Adhyaya 39

Verse 1

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग कथां पापप्रणाशिनीम् । नैःश्रेयस्याः श्रियोहेतुमविमुक्त समाश्रयाम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்யமான அகஸ்தியரே! பாபநாசினியான இக்கதையை கேளுங்கள்; அவிமுக்தம் நைஃஶ்ரேயஸத்தின் திருவின் காரணமும் பரம ஆச்ரயமும் ஆகும்।

Verse 2

परं ब्रह्म यदाम्नातं निष्प्रपंचं निरात्मकम् । निर्विकल्पं निराकारमव्यक्तं स्थूलसूक्ष्मवत्

ஆம்நாயத்தில் உரைக்கப்பட்ட பரம்பிரம்மம் நிஷ்ப்ரபஞ்சமும் நிரஹங்காரமும்; நிர்விகல்பம், நிராகாரம், அவ்யக்தம்—ஆயினும் ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்மம் போல எங்கும் பரவி நிற்கிறது।

Verse 3

तदेतत्क्षेत्रमापूर्य स्थितं सर्वगमप्यहो । किमन्यत्र न शक्तोसौ जंतून्मोचयितुं भवात्

அப்பரத் தத்துவம் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தை நிரப்பி இங்கே நிலைகொண்டுள்ளது, எல்லாவிடத்தும் பரவியிருந்தாலும்; அப்படியிருக்க மற்ற இடங்களில் பவபந்தத்திலிருந்து உயிர்களை விடுவிக்க இயலாதா?

Verse 4

भवो ध्रुवं यदत्रैव मोचयेत्तं निशामय । महत्या योगयुक्त्या वा महादानैरकामिकैः

இதனை உறுதியாக அறிக; பவனாகிய சிவன் இங்கேயே நிச்சயமாக விடுதலை அளிக்கிறார்; பிற இடங்களில் மாபெரும் யோகசாதனையாலோ, நிஷ்காமமான மகாதானங்களாலோ தான் முக்தி கிடைக்கும்।

Verse 5

सुमहद्भिस्तपोभिर्वा शिवोन्यत्र विमोचयेत् । योगयुक्तिं न महतीं न दानानि महांति च

வேறு இடங்களில் சிவன் மிகப் பெரிய தவங்களால் மட்டுமே விடுதலை அளிப்பான்; ஆனால் காசியில் கடின யோகப் பயிற்சியும் பெரும் தானங்களும் வேண்டியதில்லை।

Verse 6

न तपांस्यतिदीर्घाणि काश्यां मुक्त्यै शिवोर्थयेत् । वियुनक्ति न यत्काश्या उपसर्गे महत्यपि

காசியில் முக்திக்காக சிவன் அளவுக்கு மீறிய நீண்ட தவங்களை வேண்டுவதில்லை; பெரும் பேரிடரிலும் காசி ஒருவரையும் கைவிடாது।

Verse 7

अयमेव महायोग उपयोगस्त्विहा परः । नियमेन तु विश्वेशे पुष्पं पत्रं फलं जलम्

இங்கே இதுவே உன்னத ‘மகாயோகம்’—ஒழுங்குடன் பக்தியாய் விஸ்வேசரனுக்கு மலர், இலை, பழம் அல்லது நீர் அர்ப்பணித்தல்।

Verse 8

यद्दत्तं सुमनोवृत्त्या महादानं तदत्र वै । मुक्तिमंडपिकायां च क्षणं यत्स्थिरमास्यते

இங்கே தூய, இனிய மனத்துடன் எது தந்தாலும் அதுவே உண்மையில் ‘மகாதானம்’; மேலும் முக்தி-மண்டபிகையில் ஒரு கணம் நிலையாக அமர்வதும் பயன் தரும்।

Verse 9

स्नात्वा गंगामृते शुद्धे तप एतदिहोत्तमम् । सत्कृत्य भिक्षवे भिक्षा यत्काश्यां परिदीयते । तुला पुरुष एतस्याः कलां नार्हति षोडशीम्

தூய அமுதமயமான கங்கையில் நீராடி, இங்கே உன்னத தவம் இதுவே—பிச்சைக்காரனை மரியாதை செய்து காசியில் பிச்சை (தானம்) அளித்தல். ‘துலாபுருஷ’ புண்ணியம் கூட இதன் பதினாறில் ஒரு பங்குக்கும் சமமல்ல।

Verse 10

हृदि संचिंत्य विश्वेशं क्षणं यद्विनिमील्यते । देवस्य दक्षिणे भागे महायोगोयमुत्तमः

இதயத்தில் விச்வேசுவரனைத் தியானித்து ஒரு கணம் கண்களை மூடுதல்—கர்த்தரின் தென் பகுதியான காசியின் புனிதத் திசையில் இதுவே உத்தம மகாயோகம்.

Verse 11

इदमेव तपोत्युग्रं यदिंद्रिय विलोलताम् । निषिध्य स्थीयते काश्यां क्षुत्तापाद्यवमन्य च

இதுவே மிகக் கடுமையான தவம்—புலன்களின் அலைச்சலை அடக்கி காசியில் நிலைத்திருத்தல்; பசி, வெப்பம் முதலியவற்றை பொருட்படுத்தாமை.

Verse 12

मासि मासि यदाप्येत व्रताच्चांद्रायणात्फलम् । अन्यत्र तदिहाप्येत भूतायां नक्तभोजनात्

வேறிடங்களில் சாந்திராயண விரதத்தால் மாதந்தோறும் கிடைக்கும் பலன், இங்கே பூதாமாசம் (பாத்ரபதம்) மாதத்தில் இரவு உணவு மட்டும் எடுத்தாலே அதே பலனாகும்.

