Adhyaya 2

Verse 1

व्यास उवाच । सूर्य आत्मास्य जगतस्तस्थुषस्तमसोरिपुः । उदियायोदयगिरौ शुचिप्रसृमरैः करैः

வியாசர் கூறினார்—இவ்வுலகின் அசைவும் அசையாததும் உயிரான, இருளின் பகைவனான சூரியன் கிழக்கு மலையில் உதித்து, தூய கதிர்களைப் பரப்பினான்।

Verse 2

संवर्धयन्सतां धर्मान्त्यक्कुर्वंस्तामसीं स्थितिम् । पद्मिनीं बोधयंस्त्विष्टां रात्रौ मुकुलिताननाम्

அவன் சத்புருஷர்களின் தர்மத்தை வளர்த்து, தாமச நிலையைக் களைந்து; இரவில் மூடிய முகங்களையுடைய ஒளிமிகு தாமரைக் குளத்தை விழிப்பிக்கிறான்।

Verse 3

हव्यं कव्यं भूतबलिं देवादीनां प्रवर्तयन् । प्राह्णापराह्णमध्याह्न क्रियाकालं विजृंभयन्

அவன் தேவர்களுக்கான ஹவ்யம், பித்ருக்களுக்கான கவ்யம், பூதங்களுக்கான பலி ஆகியவற்றை நடைபெறச் செய்து; பூர்வாஹ்னம், மத்யாஹ்னம், அபராஹ்னம் எனும் கர்மகாலங்களை விரிக்கிறான்।

Verse 4

असतां हृदि वक्त्रेषु निर्दिशंस्तमसः स्थितिम् । यामिनीकालकलितं जगदुज्जीवयन्पुनः

தீயோரின் இதயங்களிலும் முகங்களிலும் உறையும் இருளின் இருப்பிடத்தை வெளிப்படுத்தி, இரவுக் காலத்தில் குவிந்த தமஸை அகற்றி, அவர் (சூரியன்) உதயத்தால் மீண்டும் உலகை உயிர்ப்பிக்கிறார்।

Verse 5

यस्मिन्नभ्युदिते जातः सम्यक्पुण्यजनोदयः । अहो परोपकरणं सद्यः फलति नेति चेत्

அவர் உதயமானவுடன் புண்ணியமுடையோரின் சரியான விழிப்பும் உயர்வும் நிகழ்கிறது. ஆஹா—பிறருக்கு உதவுதல் உடனே பலன் தருமா என ஐயம் இருந்தால், இதையே நோக்கு।

Verse 6

सायमस्तमितः प्रातः कथं जीवेद्रविः पुनः । सानुरागकरस्पर्शैः प्राचीमाश्वास्य खंडिताम्

மாலையில் அஸ்தமித்த சூரியன் காலையில் மீண்டும் எவ்வாறு உயிர் பெறுகிறான்? அன்பு நிறைந்த கதிர்த் தொடுதலால் காயமுற்ற கிழக்குத் திசையை ஆறுதல் கூறி மீட்டெடுக்கிறான்।

Verse 7

यामं भुक्त्वा तथाग्नेयीं ज्वलंतीं विरहादिव । लवंगैलामृगमदचंद्रचंदनचर्चिताम

ஒரு யாமம் கழிந்தபின் ஆக்னேயத் திசை பிரிவுத் தீயால் எரிவதுபோல் தோன்றும்; பின்னர் கிராம்பு, ஏலக்காய், கஸ்தூரி, கற்பூரம், சந்தனம் ஆகியவற்றால் பூசப்பட்டதுபோல் குளிர்ந்து அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 8

तांबूलीरागरक्तौष्ठीं द्राक्षास्तबकसुस्तनीम् । लवलीवल्लिदोर्वल्ली कंको ली पल्लवांगुलिम्

தாம்பூலத்தின் நிறத்தால் சிவந்த உதடுகளுடன், திராட்சைக் குலைகள்போன்ற மார்பகங்களுடன்; லவலீ கொடிபோன்ற கரங்களுடன், கங்கோலீ இளம்புதிர்போன்ற விரல்களுடன்—அந்த (திசை) இவ்வாறு தியானிக்கப்படுகிறது।

Verse 9

मलयानिल निःश्वासां क्षीरोदकवरांबराम् । त्रिकूटस्वर्णरत्नांगीं सुवेलाद्रि नितंबिनीम

மலயக் காற்றின் நிச்வாசம் போல் மணமுடையவள், பால்-வெண்மை நீர்போன்ற சிறந்த ஆடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; திரிகூடத்தின் பொன்-மணிகளால் அங்கங்கள் ஒளிர்வாள், சுவேல மலைபோல் இடுப்புடையவள்—என்று அவள் போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 10

कावेरीगौतमीजंघां चोलचोलां शुकावृताम् । सह्यदर्दुरवक्षोजां कांतीकांचीविभूषणाम

காவேரி, கோதமி அவளின் தொடைகள்; சோழநாட்டின் ஆடைகளால் அவள் மூடப்பட்டாள், கிளிகள் சூழ்ந்ததுபோல்; சஹ்யம், தர்துரம் அவளின் மார்பு; ஒளிமிகு காஞ்சி (இடைக்கட்டு) அவளின் அணிகலன்।

Verse 11

सुकोमलमहाराष्ट्रीवाग्विलासमनोहराम् । अद्यापि न महालक्ष्मीर्या विमुंचति सद्गुणाम्

மென்மையான மகாராஷ்ட்ரீ மொழியின் நயவிளையாட்டால் மனம் கவர்வாள், விளையாட்டான சொல்வல்லமையால் இனிமை தருவாள்; நற்குணம் நிறைந்த அவளை மகாலக்ஷ்மி இன்றும் விட்டு நீங்குவதில்லை।

