्गपुरीश्रियम्

ஆகாய மார்க்கமாகச் சஞ்சரிக்கும் நாரதர், விஸ்வகர்மாவால் நிர்மாணிக்கப்பட்டதும், சொர்க்கலோகத்தின் அழகையும் மிஞ்சக்கூடியதுமான துவாரகை நகரை வந்தடைந்தார்.

Verse 9

तंदृष्ट्वा नारदं सर्वे विनम्रतरकंधराः । प्रबद्ध मूर्धांजलयः प्रणेमुर्वृष्णिनंदनाः

அந்த நாரத முனியைக் கண்டதும், விருஷ்ணி குலத் தோன்றல்கள் அனைவரும் மிகுந்த பணிவுடன் தலை வணங்கி, தலைக்கு மேல் கைகளைக் கூப்பி அவரை வணங்கினர்.

Verse 10

सांबः स्वरूपसौंदर्य गर्वसर्वस्वमोहितः । न ननाम मुनिं तत्र हसंस्तद्रूपसंपदम्

ஆனால் சாம்பன், தனது அழகின் மீதான கர்வத்தால் மதிமயங்கி, அந்த முனிவரை வணங்கவில்லை; மாறாக, முனிவரின் தோற்றத்தைக் கண்டு ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

Verse 11

सांबस्य तमभिप्रायं विज्ञाय स महामुनिः । विवेश सुमहारम्यं नारदः कृष्णमंदिरम्

சாம்பனின் உள்ளக்கருத்தை அறிந்த மகாமுனி நாரதர், மிக அழகிய ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திர-அரண்மனைக்குள் நுழைந்தார்.

Verse 12

कृष्णोथ दृष्ट्वाऽगच्छंतं प्रत्युद्गम्य च नारदम् । मधुपर्केण संपूज्य स्वासने चोपवेशयत्

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணர் நாரதர் வருவதைக் கண்டு முன்னே சென்று வரவேற்று, மதுபர்க்கம் அளித்து பூஜித்து, தம் ஆசனத்தில் அமர வைத்தார்.

Verse 13

कृत्वा कथा विचित्रार्थास्तत एकांतवर्तिनः । कृष्णस्य कर्णेऽकथयन्नारदः सांबचेष्टितम्

பல நுண்ணிய பொருள்களைக் கொண்ட உரையாடல்களை முடித்த பின், தனிமையில் நாரதர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் காதில் சாம்பனின் செயலைச் சொன்னார்.

Verse 14

अवश्यं किंचिदत्राऽस्ति यशोदानंदवर्धन । प्रायशस्तन्न घटतेऽसंभाव्यं नाथ वास्त्रियाम्

நிச்சயமாக இங்கே ஏதோ ஒன்று உள்ளது, யசோதையின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவனே! ஏனெனில் இத்தகையது பொதுவாக நிகழாது, நாதா; பெண்ணின் விஷயத்தில் அது அரிதும் அசாத்தியமுமாகும்.

Verse 15

यूनां त्रिभुवनस्थानां सांबोऽतीव सुरूपवान् । स्वभावचंचलाक्षीणां चेतोवृत्तिः सुचंचला

மூன்று உலகங்களின் இளைஞர்களில் சாம்பன் மிக அழகியவன்; இயல்பாகவே அலைபாயும் கண்களையுடைய பெண்களின் மனநிலைவும் மிக அலைபாய்வதாகும்.

Verse 16

अपेक्षंते न मुग्धाक्ष्यः कुलं शीलं श्रुतं धनम् । रूपमेव समीक्षंते विषमेषु विमोहिताः

விஷயமோகத்தில் மயங்கிய மோகநயனப் பெண்கள் குலம், சீலம், கல்வி, செல்வம் ஆகியவற்றை எண்ணார்; சிக்கலான ஆசைப்பாசத்தில் விழுந்து வெளிப்புற அழகையே மட்டும் நோக்குவர்।

Verse 18

वामभ्रुवां स्वभावाच्च नारदस्य च वाक्यतः । विज्ञाताऽखिलवृत्तांतस्तथ्यं कृष्णोप्यमन्यत

அழகிய புருவமுடைய பெண்களின் இயல்பினாலும் நாரதரின் வாக்கினாலும், கிருஷ்ணன் அனைத்துச் செய்தியையும் அறிந்து அதை உண்மையென ஏற்றுக் கொண்டான்।

Verse 19

तावद्धैर्यंचलाक्षीणां तावच्चेतोविवेकिता । यावन्नार्थी विविक्तस्थो विविक्तेर्थिनि नान्यथा