Verse 13

मासोपवासादन्यत्र यत्फलं समुपार्ज्यते । श्रद्धयैकोपवासेन तत्काश्यां स्यादसंशयम्

வேறிடங்களில் மாதம் முழுதும் உபவாசம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், காசியில் நம்பிக்கையுடன் ஒரே உபவாசம் செய்தாலே ஐயமின்றி கிடைக்கும்.

Verse 14

चातुर्मास्य व्रतात्प्रोक्तं यदन्यत्र महाफलम् । एकादश्युपवासेन तत्काश्यां स्यादसंशयम्

வேறிடங்களில் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தால் கூறப்படும் மகாபலன், காசியில் ஏகாதசி உபவாசத்தால் ஐயமின்றி கிடைக்கும்.

Verse 15

षण्मासान्न परित्यागाद्यदन्यत्र फलं लभेत् । शिवरात्र्युपवासेन तत्काश्यां जायते ध्रुवम्

வேறிடத்தில் ஆறு மாதங்கள் ஒழுக்கத்தை விடாது கடைப்பிடித்தால் கிடைக்கும் பலன், காசியில் சிவராத்திரி நோன்பினால் அதே புண்ணியம் உறுதியாக உண்டாகிறது।

Verse 16

वर्षं कृत्वोपवासानि लभेदन्यत्र यद्व्रती । तत्फलं स्यात्त्रिरात्रेण काश्यामविकलं मुने

முனிவரே! வேறிடத்தில் விரதியொருவன் ஒரு ஆண்டு நோன்புகள் செய்து பெறும் பலன், காசியில் மூன்று இரவுகள் நோன்பினாலே முழுமையாகக் கிடைக்கிறது।

Verse 17

मासिमासि कुशाग्रांबु पानादन्यत्र यत्फलम् । काश्यामुत्तरवाहिन्यामेकेन चुलुकेन तत्

வேறிடத்தில் மாதந்தோறும் குசா முனைத் தொடுதலுற்ற நீரை அருந்துவதால் கிடைக்கும் பலன், காசியில் வடக்கு நோக்கி ஓடும் நதியில் ஒரே கையளவு அருந்துதலால் கிடைக்கிறது।

Verse 18

अनंतो महिमा काश्याः कस्तं वर्णयितुं प्रभुः । विपत्तिमिच्छतो जंतोर्यत्रकर्णे जपः शिवः

காசியின் மகிமை அளவற்றது—அதை யார் வர்ணிக்க வல்லவர்? அங்கே பேராபத்து (மரணம்) நேரத்திலும் உயிரின் காதில் சிவனின் தாரக-ஜபம் மந்திரமாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 19

शंभुस्तत्किंचिदाचष्टे म्रियमाणस्य जन्मिनः । कर्णेऽक्षरं यदाकर्ण्य मृतोप्यमृततां व्रजेत्

சம்பு மரணத்தருவாயில் உள்ள உயிரின் காதில் ஒரு புனித அక్షரத்தைச் சொல்கிறார்; அந்த அక్షரத்தை கேட்டால் இறந்தவனும் அமரத்துவத்தை அடைகிறான்।

Verse 20

स्मारं स्मारं स्मररिपोः पुरीं त्वमिव शंकरः । अदुनोन्मंदरं यातो बहुशस्तदवाप्तये

ஸ்மரனின் பகைவன் (சிவன்) உறையும் காசி நகரை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, நீயும் சங்கரனைப் போல அந்தப் பரம சிறந்த தலத்தை அடைய பலமுறை அங்கே சென்றாய்।

Verse 21

अगस्त्य उवाच । स्वकार्यनिपुणैः स्वामिन्गीर्वाणैरतिदारुणैः । त्याजितोहं पुरीं काशीं हरो त्याक्षीत्कुतः प्रभुः

அகஸ்தியர் கூறினார்—என் ஆண்டவனே! தம் காரியத்தில் நிபுணராயினும் மிகக் கடுமையுடைய தேவர்கள் என்னை காசி நகரைத் துறக்கச் செய்தனர்; அப்படியிருக்கப் பரம்பொருளான ஹரன் அதை எவ்வாறு துறப்பான்?

Verse 22

पराधीनोहमिव किं देवदेवः पिनाकवान् । काशिकां सोऽत्यजत्कस्मान्निर्वाणमणिराशिकाम्

நான் போலப் பராதீனனாக இருக்கிறானா தேவர்களின் தேவன் பினாகதாரி? நிர்வாணம் எனும் மணிகளின் குவியலான காசிகையை அவர் ஏன் துறப்பார்?

Verse 23

स्कंद उवाच । मित्रावरुणसंभूत कथयामि कथामिमाम् । तत्याज च यथा स्थाणुः काशीं विध्युपरोधतः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மித்ர-வருணரால் பிறந்தவனே! விந்திய மலைத் தடையால் ஸ்தாணு (சிவன்) காசியை எவ்வாறு ‘விட்டார்’ எனும் கதையை நான் சொல்கிறேன்।

Verse 24

प्रार्थितस्त्वं यथा लेखैः परोपकृतये मुने । द्रुहिणेन तथा रुद्रः स्वरक्षण विचक्षणः

முனிவரே! பிறர்நலனுக்காக உம்மை எழுத்துச் செய்திகளால் வேண்டியதுபோல், தன் தலத்தைப் பாதுகாப்பதில் தேர்ந்த ருத்ரனையும் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) வேண்டினான்।

