Adhyaya 49

Verse 1

सूत उवाच । पाराशर्यमुने व्यास कुमारः कुंभजन्मने । यदावदत्कथामेतां तदा क्व द्रुपदात्मजा

சூதர் கூறினார்: பராசரரின் புதல்வன் வியாசர், கும்பஜன்ம முனி (அகஸ்தியர்) அவர்களின் புதல்வன் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) முன்னிலையில் இக்கதையைச் சொன்னபோது, த்ருபதனின் மகள் த்ரௌபதி அப்போது எங்கே இருந்தாள்?

Verse 2

व्यास उवाच । पुराणसंहितां सूत ब्रूते त्रैकालिकीं कथाम् । संदेहो नात्र कर्तव्यो यतस्तद्गोचरोखिलम्

வியாசர் கூறினார்: ஹே சூதா! புராண-சம்ஹிதை மூன்று காலங்களையும் தழுவிய கதையைக் கூறுகிறது. ஆகவே இங்கே ஐயம் கொள்ள வேண்டாம்; இவை அனைத்தும் அதன் எல்லைக்குள் அடங்கும்.

Verse 3

स्कंद उवाच । आकर्णय मुने पूर्वं पंचवक्त्रो हरः स्वयम् । पृथिव्यां पंचधा भूत्वा प्रादुरासीज्जगद्धितः

ஸ்கந்தர் கூறினார்: ஹே முனிவரே! முன்பு நிகழ்ந்ததை கேள். ஐந்து முகங்களுடைய ஹரன் தானே உலக நலனுக்காக பூமியில் ஐந்து வடிவங்களாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 4

उमापि च जगद्धात्री द्रुपदस्य महीभुजः । यजतो वह्निकुंडाच्च प्रादुश्चक्रेति सुंदरी

உலகைத் தாங்கும் உமையும், அரசன் த்ருபதன் யாகம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அக்னிகுண்டத்திலிருந்து அந்த அழகியவளை வெளிப்படுத்தினாள்।

Verse 5

पंचापि पांडुतनयाः साक्षाद्रुद्रवपुर्धराः । अवतेरुरिह स्वर्गाद्दुष्टसंहारकारकाः

பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களும் ருத்ரனின் தெய்வத் தேகமே தாங்கி, வானுலகத்திலிருந்து இங்கு இறங்கி, தீயோரின் அழிவை நிகழ்த்தினர்।

Verse 6

नारायणोपि कृष्णत्वं प्राप्य तत्साहचर्यकृत् । उद्वृत्तवृत्तशमनः सद्वृत्तस्थितिकारकः

நாராயணனும் கிருஷ்ண நிலையை அடைந்து அவர்களுடன் துணையாகி, கெட்டொழுக்கத்தை அடக்கி, நல்லொழுக்கத்தின் நிலைப்பாட்டை நிறுவினான்।

Verse 7

प्रतपंतः पृथिव्यां ते पार्थाश्चेरुः पृथक्पृथक् । उदयानुदयौ तस्मिन्संपदां विपदामपि

வீரஒளியுடன் அந்தப் பார்த்தர்கள் பூமியில் தத்தம் வழிகளில் தனித்தனியாகச் சென்றனர்; அவர்களின் பயணத்தில் செல்வமும் துன்பமும்—உயர்வும் தாழ்வும்—இரண்டும் நிகழ்ந்தன।

Verse 8

कदाचित्ते महावीरा भ्रातृव्यप्रतिपादिताम् । विपत्तिमाप्य महतीं बभूवुः काननौकसः

ஒருகாலத்தில் அந்த மகாவீரர்கள், பகைமை கொண்ட உறவினரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட பெரும் துன்பத்தை அடைந்து, வனவாசிகளாயினர்।

Verse 9

पांचाल्यपि च तत्पत्नी पतिव्यसनतापिता । धर्मज्ञा प्राप्य तन्वंगी ब्रध्नमाराधयद्भृशम्

பாஞ்சாலியும்—அவனுடைய மனைவி—கணவனின் துன்பத்தால் துயருற்று, தர்மத்தில் நிலைத்த சுகுமார அங்கங்களுடையவளாய், காசிக்கு வந்து பிரத்்ன ரூப சவிதா சூரியதேவனை மிகுந்த பக்தியுடன் ஆராதித்தாள்।

Verse 10

आराधितोथ सविता तया द्रुपदकन्यया । सदर्वी सपिधानां च स्थालिकामक्षयां ददौ

த்ருபதன் மகளால் இவ்வாறு ஆராதிக்கப்பட்ட சவிதா சூரியதேவன், கரண்டி (தர்வி) மற்றும் பொருத்தமான மூடியுடன் கூடிய ஒரு அக்‌ஷய ஸ்தாலி (அழியாத உணவுப்பாத்திரம்) அளித்தான்।

Verse 11

आराधयंतीं भावेन सर्वत्र शुचिमानसाम्

அவள் எந்நிலையிலும் மனத்தைத் தூய்மையாக வைத்துக் கொண்டு, உள்ளார்ந்த பக்தி-பாவத்துடன் சவிதா சூரியதேவனை ஆராதித்துக் கொண்டிருந்தாள்।

Verse 12

स्थाल्यैतया महाभागे यावंतोऽन्नार्थिनो जनाः । तावंतस्तृप्तिमाप्स्यंति यावच्च त्वं न भोक्ष्यसे

‘மகாபாக்யவதியே! இந்த ஸ்தாலியின் மூலம் எத்தனை அன்னார்த்திகள் வந்தாலும், அவ்வளவு பேரும் திருப்தி அடைவார்கள்—நீ நீயே உணவு உண்ணாத வரையில்.’