சஞ்சலக் கண்களுடையோரின் தைரியமும் மனத்தின் விவேகமும், கவர்வோன் தனிமையில் இல்லாதவரை மட்டுமே நிலைக்கும்; தனிமை நாடும் பெண்ணுடன் தனிமை ஏற்பட்டால் அப்படியல்ல।

Verse 20

इत्थं विवेचयंश्चित्ते कृष्णः क्रोधनदीरयम् । विवेकसेतुनाऽस्तभ्य नारदं प्राहिणोत्सुधीः

இவ்வாறு மனத்தில் ஆராய்ந்த கிருஷ்ணன், விவேகமெனும் பாலத்தால் கோபநதியின் வேகத்தைத் தடுத்து, பின்னர் ஞானியாய் நாரதரை அனுப்பினான்।

Verse 21

सांबस्य वैकृतं किंचित्क्वचित्कृष्णोनवैक्षत । गते देवमुनौ तस्मिन्वीक्षमाणोप्यहर्निशम्

அந்த தேவமுனி சென்றபின்பும், இரவும் பகலும் கவனித்தபோதும், கிருஷ்ணன் சாம்பனில் எங்கும் எந்த மாற்றமோ விகாரமோ காணவில்லை।

Verse 22

कियत्यपि गते काले पुनरप्याययौ मुनिः । मध्ये लीलावतीनां च ज्ञात्वा कृष्णमवस्थितम्

சில காலம் கடந்தபின் முனிவர் மீண்டும் வந்தார். விளையாட்டுத் தன்மையுடைய பெண்களிடையே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தங்கியிருப்பதை அறிந்து அங்கேயே வந்தடைந்தார்.

Verse 23

बहिः क्रीडंतमाहूय सांबमित्याह नारदः । याहि कृष्णांतिकं तूर्णं कथयागमनं मम

வெளியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சாம்பனை அழைத்து நாரதர் கூறினார்—“விரைவாக கிருஷ்ணனிடம் சென்று என் வருகையை அறிவி.”

Verse 24

सांबोपि यामि नोयामि क्षणमित्थमचिंतयत् । कथं रहःस्थ पितरं यामि स्त्रैणसखंप्रति

சாம்பனும் ஒரு கணம் எண்ணினான்—“செல்வேனா, செல்லாமலிருப்பேனா? தனிமையில் காமவிளையாட்டு தோழியுடன் இருக்கும் தந்தையிடம் நான் எவ்வாறு செல்வேன்?”

Verse 25

न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः

“நான் செல்லாவிட்டால், இந்த பிரம்மச்சாரியின் சொல்லை எவ்வாறு மீறுவேன்? எரியும் நெருப்புக் கற்கள் போல் அவன் உடலெங்கும் ஒளிரும் தேஜஸ் திகழ்கிறது.”

Verse 26

प्रणमत्सुकुमारेषु व्रीडितोयं मयैकदा । इदानीमपि नो यायामस्य वाक्यान्महामुनेः

“ஒருமுறை மென்மையானோரின் முன்னிலையில் வணங்கியபோது அவர் என்னை வெட்கப்படச் செய்தார்; இப்போதும் அந்த மகாமுனியின் ஆணையை மீறி நான் செல்லாமல் இருக்கமாட்டேன்.”

Verse 27

अत्याहितं तदस्तीह तदागोद्वयदर्शनात् । पितुः कोपोपि सुश्लाघ्यो मयि नो ब्राह्मणस्य तु

இங்கே மிகப் பெரிய அபாயம் உள்ளது—அந்த அறிகுறி, அந்த இரு பசுக்களின் தரிசனத்தால் நான் அதை அறிந்தேன். தந்தையின் கோபமும் தாங்கலாம்; ஆனால் என்மேல் ஒரு பிராமணரின் கோபம் தாங்க இயலாது.

Verse 28

ब्रह्मकोपाग्निनिर्दग्धाः प्ररोहंति न जातुचित् । अपराग्निविनिर्दग्धारो हंते दावदग्धवत्

பிராமணரின் கோபஅக்னியால் சுட்டவை எப்போதும் மீண்டும் முளைக்காது; ஆனால் சாதாரண தீயால் எரிந்தவை காட்டுத்தீயால் எரிந்த வனம் போல மீண்டும் வளர்கின்றன.