Verse 25

अगस्त्य उवाच । कथं स भगवान्रुद्रो द्रुहिणेन कृपांबुधिः । प्रार्थितोभूत्किमर्थं च तन्मे ब्रूहि षडानन

அகஸ்தியர் கூறினார்—கருணைக் கடலான பகவான் ருத்ரனை த்ருஹிணன் (பிரம்மா) எவ்வாறு வேண்டினான்? எந்த நோக்கத்திற்காக? ஓ ஷடானனே, அதை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 26

स्कंद उवाच । पाद्मेकल्पे पुरावृत्ते मनोः स्वायंभुवेंतरे । अनावृष्टिरभूद्विप्र सर्वभूतप्रकंपिनी

ஸ்கந்தர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே, பழங்காலத்தில் பத்மகல்பத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், எல்லா உயிர்களையும் நடுங்கச் செய்யும் மழையின்மை ஏற்பட்டது।

Verse 27

तया तु षष्टिहायिन्या पीडिताः प्राणिनोऽखिलाः । केचिदंबुधितीरेषु गिरिद्रोणीषु केचन

அறுபது ஆண்டுகள் நீண்ட அந்த மழையின்மையால் எல்லா உயிர்களும் துன்புற்றன. சிலர் கடற்கரைகளில், சிலர் மலைப் பள்ளத்தாக்குகளில் தங்கினர்।

Verse 28

महानिम्नेषु कच्छेषु मुनिवृत्त्या जनाः स्थिताः । अरण्यान्यवनिर्जाता ग्रामखर्वट वर्जिता

மக்கள் ஆழ்ந்த தாழ்வுநிலங்களிலும் சதுப்புநிலக் கச்சுகளிலும் முனிவரைப் போல் வாழ்ந்து தங்கினர். பூமி காடாக மாறியது; கிராமங்களும் சந்தைத் தளங்களும் கைவிடப்பட்டன।

Verse 29

क्रव्यादा एव सर्वेषु नगरेषु पुरेषु च । आसन्नभ्रंलिहो वृक्षाः सर्वत्र क्षोणिमंडले

எல்லா நகரங்களிலும் புரங்களிலும் கிரவ்யாதர்கள்—மாமிசம் உண்ணும் பயங்கரர்கள்—மட்டுமே இருந்தனர். பூமண்டலமெங்கும் மரங்கள் மேகங்களை நக்குவது போல உயர்ந்து, வறண்டு நின்றன।

Verse 30

चौरा एव महाचौरैरुल्लुठ्यंत इतस्ततः । मांसवृत्त्योपजीवंति प्राणिनः प्राणरक्षिणः

திருடர்களே பெரும் திருடர்களால் அங்கும் இங்கும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டனர். உயிரைக் காத்துக்கொள்ளும் உயிரினங்கள் மாமிசத்தை உண்டு வாழ்ந்தன.

Verse 31

अराजके समुत्पन्ने लोकेऽत्याहितशंसिनि । प्रयत्नो विफलस्त्वासीत्सृष्टेः सृष्टिकृतस्तदा

உலகில் மிகுந்த தீங்கை விளைவிக்கும் அரசனில்லாத நிலை (அராஜகம்) தோன்றியபோது, படைப்பவரின் படைப்பு முயற்சி வீணானது.

Verse 32

चिंतामवाप महती जगद्योनिः प्रजाक्षयात् । प्रजासु क्षीयमाणासु क्षीणा यज्ञादिकाः क्रियाः

மக்கள் அழிவதைக் கண்டு உலகின் மூலவரான பிரம்மா மிகுந்த கவலையடைந்தார். மக்கள் குறையவே, யாகம் முதலிய செயல்களும் குறைந்தன.

Verse 33

तासु क्षीणासु संक्षीणाः सर्वे यज्ञभुजोऽभवन् । ततश्चिंतयता स्रष्ट्रा दृष्टो राजर्षिसत्तमः

அச்செயல்கள் குறைந்ததால், யாகத்தின் பலனை நுகரும் தேவர்கள் அனைவரும் வலிமை இழந்தனர். அப்போது சிந்தித்த படைப்பவர், சிறந்த ராஜரிஷியைக் கண்டார்.

Verse 34

अविमुक्ते महाक्षेत्रे तपस्यन्निश्चलेंद्रियः । मनोरन्वयजो वीरः क्षात्रो धर्म इवोदितः

அவிமுக்தம் என்னும் மகாஷேத்திரத்தில் (காசியில்), மனுவின் குலத்தில் பிறந்த ஒரு வீரன், சத்திரிய தர்மமே உருவெடுத்தது போல, புலன்களை அடக்கி தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்.

Verse 35

रिपुंजय इति ख्यातो राजा परपुरंजयः । अथ ब्रह्मा तमासाद्य बहुगौरवपूर्वकम्

ரிபுஞ்ஜயன் எனப் புகழ்பெற்ற அந்த அரசன் பகைவர் நகரங்களை வென்றவன். அப்போது பிரம்மதேவர் மிகுந்த மரியாதையும் பக்தி வணக்கமும் கொண்டு அவனை அணுகினார்.

Verse 36

उवाच वचनं राजन्रिपुंजय महामते । इलां पालय भूपाल ससमुद्राद्रिकाननाम्

அவர் கூறினார்—“ஓ அரசே ரிபுஞ்ஜயா, மகாமதியே! ஓ பூபாலா! கடல்கள், மலைகள், காடுகள் உடைய இந்தப் பூமியை ஆள்ந்து காத்தருள்வாயாக.”