Verse 13

भुक्तायां त्वयि रिक्तैषा पूर्णभक्ता भविप्यति । रसवद्व्यंजननिधिरिच्छाभक्ष्यप्रदायिनी

‘ஆனால் நீ உணவு உண்ட பின் இது காலியாகிவிடும்; இது நிரம்பியிருக்கும்போது, சிறந்த அன்னமும் சுவைமிகு கறிவகைகளின் நிதியும் நிறைந்து, விரும்பிய உணவுகளை வழங்கும்.’

Verse 14

इत्थं वरस्तया लब्धः काश्यामादित्यतो मुने । अपरश्च वरो दत्तस्तस्यै देवेन भास्वता

முனிவரே, இவ்விதமாக காசியில் அவள் ஆதித்யனிடமிருந்து இந்த வரத்தைப் பெற்றாள்; பின்னர் அந்த ஒளிமிகு தேவன் அவளுக்கு இன்னொரு வரத்தையும் அருளினார்।

Verse 15

रविरुवाच । विश्वेशाद्दक्षिणेभागे यो मां त्वत्पुरतः स्थितम् । आराधयिष्यति नरः क्षुद्बाधा तस्य नश्यति

சூரியன் கூறினான்— ‘விச்வேஸ்வரரின் தெற்கு பக்கத்தில், உன் முன்னிலையில் நிற்கும் என்னை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவரின் பசியால் வரும் துன்பம் அழியும்.’

Verse 16

अन्यश्च मे वरो दत्तो विश्वेशेन पतिव्रते । तपसा परितुष्टेन तं निशामय वच्मि ते

பதிவிரதையே, உன் தவத்தால் மகிழ்ந்த விச்வேஸ்வரர் எனக்கும் இன்னொரு வரத்தை அளித்தார்; அதை கேள், நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 17

प्राग्रवे त्वां समाराध्य यो मां द्रक्ष्यति मानवः । तस्य त्वं दुःखतिमिरमपानुद निजैः करैः

‘எவன் விடியற்காலையில் முதலில் உன்னை முறையாக வழிபட்டு பின்னர் என்னைக் காண்கிறானோ, அவனுடைய துக்கமெனும் இருளை நீ உன் கதிர்களால் அகற்றுவாயாக।’

Verse 18

अतो धर्माप्रिये नित्यं प्राप्य विश्वेश्वराद्वरम् । काशीस्थितानां जंतूनां नाशयाम्यघसंचयम्

‘ஆகையால், தர்மப் பிரியையே, விச்வேஸ்வரரிடமிருந்து இந்த வரத்தைப் பெற்ற நான், காசியில் வாழும் உயிர்களின் சேர்க்கப்பட்ட பாவக் குவியலை எப்போதும் அழிக்கிறேன்।’

Verse 19

ये मामत्र भजिष्यंति मानवाः श्रद्धयान्विताः । त्वद्वरोद्यतपाणिं च तेषां दास्यामि चिंतितम्

இங்கே நம்பிக்கையுடன் என்னை வழிபடுவோரும், வரம் அருளும் உம்மையும் உயர்த்திய கரங்களால் வணங்கி வழிபடுவோரும்—அவர்களின் உள்ளத்தில் விரும்பியதை நான் அருள்வேன்।

Verse 20

भवतीं मत्समीपस्थां युधिष्ठिरपतिव्रताम् । विश्वेशाद्दक्षिणेभागे दंडपाणेः समीपतः

யுதிஷ்டிரருக்கு பத்தினி-நெறியில் நிலைத்த நீ, என்னருகே தங்குவாய்—விஸ்வேஸ்வரரின் தெற்குப் பகுதியில், தண்டபாணியின் அருகில்।

Verse 21

येर्चयिष्यंति भावेन पुरुषा वास्त्रियोपि वा । तेषां कदाचिन्नो भावि भयं प्रियवियोगजम्

உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் (இங்கே) வழிபடுகின்ற ஆணோ பெணோ—அவர்களுக்கு அன்பினரிடமிருந்து பிரிவால் உண்டாகும் அச்சம் எந்நாளும் இல்லை।

Verse 22

न व्याधिजं भयं क्वापि न क्षुत्तृड्दोषसंभवम् । द्रौपदीक्षणतः काश्यां तव धर्मप्रियेनघे

தர்மத்தை நேசிக்கும் பாவமற்றவனே! காசியில் த்ரௌபதியின் மங்கள தரிசனத்தால் எங்கும் நோயால் உண்டாகும் அச்சமில்லை; பசி-தாகக் குற்றத்தால் வரும் துன்பமும் இல்லை।

Verse 23

उवाच च प्रसन्नात्मा भास्करो द्रुपदात्मजाम्

அப்போது மனம் மகிழ்ந்த பாஸ்கரன் (சூரியன்) த்ருபதரின் மகளான த்ரௌபதியிடம் கூறினான்।

Verse 24

आदित्यस्य कथामेतां द्रौपद्याराधितस्य वै । यः श्रोष्यति नरो भक्त्या तस्यैनः क्षयमेष्यति

த்ரௌபதியால் ஆராதிக்கப்பட்ட ஆதித்யனின் இக்கதையை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவருடைய பாவங்கள் நிச்சயமாக அழிந்து போகும்।

Verse 25

स्कंद उव ।च । द्रौपदादित्यमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं मया । मयूखादित्यमाहात्म्यं शृण्विदानीं घटोद्भव

ஸ்கந்தன் கூறினான்—த்ரௌபத-ஆதித்யத்தின் மகிமையை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன். இப்போது, குடத்தில் பிறந்த அகஸ்தியரே, மயூக-ஆதித்யத்தின் மகிமையை கேளுங்கள்।

Verse 26

पुरा पंचनदे तीर्थे त्रिषुलोकेषु विश्रुते । सहस्ररश्मिर्भगवांस्तपस्तेपे सुदारुणम्

முன்னொரு காலத்தில், மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற பஞ்சநத தீர்த்தத்தில், ஆயிரம் கதிர்கள் உடைய பகவான் ஆதித்யன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்।