Verse 29

इति ध्यात्वा क्षणं सांबोऽविशदंतःपुरंपितुः । मध्ये स्त्रैणसभंकृष्णं यावज्जांबवतीसुतः

இவ்வாறு ஒரு கணம் சிந்தித்து, ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பன் தந்தையின் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்; அங்கே பெண்கள் சபையின் நடுவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அமர்ந்திருந்தான்.

Verse 30

दूरात्प्रणम्य विज्ञप्तिं स चकार सशंकितः । तावत्तमन्वगच्छच्च नारदः कार्यसिद्धये

தூரத்திலிருந்து வணங்கி, அச்சத்துடன் அவன் தன் விண்ணப்பத்தைச் செய்தான். அப்பொழுதே காரியநிறைவேற்றத்திற்காக நாரதரும் அவனைத் தொடர்ந்து வந்தார்.

Verse 31

ससंभ्रमोथ कृष्णोपि दृष्ट्वा सांबं च नारदम् । समुत्तस्थौ परिदधत्पीतकौशेयमंबरम्

சாம்பனையும் நாரதரையும் கண்டதும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் மரியாதை கலந்த ஆவலுடன் உடனே எழுந்து நின்று, தன் மஞ்சள் பட்டாடையைச் சீர்செய்தார்.

Verse 32

उत्थिते देवकीसूनौ ताः सर्वा अपि गोपिकाः । विलज्जिताः समुत्तस्धुर्गृह्णंत्यः स्वंस्वमंबरम्

தேவகீநந்தன் எழுந்தவுடன் அந்த எல்லா கோபியரும் வெட்கமுற்று எழுந்து நின்று, தத்தம் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டனர்।

Verse 33

महार्हशयनीये तं हस्ते धृत्वा महामुनिम् । समुपावेशयत्कृष्णः सांबश्च क्रीडितुं ययौ

கிருஷ்ணன் மகாமுனியின் கையைப் பிடித்து அவரை உயர்மதிப்புள்ள படுக்கையில் அமர்த்தினான்; சாம்பன் விளையாடச் சென்றான்।

Verse 34

तासां स्खलितमालोक्य तिष्ठंतीनां पुरो मुनिः । कृष्णलीलाद्रवीभूतवरांगानां जगौ हरिम्

முன்னே நின்ற பெண்கள் தடுமாறுவதைக் கண்டு, கிருஷ்ணலீலையால் உருகிய அவர்களின் உறுப்புகளைக் கருதி, முனிவர் ஹரியை (கிருஷ்ணனை) நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 35

पश्यपश्य महाबुद्धे दृष्ट्वा जांबवतीसुतम् । इमाः स्खलितमापन्नास्तद्रूपक्षुब्धचेतसः

“பார், பார், ஓ மஹாபுத்திமானே! ஜாம்பவதியின் புதல்வனைப் பார்த்தவுடன் இவர்கள் தடுமாறுகின்றனர்; அவன் அழகு இவர்களின் மனத்தை கலக்கச் செய்தது.”

Verse 36

कृष्णोपि सांबमाहूय सहसैवाशपत्सुतम् । सर्वा जांबवतीतुल्याः पश्यंतमपि दुर्विधेः

கிருஷ்ணனும் சாம்பனை அழைத்து, திடீரென தன் மகனைச் சபித்தான்—“ஓ துர்பாக்கியவனே! இவர்கள் அனைவரும் உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ஜாம்பவதியைப் போல ஆகட்டும்!”

Verse 37

यस्मात्त्वद्रूपमालोक्य गोपाल्यः स्खलिता इमाः । तस्मात्कुष्ठी भव क्षिप्रमकांडागमनेन च

உன் அழகுருவத்தைப் பார்த்து இக்கோபிகையர் தடுமாறினார்கள்; ஆகவே நீ உடனே குஷ்டராகு; அந்த நோய் தாமதமின்றி திடீரென உன்னை அணுகுக।

Verse 38

वेपमानो महाव्याधिभयात्सांबोपि दारुणात् । कृष्णं प्रसादयामास बहुशः पापशांतये

அந்தக் கொடிய பெருநோயின் அச்சத்தால் நடுங்கிய சாம்பனும், தன் பாபம் சாந்தியடைய பலமுறை ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றான்।

Verse 39

कृष्णोप्यनेन संजानन्सांबं स्वसुतमौरसम् । अब्रवीत्कुष्ठमोक्षाय व्रज वैश्वेश्वरीं पुरीम्

கிருஷ்ணனும் இதனால் சாம்பன் தன் உண்மையான (ஔரச) மகன் என்பதை அறிந்து கூறினார்—“குஷ்டமோட்சத்திற்காக விஶ்வேஸ்வரியின் நகரமான வாராணசிக்குச் செல்।”