Verse 37

नागकन्यां नागराजः पत्न्यर्थं ते प्रदास्यति । अनंगमोहिनीं नाम्ना वासुकिः शीलभूषणाम्

“நாகராஜன் உனக்கு மனைவியாக ஒரு நாககன்னியை அளிப்பான். வாசுகி ‘அனங்கமோகினி’ என்னும் பெயருடைய, நற்குணமே அணியாக விளங்கும் கன்னியை உனக்குத் தருவான்.”

Verse 38

दिवोपि देवा दास्यंति रत्नानि कुसुमानि च । प्रजापालनसंतुष्टा महाराज प्रतिक्षणम्

“ஓ மகாராஜா, குடிகளைப் பாதுகாப்பதில் மகிழ்ந்த விண்ணுலகத் தேவர்களும் ஒவ்வொரு கணமும் உனக்கு ரத்தினங்களையும் மலர்களையும் அளிப்பார்கள்.”

Verse 39

दिवोदास इति ख्यातमतो नाम त्वमाप्स्यसि । मत्प्रभावाच्च नृपते दिव्यं सामर्थ्यमस्तु ते

“ஆகையால் நீ ‘திவோதாசன்’ எனப் புகழ்பெற்ற பெயரை அடைவாய். ஓ அரசே, என் பிரபாவத்தால் உனக்கு தெய்வீக வல்லமையும் திறனும் உண்டாவதாக.”

Verse 40

परमेष्ठिवचः श्रुत्वा ततोसौ राजसत्तमः । वेधसं बहुशः स्तुत्वा वाक्यं चेदमुवाच ह

பரமேஷ்டி (பிரம்மா) உரைகளைச் செவிமடுத்த அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன், வேதஸ் (படைத்தோன்) அவரை மீண்டும் மீண்டும் போற்றி, பின்னர் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 41

राजोवाच । पितामह महाप्राज्ञ जनाकीर्णे महीतले । कथं नान्ये च राजानो मां कथं कथ्यते त्वया

அரசன் கூறினான்— பிதாமகா, மஹாப்ராஜ்ஞரே! மக்கள் கூட்டமும் பிற அரசர்களும் நிறைந்த இப்பூமியில், என்னை மட்டும் நீங்கள் ஏன் தனித்துக் குறிப்பிடுகிறீர்?

Verse 42

ब्रह्मोवाच । त्वयि राज्यं प्रकुर्वाणे देवो वृष्टिं विधास्यति । पापनिष्ठे च वै राज्ञि न देवो वर्षते पुनः

பிரம்மா கூறினார்— நீ அரசதர்மத்துடன் ஆட்சிப் பணியை மேற்கொண்டால், தேவன் (மழைத் தெய்வம்) மழையை அருள்வான்; ஆனால் பாவத்தில் நிலைத்த அரசனிடத்தில் தேவன் மீண்டும் மழை பொழியான்।

Verse 43

राजोवाच । पितामह महामान्य त्रिलोकी करणक्षम । महाप्रसाद इत्याज्ञां त्वदीयां मूर्ध्न्युपाददे

அரசன் கூறினான்— பிதாமகா, மஹாமான்யரே, மும்முலகையும் ஒழுங்குபடுத்த வல்லவரே! உங்கள் ஆணை எனக்கு மஹாப்ரசாதம்— என்று சொல்லி அதைத் தலைமேல் ஏற்றுக் கொண்டான்।

Verse 44

किंचिद्विज्ञप्तुकामोहं तन्मदर्थं करोषि चेत् । ततः करोम्यहं राज्यं पृथिव्यामसपत्नवत्

எனக்கு ஒரு சிறு விண்ணப்பம் உள்ளது; அதை நீங்கள் எனக்காக நிறைவேற்றினால், நான் இப்பூமியில் என் ஆட்சியைப் போட்டியற்ற, அசபத்னமாக நிறுவுவேன்।

Verse 45

ब्रह्मोवाच । अविलंबेन तद्ब्रूहि कृतं मन्यस्व पार्थिव । यत्ते हृदि महाबाहो तवादेयं न किंचन

பிரம்மா கூறினார்—ஓ அரசே, தாமதமின்றி அதைச் சொல்; அது நிறைவேறியதாக எண்ணு. ஓ மகாபாகுவே, உன் உள்ளத்தில் இருப்பதில் உனக்குத் தர இயலாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 46

राजोवाच । यद्यहं पृथिवीनाथः सर्वलोकपितामह । तदादिविष दो देवा दिवि तिष्ठंतु मा भुवि

அரசன் கூறினான்—ஓ எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனே, நான் பூமியின் ஆண்டவன் என்றால், ஆதியிலிருந்து திவியில் வாழும் தேவர்கள் விண்ணிலேயே இருக்கட்டும்; பூமியில் அல்ல.

Verse 47

देवेषु दिवितिष्ठत्सु मयि तिष्ठति भूतले । असपत्नेन राज्येन प्रजासौख्यमवाप्स्यति

தேவர்கள் விண்ணில் நிலைத்திருக்க, நான் பூமியில் நிலைத்திருக்க, போட்டியற்ற அரசாட்சியால் குடிகள் இன்பம் அடைவர்.

Verse 48

तथेति विश्वसृक्प्रोक्तो दिवोदासो नरेश्वरः । पटहं घोषयांचक्रे दिवं देवा व्रजंत्विति

படைப்பாளன் ‘அப்படியே’ என உரைத்தபின், நரேசன் திவோதாசன் முரசு முழக்கி அறிவித்தான்—“தேவர்கள் விண்ணுலகிற்குச் செல்லட்டும்!”