Verse 27

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं गभस्तीश्वर संज्ञितम् । गौरीं च मंगला नाम्नीं भक्तमंगलदां सदा

‘கபஸ்தீஸ்வர’ எனப்படும் மகாலிங்கத்தை நிறுவி, ‘மங்களா’ என்ற நாமமுடைய கௌரியையும் நிறுவினார்; அவள் பக்தர்களுக்கு எப்போதும் மங்களத்தை அருள்வாள்।

Verse 28

दिव्यवर्षसहस्रं तु शतेन गुणितं मुने । आराधयञ्शिवं सोमं सोमार्धकृतशेखरम्

முனிவரே, ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகளை நூறு மடங்காக்கி, தலையில் அரைச்சந்திரம் அணிந்த சிவனை அவர் இடையறாது ஆராதித்தார்।

Verse 29

स्वरूपतस्तु तपनस्त्रिलोकीतापनक्षमः । ततोतितीव्र तपसा जज्वाल नितरां मुने

இயல்பிலேயே அந்தத் தபனன் மூவுலகையும் சுட்டெரிக்க வல்லவன். பின்னர் மிகக் கடுந்தவத்தால், ஓ முனிவரே, அவன் இன்னும் அதிகமாகப் பிரகாசித்து எரிந்தான்.

Verse 30

मयूखैस्तत्र सवितुस्त्रैलोक्यदहनक्षमैः । ततं समस्तं तत्काले द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

அங்கே சவிதாவின் மூவுலகையும் எரிக்க வல்ல கதிர்களால், அக்காலத்தில் வானும் பூமியும் இடையிலுள்ள முழு வெளி எங்கும் நிறைந்தது.

Verse 31

वैमानिकैर्विष्णुपदे तत्यजे च गतागतम् । तीव्रे पतंगमहसि पतंगत्वभयादिव

விஷ்ணுபதத்தில் இருந்த வானவாசிகளும் தங்கள் வரவு-போக்கை விட்டுவிட்டனர். சூரியனின் அந்தக் கடும் ஒளியில், தீயில் விழும் பட்டாம்பூச்சியாகிவிடுமோ என்ற அச்சம் போல இருந்தது.

Verse 32

मयूखा एव दृश्यंते तिर्यगूर्ध्वमधोपि च । आदित्यस्य न चादित्यो नीपपुष्पस्थितेरिव

கதிர்களே மட்டும் தெரிந்தன—கிடையாகவும், மேலாகவும், கீழாகவும். ஆதித்யனின் ஆதித்யன் தானோ தெரியவில்லை; நீப மலர் தன் இருப்பிடத்தில் மறைந்ததுபோல்.

Verse 33

तस्यवै महसां राशेस्तपोराशेस्तपोर्चिषाम् । चकंपे साध्वसात्तीव्रा त्रैलोक्यं सचराचरम्

அந்த ஒளியின் பெருங்குவியல்—தவத்தின் குவியலும் தவஅக்னியின் பிரகாசமும்—என்னும் அதனால், கடும் அச்சத்தில் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகம் நடுங்கியது.

Verse 34

सूर्य आत्मास्य जगतो वेदेषु परिपठ्यते । स एव चेज्वालयिता को नस्त्राता भवेदिह

வேதங்களில் சூரியன் இவ்வுலகின் ஆத்மாவெனப் பாடப்படுகின்றான். அவனே அனைத்தையும் எரியவைக்கும் தீப்பொறியாகி விட்டால், இங்கே நமக்குக் காவலன் யார்?

Verse 35

जगच्चक्षुरसौ सूर्यो जगदात्मैष भास्करः । जगद्योयन्मृतप्रायं प्रातःप्रातः प्रबोधयेत्

அந்த சூரியன் உலகின் கண்; இந்த பாஸ்கரன் உலகின் ஆத்மா—ஒவ்வொரு விடியற்காலமும் மரணத்திற்குச் சமமான உலகை விழிப்பிப்பவன்.

Verse 36

तमोंधकूपपतितमुद्यन्नेष दिनेदिने । प्रसार्य परितः पाणीन्प्राणिजातं समुद्धरेत्

நாள்தோறும் உதயமாகி, இருளின் குருட்கிணற்றில் விழுந்த உயிரினங்களை, எல்லாத் திசைகளிலும் கைகளை நீட்டியதுபோல், மேலே தூக்கி மீட்கிறான்.

Verse 37

उदितेऽत्रोदिमो नित्यमस्तं यात्यस्तमाप्नुमः । उदयेऽनुदये तस्मादस्माकं कारणं रविः

அவன் உதித்தால் நாம் இங்கே தினமும் உதிக்கிறோம்; அவன் அஸ்தமித்தால் நாமும் அஸ்தமித்து முடிவை அடைகிறோம். ஆகவே உதயம்-அனுதயத்தில் ரவியே நமக்குக் காரணம்.

Verse 38

इति व्याकुलितं विश्वं पश्यन्विश्वेश्वरः स्वयम् । विश्वत्राता वरं दातुं संजग्मे तिग्मरश्मये

இவ்வாறு கலங்கிய உலகைக் கண்டு, தாமே விஸ்வேஸ்வரர்—உலகைக் காக்கும் த்ராதா—கூர்மரச்மி சூரியனிடம் வரம் அளிக்கச் சென்றார்.

Verse 39

मयूखमालिनं शंभुरालोक्याति सुनिश्चलम् । समाधि विस्मृतात्मानं विसिस्माय तपः प्रति

கதிர்மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு முற்றிலும் அசையாமல் நின்ற சம்புவைக் கண்டு, சமாதியில் தன்னை மறந்த சூரியன் அந்தத் தவத்தைக் கண்டு வியந்தான்।

Verse 40

उवाच च प्रसन्नात्मा श्रीकंठः प्रणतार्तिहृत् । अलं तप्त्वा वरं ब्रूहि द्युमणे महसां निधे

அப்போது மனம் அமைதியுற்ற ஸ்ரீகண்டன், பணிந்து வந்தோரின் துயரை நீக்குபவன், கூறினான்—“ஒளிமிகு த்யுமணியே, மகத்தான தேஜஸின் நிதியே! தவம் போதும்; வரம் கேள்.”

