Adhyaya 34

Verse 1

स्कंद उवाच । पुनर्ददर्श तन्वंगी चित्रपट्यां घटोद्भव । स्वर्गद्वारात्पुरोभागे श्रीमतीं मणिकर्णिकाम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—அப்போது அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடையவள் சித்ரபடியில் குடத்திலிருந்து தோன்றிய அகஸ்தியரை மீண்டும் கண்டாள்; மேலும் ஸ்வர்கத்வாரத்தின் முன்புறத்தில் ஸ்ரீமதி மணிகர்ணிகையைத் தரிசித்தாள்।

Verse 2

संसारसर्पदष्टानां जंतूनां यत्र शंकरः । अपसव्येन हस्तेन ब्रूते ब्रह्मस्पृशञ्छ्रुतिम्

அங்கே உலகவாழ்வு என்னும் பாம்பால் கடிக்கப்பட்ட உயிர்களுக்காக, சங்கரன் இடப்புறமாகத் திரும்பிய (அபஸவ்ய) கையால் பிரம்மத்தைத் தொட்டு, விடுதலை அளிக்கும் ஸ்ருதியை உரைக்கிறான்।

Verse 3

न कापिलेन योगेन न सांख्येन न च व्रतैः । या गतिः प्राप्यते पुंभिस्तां दद्यान्मोक्षभूरियम्

கபிலரின் யோகத்தாலும் அல்ல, சாங்க்யத்தாலும் அல்ல, விரதங்களாலும் அல்ல—மக்கள் அரிதாக அடையும் அந்த உன்னத கதியை, இந்த மோக்ஷபூமி அருள்கிறது।

Verse 4

वैकुंठे विष्णुभवने विष्णुभक्तिपरायणाः । जपेयुः सततं मुक्त्यै श्रीमतीं मणिकर्णिकाम्

வைகுண்டத்தில், விஷ்ணுவின் இல்லத்தில், விஷ்ணுபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டோர், விடுதலைக்காக எப்போதும் ஸ்ரீமதி மணிகர்ணிகையின் நாமத்தை ஜபிக்கின்றனர்।

Verse 5

हुत्वाग्निहोत्रमपि च यावज्जीवं द्विजोत्तमाः । अंते श्रयंते मुक्त्यै यां सेयं श्रीमणिकर्णिका

உத்தம த்விஜர்கள் வாழ்நாள் முழுதும் அக்னிஹோத்ரம் செய்தாலும், இறுதியில் விடுதலைக்காக யாரைச் சரணடைகிறார்களோ—அவளே இந்த ஸ்ரீ மணிகர்ணிகை।

Verse 6

वेदान्पठित्वा विधिवद्ब्रह्मयज्ञरता भुवि । यां श्रयंति द्विजा मुक्त्यै सेयं श्रीमणिकर्णिका

முறையாக வேதங்களைப் பயின்று, இவ்வுலகில் பிரம்மயஜ்ஞம் (ஸ்வாத்யாய‑பாராயணம்) செய்து நிலைத்திருந்து, விடுதலைக்காக இருபிறப்பினர் யாரைச் சரணடைகிறார்களோ—அவளே திரு மணிகர்ணிகா.

Verse 7

इष्ट्वा क्रतूनपि नृपा बहून्पर्याप्तदक्षिणान् । श्रयंते श्रेयसे धन्याः प्रांतेऽधिमणिकर्णिकम्

மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் பல யாகங்களைச் செய்த அரசர்களும்—பாக்கியவான்களாய்—வாழ்வின் இறுதியில் உத்தம நன்மைக்காக மணிகர்ணிகையைச் சரணடைகிறார்கள்.

Verse 8

सीमंतिन्योपि सततं पतिव्रतपरायणाः । मुक्त्यै पतिमनुव्रज्य श्रयंति मणिकर्णिकाम्

எப்போதும் பத்திவிரதத் தர்மத்தில் நிலைத்த மனைவியரும், கணவரைத் தொடர்ந்து சென்று, விடுதலைக்காக மணிகர்ணிகையைச் சரணடைகிறார்கள்.

Verse 9

वैश्या अपि च सेवंते न्यायोपार्जितसंपदः । धनानि साधुसात्कृत्वा प्रांते श्रीमणिकर्णिकाम्

நீதிமுறையில் ஈட்டிய செல்வமுடைய வைசியரும், தம் செல்வத்தை நல்லோரின் கைகளில் தானமாக ஒப்படைத்து, வாழ்வின் இறுதியில் திரு மணிகர்ணிகையைச் சரணடைகிறார்கள்.

Verse 10

त्यक्त्वा पुत्रकलत्रादि सच्छूद्रा न्यायमार्गगाः । निर्वाणप्राप्तये चैनां भजेयुर्मणिकर्णिकाम्

நீதிப் பாதையில் நடக்கும் நல்ல சூத்ரரும், மகன்‑மனைவி முதலிய பற்றுகளைத் துறந்து, நிர்வாணப் பெறுதற்காக மணிகர்ணிகையைப் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 11

यावज्जीवं चरंतोपि ब्रह्मचर्य जितेंद्रियाः । निःश्रेयसे श्रयंत्येनां श्रीमतीं मणिकार्णकाम्

வாழ்நாள் முழுதும் பிரம்மச்சரியத்தை அனுஷ்டித்து இந்திரியங்களை வென்றவர்களும், பரம நிஃஶ்ரேயஸிற்காக ஸ்ரீமிகு மணிகர்ணிகையைச் சரணடைகின்றனர்।

Verse 12

अतिथीनपि संतर्प्य पंचयज्ञरता अपि । गृहस्थाश्रमिणो नेमां त्यजेयुर्मणिकर्णिकाम्

அதிதிகளைத் திருப்திப்படுத்தி பஞ்சயஜ்ஞங்களில் ஈடுபடும் கிருஹஸ்தர்களும் இந்த மணிகர்ணிகையை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது।