Verse 49

मा गच्छंत्विह वै नागा नराः स्वस्था भवंत्वितः । मयि प्रशासति क्षोणीं सुराः स्वस्था भवंत्विति

“நாகர்கள் இங்கிருந்து போக வேண்டாம்; மனிதர்கள் இங்கேயே நலமுடன் இருக்கட்டும். நான் பூமியை ஆளும் வரை, தேவர்களும் தத்தம் உலகில் நலமுடன் இருக்கட்டும்.”

Verse 50

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा विश्वेशं प्रणिपत्य ह । यावद्विज्ञप्तुकामोभूत्तावदीशोब्रवीद्विधिम्

அந்நேரத்தில் பிரம்மா விச்வேசுவரனை வணங்கினார். அவர் விண்ணப்பிக்க முனைந்தபோது, விதாதாவான பிரம்மனை நோக்கி ஆண்டவன் முதலில் உரைத்தான்.

Verse 51

लोकेश्वर समायाहि मंदरो नाम भूधरः । कुशद्वीपादिहागत्य तपस्तप्येत दुष्करम्

“உலகேசுவரனே, வாரும். குசத்வீபத்திலிருந்து ‘மந்தர’ எனும் மலை இங்கு வந்து கடுந்தவம் செய்கிறது.”

Verse 52

यावस्तस्मै वरं दातुं बहुकालं तपस्यते । इत्युक्त्वा पार्वतीनाथो नंदिभृंगिपुरोगमः

“அவனுக்கு வரம் அளிக்கும்படி நீண்ட காலமாகத் தவம் செய்கிறான்.” என்று கூறி, பார்வதிநாதன் நந்தி, ப்ருங்கி முன்னணியாகப் புறப்பட்டான்.

Verse 53

जगाम वृषमारुह्य मंदरो यत्र तिष्ठति । उवाच च प्रसन्नात्मा देवदेवो वृषध्वज

காளையை ஏறி மந்தரன் நின்ற இடத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் மனம் மகிழ்ந்த வृषத்வஜன், தேவர்களின் தேவன், உரைத்தான்.

Verse 54

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते वरं ब्रूहि धरोत्तम । सोथ श्रुत्वा महेशानं देवदेवं त्रिलोचनम्

“எழு, எழு—உனக்கு நலம் உண்டாக. மலைகளில் சிறந்தவனே, உன் வரத்தைச் சொல்.” என்று தேவர்களின் தேவனும் திரிநேத்திரனுமான மகேசன் கூறியதை கேட்டு (மந்தரன் பதிலளித்தான்).

Verse 55

प्रणम्य बहुशो भूमावद्रिरेतद्व्यजिज्ञपत् । लीलाविग्रहभृच्छंभो प्रणतैक कृपानिधे

நிலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி மலை பணிவுடன் விண்ணப்பித்தது— “தெய்வ லீலையில் உருவம் தரிக்கும் சம்போ! பணிந்தவர்க்கு ஒரே கருணைநிதியே! என் வேண்டுதலைக் கேளும்।”

Verse 56

सर्वज्ञोपि कथं नाम न वेत्थ मम वांछितम् । शरणागतसंत्राण सर्ववृत्तांतकोविद

“நீ அனைத்தும் அறிந்தவராயிருந்தும் என் விருப்பத்தை எவ்வாறு அறியாமல் இருப்பாய்? சரணடைந்தவரைக் காக்கும் இறைவா! எல்லா நிகழ்வுகளையும் அறிந்தவனே!”

Verse 57

सर्वेषां हृदयानंद शर्वसर्वगसर्वकृत् । यदि देयो वरो मह्यं स्वभावादृषदात्मने

“அனைவர் இதயங்களின் ஆனந்தமே! சர்வா, எங்கும் நிறைந்தவனே, அனைத்தையும் செய்பவனே! கல்லைப் போல ஜட இயல்புடைய எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்…”

Verse 58

याचकायातिशोच्याय प्रणतार्तिप्रभंजक । ततोऽविमुक्तक्षेत्रस्य साम्यं ह्यभिलषाम्यहम्

“நான் வேண்டுபவன், மிகப் பரிதாபத்திற்குரியவன்; பணிந்தவர்களின் துயரைத் தகர்ப்பவனே! ஆகவே ‘அவிமுக்த’ எனும் புனிதத் தலத்துடன் சமத்துவத்தை நான் விரும்புகிறேன்।”

Verse 59

कुशद्वीप उमा सार्धं नाथाद्य सपरिच्छदः । मन्मौलौ विहितावासः प्रयात्वेष वरो मम

“இன்று ஆண்டவன் உமையுடன், தம் பரிவாரமெல்லாம் உடன், குசத்வீபத்திற்குச் செல்லட்டும்; என் சிகரத்தில் வாசம் அமைத்துக் கொள்ளட்டும்—இதுவே என் வரம்।”

Verse 60

सर्वेषां सर्वदः शंभुः क्षणं यावद्विचिंतयेत् । विज्ञातावसरो ब्रह्मा तावच्छंभुं व्यजिज्ञपत् । प्रणम्याग्रेसरो भूत्वा मौलौ बद्धकरद्वयः

அனைவருக்கும் அனைத்தையும் அருளும் சம்பு ஒரு கணம் சிந்தித்தார். தருணம் அறிந்த பிரம்மா சம்புவை வேண்டினார்—வணங்கி முன்னே சென்று, தலைமேல் கூப்பிய கைகளை வைத்தார்.