Verse 12

सुदक्षदक्षिणामाशामाशानाथः प्रतस्थिवान् । क्रमतः सर्वमर्वन्तो हेलया हेलिकस्य खम्

அப்போது திசைகளின் நாதன் ஒழுங்கமைந்த தென் திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; வரிசையாக அனைவரும் முன்னே சென்றனர்—எளிதான விளையாட்டுப் போக்கில், ஆகாயமே ஒரு க்ரீடாலு பயணியின் உடைமையெனத் தோன்றுமாறு।

Verse 13

न शेकुरग्रतो गंतुं ततोऽनूरुर्व्यजिज्ञपत्

அவர்கள் முன்னே செல்ல இயலவில்லை; ஆகவே அனூரு வினவினான்।

Verse 14

अनूरुरुवाच । भानो मानोन्नतो विन्ध्यो निद्ध्यय गगनं स्थितः । स्पर्धते मेरुणाप्रेप्सु स्त्वद्दत्तां तु प्रदक्षिणाम्

அனூரு கூறினான்—ஓ பானுவே! அகந்தையால் உயர்ந்த விந்த்யன் இப்போது வானில் நின்று வழியைத் தடுத்து நிறுத்துகிறான். மேருவுடன் போட்டியிட விரும்பி, உனக்குத் தந்த பிரதக்ஷிணை பாதையையும் தடைக்கிறான்।

Verse 15

अन्रूरुवाक्यमाकर्ण्य सविता हृद्यचिन्तयत् । अहो गगनमार्गोपि रुध्यते चातिविस्मयः

அனூருவின் சொற்களைக் கேட்ட சவிதா உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்—அய்யோ! வான்வழியும் தடுக்கப்படுமா! எத்தனை வியப்பு!

Verse 16

व्यास उवाच । सूरः शूरोपि किं कुर्यात्प्रांतरे वर्त्मनिस्थितः । त्वरावानपि को रुद्धं मागर्मेको विलंघयेत्

வ்யாசர் கூறினார்—வீர சூரியனும் தன் பாதையின் எல்லையில் தடுக்கப்பட்டால் என்ன செய்ய முடியும்? வேகமுள்ளவனாயினும் தடுக்கப்பட்ட வழியை ஒருவன் மட்டும் எவ்வாறு தாண்டுவான்?

Verse 17

गृह्यत्राप्रत्यूष्टेः क्षणं नावतिष्ठति । शून्यमार्गे निरुद्धः स किंकरोतु विधिर्बली

இங்கே அவன் விடியற்காலத்தில் கணநேரமும் தங்குவதில்லை; ஆனால் வெறுமையான பாதையிலேயே தடுக்கப்பட்டால், அந்த வல்லமைமிகு விதாதா (காலநியந்தா) என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 18

योजनानां सहस्रे द्वे द्वे शते द्वे च योजने । योजनस्य निमेषार्धाद्याति सोपि चिरं स्थितः

அரை நிமிஷத்தில் இரண்டாயிரத்து இருநூற்று இரண்டு யோஜனைகள் செல்ல வல்லவனான அவனும் அங்கே நீண்ட நேரம் தடைப்பட்டு நின்றான்।

Verse 19

गते बहुतिथेकाले प्राच्यौदीच्यां भृशार्दिताः । चण्डरश्मेः करव्रातपातसन्तापतापिताः

பல நாட்கள் கடந்தபின் கிழக்கும் வடக்கும் உள்ள மக்கள் மிகுந்த துன்புற்றனர்; கடுங் கதிர்கள் கொண்ட சூரியனின் பொழியும் கதிர்தொகையின் எரிதாபத்தால் அவர்கள் சுட்டெரிந்தனர்।

Verse 20

पाश्चात्या दक्षिणात्याश्च निद्रामुद्रितलोचनाः । शयिता एव वीक्षन्ते सतारग्रहमंबरम्

ஆனால் மேற்கு மற்றும் தெற்கு நாட்டார், நித்திரையால் மூடப்பட்ட கண்களுடன், தொடர்ந்து படுத்தே இருந்தனர்; படுத்தபடியே நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் நிறைந்த வானத்தை நோக்கினர்।

Verse 21

अहोनाहस्कराभावान्निशानैवाऽनिशाकरात् । अस्तंगतर्क्षान्नभसः कः कालस्त्वेप नेक्ष्यते

அய்யோ! சூரியன் இல்லாததால் பகலே இல்லை; சந்திரன் இல்லாததால் இரவும் இரவல்ல. விண்ணிலிருந்து நட்சத்திரங்களும் அஸ்தமித்தபோது, இங்கே காலத்தின் எந்த அடையாளம் காணப்படும்?

Verse 22

ब्रह्मांडं किमकांडे वै लयमेष्यति तत्कथम् । परापतंति नाद्यापि पारावारा इतस्ततः

இந்தப் பிரபஞ்சம் திடீரெனப் பிரளயத்திற்குச் சென்று விடுமா—அது எவ்வாறு? இதோ, இன்னும் எல்லாத் திசைகளிலும் கடல்கள் அலைமோதித் தகர்கின்றன।

Verse 23

स्वाहास्वधावषट्कारवर्जिते जगतीतले । पंचयज्ञक्रियालोपाच्चकंपे भुवनत्रयम्

பூமித்தளத்தில் ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ என்ற ஒலிகள் ஒழிந்தன; பஞ்சமஹாயஜ்ஞக் கிரியைகள் கைவிடப்பட்டதால் மூவுலகமும் நடுங்கியது।

Verse 24

सूर्योदयात्प्रवर्तंते यज्ञाद्याः सकलाः क्रियाः । ताभिर्यज्ञभुजांतृप्तिः सविता तत्र कारणम्

சூரியோதயத்திலிருந்து யாகம் முதலான எல்லாச் செயல்களும் நடை பெறுகின்றன. அவ்வழிபாடுகளால் யாகப் பங்கினை அனுபவிப்போர் திருப்தியடைகின்றனர்; அதற்கு சவிதா (சூரியன்)தே தீர்மானக் காரணம்.