Verse 13

वानप्रस्थाश्रमयुजो ज्ञात्वा निर्वाणसाधनम् । सन्नियम्येंद्रियग्रामं मणिकर्णीमुपासते

வானப்ரஸ்த நிலையினர், அவளை நிர்வாணத்தின் சாதனமென அறிந்து, இந்திரியக் கூட்டத்தை உறுதியாக அடக்கி மணிகர்ணியை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 14

अनन्यसाधनां मुक्तिं ज्ञात्वा शास्त्रैरनेकधा । मुमुक्षुभिस्त्वेकदंडैः सेव्यते मणिकर्णिका

சாஸ்திரங்கள் பலவிதமாக, விடுதலைக்கு அவளே ஒப்பற்ற சாதனமென அறிவித்ததை அறிந்து, ஏகதண்டம் தாங்கிய முமுக்ஷுக்கள் மணிகர்ணிகையைச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 15

दंडयित्वा मनोवाचं कायं नित्यं त्रिदंडिनः । नैःश्रेयसीं श्रियं प्राप्तुं श्रयंते मणिकर्णिकाम्

திரிதண்டி சன்னியாசிகள் மனம், வாக்கு, உடலை நாள்தோறும் கட்டுப்படுத்தி, பரம நிஃஶ்ரேயஸின் ஸ்ரீயை அடைய மணிகர்ணிகையைச் சாருகின்றனர்।

Verse 16

चांद्रायणव्रतैः कृच्छ्रैर्भर्तुः शुश्रूषणैरपि । निनाय क्षणवत्कालमायुःशेषस्य सानघा

கடினமான சாந்திராயண விரதங்களாலும், கடும் தவங்களாலும், கணவனுக்குச் செய்த பக்திச் சேவையாலும், பாவமற்ற அந்தப் பெண் மீதமிருந்த ஆயுளை ஒரு கணம் போலக் கழித்தாள்.

Verse 17

शिखी मुंडी जटी वापि कौपीनी वा दिगंबरः । मुमुक्षुः को न सेवेत मुक्तिदां मणिकर्णिकाम्

சிகையுடையவனாக இருந்தாலும், மொட்டையடித்தவனாக இருந்தாலும், ஜடாமுடியனாக இருந்தாலும், கௌபீனம் மட்டும் அணிந்தவனாக இருந்தாலும், திகம்பரனாக இருந்தாலும்—மோட்சம் நாடும் யார் மோட்சதாயினி மணிகர்ணிகையை நாடாமல் இருப்பார்?

Verse 18

उवाच च प्रसन्नास्य आशीर्भिरभिनद्य च । उत्तिष्ठतं प्रकुरुतं महानेपथ्यमद्य वै

புன்னகை நிறைந்த முகத்துடன் ஆசீர்வாதங்களால் அவர்களை வாழ்த்தி அவர் கூறினார்—“எழுந்திருங்கள்; இன்று நிச்சயமாக மாபெரும் ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்.”

Verse 19

संत्युपायाः सहस्रं तु मुक्तये न तथा मुने । हेलयैषा यथा दद्यान्निर्वाणं मणिकर्णिका

முனிவரே! விடுதலைக்குப் பல ஆயிரம் வழிகள் உள்ளன; ஆனால் இதுபோல் ஒன்றுமில்லை—மணிகர்ணிகை எளிதாகவே நிர்வாணம் (மோட்சம்) அருளுகின்றாள்.

Verse 20

अनशनव्रतभृते त्रिकालाभ्यवहारिणे । प्रांते दद्यात्समां मुक्तिमुभाभ्यां मणिकर्णिका

உண்ணாவிரத விரதம் கொண்டவனுக்கும், மூன்று காலமும் உண்பவனுக்கும்—வாழ்வின் முடிவில் மணிகர்ணிகை இருவருக்கும் சமமான மோட்சத்தை அருளுகின்றாள்.

Verse 21

यथोक्तमाचरेदेको निष्ठा पाशुपतंव्रतम् । निरंतरं स्मरेदेको हृद्येनां मणिकर्णिकाम्

ஒருவன் விதிப்படி உறுதியான நிஷ்டையுடன் பாசுபத விரதத்தை ஆற்றுக; மற்றொருவன் உள்ளத்தில் இடையறாது மணிகர்ணிகையை நினைவுகூருக.

Verse 22

दृष्टात्र वपुषः पाते द्वयोश्च सदृशी गतिः । तस्मात्सर्वविहायाशु सेव्यैषा मणिकर्णिका

இங்கே உடல் வீழும் போது இருவருக்கும் ஒரே நிலைமை எனக் காணப்படுகிறது; ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு உடனே மணிகர்ணிகையைச் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 23

स्वर्गद्वारे विशेयुर्ये विगाह्य मणिकर्णिकाम् । तेषां विधूतपापानां कापि स्वर्गो न दूरतः

மணிகர்ணிகையில் நீராடி விண்ணின் வாயிலில் நுழைவோர்—பாவம் கழுவப்பட்ட அவர்களுக்கு—எந்த விண்ணுலகமும் தூரமல்ல.

Verse 24

स्वर्गद्वाः स्वर्गभूरेषा मोक्षभूर्मणिकर्णिका । स्वर्गापवर्गावत्रैव नोपरिष्टान्न चाप्यधः

மணிகர்ணிகையே விண்ணின் வாயில், விண்ணின் நிலம், மேலும் மோட்சத்தின் நிலமும்; விண்ணும் விடுதலையும் இங்கேயே—மேலோ கீழோ வேறெங்கும் அல்ல.

Verse 25

दत्त्वा दानान्यनेकानि विगाह्य मणिकर्णिकाम् । स्वर्गद्वारं प्रविष्टा ये न ते निरयगामिनः

பல தானங்களை அளித்து மணிகர்ணிகையில் நீராடி விண்ணின் வாயிலில் நுழைவோர் நரகத்திற்குச் செல்லார்.