Verse 41

निरुद्धेंद्रियवृत्तित्वाद्ब्रध्नो ध्यानसमाधिना । न जग्राह वचः शंभोर्द्वित्रिरुक्तोप्यकर्णवत्

தியான-சமாதியால் இந்திரிய இயக்கங்கள் அடக்கப்பட்டதால், பிராத்னன் (சூரியன்) சம்புவின் சொற்களை உணரவில்லை; இருமூன்று முறை சொன்னாலும் காதில்லாதவன் போல இருந்தான்।

Verse 42

काष्ठीभूतं तु तं ज्ञात्वा शिवः पस्पर्श पाणिना । महातपः समुद्भूत संतापामृतवर्षिणा

அவன் மரக்கட்டை போல அசையாது மயங்கியிருப்பதை அறிந்து, சிவன் தன் கரத்தால் தொட்டான்—அக்கரம் மகாதவத்தால் எழுந்த வெப்பத்தின்மேல் அமிர்தமழை பொழிவது போன்றது।

Verse 43

तत उन्मीलयांचक्रे लोचने विश्वलोचनः । तस्योदयमिव प्राप्य प्रगे पंकजिनीवनी

பின்னர் விஸ்வலோசனன் (அனைத்தையும் காண்பவன்) அவன் கண்களைத் திறக்கச் செய்தான்—விடியற்காலையில் சூரியோதயம் பெற்றதும் தாமரைத் தடாகம் மலர்வதுபோல்।

Verse 44

परिव्यपेतसंतापस्तपनः स्पर्शनाद्विभोः । अवग्रहितसस्यश्रीरुल्ललास यथांबुदात्

விபுவின் ஸ்பரிசத்தால் தபனின் எரிச்சல் நீங்கியது; மேகமழைக்குப் பின் பயிர்ச் செழிப்பு மலர்வதுபோல் அந்தச் சூரியன் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 45

मित्रो नेत्रातिथीकृत्य त्र्यक्षं प्रत्यक्षमग्रतः । दंडवत्प्रणनामोच्चैस्तुष्टाव च पिनाकिनम्

மித்ரன் (சூரியன்) கண்களை ‘விருந்தினராக’ ஆக்கி (முழுதும் திறந்து) முன் நின்ற திரிநேத்ரனை நேரில் கண்டான்; தண்டவத் பணிந்து, பினாகி (சிவன்) அவரை உரத்த குரலில் துதித்தான்।

Verse 46

रविरुवाच । देवदेव जगतांपते विभो भर्ग भीम भव चंद्रभूषण । भूतनाथ भवभीतिहारक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ரவி கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, உலகங்களின் அதிபதியே, எங்கும் நிறைந்த விபுவே! பர்கா, பயங்கரனே, சந்திரபூஷணனான பவனே! பூதநாதா, பவபயத்தை நீக்குபவனே! உமக்கு வணங்குகிறேன்—வணங்குவோரின் வேண்டுதலை அருள்பவனே।

Verse 47

चंद्रचूडमृड धूर्जटे हर त्र्यक्ष दक्ष शततंतुशातन । शांतशाश्वत शिवापते शिव त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

சந்திரசூடனே, ம்ருடனே, தூర్జடீயே! ஹரனே, திரிநேத்ரனே, தக்ஷனே, நூறு நூல்போன்ற பந்தத்தை அறுப்பவனே! அமைதியான நித்தியனே, சிவாபதியே சிவனே! உமக்கு வணங்குகிறேன்—வணங்குவோரின் வேண்டுதலை அருள்பவனே।

Verse 48

नीललोहित समीहितार्थ दहे द्व्येकलोचन विरूपलोचन । व्योमकेशपशुपाशनाशन त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

நீலலோஹிதனே, எண்ணிய அர்த்தத்தை நிறைவேற்றுபவனே! தஹனனே, இரண்டும் ஒன்றுமாகக் கண்கள் உடையவனே, வியப்பான கண்களையுடையவனே! வ்யோமகேசனே, பசுபாசம் (ஜீவப் பந்தம்) அழிப்பவனே! உமக்கு வணங்குகிறேன்—வணங்குவோரின் வேண்டுதலை அருள்பவனே।

Verse 49

वामदेवशितिकंठशूलभृच्चंद्रशेखर फणींद्रभूषण । कामकृत्पशुपते महेश्वर त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ஏ வாமதேவா, ஏ நீலகண்டத் திரிசூலதாரியே, ஏ சந்திரசேகரா நாகராஜப் பூஷணா! ஏ காமனை வென்ற பசுபதி மகேஸ்வரா, உமக்கு வணங்குகிறேன்; வணங்குவோர்க்கு வேண்டிய வரங்களை அருள்வாயாக.

Verse 50

त्र्यंबक त्रिपुरसूदनेश्वर त्राणकृत्त्रिनयनत्रयीमय । कालकूट दलनांतकांतक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ஏ த்ரியம்பகா, ஏ திரிபுரம் அழித்த ஈசுவரா, ஏ காப்பவனே—உமது மூன்று கண்கள் மும்மையாய் விளங்குகின்றன! ஏ காலகூட விஷத்தை நசைத்தவனே, ஏ யமாந்தகா, உமக்கு வணங்குகிறேன்; வணங்குவோர்க்கு வேண்டிய வரம் அருள்வாயாக.

Verse 51

शर्वरीरहितशर्वसर्वगस्वर्गमार्गसुखदापवर्गद । अंधकासुररिपो कपर्दभृत्त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ஏ சர்வா, இருள் அற்றவனே, எங்கும் நிறைந்தவனே! சுவர்க்கப் பாதையின் இன்பம் அளிப்பவனே, அபவர்க்கம் (மோட்சம்) அருள்வனே! ஏ அந்தகாசுரன் பகைவனே, ஏ ஜடாதாரியே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; வணங்குவோர்க்கு வேண்டிய வரம் அருள்வாயாக.