Verse 25

चित्रगुप्तादयः सर्वे कालं जानंति सूर्यतः । स्थितिसर्गविसर्गाणां कारणं केवलं रविः

சித்திரகுப்தர் முதலிய அனைவரும் சூரியனாலேயே காலத்தை அறிகின்றனர். நிலைபேறு, படைப்பு, அழிவு—இவற்றின் காரணம் ஒரே ரவி (சூரியன்) தான்.

Verse 26

तत्सूर्यस्य गतिस्तंभात्स्तंभितं भुवनत्रयम् । यद्यत्रतत्स्थितं तत्र चित्रन्यस्तमिवा खिलम्

சூரியனின் இயக்கம் தடைபட்டால் மூவுலகமும் அசையாது நிற்கும். எது எங்கே இருக்கிறதோ, அனைத்தும் ஓவியத்தில் பதித்ததுபோல் நிலைத்துத் தோன்றும்.

Verse 27

एकतस्तिमिरान्नैशादेकतस्तु दिवातपात् । बहूनां प्रलयो जातः कांदिशीकमभूज्जगत्

ஒருபுறம் இரவின் இருளால், மறுபுறம் பகலின் வெப்பத்தால்—பலருக்கு அழிவு ஏற்பட்டது; உலகம் திசைதெரியாமல் கலங்கியது.

Verse 28

इति व्याकुलिते लोके सुरासुरनरोरगे । आःकिमेतदकांडेभूद्रुरुदुर्दुद्रुवुः प्रजाः

இவ்வாறு தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள் உட்பட உலகம் கலங்கியது. ‘அய்யோ! இது திடீரென என்ன நேர்ந்தது?’ என்று அழுது புலம்பி உயிர்கள் அங்கும் இங்கும் ஓடின.

Verse 29

ततः सर्वे समालोक्य ब्रह्माणं शरणं ययुः । स्तुवंतो विविधैः स्तोत्रै रक्षरक्षेति चाब्रुवन्

அப்போது அனைவரும் பிரம்மாவை நோக்கி அவரிடம் சரணடைந்தனர். பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று கூறினர்.

Verse 30

देवा ऊचुः । नमो हिरण्यरूपाय ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणे । अविज्ञातस्वरूपाय कैवल्यायामृताय च

தேவர்கள் கூறினர்— பொன்னிற வடிவுடைய, பிரம்மஸ்வரூபமான பிரம்மாவுக்கு நமஸ்காரம். உண்மைச் சொரூபம் அறியமுடியாதவராகிய கைவல்யமே, அமரத்துவமே ஆகிய அவருக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 31

यन्न देवा विजानंति मनो यत्रापि कुंठितम् । न यत्र वाक्प्रसरति नमस्तस्मै चिदात्मने

தேவர்களும் முழுமையாக அறியாததும், மனம் அங்கேயே தடைபடும் இடமும், வாக்கு செல்லாத இடமும் ஆகிய அந்த சித்-ஆத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 32

योगिनो यं हृदाकाशे प्रणिधानेन निश्चलाः । ज्योतीरूपं प्रपश्यंति तस्मै श्रीब्रह्मणे नमः

ஆழ்ந்த தியானத்தில் அசையாத யோகிகள் இதய-ஆகாசத்தில் ஒளி வடிவாகக் காணும் அந்த ஸ்ரீபிரம்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 33

कालात्पराय कालाय स्वेच्छयापुरुषाय च । गुणत्रय स्वरूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

காலத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமகாலனுக்கும், காலமே ஆனவருக்கும் நமஸ்காரம்; தன்னிச்சையால் செயல்படும் புருஷனுக்கும் நமஸ்காரம்; முக்குணச் சொரூபனாகவும் பிரகிருதி வடிவாகவும் விளங்குபவருக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 34

विष्णवे सत्त्वरूपाय रजोरूपाय वेधसे । तमसे रुद्ररूपाय स्थितिसर्गांतकारिणे

சத்த்வரூபமான விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; ரஜோரூபமான படைப்பாளி பிரம்மாவுக்கு வணக்கம். தமோரூபமான ருத்ரனுக்கு வணக்கம்—காப்பு, படைப்பு, அழிவு செய்பவனே.

Verse 35

नमो बुद्धिस्वरूपाय त्रिधाहंकृतये नमः । पंचतन्मात्र रूपाय पंचकर्मेद्रियात्मने

புத்திச்வரூபமான இறைவனுக்கு வணக்கம்; மும்மடங்கு அகங்காரமாகும் அவருக்கு வணக்கம். ஐந்து தன்மாத்திரைகளின் ரூபமானவருக்கு வணக்கம்; ஐந்து கர்மேந்திரியங்களின் ஆத்மாவானவருக்கு வணக்கம்.

Verse 36

अनित्यनित्यरूपाय सदसत्पतये नमः । समस्तभक्तकृपया स्वेच्छाविष्कृतविग्रह

அநித்தியமும் நித்தியமும் ஆகிய இரு ரூபங்களாகத் தோன்றுபவனுக்கு வணக்கம்; சத்-அசத் இரண்டிற்கும் அதிபதியானவருக்கு வணக்கம். எல்லாப் பக்தர்மேல் கருணையால் தன் இச்சையால் உருவம் வெளிப்படுத்துபவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 37

नमो ब्रह्मांडरूपाय तदंतर्वर्तिने नमः । अर्वाचीनपराची न विश्वरूपाय ते नमः

பிரம்மாண்டமே உன் ரூபம்; உனக்கு வணக்கம். அதற்குள் உறையும் உனக்கு வணக்கம். அருகிலும் தூரிலும் இருப்பவனே—ஓ விசுவரூபா, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 39

तव निःश्वसितं वेदास्तव स्वे दोखिलं जगत् । विश्वा भूतानि ते पादः शीर्ष्णो द्यौः समवर्तत

வேதங்கள் உன் நிச்வாசமே; முழு உலகமும் உன்னிலே நிலைத்துள்ளது. எல்லா உயிர்களும் உன் பாதங்கள்; வானம் உன் தலைவாக நிற்கிறது.