Verse 61

ब्रह्मोवाच । विश्वेश जगतांनाथ पत्या व्यापारितोस्म्यहम् । कृतप्रसादेन विभो सृष्टिं कर्तुं चतुर्विधाम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ விஸ்வேசா, ஓ ஜகந்நாதா! ஆண்டவன் (சிவன்) ஆணையால் நான் பணியில் அமர்த்தப்பட்டேன். ஓ வல்லோனே, உமது அருளால் நான்கு வகைச் சிருஷ்டியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

प्रयत्नेन मया सृष्टा सा सृष्टिस्त्वदनुज्ञया । अवृष्ट्या षष्टिहायिन्या तत्र नष्टाऽप्रजा भुवि

உமது அனுமதியால் நான் முயன்று சிருஷ்டியைப் படைத்தேன். ஆனால் அறுபது ஆண்டுகள் மழையில்லாததால் பூமியில் உயிர்கள் அழிந்து, உலகம் பிரஜையற்றதாகியது.

Verse 63

अराजकं महच्चासीद्दुरवस्थमभूज्जगत् । ततो रिपुंजयो नाम राजर्षिर्मनुवंशजः

அப்போது பெரும் அரசின்மை எழுந்தது; உலகம் துயர்நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. பின்னர் மனுவம்சத்தில் பிறந்த ‘ரிபுஞ்ஜய’ என்னும் அரசரிஷி தோன்றினார்.

Verse 64

मयाभिषिक्तो राजर्षिः प्रजाः पातुं नरेश्वरः । चकार समयं सोपि महावीर्यो महातपाः

பிரஜைகளைப் பாதுகாக்க அந்த அரசரிஷியை நான் அரசனாக அபிஷேகம் செய்தேன். அவர் மாபெரும் வீரமும் மாபெரும் தவமும் உடையவர்; அவர் ஒழுங்கும் நீதிநியமமும் நிறுவினார்.

Verse 65

तवाज्ञया चेत्स्थास्यंति सर्वे दिविषदो दिवि । नागलोके तथा नागास्ततो राज्यं करोम्यहम्

உமது ஆணையினால் எல்லாத் தேவர்கள் விண்ணுலகிலேயே நிலைத்திருந்து, அதுபோல நாகலோகத்தில் நாகர்களும் நிலைத்திருந்தால், அதற்கேற்ப நான் அரசாட்சியை மேற்கொள்வேன்।

Verse 66

तथेति च मया प्रोक्तं प्रमाणीक्रियतां तु तत् । मंदराय वरो दत्तो भवेदेवं कृपानिधे

நான் “ததாஸ்து” என்று கூறினேன்; அது உண்மையென உறுதிப்படுத்தப்படுக. கருணைநிதியே, மந்தரனுக்கு வரம் அளிக்கப்பட்டது—அவ்வாறே ஆகுக।

Verse 67

तस्य राज्ञः प्रजास्त्रातुं भूयाच्चैष मनोरथः । मम नाडीद्वयं राज्यं तस्यापि च शतक्रतोः

அந்த அரசனின் குடிகளைப் பாதுகாக்கும் விருப்பம் மேலும் உண்டாகுக. என் ‘இரு நாடி’யெனும் இருமடங்கு ஆட்சி—அவனுக்கும், சதக்ரது (இந்திரன்) கும் உரியதாகுக।

Verse 68

मर्त्यानां गणना क्वेह निमेषार्ध निमेषिणाम् । देवोपि निर्मलं मत्वा मंदरं चारुकंदरम्

இங்கே மானிடர்களின் கணக்கு எங்கே, அரை நிமிஷம் கண்சிமிட்டும் தேவர்களே அளவிலாதவராயின்? தேவரும் அழகிய குகைகள் கொண்ட மந்தரனை நிர்மலன் எனக் கருதி போற்றினார்।

Verse 69

विधेश्च गौरवं रक्षंस्तथोरी कृतवान्हरः । जंबूद्वीपे यथा काशी निर्वाणपददा सदा

விதி (பிரம்மா) யின் மரியாதையைப் பாதுகாத்து ஹரன் (சிவன்) அதனை அவ்வாறே ஏற்றான். ஜம்பூத்வீபத்தில் காசி எப்போதும் நிர்வாணப் பதத்தை அளிப்பதுபோல்।

Verse 70

तथा बहुतिथं कालं द्वीपोभूत्सोपि मंदरः । यियासुना च देवेन मंदरं चित्रकंदरम्

இவ்வாறு மிக நீண்ட காலம் அந்த மந்தரமும் தீவு போல் ஆனது. புறப்பட விரும்பிய தேவன், வியத்தகு குகைகளால் நிறைந்த மந்தரத்தை நோக்கி அதனை அணுகினான்.

Verse 71

निजमूर्तिमयं लिंगमविज्ञातं विधेरपि । स्थापितं सर्वसिद्धीनां स्थापकेभ्यः समर्पितुम्

தன் சொந்தத் தத்துவமே வடிவான அந்த லிங்கம்—விதி (பிரம்மா)க்கும் அறியப்படாதது—அமைக்கப்பட்டது; எல்லாச் சித்திகளுக்கும் ஆதாரமாக அதை நிறுவிய அர்ச்சகர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்கவே.

Verse 72

विपन्नानां च जंतूनां दातुं नैःश्रेयसीं श्रियम् । सर्वेषामिह संस्थानां क्षेत्रं चैवाभिरक्षितुम्

துன்பத்தில் அகப்பட்ட உயிர்களுக்கு நைஃஷ்ரேயஸீ ஸ்ரீ—மோக்ஷம் அளிக்கும் உயர்ந்த செல்வம்—அருளவும், இங்கு தங்கியிருப்போர் அனைவருக்காக இக்க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாக்கவும்.