Verse 52

शंकरोग्रगिरिजापते पते विश्वनाथविधिविष्णु संस्तुत । वेदवेद्यविदिताऽखिलेंगि तत्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ஏ சங்கரா, ஏ உக்ரப் பெருமானே, ஏ கிரிஜாபதியே, ஏ நாதனே! ஏ விஸ்வநாதா, பிரம்மா-விஷ்ணுவால் போற்றப்பட்டவனே! வேதங்களால் அறியப்படுபவனே, அனைத்திலும் நிறைந்த தத்துவமே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; வணங்குவோர்க்கு வேண்டிய வரம் அருள்வாயாக.

Verse 53

विश्वरूपपररूप वर्जितब्रह्मजिह्मरहितामृतप्रद । वाङमनोविषयदूरदूरगत्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ஏ அமுதமெனும் அமரத்துவம் அருள்வோனே! கட்டுப்பட்ட ‘பிரம்ம’ எண்ணங்களின் வளைவிலிருந்து விடுபட்டவனே! விஸ்வரூபமும் பரரூபமும் இரண்டையும் கடந்தவனே! சொல்-மனம் எட்டாத அத்தூரத்தில் நிற்பவனே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; வணங்குவோர்க்கு வேண்டிய வரம் அருள்வாயாக.

Verse 54

इत्थं परीत्य मार्तंडो मृडं देवं मृडानिकाम् । अथ तुष्टाव प्रीतात्मा शिववामार्धहारिणीम्

இவ்வாறு மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) ம்ருடதேவனாகிய சிவனையும் ம்ருடானிகா தேவியையும் வலம் வந்து; மகிழ்ந்த மனத்துடன் சிவனின் இடப்பாதியைத் தாங்கும் தேவியைப் புகழ்ந்தான்।

Verse 55

रविरुवाच । देवि त्वदीयचरणांबुजरेणुगौरीं भालस्थलीं वहति यः प्रणतिप्रवीणः । जन्मांतरेपि रजनीकरचारुलेखा तां गौरयत्यतितरां किल तस्य पुंसः

ரவி கூறினார்—தேவி! வணக்கத்தில் தேர்ந்தவன், உமது தாமரைத் திருவடிகளின் தூளால் உண்டான வெண்மைக் காந்தியைத் தன் நெற்றியில் தாங்குகிறான். பிறவியொன்றிலும் அவன் நெற்றியில் நிலாவின் அழகிய கோடு அந்தச் சின்னத்தை இன்னும் ஒளிரச் செய்கிறது.

Verse 56

श्रीमंगले सकलमंगलजन्मभूमे श्रीमंगले सकलकल्मषतूलवह्ने । श्रीमंगले सकलदानवदर्पहंत्रि श्रीमंगलेऽखिलमिदं परिपाहि विश्वम्

ஸ்ரீமங்களே! எல்லா மங்களங்களின் பிறப்பிடமே! ஸ்ரீமங்களே! பாவம் எனும் பருத்திக் குவியலைச் சுட்டெரிக்கும் தீயே! ஸ்ரீமங்களே! எல்லா தானவர்களின் அகந்தையை அழிப்பவளே! ஸ்ரீமங்களே—இந்த அகில உலகையும் காத்தருள்வாயாக।

Verse 57

विश्वेश्वरि त्वमसि विश्वजनस्य कर्त्री त्वं पालयित्र्यसि तथा प्रलयेपिहंत्री । त्वन्नामकीर्तनसमुल्लसदच्छपुण्या स्रोतस्विनी हरति पातककूलवृक्षान्

விஸ்வேஸ்வரியே! நீயே உலகமக்களின் படைப்பாளி; நீயே காப்பவள்; பிரளயத்தில் அழிப்பவளும் நீயே. உன் நாமகீர்த்தனத்தால் பொங்கும் புண்ணியத்தின் தூய ஒளிமிகு நதி, பாவக்கூட்டம் எனும் மரவனத்தை வேரோடு அகற்றுகிறது।

Verse 58

मातर्भवानि भवती भवतीव्रदुःखसंभारहारिणि शरण्यमिहास्ति नान्या । धन्यास्त एव भुवनेषु त एव मान्या येषु स्फुरेत्तवशुभः करुणाकटाक्षः

தாயே பவானி! கடும் துயரத்தின் கனத்த சுமையை அகற்றுபவள் நீயே; இங்கு உன்னைத் தவிர வேறு சரணம் இல்லை. யார்மேல் உன் நல்வரமான கருணைக் கடாட்சம் ஒளிருகிறதோ, அவர்களே உலகங்களில் பாக்கியவான்கள்; அவர்களே போற்றத்தக்கோர்.

Verse 59

ये त्वा स्मरंति सततं सहजप्रकाशां काशीपुरीस्थितिमतीं नतमोक्षलक्ष्मीम् । तान्संस्मरेत्स्मरहरो धृतशुद्धबुद्धीन्निर्वाणरक्षणविचक्षणपात्रभूतान्

உன்னை இடையறாது நினைப்போர்—இயல்பாகவே ஒளிவிடும், காசிப்புரியில் நிலைபெற்ற, வணங்குவோர்க்கு மோட்ச-லட்சுமியான நீ—அவர்களை ஸ்மரஹரன் சிவனும் மறுமுறையாக நினைக்கிறான்; அவர்களின் புத்தி தூய்மையடைந்து, நிர்வாணக் காவலில் நிபுணமான தகுதி பெற்ற பாத்திரராவர்।

Verse 60

मातस्तवांघ्रियुगलं विमलं हृदिस्थं यस्यास्ति तस्य भुवनं सकलं करस्थम् । यो नामतेज एति मंगलगौरि नित्यं सिद्ध्यष्टकं न परिमुंचति तस्य गेहम्