Verse 40

नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चन्द्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो

ஓ பிரபுவே! உமது நாபியிலிருந்து அந்தரிக்ஷம் தோன்றியது; உமது ரோமங்களிலிருந்து தாவரங்கள் உண்டாயின. உமது மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; உமது கண்களிலிருந்து சூரியன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 41

त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं स्तोता स्तुतिः स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वयाऽवास्यमिदं हि सर्वं नमोस्तु भूयोपि नमो नमस्ते

நீயே அனைத்தும்; ஓ தேவா, அனைத்தும் உம்முள் நிலைத்துள்ளது. இங்கு ஸ்தோதா, ஸ்துதி, ஸ்தவ்யன்—அனைத்தும் நீயே. ஓ ஈசா! இந்த முழு உலகமும் உம்மால் ஆவரிக்கப்பட்டும் வியாபித்தும் உள்ளது. உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்—நமோ நமः।

Verse 42

इति स्तुत्वा विधिं देवा निपेतुर्दंडवत्क्षितौ । परितुष्टस्तदा ब्रह्मा प्रत्युवाच दिवौकसः

இவ்வாறு விதாதா பிரம்மாவைத் துதித்து தேவர்கள் தண்டவத் நமஸ்காரமாகப் பூமியில் விழுந்தனர். அப்போது மிகுந்த திருப்தியடைந்த பிரம்மா விண்ணுலக வாசிகளுக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । यथार्थयाऽनया स्तुत्या तुष्टोस्मि प्रणताः सुराः । उत्तिष्ठत प्रसन्नोस्मि वृणुध्वं वरमुत्तमम्

பிரம்மா கூறினார்—வணங்கிய தேவர்களே! இந்த உண்மையும் பொருத்தமுமான ஸ்துதியால் நான் திருப்தியடைந்தேன். எழுங்கள்; நான் அருள்புரிகிறேன்—உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

Verse 44

यः स्तोष्यत्यनया स्तुत्या श्रद्धावान्प्रत्यहं शुचिः । मां वा हरं वा विष्णुं वा तस्य तुष्टाः सदा वयम्

யார் தூய்மையுடனும் பக்தியுடனும் தினந்தோறும் இந்த ஸ்துதியால்—என்னை அல்லது ஹரன் (சிவன்) அல்லது விஷ்ணுவை—துதிப்பாரோ, அவர்மேல் நாம் எப்போதும் திருப்தியாய் இருப்போம்.

Verse 45

दास्यामः सकलान्कामान्पुत्रान्पौत्रान्पशून्वसु । सौभाग्यमायुरारोग्यं निर्भयत्वं रणे जयम्

நாம் எல்லா விரும்பிய வரங்களையும் அளிப்போம்—மகன்கள், பேரன்கள், மாடுகள் மற்றும் செல்வம்; நல்வாழ்வு, நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், அச்சமின்மை, போரில் வெற்றி।

Verse 46

ऐहिकामुष्मिकान्भोगानपवर्गं तथाऽक्षयम् । यद्यदिष्टतमं तस्य तत्तत्सर्वं भविष्यति

அவன் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் தரும் இன்பங்களையும், அழியாத அபவர்கம் (மோட்சம்) என்பதையும் பெறுவான்; அவனுக்கு மிக விருப்பமானது எதுவோ, அதெல்லாம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்।

Verse 47

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पठितव्यः स्तवोत्तमः । अभीष्टद इति ख्यातः स्तवोयं सर्वसिद्धिदः

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் இந்தச் சிறந்த ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இது ‘அபீஷ்டத’ எனப் புகழ்பெற்றது; இந்த ஸ்தவம் எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்।

Verse 48

पुनः प्रोवाच तान्वेधाः प्रणिपत्योत्थितान्सुरान् । स्वस्थास्तिष्ठत भो यूयं किमत्रापि समाकुलाः

பின்னர் வேதா (பிரம்மா) வணங்கி எழுந்த அந்த தேவர்களை மீண்டும் நோக்கி—‘தேவர்களே, அமைதியுடன் நில்லுங்கள்; இங்கேயும் ஏன் கலங்குகிறீர்கள்?’ என்று கூறினார்।

Verse 49

एते वेदा मूर्तिधरा इमा विद्यास्तथाखिलाः । सदक्षिणा अमी यज्ञाः सत्यं धर्मस्तपो दमः

இவையே உருவம் கொண்ட வேதங்கள்; இவையே அனைத்துக் கல்விகளும். இவையே தக்ஷிணையுடன் கூடிய யாகங்கள்; இதுவே சத்தியம், தர்மம், தவம், தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு)।

Verse 50

ब्रह्मचर्यमिदं चैषा करुणा भारतीत्वियम् । श्रुतिस्मृतीतिहासार्थ चरितार्था अमीजनाः

இதுவே பிரம்மச்சரியம்; இதுவே கருணை; இதுவே உண்மையில் புனிதமான பாரதி-வாக்கு. இவர்கள் ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, இதிஹாசத்தின் பொருளை நிறைவேற்றுவோர்.

Verse 51

नेह क्रोधो न मात्सर्यं लोभः कामोऽधृतिर्भयम् । हिंसा कुटिलता गर्वो निंदासूयाऽशुचिः क्वचित्

இங்கே கோபமும் இல்லை, பொறாமையும் இல்லை; பேராசையும் இல்லை, காமமும் இல்லை; தளர்ச்சியும் இல்லை, பயமும் இல்லை. வன்முறையும் இல்லை, வஞ்சகமும் இல்லை, அகந்தையும் இல்லை, பழிப்பும் தீய எண்ணமும் இல்லை; எப்போதும் அசுத்தமும் இல்லை.