Verse 26

स्वर्गापवर्गयोरर्थः कोविदैश्च निरूपितः । स्वर्गः सुखं समुद्दिष्टमपवर्गो महासुखम्

சுவர்க்கமும் அபவர்க்கமும் என்னும் பொருளை ஞானிகள் தெளிவாக நிர்ணயித்தனர். சுவர்க்கம் வெறும் இன்பம்; அபவர்க்கம் (மோட்சம்) பேரானந்தம்.

Verse 27

मणिकर्ण्युपविष्टस्य यत्सुखं जायते सतः । सिंहासनोपविष्टस्य तत्सुखं क्व शतक्रतोः

மணிகர்ணிகையில் அமர்ந்துள்ள சத்புருஷனுக்கு எழும் ஆனந்தம்—சிங்காசனத்தில் அமர்ந்துள்ள சதக்ரது (இந்திரன்) பெறும் ஆனந்தம் எங்கே?

Verse 28

महासुखं यदुद्दिष्टं समाधौ विस्मृतात्मनाम् । श्रीमत्यां मणिकर्ण्यां तत्सहजेनैव जायते

சமாதியில் தன்னை மறந்தவர்களுக்கு உரைக்கப்படும் ‘பேரானந்தம்’—திருமிகு மணிகர்ணிகையில் அது இயல்பாகவே தானாக எழுகிறது.

Verse 29

स्वर्गद्वारात्पुरोभागे देवनद्याश्च पश्चिमे । सौभाग्यभाग्यैकनिधिः काचिदेका महास्थली

சுவர்க்கத்வாரத்தின் முன்புறமும், தேவநதியின் மேற்கிலும், ஒரே ஒரு மகாஸ்தலி உள்ளது—சௌபாக்கியமும் நற்பேறும் நிறைந்த ஒப்பற்ற நிதி.

Verse 30

यावंतो भास्वतः स्पर्शाद्भासंते सैकताः कणाः । तावंतो द्रुहिणा जग्मुर्नैत्येषा मणिकर्णिका

ஒளிமிகு சூரியன் தொடுதலால் எத்தனை மணற்கண்கள் மின்னுகின்றனவோ, அத்தனை முறை த்ருஹிணன் (பிரம்மா) இங்கு வந்தான்; ஆனாலும் இந்த மணிகர்ணிகை நித்தியமும் தனித்தன்மை உடையதே, சாதாரணமாவதில்லை.

Verse 31

संति तीर्थानि तावंति परितो मणिकर्णिकाम् । यावद्भिस्तिलमात्रापि न भूमिर्विरलीकृता

மணிகர்ணிகையைச் சுற்றி அத்தனை தீர்த்தங்கள் உள்ளன; எள்ளளவும் நிலம் தீர்த்தமின்றி வெறுமையாக விடப்படவில்லை।

Verse 32

यदन्वये कोपि मुक्तः संप्राप्य मणिकर्णिकाम् । तद्वंश्यास्तत्प्रभावेण मान्याः स्वर्गौकसामपि

எந்த குலத்தில் ஒருவரேனும் மணிகர்ணிகையை அடைந்து முக்தி பெறினால், அந்தப் பெருமையால் அவன் சந்ததியரும் விண்ணுலகத்தாரிடமும் மதிக்கப்படுவர்।

Verse 33

तर्पिताः पितरो येन संप्राप्य मणिकर्णिकाम् । सप्तसप्त तथा सप्त पूर्वजास्तेन तारिताः

மணிகர்ணிகையை அடைந்து பித்ருக்களைத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்துவோர், தம் முன்னோர்களை—ஏழு, ஏழு, மீண்டும் ஏழு தலைமுறைகள் வரை—உய்விப்பார்।

Verse 34

आमध्याद्देवसरित आ हरिश्चंद्रमडपात् । आ गंगा केशवादा च स्वर्द्वारान्मणिकर्णिका

மணிகர்ணிகை தேவநதியின் நடுப்பகுதியிலிருந்து ஹரிச்சந்திர மண்டபம் வரை; மேலும் கங்கை-கேசவத்திலிருந்து ஸ்வர்கத்வாரம் வரை விரிந்துள்ளது।

Verse 35

एतद्रजःकणतुलां त्रिलोक्यपि न गच्छति । एतत्प्राप्त्यै प्रयतते त्रिलोकस्थोऽखिलो भवी

இவ்விடத்தின் ஒரு தூசுத் துகளின் மதிப்பிற்கும் மூவுலகமும் ஈடாகாது; ஆகவே மூவுலகத்திலுள்ள எல்லா உயிர்களும் இதை அடைய முயல்கின்றன।

Verse 36

कलावती चित्रपटीं पश्यंतीत्थं मुहुर्मुहुः । ज्ञानवापीं ददर्शाथ श्रीविश्वेश्वरदक्षिणे

கலாவதி அந்த அற்புதமான சித்திரத் துணியை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, பின்னர் ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரரின் தெற்கில் உள்ள காசியின் புனிதத் தீர்த்தமான ஞானவாபியைத் தரிசித்தாள்।

Verse 37

यदंबुसततं रक्षेद्दुर्वृत्ताद्दंडनायकः । संभ्रमो विभ्रमश्चासौ दत्त्वा भ्रातिं गरीयसीम्

அந்த நீரைத் தீயவர்களிடமிருந்து எப்போதும் தண்டநாயகர் காக்கிறார்; மேலும் சம்ப்ரமன், விப்ரமனுடன் சேர்ந்து, அதற்கு மிக உயர்ந்த ஒளியும் மரியாதையும் அளித்தான்।

Verse 38

योष्टमूर्तिर्महादेवः पुराणे परिपठ्यते । तस्यैषांबुमयी मूर्तिर्ज्ञानदा ज्ञानवापिका

புராணங்களில் மகாதேவன் பெண்-வடிவமுடையவன் எனப் போற்றப்படுகிறான்; இந்த ஞானவாபிகை அவனுடைய நீர்மய வடிவமே—ஞானம் அருள்வது।