அம்மையே! யாருடைய இதயத்தில் உன் மாசற்ற திருவடிகள் நிலைத்துள்ளனவோ, அவர்க்கு உலகமெல்லாம் கைப்பத்திலிருப்பதுபோல். மேலும், மங்களகௌரியே! யார் தினமும் உன் நாமத்தின் தேஜஸை அணைகிறாரோ, அவரின் இல்லத்தை அஷ்டசித்திகள் விட்டு நீங்காது।

Verse 61

त्वं देवि वेदजननी प्रणवस्वरूपा गायत्र्यसि त्वमसि वै द्विजकामधेनुः । त्वं व्याहृतित्रयमिहाऽखिलकर्मसिद्ध्यै स्वाहास्वधासि सुमनः पितृतृप्तिहेतुः

தேவி! நீ வேதங்களின் தாய்; பிரணவம் (ஓம்) எனும் வடிவமே நீ. நீ காயத்ரி; இருபிறப்போர்க்கு காமதேனுவென. எல்லாக் கர்மங்களின் சித்திக்காக நீயே மும்மொழிகள் (பூः புவः ஸ்வः); நீயே ‘ஸ்வாஹா’ ‘ஸ்வதா’—தேவரும் பித்ரரும் திருப்தியடையக் காரணமான சுமனையே!

Verse 62

गौरि त्वमेव शशिमौलिनि वेधसि त्वं सावित्र्यसि त्वमसि चक्रिणि चारुलक्ष्मीः । काश्यां त्वमस्यमलरूपिणि मोक्षलक्ष्मीस्त्वं मे शरण्यमिह मंगलगौरि मातः

கௌரியே! சந்திரமௌலியான சிவனுடன் நீயே; வேதஸான பிரம்மனுடனும் நீயே; நீ சாவித்ரி; சக்கரதாரி விஷ்ணுவுடன் நீ அழகிய லட்சுமி. காசியில், மாசற்ற வடிவினளே, நீ மோட்ச-லட்சுமி. மங்களகௌரி தாயே, இவ்வுலகில் நீயே என் சரணம்।

Verse 63

स्तुत्वेति तां स्मरहरार्धशरीरशोभां श्रीमंगलाष्टक महास्तवनेन भानुः । देवीं च देवमसकृत्परितः प्रणम्य तूष्णीं बभूव सविता शिवयोः पुरस्तात्

ஸ்மரஹரனின் அரைஉடலாக ஒளிரும் அந்த தேவியை ‘ஸ்ரீமங்களாஷ்டகம்’ எனும் மகாஸ்தவத்தால் போற்றி, பானு (சூரியன்) தேவியையும் தேவனையும் மீண்டும் மீண்டும் எல்லாத் திசைகளிலும் வணங்கினான்; பின்னர் சிவ-சிவையின் முன்னிலையில் மௌனமாயிருந்தான்।

Verse 64

देवदेव उवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते प्रसन्नोस्मि महामते । मित्रमन्नेत्रगो नित्यं प्रपश्ये तच्चराचरम्

தேவதேவன் (சிவன்) கூறினான்—எழு, எழு; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக, ஓ மகாமதி. நான் प्रसன்னன். நண்பனாய் உன் கண்களில் உறைந்து, அந்தச் சராசர உலகமெங்கும் நான் எப்போதும் காண்கிறேன்।

Verse 65

मम मूर्तिर्भवान्सूर्य सर्वज्ञो भव सर्वगः । सर्वेषां महसां राशिः सर्वेषां सर्वकर्मवित्

ஓ சூரியனே, நீ என் மூர்த்தியே. அனைத்தும் அறிந்தவனாகவும், எங்கும் நிறைந்தவனாகவும் ஆகு. அனைவருக்கும் ஒளித்-தேஜஸின் களஞ்சியமாகவும், அனைவரின் கர்மங்களை அறிந்தவனாகவும் இரு।

Verse 66

सर्वेषां सर्वदुःखानि भक्तानां त्वं निराकुरु । त्वया नाम्नां चतुःषष्ट्या यदष्टकमुदीरितम्

அனைத்து பக்தர்களின் எல்லா துயரங்களையும் நீ நீக்கு. மேலும், அறுபத்துநான்கு நாமங்களால் நீ உரைத்த அந்த அஷ்டகம் (எட்டு செய்யுள்களான ஸ்தோத்திரம்)…

Verse 67

अनेन मां परिष्टुत्य नरो मद्भक्तिमाप्स्यति । अष्टकं मंगलागौर्या मंगलाष्टकसंज्ञकम्

இதனால் என்னைத் துதித்தால் மனிதன் என் பக்தியை அடைவான். இது மங்களாகௌரியின் அஷ்டகம்; ‘மங்களாஷ்டகம்’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 68

अनेन मंगलागौरीं स्तुत्वा मंगलमाप्स्यति । चतुःषष्ट्यष्टकं स्तोत्रं मंगलाष्टकमेव च

இதனால் மங்களாகௌரியைத் துதித்தால் மங்களம் (சுபம்) கிடைக்கும். இந்த ஸ்தோத்திரம் ‘சதுஃஷஷ்ட்யஷ்டகம்’; இதுவே உண்மையில் ‘மங்களாஷ்டகம்’ ஆகும்।

Verse 69

एतत्स्तोत्रवरं पुण्यं सर्वपातकनाशनम् । दूरदेशांतरस्थोपि जपन्नित्यं नरोत्तमः

இந்த உயர்ந்த புண்ணிய ஸ்தோத்திரம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. தொலைநாட்டில் இருந்தாலும், நித்தம் ஜபிக்கும் உத்தமன் அதன் தூய்மைப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 70

त्रिसंध्यं परिशुद्धात्मा काशीं प्राप्स्यति दुर्लभाम् । अनेन स्तोत्रयुग्मेन जप्तेन प्रत्यहं नृभिः

இந்த ஸ்தோத்திர இரட்டையை தினமும் ஜபித்து, முப்பொழுதுச் சந்த்யைகளிலும் அனுஷ்டித்தால், பரிசுத்த மனத்தவன் அரிதான காசியை அடைவான்.