Verse 52

ये ब्राह्मणा ब्रह्मरतास्तपोनिष्ठास्तपोधनाः । मासोपवासषण्मासचातुर्मास्यादि सद्व्रताः

பிரம்மத்தில் மகிழ்வோர், தவத்தில் நிலைத்தோர், தவச் செல்வம் உடையோர் ஆகிய அந்தப் பிராமணர்கள்—மாதநீண்ட உபவாசம், ஆறுமாத நியமம், சாத்துர்மாஸ்யம் முதலிய நற்கடமைகளை அனுஷ்டிப்போர்.

Verse 53

पातिव्रत्यरता नार्यो ये चान्ये ब्रह्मचारिणः । ते चामीपश्यत सुरा ये षंढाः परयोषिति

பதிவிரதையில் ஈடுபட்ட பெண்களும், மற்ற பிரம்மச்சாரிகளும்—அவர்களையும் பாருங்கள், தேவர்களே. மேலும் நபுஞ்சகர்களையும், பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொண்டவர்களையும் பாருங்கள்.

Verse 54

मातापित्रोरमी भक्ता अमी गोग्रहणे हताः । व्रते दाने जपे यज्ञे स्वाध्याये द्विजतर्पणे

இவர்கள் தாய்-தந்தையருக்கு பக்தியுடையோர்; இவர்கள் பசுக்களை காக்கும் போது உயிர் துறந்தோர். விரதம், தானம், ஜபம், யாகம், ஸ்வாத்யாயம், த்விஜ-தர்ப்பணம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டோர்.

Verse 55

तीर्थे तपस्युपकृतौ सदाचारादिकर्मणि । फलाभिलाषिणीबुद्धिर्न येषां ते जना अमी

தீர்த்தக் கருமங்களிலும், தவத்திலும், சதாசார முதலிய கடமைகளிலும் பலன் வேண்டுமென ஆசையில்லாத மனத்தார் உண்மையிலே உயர்ந்தோர், முன்மாதிரியோர் ஆவர்.

Verse 56

गायत्री जाप्यनिरता अग्निहोत्र परायणाः । द्विमुखी गो प्रदातारः कपिलादान तत्पराः

அவர்கள் காயத்ரீ ஜபத்தில் நிலைத்தோர், அக்னிஹோத்திரத்தில் உறுதியானோர்; கோதானம் செய்பவர்கள் (அரிய, மங்களமான பசுக்களையும் அளிப்போர்) மேலும் கபிலா பசு தானத்தில் ஆர்வமுடையோர்.

Verse 57

निस्पृहाः सोमपा ये वै द्विजपादोदपाश्च ये । मृताः सारस्वते तीर्थे द्विजशुश्रूषकाश्च ये

ஆசையற்றோர், யாகத்தில் சோமபானம் செய்தோர், பிராமணரின் பாதம் கழுவிய நீரை அருந்தியோர், சாரஸ்வத தீர்த்தத்தில் உயிர் நீத்தோர், இருமுறை பிறந்தோருக்கு சேவை செய்வோர்—இவர்கள் சிறப்பாகப் போற்றப்படுவர்.

Verse 58

प्रतिग्रहे समर्था हि ये प्रतिग्रहवर्जिताः । त एते मत्प्रिया विप्रास्त्यक्ततीर्थ प्रतिग्रहाः

தானம் பெறத் தகுதியிருந்தும் தானம் பெறுதலை விலக்கி—குறிப்பாக தீர்த்த வாழ்வாதாரத்திற்கான பெறுதலைத் துறந்த அந்தப் பிராமணர்கள் எனக்கு அன்பானவர்கள்.

Verse 59

प्रयागे माघ मासो यैरुषः स्नातोऽमलात्मभिः । मकरस्थे रवौ शुद्धास्त इमे सूर्यवर्चसः

மாசி (மா஘) மாதத்தில் பிரயாகத்தில் விடியற்காலையில்—சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது—நீராடும் நிர்மல ஆத்மாக்கள் தூய்மையடைந்து சூரிய ஒளிப்பொலிவால் பிரகாசிப்பர்.

Verse 60

वाराणस्यां पांचनदे त्र्यहं स्नातास्तु कार्तिके । अमी ते शुद्धवपुषः पुण्यभाजोतिनिर्मलाः

வாரணாசியின் பஞ்சநதத் தீர்த்தத்தில் கார்த்திக மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் நீராடுவோர், தூய உடலுடையவராய், பெரும் புண்ணியத்தின் பங்காளியாய், மிகுந்த நிர்மலராய் ஆகின்றனர்।

Verse 61

स्नात्वा तु मणिकर्णिक्यां प्रीणिता ब्राह्मणा धनैः । त एते सर्वभोगाढ्याः कल्पं स्थास्यंति मत्पुरे

மணிகர்ணிகையில் நீராடி, செல்வதானங்களால் பிராமணர்களை மகிழ்வித்தால், அவர்கள் எல்லாப் போகங்களிலும் செழித்து, என் நகரில் ஒரு கல்பம் முழுதும் தங்குவர்।

Verse 62

ततः काशीं समासाद्य तेन पुण्येन नोदिताः । विश्वेश्वरप्रसादेन मोक्षमेष्यंत्यसंशयम्

பின்னர் அந்தப் புண்ணியத்தால் தூண்டப்பட்டு காசியை அடைந்து, விஸ்வேஸ்வரரின் அருளால் அவர்கள் ஐயமின்றி மோக்ஷம் பெறுவர்।