Verse 40

तत्र ब्रध्नं समाराध्य प्रकृतिं स्वामवाप्स्यसि । महैनसां क्षयो यत्र नास्ति वाराणसीं विना

அங்கே பிரத்்னனை முறையாக ஆராதித்தால் நீ உன் இயல்புநிலையை மீண்டும் அடைவாய்; ஏனெனில் மகாபாபங்களின் நாசம் வாராணசியைத் தவிர வேறெங்கும் இல்லை।

Verse 41

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गापगा च सा । येषां महैनसां दृष्टा मुनिभिर्नैव निष्कृतिः । तेषां विशुद्धिरस्त्येव प्राप्य वाराणसीं पुरीम्

எங்கே சாட்சாத் விஶ்வேஸ்வரர் திகழ்கிறாரோ, எங்கே அந்த ஸ்வர்காபகா கங்கை ஓடுகிறாளோ—யாருடைய மகாபாபங்களுக்கு முனிவர்களும் பிராயச்சித்த நிவாரணம் காணாதார்களோ, அவர்களும் வாராணசி நகரை அடைந்தவுடன் நிச்சயமாகத் தூய்மை பெறுவர்।

Verse 42

न केवलं हि पापेभ्यो वाराणस्यां विमुच्यते । प्राकृतेभ्योपि पापेभ्यो मुच्यते शंकराज्ञया

வாரணாசியில் ஒருவர் பாவங்களிலிருந்து மட்டுமல்ல; சங்கரனின் ஆணையால் இயல்பான, பிறவியிலேயே உள்ள குற்றங்களும் மாசுகளும் நீங்கி விடுதலை பெறுகிறார்।

Verse 43

अथवा विदितं नो ते वल्लवीनां विचेष्टितम् । विनाष्टौनायिकाः कृष्ण कामयंतेऽबलाह्यमुम्

அல்லது உனக்கு கோபியரின் நடத்தை தெரியாதோ; பிரியன் பிரிவில், ஓ கிருஷ்ணா, காதல் வேதனையுற்ற நாயகிகள் தகாததையும் விரும்புகின்றனர்।

Verse 44

तत्रानंदवने शंभोस्तवशाप निराकृतिः । सांब तत्त्वेरितं याहि नान्यथा शापनिर्वृतिः

அங்கே சம்புவின் ஆனந்தவனத்தில் உன் சாபம் நீங்கும். ஓ சாம்பா, உண்மை உரைத்தபடி செல்; சாபம் அமைதியடைய வேறு வழியில்லை।

Verse 45

ततः कृष्णं समापृच्छ्य कर्मनिर्मुक्तचेष्टितः । नारदः कृतकृत्यः सन्ययावाकाशवर्त्मना

பின்னர் கிருஷ்ணனிடம் விடைபெற்று, கர்மப் பந்தமின்றி இயங்கும் கೃತகೃತ்ய நாரதர் ஆகாயப் பாதையில் புறப்பட்டார்।

Verse 46

सांबो वाराणसीं प्राप्य समाराध्यांशुमालिनम् । कुंडं तत्पृष्ठतः कृत्वा निजां प्रकृतिमाप्तवान्

சாம்பன் வாரணாசியை அடைந்து, அம்‌ஷுமாலின் (சூரியதேவன்) அவரை முறையாக வழிபட்டு, அதன் பின்புறம் ஒரு குண்டம் அமைத்து, தன் இயல்பான நிலை (ஆரோக்கியம்) மீட்டான்।

Verse 47

सांबादित्यस्तदारभ्य सर्वव्याधिहरो रविः । ददाति सर्वभक्तेभ्योऽनामयाः सर्वसंपदः

அந்நாள்முதல் சாம்பாதித்யன்—சூரியபகவான்—அனைத்து நோய்களையும் நீக்குபவனாய், தன் பக்தரெல்லோருக்கும் நோயற்ற நிலையும் எல்லாவகை செல்வங்களையும் அருளுகின்றான்.

Verse 48

सांबकुंडे नरः स्नात्वा रविवारेऽरुणोदये । सांबादित्यं च संपूज्य व्याधिभिर्नाभिभूयते

ஞாயிற்றுக்கிழமை அருணோதயத்தில் சாம்பகுண்டத்தில் நீராடி, முறையாக சாம்பாதித்யனை வழிபடுகிறவன் நோய்களால் அடக்கப்படமாட்டான்.