Verse 73

मंदराद्रिगतेनापि क्षेत्रं नैतत्पिनाकिना । विमुक्तं लिंगरूपेण अविमुक्तमतः स्मृतम्

மந்தர மலைக்குச் சென்றபோதும் பினாகி (சிவன்) இக்க்ஷேத்திரத்தை விட்டு விலகவில்லை. லிங்க வடிவில் இது கைவிடப்படாததால், இதுவே ‘அவிமுக்த’—என்றும் கைவிடப்படாதது—என்று நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 74

पुरा नंदवनं नाम क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम् । अविमुक्तं तदारभ्य नामास्य प्रथितं भुवि

முன்னொரு காலத்தில் இக்க்ஷேத்திரம் ‘நந்தவனம்’ என்ற பெயரால் புகழப்பட்டது. அந்நாளிலிருந்து இதன் பெயர் ‘அவிமுக்த’ என்று பூமியெங்கும் பிரசித்தமானது.

Verse 75

नामाविमुक्तमभवदुभयोः क्षेत्रलिंगयोः । एतद्द्वयं समासाद्य न भूयो गर्भभाग्भवेत्

க்ஷேத்திரமும் லிங்கமும்—இரண்டுக்கும் ‘அவிமுக்த’ என்ற நாமம் ஏற்பட்டது. இந்த இரட்டையையும் (அவிமுக்த-க்ஷேத்திரம், அவிமுக்தேஸ்வர-லிங்கம்) அடைந்தவன் மீண்டும் கர்ப்பப் பங்காளி ஆகான்; அதாவது மறுபிறவி இல்லை.

Verse 76

अविमुक्तेश्वरं लिंगं दृष्ट्वा क्षेत्रेऽविमुक्तके । विमुक्त एव भवति सर्वस्मात्कर्मबंधनात्

அவிமுக்த-க்ஷேத்திரத்தில் அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தவன் எல்லாக் கர்மப் பந்தங்களிலிருந்தும் உறுதியாக விடுதலை பெறுவான்.

Verse 77

अर्चंति विश्वे विश्वेशं विश्वेशोर्चति विश्वकृत् । अविमुक्तेश्वरं लिंगं भुविमुक्तिप्रदायकम्

விச்வேதேவர்கள் விச்வேஸ்வரனை அர்ச்சிக்கின்றனர்; உலகை படைத்த விச்வேஸ்வரனும் (மீண்டும்) அர்ச்சிக்கிறான். அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கம் பூமியிலேயே முக்தி அளிப்பது.

Verse 78

पुरा न स्थापितं लिंगं कस्यचित्केनचित्क्वचित् । किमाकृति भवेल्लिंगं नैतद्वेत्त्यपि कश्चन

பண்டைக் காலத்தில் இந்த லிங்கம் யாராலும் எங்கும் நிறுவப்படவில்லை. இந்த லிங்கத்தின் உண்மையான வடிவம் என்ன என்பது—யாருக்கும் தெரியாது.

Verse 79

आकारमविमुक्तस्य दृष्ट्वा ब्रह्माच्युतादयः । लिंगं संस्थापयामासुर्वसिष्ठाद्यास्तथषर्यः

அவிமுக்தத்தின் தெய்வீகத் தோற்றத்தை கண்டு பிரம்மா, அச்யுதன் (விஷ்ணு) முதலியோர் லிங்கத்தை நிறுவினர்; அதுபோல வசிஷ்ட முதலிய ரிஷிகளும் (நிறுவினர்).

Verse 80

आदिलिंगमिदं प्रोक्तमविमुक्तेश्वरं महत् । ततो लिंगांतराण्यत्र जातानि क्षितिमंडले

இந்த மகத்தான அவிமுக்தேஸ்வரமே ஆதிலிங்கம் எனப் போற்றப்படுகிறது. அதிலிருந்தே இப்பூமிமண்டலத்தில் பல லிங்கங்கள் தோன்றின.

Verse 81

अविमुक्तेश नामापि श्रुत्वा जन्मार्जितादघात् । क्षणान्मुक्तो भवेन्मर्त्यो नात्र कार्या विचारणा

‘அவிமுக்தேச’ என்ற நாமத்தை மட்டும் கேட்டாலே, பிறவிப் பிறவியாகச் சேர்த்த பாவத்திலிருந்து மனிதன் கணநேரத்தில் விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 82

अविमुक्तेश्वरं लिंगं स्मृत्वा दूरगतोपि च । जन्मद्वयकृतात्पापात्क्षणादेव विमुच्यते

தொலைவில் இருந்தாலும் அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை நினைத்தால், இரண்டு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்தும் கணநேரத்தில் விடுபடுவான்.

Verse 83

अविमुक्ते महाक्षेत्रेऽविमुक्तमवलोक्य च । त्रिजन्मजनितं पापं हित्वा पुण्यमयो भवेत्

அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் அவிமுக்தனை தரிசித்தால், மூன்று பிறவிகளில் உண்டான பாவத்தை விட்டு புண்ணியமயனாகிறான்.

Verse 84

यत्कृतं ज्ञानविभ्रंशादेनः पंचसु जन्मसु । अविमुक्तेश संस्पर्शात्तत्क्षयेदेव नान्यथा

அறிவுத் தவறால் ஐந்து பிறவிகளில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், அவிமுக்தேசனின் ஸ்பரிசத்தால் அது நிச்சயமாக அழியும்; வேறில்லை.