Verse 63

अविमुक्ते कृतं कर्म यदल्पमपि मानवैः । श्रेयोरूपं तद्विपाको मोक्षो जन्मांतरेष्वपि

அவிமுக்தத் தலத்தில் மனிதர்கள் செய்த சிறிய செயலும், அதன் பலனாக உச்ச நன்மை வடிவில்—எதிர் பிறவிகளிலும் கூட—மோக்ஷமாக விளங்குகிறது।

Verse 64

अहो वैश्वेश्वरे क्षेत्रे मरणादपिनोभयम् । यत्र सर्वे प्रतीक्षंते मृत्युं प्रियमिवाति थिम्

ஆஹா! வைஸ்வேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் மரணத்திற்கும் அச்சமில்லை; அங்கே அனைவரும் மரணத்தைப் பிரிய விருந்தினரைப் போல எதிர்நோக்குகின்றனர்।

Verse 65

ब्राह्मणेभ्यः कुरुक्षेत्रे यैर्दत्तं वसु निर्मलम् । निर्मलांगास्त एते वै तिष्ठंति मम संनिधा

குருக்ஷேத்திரத்தில் பிராமணர்களுக்கு மாசற்ற செல்வத்தைத் தானம் செய்தவர்கள், தூய அங்கங்களையுடைய அந்த பக்தர்கள் உண்மையிலே என் சன்னிதியில் தங்குவர்.

Verse 66

पितामहं समासाद्य गयायां यैः पितामहाः । तर्पिता ब्राह्मणमुखे तेषामेते पितामहाः

கயையை அடைந்து, பிராமணர் வாயிலாகத் தர்ப்பணம் செய்து பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தியவர்களுக்கு, அவர்களுடைய பிதாமகர்களே உயர்வு பெறுவர்.

Verse 67

न स्नानेन न दानेन न जपेन न पूजया । मल्लोकः प्राप्यते देवाः प्राप्यते द्विज तर्पणात्

நீராடலாலும் அல்ல, தானத்தாலும் அல்ல, ஜபத்தாலும் அல்ல, பூஜையாலும் அல்ல—என் உலகம் அடையப்படாது; ஓ இருமுறைப் பிறந்தவனே, தர்ப்பணத்தால் தேவர்கள் அடையப்படுவர்.

Verse 68

सोपस्कराणिवेश्मानिमु सलोलूखलादिभिः । यैर्दत्तानि सशय्यानि तेषां हर्म्याण्यमूनि वै

நீர்க்குடம், உலக்கை-உரல் முதலிய இல்ல உபகரணங்களுடன், படுக்கையோடு கூடிய அலங்கரிக்கப்பட்ட வீடுகளைத் தானம் செய்தவர்கள், உண்மையிலே இத்தகைய மாளிகைகளைப் பெறுவர்.

Verse 69

ब्रह्मशालां कारयंति वेदमध्यापयंति च । विद्यादानं च ये कुर्युः पुराणं श्रावयंति च

பிரம்மசாலையை நிறுவி, வேதம் கற்பிக்கச் செய்து, கல்வித் தானம் செய்து, புராணப் பாராயணம்/கேட்பை ஏற்பாடு செய்பவர்கள்—

Verse 70

पुराणानि च ये दद्युः पुस्तकानि ददत्यपि । धर्मशास्त्राणि ये दद्युस्तेषां वासोत्र मे पुरे

புராணங்களைத் தானம் செய்பவரும், நூல்-புத்தகங்களையும் அளிப்பவரும், தர்மசாஸ்திரங்களைத் தானம் செய்பவரும்—அவர்களுக்கு இங்கே என் நகரில் வாசம் உண்டு।

Verse 71

यज्ञार्थं च विवाहार्थं व्रतार्थं ब्राह्मणाय वै । अखंडं वसु ये दद्युस्तेत्र स्युर्वसुवर्चसः

யாகத்திற்காகவும், திருமணச் சடங்கிற்காகவும், விரதத்திற்காகவும் பிராமணருக்கு குறையாத செல்வத்தை அளிப்போர்—அங்கே செல்வஒளியுடன் விளங்குவர்।

Verse 72

आरोग्यशालां यः कुर्याद्वैद्यपोषणतत्परः । आकल्पमत्र वसति सर्वभोग समन्वितः

ஆரோக்கியசாலை (மருத்துவ இல்லம்) அமைத்து வைத்தியர்களை ஆதரிப்பதில் ஈடுபடுவோர்—இங்கே ஒரு கல்பம் முழுதும் எல்லா இன்பங்களுடனும் வாசிப்பர்।

Verse 73

मुक्ती कुर्वंति तीर्थानि ये च दुष्टावरोधतः । ममावरोधे ते मान्या औरसास्तनया इव

தீயவர்களைத் தடுத்து, தீர்த்தங்கள் முக்தி அளிக்கச் செய்வோர்—அவர்கள் என் பரிவாரத்தில் எனக்கு என் பிறந்த புதல்வரைப் போல மதிக்கப்படுவர்।

Verse 74

विष्णोर्वाममवाशंभोर्ब्राह्मणा एव सुप्रियाः । तेषां मूर्त्या वयं साक्षाद्विचरामो महीतले

விஷ்ணுவுக்கும் சம்புவுக்கும் பிராமணர்களே மிகப் பிரியர்; அவர்களது உருவமே ஏற்று நாங்களே வெளிப்படையாகப் பூமியில் உலாவுகிறோம்।

Verse 75

ब्राह्मणाश्चैव गावश्च कुलमेकं द्विधाकृतम् । एकत्र मंत्रास्तिष्ठंति हविरेकत्र तिष्ठति

பிராமணரும் பசுவும் ஒரே புனிதக் குலம்; அது இரு வடிவங்களாகத் தோன்றுகிறது—ஒருவிடத்தில் மந்திரங்கள் நிலைகொள்கின்றன, மற்றொன்றில் ஹவிஸ் (யாக அஹுதி) நிலைகொள்கிறது.