Verse 39

नेत्रयोरतिथीकृत्य ज्ञानवापी कलावती । कदंबकुसुमाकारां बभार क्षणतस्तनुम्

ஞானவாபி அவளுடைய கண்களை விருந்தினராக ஏற்றதுபோல், கலாவதியை ஒரு கணத்தில் கடம்பமலர் போன்ற உடலுடன் ஆக்கினாள்।

Verse 40

अंगानि वेपथुं प्रापुः स्विन्ना भालस्थली भृशम् । हर्षवाष्पांबुकलिले जाते तस्या विलोचने

அவளுடைய அங்கங்கள் நடுங்கின; நெற்றி மிகுந்த வியர்வையால் நனைந்தது; ஆனந்தக் கண்ணீருடன் கலந்த நீர்த்துளிகளால் அவளின் கண்கள் மங்கின।

Verse 41

तस्तंभ गात्रलतिका मुखवैवर्ण्यमाप च । स्वरोथ गद्गदो जातो व्यभ्रंशत्तत्करात्पटी

அவளுடைய மென்மையான அங்கங்கள் திடீரென உறைந்தன; முகநிறம் மங்கியது; குரல் தடுமாறி அடங்கியது; அவள் கையிலிருந்த ஆடை வழுந்து விழுந்தது।

Verse 42

साक्षणं स्वं विसस्मार काहं क्वाहं न वेत्ति च । सौषुप्तायां दशायां च परमात्मेव निश्चला

அந்தக் கணமே அவள் தன்னை மறந்தாள்; ‘நான் யார்? எங்கே இருக்கிறேன்?’ என்று அறியவில்லை. ஆழ்நித்திரை போன்ற நிலையில், பரமாத்மாவில் லயித்த ஆன்மா போல அசையாமல் நின்றாள்।

Verse 43

अथ तत्परिचारिण्यस्त्वरमाणा इतस्ततः । किं किं किमेतदेतत्किं पृच्छंति स्म परस्परम्

பின்னர் அவளுடைய பணிப்பெண்கள் அவசரமாக இங்கும் அங்கும் ஓடி, ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர்—“என்ன இது? என்ன நடந்தது? இது என்ன?”

Verse 44

तदवस्थां समालोक्य तां ताश्चतुरचेतसः । विज्ञाय सात्त्विकैर्भावैरिदमूचूः परस्परम्

அவளுடைய நிலையைப் பார்த்த அந்த அறிவுள்ள பெண்கள், இது சாத்த்விக உணர்வுகளால் ஏற்பட்டது என்று உணர்ந்து, ஒருவருக்கொருவர் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 45

भवांतरे प्रेमपात्रमेतयैक्षितु किंचन । चिरात्तेन च संगत्य सुखमूर्च्छामवाप ह

முன்ஜென்மத்தில் இதன் தரிசனம் அவளுக்குப் பிரேமத்தின் பாத்திரமாக இருந்தது; இப்போது நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மீண்டும் சந்தித்ததும் அவள் பேரானந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 46

अथनेत्थं कथमियमकांडात्पर्यमूमुहत् । प्रेक्षमाणा रहश्चित्रपटीमति पटीयसीम्

அப்போது அவர்கள் வியப்புடன்—“இவள் திடீரென இம்மோகமய மயக்கத்தில் எவ்வாறு வீழ்ந்தாள்?” என்று எண்ணினர். பின்னர் தனிமையில், ஓவியத் துணிபோல் நுண்ணிய புத்தியுடைய அந்த மிக விவேகமான மகளிரை கூர்ந்து நோக்கினர்.

Verse 47

तन्मोहस्य निदानं ताःसम्यगेव विचार्य च । उपचेरुर्महाशांतैरुपचारैरनाकुलम्

அவளின் மோகத்தின் காரணத்தை நன்கு ஆராய்ந்து, அவர்கள் குழப்பமின்றி, பேரமைதி அளிக்கும் சமனச் சிகிச்சைகளாலும் சேவைகளாலும் அவளைப் பணிவுடன் பராமரித்தனர்.

Verse 48

काचित्तां वीजयांचक्रे कदलीतालवृंतकैः । बिसिनीवलयैरन्या धन्यां तां पर्यभूषयत्

ஒருத்தி வாழை மற்றும் பனைத் தண்டுகளால் அவளுக்கு விசிறினாள்; மற்றொருத்தி தாமரை நாரால் செய்த வளையல்களால் அந்த பாக்கியவதியை அலங்கரித்தாள்.

Verse 49

अमंदैश्चंदनरसैरभ्यषिंचदमुं परा । अशोकपल्लवैरस्याः काचिच्छोकमनीनशत्

மற்றொருத்தி மிகுதியாக சந்தனச் சாறால் அவளைத் தெளித்தாள்; இன்னொருத்தி அசோக இலைத் தளிர்களால் அவளின் சோகத்தை அகற்ற முயன்றாள்.

Verse 50

धारामंडपधारांबुसीकरैस्तत्तनूलताम् । इष्टार्थविरहग्लानां सिंचयामास काचन

ஒருத்தி தாராமண்டபத்தில் வழியும் நீரின் நுண்ணிய தெளிவால், விரும்பியதிலிருந்து பிரிவால் சோர்ந்த அந்த மென்மையான கொடிபோன்ற உடலை மெதுவாகத் தெளித்தாள்.

Verse 51

जलार्द्रवाससा काचिदेतस्यास्तनुमावृणोत् । कर्पूरक्षोदजालेपैरन्यास्तामन्वलेपयन्

ஒருத்தி நீரால் நனைந்த ஆடையால் அவளுடைய உடலை மூடினாள். மற்றவர்கள் கற்பூரத் தூளால் செய்த லேபங்களைப் பூசி அவளைத் தணித்தனர்.

Verse 52

पद्मिनीदलशय्या च काचित्यरचयन्मृदुम् । काचित्कुलिशनेपथ्यं दूरीकृत्य तदंगतः

ஒருத்தி தாமரை இலைகளால் மென்மையான படுக்கையை அமைத்தாள். இன்னொருத்தி அவளுடைய உடலிலிருந்த கடினமான, உறுதியான அலங்காரங்களை அகற்றி விலக்கி வைத்தாள்.