Verse 71

ध्रुवदैनंदिनं पापं क्षालितं नात्र संशयः । न तस्य देहिनो देहे जातु चित्किल्बिषस्थितिः

நாள்தோறும் ஏற்படும் நிலையான பாவம் நிச்சயமாகக் கழுவப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை. அத்தகைய தேஹியின் உடலில் பாவக் களங்கம் ஒருபோதும் நிலைக்காது.

Verse 72

त्रिकालं योजयेन्नित्यमेतत्स्तोत्रद्वयंशुभम् । किंजप्तैर्बहुभिः स्तोत्रैश्चंचलश्रीप्रदैर्नृणाम्

இந்த மங்களமான ஸ்தோத்திர இரட்டையை முப்பொழுதும் நித்தம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். நிலையற்ற செல்வம் மட்டும் தரும் பல ஸ்தோத்திரங்களை ஜபிப்பதால் மனிதர்க்கு என்ன பயன்?

Verse 73

एतत्स्तोत्रद्वयं दद्यात्काश्यां नैःश्रेयसीं श्रियम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मानवैर्मोक्षकांक्षिभिः

இந்த ஸ்தோத்திர இரட்டை காசியில் நைஃஶ்ரேயஸீ—மோக்ஷத்துக்கு வழிநடத்தும்—திருவை அளிக்கிறது. ஆகவே மோக்ஷம் நாடும் மனிதர் முழு முயற்சியுடன் இதைத் தழுவி அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 74

एतत्स्तोत्रद्वयं जप्यं त्यक्त्वा स्तोत्राण्यनेकशः । प्रपंच आवयोरेव सर्व एष चराचरः

எண்ணற்ற ஸ்தோத்திரங்களை விட்டு, இந்த ஸ்தோத்திர-இரட்டையையே ஜபிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் உண்மையில் அந்த இரு தெய்வத் தத்துவங்களின் பிரபஞ்ச-வடிவ வெளிப்பாடே.

Verse 75

तदावयोःस्तवादस्मान्निष्प्रपंचो जनो भवेत् । समृद्धिमाप्य महतीं पुत्रपौत्रवतीमिह

இந்த இருவரின் ஸ்தவமாகிய இஸ்தோத்திரத்தால் மனிதன் பிரபஞ்சப் பிணைப்பிலிருந்து விடுபடுகிறான்; மேலும் இங்கே மகத்தான செல்வத்தைப் பெற்று புத்ர-பௌத்ர செழிப்புடன் விளங்குகிறான்.

Verse 76

अंते निर्वाणमाप्नोति जपन्स्तोत्रमिदं नरः । अन्यच्च शृणु सप्ताश्व ग्रहराज दिवाकर

இறுதியில் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிப்பவன் நிர்வாணத்தை அடைகிறான். மேலும் கேள்—ஏழு குதிரையோனே, கிரஹராஜனே, திவாகரனே!

Verse 77

त्वया प्रतिष्ठितं लिंगं गभस्तीश्वरसंज्ञितम् । सेवितं भक्तिभावेन सर्वसिद्धिसमर्पकम्

உம்மால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ‘கபஸ்தீஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கம் பக்தியுடன் வழிபடப்படுகிறது; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வதாகும்.

Verse 78

त्वया गभस्तिमालाभिश्चांपेयांबुजकांतिभिः । यदर्चित्वैश्वरं लिंगं सर्वभावेन भास्कर

ஓ பாஸ்கரா! சம்பகமும் தாமரையும் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கும் கதிர்மாலைகளால், முழு உள்ளத்தையும் அர்ப்பணித்து, நீ ஈஸ்வரனின் லிங்கத்தை அர்ச்சித்தாய்.

Verse 79

गभस्तीश्वर इत्याख्यां ततो लिंगमवाप्स्यति । अर्चयित्वा गभस्तीशं स्नात्वा पंचनदे नरः

அதன்பின் அந்த லிங்கம் ‘கபஸ்தீஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறும். கபஸ்தீஸ்வரரை வழிபட்டு பஞ்சநதியில் நீராடினால் பக்தன் வாக்குறுதியான புண்ணியப் பயனை அடைவான்.

Verse 80

न जातु जायते मातुर्जठरे धूतकल्मषः । इमां च मंगलागौरीं नारी वा पुरुषोपि वा

பாவங்கள் கழுவப்பட்டவன் இனி தாயின் கர்ப்பத்தில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கமாட்டான். மேலும் இந்த மங்களாகௌரி விரதத்தை பெண்ணும் ஆணும் மேற்கொள்ளலாம்.

Verse 81

चैत्रशुक्लतृतीयायामुपोषणपरायणः । महोपचारैः संपूज्य दुकूलाभरणादिभिः

சைத்ர மாத சுக்லபட்சத்தின் திருதியைத் திதியில் நோன்பில் நிலைத்து, நுண்ணிய ஆடைகள், ஆபரணங்கள் முதலிய மகோபசாரங்களால் மங்களாகௌரியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 82

रात्रौ जागरणं कृत्वा गीतनृत्यकथादिभिः । प्रातः कुमारीः संपूज्य द्वादशाच्छादनादिभिः

இரவில் பாடல், நடனம், கதையுரை முதலியவற்றால் ஜாகரணம் செய்து, காலையில் பன்னிரண்டு கன்னியரை ஆடை-மூடுதல் முதலிய தானங்களுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 83

संभोज्यपरमान्नाद्यैर्दत्त्वान्येभ्योपि दक्षिणाम् । होमं कृत्वा विधानेन जातवेदस इत्यृचा