Verse 85

अर्चयित्वा महालिंगमविमुक्तेश्वरं नरः । कृतकृत्यो भवेदत्र न च स्याज्जन्मभाक्कुतः

அவிமுக்தேஸ்வர மகாலிங்கத்தை அர்ச்சித்தால் மனிதன் இங்கேயே கೃತகೃತ்யன் ஆவான்; அவன் மீண்டும் பிறவிக்குரியவன் எவ்வாறு ஆவான்?

Verse 86

स्तुत्वा नत्वार्चयित्वा च यथाशक्ति यथामति । अविमुक्ते विमुक्तेशं स्तूयते नम्यतेऽर्च्यते

தன் ஆற்றலும் அறிவும் அளவிற்கு ஸ்துதி செய்து, வணங்கி, அர்ச்சித்து—அவிமுக்தத்தில் விமுக்தேசனைப் புகழ்ந்து, வணங்கி, வழிபட வேண்டும்.

Verse 87

अनादिमदिदं लिंगं स्वयं विश्वेश्वरार्चितम् । काश्यां प्रयत्नतः सेव्यमविमुक्तं विमुक्तये

இந்த லிங்கம் ஆதியற்றது; தாமே விஸ்வேஸ்வரனால் அர்ச்சிக்கப்பட்டது. விடுதலைக்காக காசியில் அவிமுக்தத்தை முயற்சியுடன் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 88

संति लिंगान्यनेकानि पुण्येष्वायतनेषु च । आयांति तानि लिंगानि माघीं प्राप्य चतुदर्शीम्

புனிதத் தலங்களில் பல லிங்கங்கள் உள்ளன; மாக மாதச் சதுர்தசி வந்தபோது அவை லிங்கங்கள் (இங்கே) வந்து சேர்கின்றன.

Verse 89

कृष्णायां माघभूतायामविमुक्तेश जागरात् । सदा विगतनिद्रस्य योगिनो गतिभाग्भवेत्

மாகக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் அவிமுக்தேசருக்காக ஜாகரணம் செய்தால், எப்போதும் நித்திரையற்ற யோகி பரமகதியை அடைவான்.

Verse 90

नानायतनलिंगानि चतुर्वर्गप्रदान्यपि । माघकृष्णचतुर्दश्यामविमुक्तमुपासते

பல ஆலயங்களிலுள்ள லிங்கங்களும்—சதுர்வர்கப் பயன் தருவனவாயினும்—மாசி(மா஘) கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று அவிமுக்தத்தை பக்தியுடன் வழிபடுகின்றன।

Verse 91

किं बिभेति नरो धीरः कृतादघशिलोच्चयात् । अविमुक्तेश लिंगस्य भक्ति वज्रधरो यदि

செய்த பாவங்களின் மலைப்போன்ற குவியலை உறுதியானவன் ஏன் அஞ்ச வேண்டும்? அவிமுக்தேச லிங்கத்தில் வைரம்போல் அசையாத பக்தி இருந்தால் போதும்।

Verse 92

क्वाविमुक्तं महालिंगं चतुर्वर्गफलोदयम् । क्व पापि पापशैलोऽल्पो यःक्षयेन्नामसंभृतः

சதுர்வர்கப் பயன் உதயமாகும் அவிமுக்தத்தின் மகாலிங்கம் எங்கே, பாவியின் சிறிய பாவமலை எங்கே? அது பெயரைச் சொன்னாலே கரைந்து போகும்.

Verse 93

अविमुक्ते महाक्षेत्रे विश्वेशसमधिष्ठिते । यैर्न दृष्टं विमूढास्तेऽविमुक्तं लिंगमुत्तमम्

விஸ்வேசன் அருளாட்சி செய்யும் அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் உயர்ந்த அவிமுக்த லிங்க தரிசனம் பெறாதோர் உண்மையிலே மயங்கியவர்களே.

Verse 94

द्रष्टारमविमुक्तस्य दृष्ट्वा दंडधरो यमः । दूरादेव प्रणमति प्रबद्धकरसंपुटः

அவிமுக்தத்தை தரிசித்தவரைக் கண்டதும் தண்டம் ஏந்திய யமனும் தூரத்திலிருந்தே கைகூப்பி வணங்குகிறான்।

Verse 95

धन्यं तन्नेत्रनिर्माणं कृतकृत्यौ तु तौ करौ । अविमुक्तेश्वरं येन याभ्यामैक्षिष्ट यः स्पृशेत्

அந்த கண்களின் உருவாக்கம் நிச்சயமாகப் புண்ணியம்; அந்த இரு கைகளும் கृतக்ருத்யம்—அவற்றால் அவிமுக்தேஸ்வரனைத் தரிசித்து, அவற்றாலேயே அவரைத் தொடுகின்றான்।

Verse 96

त्रिसंध्यमविमुक्तेशं यो जपेन्नियतः शुचिः । दूरदेशविपन्नोपि काशीमृतफलं लभेत्

நியமத்துடன் தூய்மையாய் மும்முறை சந்திகளில் அவிமுக்தேசனை ஜபிப்பவன், தூரநாட்டில் துன்புற்றிருந்தாலும் காசியில் மரணத்தின் பலனைப் பெறுவான்।

Verse 97

अविमुक्तं महालिंगं दृष्ट्वा ग्रामांतरं व्रजेत् । लब्धाशुकार्यसंसिद्धिं क्षेमेण प्रविशेद्गृहम्

அவிமுக்தத்தின் மகாலிங்கத்தைத் தரிசித்து பிறகு வேறு ஊருக்குச் செல்லலாம்; அவன் விரைவில் காரியசித்தி பெற்று நலமுடன் இல்லம் புகுவான்।