Verse 53

मुक्ताकलापं रचयांचक्रे वक्षोजमंडले । काचिच्छशिमुखी तां तु चंद्रकांतशिलातले

ஒருத்தி அவளுடைய மார்பில் முத்துக் குலையை அலங்கரித்தாள். மற்றொரு நிலவுமுகத்தாள் அவளை சந்திரகாந்தக் கல்லின் மேல் படுக்க வைத்தாள்.

Verse 54

स्वापयामास तन्वंगीं स्रवच्छीतांबुशीतले । दृष्ट्वोपचार्यमाणां तामित्थं बुद्धिशरीरिणी

சொட்டிச் சொட்டியாக வழியும் குளிர்ந்த நீரால் குளிர்ந்த அந்த மேற்பரப்பில் அவள் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளை உறங்கச் செய்தாள். அவள் இவ்வாறு பராமரிக்கப்படுவதைப் பார்த்த ஞானமிகு பெண் அதற்கேற்றவாறு உரைத்தாள்.

Verse 55

अतितापपरीतांगी ताः सखीः प्रत्यभाषत । एतस्यास्तापशांत्यर्थं जानेहं परमौषधम्

மிகுந்த வெப்பத்தால் வாடியவள் சখிகளிடம் கூறினாள்—“இவளுடைய எரிச்சலைத் தணிக்க இங்கே நான் அறிந்த உத்தம மருந்து உள்ளது.”

Verse 56

उपचारानिमान्सवार्न्दूरी कुरुत मा चिरम् । अपतापां करोम्येनां सद्यः पश्यत कौतुकम्

இவ்வனைத்து பரிசாரகர்களையும் உபசாரச் சேவைகளையும் உடனே அகற்றுங்கள்; தாமதிக்க வேண்டாம். இவளைத் தகிப்பு-பரிதாபத்திலிருந்து உடனடியாக விடுவிப்பேன்—இந்த அதிசயக் கௌதுகத்தைப் பாருங்கள்।

Verse 57

दृष्ट्वा चित्रपटीमेषा सद्यो विह्वलतामगात् । अत्रैव काचिदेतस्याः प्रेमभूरस्ति निश्चितम्

சித்திரப்பட்டியைப் பார்த்தவுடன் அவள் உடனே கலங்கிப் போனாள். நிச்சயமாக இவ்விடத்திலேயே அவளுக்குப் ப்ரேமத்தின் அடித்தளம்—தெய்வ நியதி பந்தம்—உள்ளது।

Verse 58

अतश्चित्रपटीस्पर्शात्परितापं विहास्यति । वाक्याद्बुद्धिशरीरिण्यास्ततस्तत्परिचारिकाः

ஆகையால் அந்தச் சித்திரப்பட்டியைத் தொடுவதால் அவள் தகிப்பு-பரிதாபத்தை விட்டு விடுவாள். பின்னர் ஞானமய உடலுடைய அந்தப் பெண்ணின் வார்த்தையின்படி அவளுடைய பரிசாரிகைகள் செயல்பட்டனர்।

Verse 59

निधाय तत्पुरः प्रोचुः पटीं पश्य कलावति । तवानंदकरी यत्र काचिदस्तीष्टदेवता

அதை அவளின் முன் வைத்து அவர்கள் சொன்னார்கள்—“கலாவதீ, இந்தச் சித்திரப்பட்டியைப் பார். இங்கே உனக்கு ஆனந்தம் தரும் உன் இஷ்டதேவதை ஒருவர் இருக்கிறார்.”

Verse 60

सापीष्टदेवतानाम्ना तत्पटीदर्शनेन च । सुधासेकमिव प्राप्य मूर्छां हित्वोत्थिता द्रुतम्

அவளும்—தன் இஷ்டதேவதையின் நாமம் கேட்டதும், அந்தச் சித்திரப்பட்டியைப் பார்த்ததும்—அமுதத் தெளிவைப் பெற்றதுபோல், மயக்கத்தை விட்டு விரைந்து எழுந்தாள்।

Verse 61

अवग्रहपरिम्लाना वर्षासारैरिवौषधीः । पुनरालोकयांचक्रे ज्ञानदां ज्ञानवापिकाम्

வறட்சிக்குப் பின் முதல் மழைத்துளிகளால் மூலிகைகள் மீள உயிர்பெறுவது போல, அவள் ஞானம் அருளும் ஞானவாபியை மீண்டும் நோக்கினாள்।

Verse 62

स्पृष्ट्वा कलावती तां तु वापीं चित्रगतामपि । लेभे भवांतरज्ञानं यथासीत्पूर्वर्जन्मनि

கலாவதி, ஓவியத்தில் மட்டுமே இருந்த அந்த வாபியைக் தொடந்தவுடன், முன்ஜென்மத்தில் இருந்ததுபோல மற்றொரு பிறவியின் ஞானத்தைப் பெற்றாள்।

Verse 63

पुनर्विचारयांचक्रे वापी माहात्म्यमुत्तमम् । अहो चित्रगतापीयं संस्पृष्टा ज्ञानवापिका

அவள் மீண்டும் அந்த வாபியின் உன்னத மகிமையை நினைத்தாள்—“அஹோ! ஓவியத்தில் இருந்தாலும் இந்த ஞானவாபி தொடுதலால் தன் வல்லமையை அருளுகிறது.”

Verse 64

ज्ञानं मे जनयामास भवांतर समुद्भवम् । अथ तासां पुरो हृष्टा कथयामास सुंदरी

“இது எனக்குள் மற்றொரு பிறவியிலிருந்து எழும் ஞானத்தை உருவாக்கியது.” பின்னர் அந்த அழகி மகிழ்ந்து, அங்கிருந்த தோழியர்முன் அதைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்।

Verse 65

निजं प्राग्भव वृत्तांतं ज्ञानवापीप्रभावजम् । कलावत्युवाच । एतस्माज्जन्मनः पूर्वमहं ब्राह्मणकन्यका

கலாவதி கூறினாள்—“ஞானவாபியின் அருள்பலனால் வெளிப்பட்ட என் முன்பிறவிக் கதையைச் சொல்கிறேன். இப்பிறவிக்கு முன் நான் ஒரு பிராமணக் கன்னியாக இருந்தேன்.”