Verse 76

ब्राह्मणा जंगमं तीर्थं निर्मितं सार्वभौमिकम् । येषां वाक्योदकेनैव शुद्ध्यंति मलिना जनाः

பிராமணர்கள் உலகமெங்கும் நிலைபெற்ற நடமாடும் தீர்த்தம்; அவர்களின் வாக்கு-நீரால் மட்டுமே மாசுற்றோர் தூய்மையடைகின்றனர்.

Verse 77

गावः पवित्रमतुलं गावो मंगलमुत्तमम् । यासां खुरोत्थितो रेणुर्गंगावारिसमो भवेत्

பசுக்கள் ஒப்பற்ற தூய்மையளிப்பவை; பசுக்கள் உயர்ந்த மங்களம். அவற்றின் குளம்புகளால் எழும் தூசியும் கங்கைநீருக்கு ஒப்பாகிறது.

Verse 78

शृंगाग्रे सर्वतीर्थानि खुराग्रे सर्व पर्वताः । शृंगयोरंतरे यस्याः साक्षाद्गौरीमहेश्वरी

பசுவின் கொம்பின் நுனியில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும், குளம்பின் நுனியில் எல்லாப் பர்வதங்களும்; அவளின் இரு கொம்புகளுக்கிடையில் சாட்சாத் கௌரி-மஹேஸ்வரி உறைகின்றாள்.

Verse 79

दीयमानां च गां दृष्ट्वा नृत्यंति प्रपितामहाः । प्रीयंते ऋषयः सर्वे तुष्यामो दैवतैः सह

பசு தானம் அளிக்கப்படுவதைக் கண்டால் முன்னோர் பேரானந்தத்தில் நடனம் செய்கின்றனர்; எல்லா ரிஷிகளும் மகிழ்கின்றனர், தேவர்களுடன் அனைவரும் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 80

रोरूयंते च पापानि दारिद्र्यं व्याधिभिः सह । धात्र्यः सर्वस्य लोकस्य गावो मातेव सर्वथा

பாவங்கள் அழுது ஓடுகின்றன; வறுமை நோய்களுடன் நீங்குகிறது. ஏனெனில் பசுக்கள் உலகமெங்கும் தாங்கும் தாத்ரிகள்—எல்லாவிதத்திலும் தாயைப் போல.

Verse 81

गवां स्तुत्वा नमस्कृत्य कृत्वा चैव प्र दक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृतातेन सप्तद्वीपा वसुंधरा

பசுக்களைப் போற்றி வணங்கி, பிரதட்சிணை செய்தால்—ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையே பிரதட்சிணை செய்த புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 82

या लक्ष्मीः सवर्भूतानां या देवेषु व्यवस्थिता । धेनुरूपेण सा देवी मम पापं व्यपोहतु

எல்லா உயிர்களிலும் உறையும், தேவர்களிடையே நிலைபெற்ற அந்த லக்ஷ்மீதேவி—பசு வடிவில் தோன்றி என் பாவத்தை நீக்குவாளாக.

Verse 83

विष्णोर्वक्षसि या लक्ष्मीः स्वाहा चैव विभावसोः । स्वधा या पितृमुख्यानां सा धेनुर्वरदा सदा

விஷ்ணுவின் மார்பில் லக்ஷ்மியாக இருப்பவள், அக்னிக்குத் ‘ஸ்வாஹா’வாக இருப்பவள், பித்ருக்களுக்கு ‘ஸ்வதா’வாக இருப்பவள்—அவளே பசு; எப்போதும் வரம் அருள்பவள்.

Verse 84

गोमयं यमुना साक्षाद्गोमूत्रं नर्मदा शुभा । गंगा क्षीरं तु यासां वै किं पवित्रमतः परम्

கோமயம் நேரே யமுனை; கோமூத்திரம் புனித நர்மதை; அவற்றின் பால் கங்கையே—இதற்கு மேல் தூய்மை வேறு என்ன?

Verse 85

गवामंगेषु तिष्ठंति भुवनानि चतुर्दश । यस्मात्तस्माच्छिवं मे स्यादिहलोके परत्र च

பசுக்களின் அங்கங்களில் பதினான்கு உலகங்களும் நிலைகொள்கின்றன. ஆகவே அந்த உண்மையின் பலத்தால் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எனக்கு சிவமங்கலம் உண்டாகுக.

Verse 86

इति मंत्रं समुच्चार्य धेनूर्वाधेनु मेव वा । यो दद्याद्द्विजवर्याय स सर्वेभ्यो विशिष्यते

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து, பால் தரும் பசுவையோ அல்லது பால் தராத பசுவையோ சிறந்த த்விஜருக்கு தானம் செய்பவன் அனைவரிலும் சிறப்புடையவன் ஆவான்.

Verse 87

मया च विष्णुना सार्धं शिवेन च महर्षिभिः । विचार्य गोगुणान्नित्यं प्रार्थनेति विधीयते

நான், விஷ்ணுவுடன், சிவனுடன் மற்றும் மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, கோமாதாவின் குணங்களை எப்போதும் சிந்தித்து, இதை ஒரு பிரார்த்தனையாக விதித்தோம்.

Verse 88

गावो मे पुरतः संतु गावो मे संतु पृष्ठतः । गावो मे हृदये संतु गवां मध्ये वसाम्यहम्

பசுக்கள் என்முன் இருக்கட்டும்; பசுக்கள் என்பின் இருக்கட்டும். பசுக்கள் என் இதயத்தில் தங்கட்டும்; நான் பசுக்களின் நடுவில் வாழ்வதாகுக.

Verse 89

नीराजयति योंगानि गवां पुच्छेन भाग्यवान् । अलक्ष्मीः कलहो रोगास्तस्यांगाद्यांति दूरतः

பசுவின் வாலால் உடல் அங்கங்களுக்கு நீராஜனம் (காப்பு ஆரத்தி) செய்கிற பாக்கியவான் உடலிலிருந்து அலட்சுமி, சண்டை, நோய்கள் எல்லாம் தூரம் போகும்.