Verse 49

न स्त्री वैधव्यमाप्नोति सांबादित्यस्य सेवनात् । वंध्या पुत्रं प्रसूयेत शुद्धरूपसमन्वितम्

சாம்பாதித்யனின் பக்திசேவையால் பெண் விதவைத்தன்மை அடையமாட்டாள்; மேலும் பிள்ளையில்லாதவளும் தூயவும் மங்களமான வடிவமுடைய மகனைப் பெறுவாள்.

Verse 50

शुक्लायां द्विज सप्तम्यां माघे मासि रवेर्दिने । महापर्व समाख्यातं रविपर्व समं शुभम्

ஓ த்விஜரே! மாக மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ சப்தமி ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வந்தால், அது ‘மகாபர்வம்’ எனப் புகழப்படும்; மங்களமான ‘ரவிபர்வ’ எனச் சம்மதிக்கப்படும்.

Verse 51

महारोगात्प्रमुच्येत तत्र स्नात्वारुणोदये । सांबादित्यं प्रपूज्यापि धर्ममक्षयमाप्नुयात्

அங்கே அருணோதயத்தில் நீராடினால் பெருநோயிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்; சாம்பாதித்யனை வழிபட்டால் அழியாத தர்மப் புண்ணியம் பெறப்படும்.

Verse 52

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे यत्पुण्यं राहुदर्शने । तत्पुण्यं रविसप्तम्यां माघे काश्यां न संशयः

குருக்ஷேத்திரத்தின் சன்னிஹத்யாவில் ராகு தரிசனத்தால் பெறும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியம் மாக மாதத்தில் ரவி-சப்தமியன்று காசியில் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 53

मधौमासि रवेर्वारे यात्रा सांवत्सरी भवेत् । अशोकैस्तत्र संपूज्य कुंडे स्नात्वा विधानतः

மதுமாதத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில் செய்யப்படும் யாத்திரை ‘சாம்வத்ஸரீ’ எனும் வருடாந்திர புண்ணியப் பலனை அளிக்கும்; அங்கே அசோக மலர்களால் பூஜித்து, குண்டத்தில் விதிப்படி நீராட வேண்டும்।

Verse 54

सांबादित्यं नरो जातु न शोकैरभिभूयते । संवत्सरकृतात्पापाद्बहिर्भवति तत्क्षणात्

சாம்பாதித்யனைச் சரணடைந்தவன் ஒருபோதும் துக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்படான்; ஒரு ஆண்டில் சேர்த்த பாவங்கள் அந்தக் கணமே அகலும்।

Verse 55

विश्वेशात्पश्चिमाशायां सांबेनात्र महात्मना । सम्यगाराधिता मूर्तिरादित्यस्य शुभप्रदा

விஸ்வேஸ்வரரின் மேற்குத் திசையில், மகாத்மா சாம்பன் இங்கே ஆதித்யனின் சுபம் அளிக்கும் ஒரு மூர்த்தியை முறையாக ஆராதித்தான்।

Verse 56

इयं भविष्या तन्मूर्तिरगस्ते त्वत्पुरोऽकथि । तामभ्यर्च्य नमस्कृत्य कृत्वाष्टौ च प्रदक्षिणाः । नरो भवति निष्पापः काशीवास फलं लभेत्

அகஸ்த்யரே! உம்முன் அறிவிக்கப்பட்டது—‘இந்த மூர்த்தி எதிர்காலத்திலும் நிலைத்திருக்கும்.’ இதை வழிபட்டு, வணங்கி, எட்டு முறை பிரதட்சிணை செய்தால் மனிதன் பாவமற்றவனாகி காசிவாசத்தின் முழுப் பலனை அடைவான்।

Verse 57

सांबादित्यस्य माहात्म्यं कथितं ते महामते । यच्छ्रुत्वापि नरो जातु यमलोकं न पश्यति

மகாமதே! சாம்பாதித்யரின் மஹாத்மியத்தை உனக்குச் சொன்னேன். இதைக் கேட்ட மனிதன் எந்நாளும் யமலோகத்தைப் பார்க்கான்.

Verse 58

इदानीं द्रौपदादित्यं कथयिष्यामि तेनघ । तथा द्रौपदआदित्यः संसेव्यो भक्तसिद्धिदः

இப்போது, ஹே பாவமற்றவனே! த்ரௌபதாதித்யரை நான் கூறுவேன். பக்தர்க்கு சித்தி அளிப்பதால் த்ரௌபதாதித்யரை பக்தியுடன் சேவிக்க வேண்டும்.