Verse 66

उपविश्वेश्वरं काश्यां ज्ञानवाप्यां रमे मुदा । जनको मे हरिस्वामी जनयित्री प्रियंवदा

காசியில் உபவிஷ்வேஸ்வரரிடமும், புனித ஞானவாபியிடமும் நான் பேரானந்தத்துடன் மகிழ்ந்தேன். என் தந்தை ஹரிஸ்வாமி; என் தாய் பிரியம்வதா.

Verse 67

आख्या मम सुशीलेति मां च विद्याधरोऽहरत् । मध्येमार्गं निशीथेथ तदोप मलयाचलम्

என் பெயர் ‘சுசீலா’; ஒரு வித்யாதரன் என்னை அபகரித்துச் சென்றான். பின்னர் பயணத்தின் நடுவில், நள்ளிரவில், அவன் மலயமலையை அடைந்தான்.

Verse 68

रक्षसा सहतो वीरो राक्षसं स जघानह । रक्षोपि मुक्तं शापात्तु दिव्यवपुरवाप ह

ராக்ஷசனால் தாக்கப்பட்ட அந்த வீரன் அந்த ராக்ஷசனை வதைத்தான். அந்தத் தானவன் சாபவிமோசனம் பெற்று தெய்வீக வடிவை அடைந்தான்.

Verse 69

अवाप जन्मगंधर्वस्त्वसौ मलयकेतुतः । कर्णाटनृपतेः कन्या बभूवाहं कलावती

அவன் ‘மலயகேது’ எனும் பெயருடன் கந்தர்வனாகப் பிறந்தான். நான் கர்நாட அரசனின் மகளாக ‘கலாவதி’ ஆனேன்.

Verse 70

इति ज्ञानं ममोद्भूतं ज्ञानवापीक्षणात्क्षणात् । इति तस्या वचः श्रुत्वा सापि बुद्धिशरीरिणी

‘இவ்வாறு ஞானவாபியைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், கணநேரத்தில் எனக்குள் ஞானம் உதித்தது.’ அவள் சொற்களை கேட்டவுடன் அவளும்—புத்தி-உருவானவள்—உணர்வுற்றாள்.

Verse 71

ताश्च तत्परिचारिण्यः प्रहृष्टास्यास्तदाऽभवन् । प्रोचुस्तां प्रणिपत्याथ पुण्यशीलां कलावतीम्

அப்போது அவளுடைய பணிப்பெண்கள் மகிழ்ச்சியால் பொங்கினர். புண்ணியசீலையான கலாவதியை வணங்கி பணிவுடன் உரைத்தனர்.

Verse 72

अहो कथं हि सा लभ्या यत्प्रभावोयमीदृशः । धिग्जन्म तेषां मर्त्येऽस्मिन्यैर्नैक्षि ज्ञानवापिका

அய்யோ! இத்தகைய அதிசயப் பெருமையுடைய அந்த (புனிதக் கிணறு) எவ்வாறு கிடைக்கும்? இவ்வுலகில் ஞானவாபியைப் பார்த்ததே இல்லாதோரின் பிறவி நிந்தைக்குரியது.

Verse 73

कलावति नमस्तुभ्यं कुरुनोपि समीहितम् । जनिं सफलयास्माकं नय नः प्रार्थ्य भूपतिम्

கலாவதியே, உமக்கு வணக்கம்; எங்களின் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றுவாயாக. அரசனை வேண்டி எங்களை அங்கே அழைத்துச் சென்று எங்கள் பிறவியைப் பயனுள்ளதாக ஆக்குவாயாக.

Verse 74

अयं च नियमोस्माकमद्यारभ्य कलावति । निर्वेक्ष्यामो महाभोगान्दृष्ट्वा तां ज्ञानवापिकाम्

கலாவதியே, இன்று முதல் எங்களின் விரதம் இதுவே—அந்த ஞானவாபியைத் தரிசித்த பின், பெரும் போகங்களைத் துச்சமாகக் கருதி விலக்குவோம்.

Verse 75

अवश्यं ज्ञानवापी सा नाम्ना भवितुमर्हति । चित्रं चित्रगतापीह या तव ज्ञानदायिनी

நிச்சயமாக அவள் ‘ஞானவாபி’ என்ற பெயருக்குத் தகுதியுடையாள். வியப்பே—இங்கே வெறும் கிணறாக இருந்தும் உனக்கு ஞானம் அருளுகிறாள்.

Verse 76

ओंकृत्य तासां वाक्यं सा स्वाकारं परिगोप्य च । प्रियाणि कृत्वा भूभर्तुः प्रस्तावज्ञा व्यजिज्ञपत्

அவர்களின் சொற்களுக்கு மங்களமான ‘ஓம்’ என்று ஒப்புதல் கூறி, தன் உள்ளக்கருத்தை மறைத்து, நேரமறிந்த அவள் முதலில் அரசனுக்கு இனியவற்றைச் செய்து, பின்னர் பூமிபதியிடம் தன் வேண்டுதலை அறிவித்தாள்.

Verse 77

कलावत्युवाच । जीवितेश न मे त्वत्तः किंचित्प्रियतरं क्वचित् । त्वामासाद्य पतिं राजन्प्राप्ताः सर्वे मनोरथाः

கலாவதி கூறினாள்— உயிர்நாதா! உம்மைவிட எனக்கு எங்கும் எதுவும் இனிமையானது இல்லை. அரசே! உம்மை கணவராக அடைந்ததால் என் எல்லா மனோரதங்களும் நிறைவேறின.