Verse 90

गोभिर्विप्रश्च वेदैश्च सतीभिः सत्यवादिभिः । अलुब्धैर्दा नशीलैश्च सप्तभिर्धार्यते मही

பசுக்கள், பிராமணர்கள், வேதங்கள், சதீப் பெண்கள், சத்தியவாதிகள், பேராசையற்றோர், தானசீலர்கள்—இந்த ஏழினால் பூமி தாங்கப்படுகிறது।

Verse 91

मम लोकात्परोलोको वैकुंठ इति गीयते । तस्योपरिष्टात्कौमार उमालोकस्ततः परम्

என் உலகத்திற்கு அப்பால் ‘வைகுண்டம்’ என்று பாடப்படுகின்றது. அதன் மேலே ‘கௌமார’ உலகம்; அதற்கும் அப்பால் உமாவின் உலகம் உள்ளது।

Verse 92

शिवलोकस्तदुपरि गोलो कस्तत्समीपतः । गोमातरः सुशीलाद्यास्तत्र संति शिवप्रियाः

அதற்கு மேலே சிவலோகம்; அதற்கு அருகில் கோலோகம். அங்கே சுசீலா முதலிய கோமாதைகள் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் சிவனுக்கு பிரியமானவர்கள்।

Verse 93

गवां शुश्रूरूषकाये च गोप्रदाये च मानवाः । एषामन्यतमे लोके ते स्युः सर्वसमृद्धयः

பசுக்களைப் பணிவுடன் சேவிப்பவர்களும், கோதானம் செய்பவர்களும்—அந்த உலகங்களில் ஏதாவதொன்றில் வாழ்ந்து, எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைவடைவார்கள்।

Verse 94

यत्र क्षीरवहा नद्यो यत्र पायस कर्दमाः । न जरा बाधते यत्र तत्र गच्छंति गोप्रदाः

எங்கே பால் நதிகள் ஓடுகின்றனவோ, எங்கே பாயசக் களிமண் உள்ளதோ, எங்கே முதுமை துன்புறுத்தாததோ—அங்கே கோதானம் செய்தோர் செல்கின்றனர்।

Verse 95

श्रुतिस्मृतिपुराणज्ञा ब्राह्मणाः परिकीर्तिताः । तदुक्ताचारचरणा इतरे नामधारकाः

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்களை உண்மையாக அறிந்தவர்களே பிராமணர் எனப் புகழப்படுகின்றனர். அவற்றில் கூறிய ஆச்சாரத்தைப் பின்பற்றுவோரே உண்மையில் பிராமணர்; மற்றோர் பெயரளவிலேயே பிராமணர்.

Verse 97

श्रुतिस्मृती तु नेत्रे द्वे पुराणं हृदयं स्मृतम् । श्रुतिस्मृतिभ्यां हीनोंधः काणः स्यादेकया विना । पुराणहीनाद्धृच्छून्यात्काणांधावपि तौ वरौ । श्रुतिस्मृत्युदितोधर्मः पुराणे परिगीयते

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி இரு கண்கள்; புராணம் இதயம் என நினைக்கப்படுகிறது. இரண்டும் இல்லாதவன் குருடன்; ஒன்றே இல்லாதவன் ஒற்றைக்கண். ஆனால் புராணமின்றி இதயம் வெறுமை; அதைவிட ஒற்றைக்கண்ணும் குருடனும் கூட மேல். ஸ்ருதி-ஸ்மிருதியில் உரைக்கப்பட்ட தர்மம் புராணங்களில் பாடப்பட்டு விளக்கப்படுகிறது.

Verse 98

तद्बाह्मणाय गोर्देया सर्वत्र सुखमिच्छता । न देया द्विजमात्राय दातारं सोप्यधो नयेत्

ஆகையால் எங்கும் நலம் விரும்புவோர், அத்தகைய உண்மைப் பிராமணருக்கே கோதானம் அளிக்க வேண்டும். வெறும் ‘த்விஜ’ என்ற பெயருடையவர்க்கு அளிக்கக் கூடாது; அத்தகைய பெறுபவர் தானம் செய்தவரையும் தாழ்விற்கு இழுப்பார்.

Verse 99

यस्य धर्मेऽस्ति जिज्ञासा यस्य पापाद्भयं महत् । श्रोतव्यानि पुराणानि धमर्मूलानि तेन वै

தர்மத்தை அறிய விருப்பமுள்ளவரும், பாவத்திற்குப் பெரும் அச்சமுள்ளவரும், தர்மத்தின் மூலமான புராணங்களை நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும்.

Verse 100

चतुर्दशसु विद्यासु पुराणं दीप उत्तमः । अंधोपि न तदा लोकात्संसाराब्धौ क्वचित्पतेत्

பதினான்கு வித்யைகளில் புராணமே உத்தம விளக்கு; அதன் துணையால் இவ்வுலகில் ‘குருடனும்’ எங்கும் சம்சாரக் கடலில் வீழ்வதில்லை.

Verse 110

उत्फुल्लपद्मनयना निर्मिताः सुकृतार्थिनः । तावेव चरणौ धन्यौ काशीमभिप्रयायिनौ

மலர்ந்த தாமரைநயனர்கள் புண்ணியத்தை நாடுவோராக உருவாக்கப்பட்டனர்; காசியை நோக்கிச் செல்லும் அந்தப் பாதங்களே உண்மையில் பாக்கியமானவை.

Verse 114

इह वंशं परिस्थाप्य भुक्त्वा सर्व सुखानि च । सत्यलोके चिरं स्थित्वा ततो यास्यंति शाश्वतम्

இங்கே வம்சத்தை நிறுவி எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்து, சத்தியலோகத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி, பின்னர் நித்திய நிலையைக் அடைகின்றனர்.