மிகச் சிறந்த அன்னம் முதலியவற்றால் (மரியாதைக்குரியவர்களை) போஜனம் செய்யவைத்து, பிறருக்கும் தக்ஷிணை அளித்து, ‘ஜாதவேதஸ…’ எனத் தொடங்கும் ருக்வேத மந்திரத்தால் விதிப்படி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 84

अष्टोत्तरशताभिश्च तिलाज्याहुतिभिः प्रगे । एकं गोमिथुनं दत्त्वा ब्राह्मणाय कुटुंबिने

விடியற்காலையில் எள் மற்றும் நெய்யால் १०८ ஆஹுதிகள் அர்ப்பணித்து, குடும்பஸ்த பிராமணருக்கு ஒரு கோமிதுனம் (மாடுகளின் ஜோடி) தானம் செய்தால் இந்த விதி முழுமையாக நிறைவேறும்।

Verse 85

श्रद्धया समलंकृत्य भूषणैर्द्विजदंपती । भोजयित्वा महार्हान्नैः प्रीयेतां मंगलेश्वरौ

நம்பிக்கையுடன் பிராமண தம்பதியரை ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, சிறந்த உணவால் போஜனம் அளித்தால் மங்களேஸ்வரர் (மங்களையுடன்) மகிழ்வார்।

Verse 86

इति मंत्रं समुच्चार्य प्रातः कृत्वाथ पारणम् । न दुर्भगत्वमाप्नोति न दारिद्र्यं कदाचन

இவ்வாறு மந்திரத்தை உச்சரித்து, காலையில் பாரணம் (நிறைவு உணவு) செய்தால், ஒருபோதும் துர்பாக்கியம் வராது; வறுமையும் எந்நாளும் ஏற்படாது।

Verse 87

न वै संतानविच्छित्तिं भोगोच्छित्तिं न जातुचित् । स्त्री वैधव्यं न चाप्नोति न नायोषिद्वियोगभाक्

சந்ததி துண்டிப்பு ஏற்படாது; போக இன்பங்களின் இழப்பும் எப்போதும் இல்லை. பெண்ணுக்கு கைம்மை வராது; ஆணும் மனைவி வियोगம் அடையமாட்டான்।

Verse 88

पापानि विलयं यांति पुण्यराशिश्च लभ्यते । अपि वंध्या प्रसूयेत कृत्वैतन्मंगलाव्रतम्

பாவங்கள் கரைந்து போகும்; புண்ணியக் குவியல் கிடைக்கும். இந்த மங்களா விரதத்தைச் செய்தால் பிள்ளையில்லாத பெண்ணும் மகவைப் பெறலாம்।

Verse 89

एतद्व्रतस्य करणात्कुरूपत्वं न जातुचित् । कुमारी विंदतेत्यंतं गुणरूपयुतं पतिम्

இந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் எக்காலத்திலும் குரூபம் உண்டாகாது. கன்னி உயர்ந்த குணங்களும் இனிய வடிவும் உடைய சிறந்த கணவரை அடைவாள்।

Verse 90

कुमारोपि व्रतं कृत्वा विंदति स्त्रियमुत्तमाम् । संति व्रतानि बहुशो धनकामप्रदानि च

இளைஞனும் இந்த விரதத்தைச் செய்து சிறந்த மனைவியை அடைவான். உண்மையில் செல்வமும் விரும்பிய போகங்களும் அளிக்கும் பல விரதங்கள் உள்ளன।

Verse 91

नाप्नुयुर्जातुचित्तानि मंगलाव्रततुल्यताम् । कर्तव्या चाब्दिकी यात्रा मधौ तस्यां तिथौ नरैः

அந்த மற்ற விரதங்கள் எக்காலத்திலும் மங்களா-விரதத்துக்கு இணையாகாது. மது மாதத்தின் அந்தத் திதியில் மக்கள் ஆண்டுதோறும் யாத்திரை விரதம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 92

सर्वविघ्नप्रशांत्यर्थं सदा काशीनिवासिभिः । अपरं द्युमणे वच्मि तव चात्र तपस्यतः

எல்லா தடைகளும் சாந்தியடைய காசி வாசிகள் இதை எப்போதும் செய்ய வேண்டும். ஓ த்யுமணி, இங்கு தவம் செய்கிற உனக்காக மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்।

Verse 93

मयूखा एव खे दृष्टा न च दृष्टं कलेवरम् । मयूखादित्य इत्याख्या ततस्ते दितिनंदन

வானில் கதிர்கள் மட்டுமே காணப்பட்டன; உடல் வடிவம் காணப்படவில்லை. ஆகவே, ஓ திதி-நந்தன, ‘மயூகாதித்ய’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது।

Verse 94

त्वदर्चनान्नृणां कश्चिन्न व्याधिः प्रभविष्यति । भविष्यति न दारिद्र्यं रविवारे त्वदीक्षणात्

உம்மை ஆராதித்தால் மனிதர்க்கு எந்த நோயும் அணுகாது; ஞாயிற்றுக்கிழமை உமது தரிசனத்தால் வறுமை உண்டாகாது।

Verse 95

इत्थं मयूखादित्यस्य शिवो दत्त्वा बहून्वरान् । तत्रैवांतर्हितो भूतो रविस्तत्रैव तस्थिवान्

இவ்வாறு சிவன் மயூகாதித்யனுக்கு பல வரங்களை அளித்து அங்கேயே மறைந்தருளினார்; ரவி (சூரியன்) அதே இடத்தில் நிலைபெற்றிருந்தான்।

Verse 96

श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं मयूखादित्यसंश्रयम् । द्रौपदादित्यसहितं नरो न निरयं व्रजेत्

மயூகாதித்யனைச் சார்ந்த இந்தப் புண்ணியக் கதையை, த்ரௌபதாதித்யன் உடனானதாகக் கேட்பவன் நரகத்திற்குச் செல்லான்।