Verse 78

एको मनोरथः प्रार्थ्यो ममास्त्यत्रार्यपुत्रक । विचारपथमापन्नस्तवापि स महाहितः

ஆயினும், ஆரியபுத்திரா! இங்கே எனக்கு வேண்ட வேண்டிய ஒரே மனோரதம் இன்னும் உள்ளது. அது உமது சிந்தனைப் பாதையிலும் வந்துள்ளது; மிகுந்த நன்மை தருவது.

Verse 79

मम तु त्वदधीनायाः सुदुष्प्रापतरो महान् । तव स्वाधीनवृत्तेस्तु सिद्धप्रायो मनोरथः

எனக்கு—உமக்கு அடங்கியவளான எனக்கு—அந்த பெரிய மனோரதம் மிக அரிது; ஆனால் சுயாதீனமாகச் செயல்படும் உமக்கு அதே விருப்பம் ஏறத்தாழ நிறைவேறியதே.

Verse 80

प्राणेश किं बहूक्तेन यदि प्राणैः प्रयोजनम् । तदाभिलषितं देहि प्राणा यास्यंत्यथान्यथा

பிராணேசா! பல வார்த்தைகள் ஏன்? என் உயிர் உமக்கு வேண்டுமெனில், நான் விரும்பியதை அளியுங்கள்; இல்லையெனில் என் உயிர்மூச்சு நீங்கிவிடும்.

Verse 81

प्राणेभ्योपि गरीयस्यास्तस्या वाक्यं निशम्य सः । उवाच वचनं राजा तस्याः स्वस्यापि च प्रियम्

தன் உயிரினும் இனிய அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அரசன், அவளுக்கும் தன்னுக்கும் இனிய பதிலை உரைத்தான்.

Verse 82

राजोवाच । नाहं प्रिये तवादेयमिह पश्यामि भामिनि । प्राणा अपि मम क्रीतास्त्वया शीलकलागुणैः

அரசன் கூறினான்—அன்பே, அழகியவளே, இங்கே உனக்குக் கொடுக்காமல் வைக்க வேண்டியது ஒன்றும் எனக்குத் தோன்றவில்லை. உன் நற்குணம், கலை, பண்புகள் என் உயிரையும் வாங்கியதுபோல் உள்ளது.

Verse 83

अविलंबितमाचक्ष्व कृतं विद्धि कलावति । भवद्विधानां साध्वीनामन्येऽप्राप्यं न किंचन

தாமதமின்றி சொல், கலாவதீ; அது செய்ததாகவே அறிந்துகொள். உன்னைப் போன்ற சாத்விகளுக்கு பிறரால் அடைய முடியாதது என்று ஒன்றுமில்லை.

Verse 84

कः प्रार्थ्यः प्रार्थनीयं किं को वा प्रार्थयिता प्रिये । न पृथग्जनवत्किंचिद्वर्तनं नौ कलावति

அன்பே, யாரிடம் வேண்டுதல், என்ன வேண்டுவது, வேண்டுபவன் யார்? கலாவதீ, நம்மிடையே தனித்த சாதாரண மக்கள்போல் வேறுபட்ட நடத்தை இல்லை.

Verse 85

देशः कोशो बलं दुर्गं यदन्यदपि भामिनि । तत्त्वदीयं न मे किंचित्स्वाम्यमात्रमिहास्ति मे

ஒளிவிடும் பெண்ணே, நாடு, கருவூலம், படை, கோட்டைகள் மற்றும் மற்ற அனைத்தும் உண்மையில் உன்னதே. இங்கே எனது என்று ஒன்றுமில்லை; ‘ஆண்டவன்’ என்ற பெயர்மட்டுமே எனக்குள்ளது.

Verse 86

तच्च स्वाम्यं ममान्यत्र त्वदृते जीवितेश्वरि । राज्यं त्यजेयं त्वद्वाक्यात्तृणीकृत्यापि मानिनि

என் உயிரின் ஆண்டவளே! உன்னைத் தவிர எனக்கு எங்கும் உரிமையோ ஆளுமையோ இல்லை. மானினியே! உன் சொல்லினால் அரசையும் புல்லெனக் கருதி விட்டுவிடுவேன்.

Verse 87

माल्पकेतोर्महीजानेरिति वाक्यं निशम्य सा । प्राह गंभीरया वाचा वचश्चारु कलावती

நிலத்தின் அரசன் மால்பகேதுவின் சொற்களை கேட்டவுடன், இனிய மொழியுடைய கலாவதி ஆழ்ந்த குரலில் பதிலளித்தாள்.

Verse 88

कलावत्युवाच । नाथ प्रजासृजापूर्वं सृष्टा नानाविधाः प्रजाः । प्रजाहिताय संसृष्टं पुरुषार्थचतुष्टयम्

கலாவதி கூறினாள்—நாதா! பிரஜைகளை உருவாக்கும் தொடக்கத்தில் பலவகை உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன; பிரஜைகளின் நலனுக்காக தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களும் நிறுவப்பட்டன.

Verse 89

तद्विहीनाजनिरपि जल बुद्बुदवन्मुधा । तस्मादेकोपि संसाध्यः परत्रेह च शर्मणे

அவற்றின்றி (புருஷார்த்தமின்றி) பிறப்பும் நீர்க்குமிழிபோல் வீணே. ஆகவே இம்மையும் மறுமையும் அமைதிக்காக அவற்றில் ஒன்றையாவது உறுதியாக சாதிக்க வேண்டும்.

Verse 90

यत्रानुकूल्यं दंपत्योस्त्रिवर्गस्तत्र वर्धते । यदुच्यते पुराविद्भिरिति तत्तथ्यमीक्षितम्

கணவன்-மனைவி இருவருக்கும் பரஸ்பர ஒற்றுமை உள்ள இடத்தில் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்க்கம் வளர்கிறது. பழங்கால ஞானிகள் சொன்னது உண்மையெனக் காணப்பட்டது.

Verse 91

मद्विधाना तु दासीनां शतं तेऽस्तीह मंदिरे । तथापि नितरां प्रेम स्वामिनो मयि दृश्यते

உன் அரண்மனையில் என்னைப் போன்ற பணிப்பெண்கள் நூறு பேர் உள்ளனர்; ஆயினும் ஆண்டவனின் மிக ஆழ்ந்த அன்பு சிறப்பாக என்னிடமே வெளிப்படுகிறது.

Verse 92

तव दास्यपि भोगाढ्या किमुतांकस्थलीचरी । तत्राप्यनन्यसंपत्तिस्तत्र स्वाधीनभर्तृता

உன் பணிப்பெண்கள்கூட இன்ப-செல்வத்தில் வளமுடையவர்கள்; அப்படியிருக்க உன் மடியில் உலாவுபவளின் நிலை என்ன சொல்ல! ஆயினும் அங்கேயும் ஒப்பற்ற செல்வம் இதுவே—அன்பினால் கணவன் கட்டுப்பட்டு, நம்பிக்கையுடன் இருப்பது.

Verse 93

विपश्चित्संचयेदर्थानिष्टापूर्ताय कर्मणे । तपोर्थमायुर्निर्विघ्नं दारांश्चापत्यलब्धये

அறிவுடையவன் இஷ்ட-யாகமும் பூர்த்த-தர்மமும் (பொதுநல தானம்) செய்யத் தேவையான செல்வத்தைச் சேகரிக்க வேண்டும்; தவத்திற்காக இடையூறு இல்லாத ஆயுளை நாட வேண்டும்; சந்தானப் பெறுதற்காக மனைவியை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 94

तवैतत्सर्वमस्तीह विश्वेशानुग्रहात्प्रिय । पूरणीयोऽभिलाषो मे यदि तद्वचम्यहं शृणु

அன்பனே, விஸ்வேசரின் அருளால் இவை அனைத்தும் இங்கே உனக்கே உரியது. ஆயினும் என் ஒரு விருப்பம் இன்னும் நிறைவேற வேண்டும்; நீ ஒப்புக்கொண்டால் நான் சொல்வதை கேள்.

Verse 95

तूर्णं प्रहिणु मां नाथ विश्वनाथपुरीं प्रति । प्राणाः प्रयाता प्रागेव वपुः शेषास्मि केवलम्

நாதனே, என்னை விரைவாக விஸ்வநாதபுரி (காசி) நோக்கி அனுப்புங்கள். என் உயிர் முன்பே போய்விட்டதுபோல்; இவ்வுடல் மட்டும் தான் மீதமுள்ளது.

Verse 96

माल्यकेतुः कलावत्या इत्याकर्ण्य वचः स्फुटम् । क्षणं विचार्य स्वहृदि राजा प्रोवाच तां प्रियाम्

கலாவதியின் தெளிவான சொற்களை கேட்ட மால்யகேது அரசன், ஒரு கணம் உள்ளத்தில் சிந்தித்து, பின்னர் தன் பிரியையிடம் கூறினான்।

Verse 97

प्रिये कलावति यदि तव गंतव्यमेव हि । राज्यलक्ष्म्यानया किं मे चलया त्वद्विहीनया

பிரியமான கலாவதி, நீ நிச்சயமாகப் புறப்பட வேண்டுமெனில், நீ இல்லாத இந்த நிலையற்ற அரசலட்சுமி எனக்கு என்ன பயன்?

Verse 98

न राज्यं राज्यमित्याहू राज्यश्रीः प्रेयसी ध्रुवम् । सप्तांगमपि तद्राज्यं तया हीनं तृणायते

‘அரசு’ என்பதே உண்மையான ‘அரசு’ அல்ல; அரசின் ஒளி நிச்சயமாகப் பிரியையே. ஏழு அங்கங்களுடன் கூடிய நாடும் அவளின்றி புல்லென ஆகும்.

Verse 99

निःसपत्नं कृतं राज्यं भुक्त्वा भोगान्निरंतरम् । हृषीकार्थाः कृतार्थाश्च विधृता आधृतिः प्रिये

பிரியே, நான் அரசை எதிரியற்றதாக்கி, இடையறாது இன்பங்களை அனுபவித்தேன்; புலன்கள் நிறைவு பெற்றன, மனநிறைவும் நிலைத்தது.

Verse 100

अपत्यान्यपि जातानि किं कर्तव्यमिहास्ति मे । अवश्यमेव गंतव्याऽवाभ्यां वाराणसी पुरी

மக்களும் பிறந்துவிட்டனர்; இங்கே எனக்கு இனி என்ன கடமை உள்ளது? நிச்சயமாக நாம் இருவரும் வாராணசி நகருக்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 110

अथ प्रातः समुत्थाय कृत्वा शौचाचमक्रियाम् । राज्ञ्या विनिर्दिष्टपथा ज्ञानवापीं नृपो ययौ

அப்போது அரசன் விடியற்காலையில் எழுந்து சௌசம், ஆச்சமனம் முதலிய தூய்மைச் செயல்களைச் செய்து, அரசி குறிப்பிட்ட வழியின்படி ஞானவாபிக்குச் சென்றான்।

Verse 120

तावद्विमानमापन्नं सक्वणत्किंकिणीगणम् । पश्यतां सर्वलोकानां चन्द्रमौलिरथोरथात्

அவ்வேளையில், எல்லோரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒலிக்கும் கிங்கிணி மணிக்கூட்டங்களுடன் ஒரு தெய்வீக விமானம் வந்தடைந்தது; சந்திரமௌளி சிவன் ரதத்திலிருந்து வெளிப்பட்டார்।

Verse 127

पठित्वा पाठयित्वा वा श्रुत्वा वा श्रद्धयान्वितः । ज्ञानवाप्याः शुभाख्यानं शिवलोके महीयते

நம்பிக்கையுடன் ஞானவாபியின் இந்த நற்புராணத்தைப் படிப்பவனும், பிறரால் படிக்கச் செய்வவனும், அல்லது கேட்பவனும் சிவலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।