Adhyaya 5

Verse 1

पराशर उवाच । ततो ध्यानेन विश्वेशमालोक्य स मुनीश्वरः । सूत प्रोवाच तां पुण्यां लोपामुद्रामिदं वचः

பராசரர் கூறினார்—அப்போது அந்த முனிவரன் தியானயோகத்தால் விஸ்வேசுவரனைத் தரிசித்து, ஓ சூதா, புண்ணியவதியான லோபாமுத்ரையிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 2

अयि पश्य वरारोहे किमेतत्समुपस्थितम् । क्व तत्कार्यं क्व च वयं मुनिमार्गानुसारिणः

ஓ அழகியவளே, பார்—இது என்ன நிகழ்ந்தது? அந்தக் காரியம் எங்கே, முனிவழியைப் பின்பற்றும் நாம் எங்கே?

Verse 3

येन गोत्रभिदा गोत्रा विपक्षा हेलया कृताः । भवेत्कुंठितसामर्थ्यः स कथं गिरिमात्रके

‘கோவர்தனதாரி’யாக எதிர்குலங்களை விளையாட்டாகவே ஒன்றுமில்லாததாக்கிய அவர், கல்லளவு மலைக்காக எவ்வாறு தம் வல்லமை மங்கிவிடும்?

Verse 4

कल्पवृक्षोंऽगणे यस्य कुलिशं यस्य चायुधम् । सिद्ध्यष्टकं हि यद्द्वारि स सिद्ध्यै प्रार्थयेद्द्विजम्

யாருடைய முற்றத்தில் கற்பவிருட்சம் உள்ளது, யாருடைய ஆயுதம் வஜ்ரம், யாருடைய வாசலில் அஷ்டசித்திகள் நிற்கின்றன—அவர் சித்திக்காக ஒரு பிராமணனை எவ்வாறு வேண்டுவார்?

Verse 5

क्रियंते व्याकुलाः शैला अहो दावाग्निना प्रिये । तद्वृद्धिस्तंभने शक्तिः क्व गतासाऽशुशुक्षणेः

அன்பே, அய்யோ—காட்டுத்தீயால் மலைகளும் கலங்குகின்றன; அதன் பரவலைத் தடுத்து, அதை விரைவில் உலரச் செய்யும் வல்லமை எங்கே சென்றது?

Verse 6

नियन्ता सर्वभूतानां योसौ दण्डधरः प्रभुः । स किं दंडयितुं नालमेकं तं ग्रावमात्रकम्

அனைத்து உயிர்களையும் ஆளும் தண்டதாரி பரமன்—அந்த ஒரு சிறு கல்லளவானவனையும் தண்டிக்க இயலாதோ?

Verse 7

आदित्या वसवो रुद्रास्तुषिताः स मरुद्गणाः । विश्वेदेवास्तथा दस्रौ ये चान्येपि दिवौकसः

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், துஷிதர்கள், மருத்கணங்கள், விஶ்வேதேவர்கள், மேலும் அந்த இரு அஷ்வின்கள் (தஸ்ரௌ) மற்றும் பிற விண்வாசிகள்—

Verse 8

येषां दृक्पातमात्रेण पतंति भुवनान्यपि । ते किं समर्था नो कांते नगवृद्धिनिषेधने

யாருடைய ஒரு பார்வை மட்டும் போதுமானது; உலகங்களே வீழ்வதற்கு—அன்பே! அவர்கள் மலையின் பெருகும் வளர்ச்சியைத் தடுக்க இயலாதவர்களா?

Verse 9

आज्ञातं कारणं तच्च स्मृतं वाक्यं सुभाषितम् । काशीमुद्दिश्य यद्गीतं मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः

அதன் காரணம் அறியப்பட்டது; மேலும் அந்த நல்வாக்கு நினைவில் உள்ளது—காசியை நோக்கி தத்துவதரிசி முனிவர்கள் பாடியதாகும்.

Verse 10

अविमुक्तं न मोक्तव्यं सर्वथैव मुमुक्षुभिः । किंतु विघ्ना भविष्यंति काश्यां निवसतां सताम्

மோட்சத்தை நாடுவோர் அவிமுக்தம் (காசி) என்பதை எவ்விதத்திலும் விட்டு விடக் கூடாது; ஆனால் காசியில் வாழும் சத்புருஷர்களுக்கு இடையூறுகள் ஏற்படும்.

Verse 11

उपस्थितोयं कल्याणि सोंऽतरायो महानिह । न शक्यतेऽन्यथाकर्तुं विश्वेशो विमुखो यतः

அருள்மிகு கல்யாணியே, இங்கே ஒரு பெரிய இடையூறு எழுந்துள்ளது. இதை வேறு விதமாகத் தவிர்க்க இயலாது; ஏனெனில் இவ்விஷயத்தில் விஸ்வேசர் விமுகமாகியுள்ளார்.

Verse 12

काशीद्विजाशीर्भिरहो यदाप्ता कस्तां मुमुक्षुर्यदिवामुमुक्षुः । ग्रासं करस्थं स विसृज्य हृद्यं स्वकूर्परं लेढि विमूढचेताः

அஹோ! காசியின் பிராமணர்களின் ஆசீர்வாதத்தால் பெற்ற காசியை—மோட்சம் நாடுபவராயினும் நாடாதவராயினும்—யார் கைவிடுவர்? கையில் உள்ள இனிய உணவை விட்டுத் தன் முழங்கையை நக்குவது மயங்கிய மனத்தாரின் செயல்.

Verse 13

अहो जना बालिशवत्किमेतां काशीं त्यजेयुः सुकृतैकराशिम् । शालूककंदः प्रतिमज्जनं किं लभेत तद्वत्सुलभा किमेषा

அய்யோ! மக்கள் குழந்தைகளைப் போல, புண்ணியத்தின் ஒரே குவியலான இந்தக் காசியை ஏன் கைவிடுவர்? மூழ்காமல் தாமரைக் கிழங்கு கிடைக்குமா? அதுபோல இந்தக் காசி எளிதில் கிடைப்பதா?

Verse 14

भवांतरा वर्जित पुण्यराशिं कृच्छैर्महद्भिर्ह्यवगम् यकाशीम् । प्राप्यापि किं मूढधियोन्यतो वै यियासवो दुर्गतिमुद्यियासवः

காசி புண்ணியத்தின் பொக்கிஷம்; பல பிறவிகளிலும் கைவிடப்படாதது, பெரும் தவங்களாலும் துன்பங்களாலும் மட்டுமே அடையப்படுவது. அதை அடைந்தபின்பும் மந்தமதியோர் ஏன் வேறெங்கோ செல்ல விரும்புவர்—துர்கதியை நோக்கி ஓடத் தயாரானவர்போல்?

Verse 15

क्व काशिका विश्वपदप्रकाशिका क्व कार्यमन्यत्परितोतिदुःखम् । तत्पंडितोन्यत्र कुतः प्रयाति किं याति कूष्मांडफलं ह्यजास्ये

எங்கே காசிகா—அனைவருக்கும் பரமபதத்தை ஒளிரச் செய்வது—எங்கே மற்ற முயற்சிகள், சுற்றிலும் துன்பமே தருவது! அப்படியிருக்க, பண்டிதன் வேறெங்குச் செல்வான்? பூசணிக்காய் கனியோ ஆட்டின் வாய்க்குள் போகுமா?

Verse 16

काशीं प्रकाशीं कृतपुण्यराशिं हा शीघ्रनाशी विसृजेन्नरः किम् । नूनं स्वनूनं सुकृतं तदीयं मदीयमेवं विवृणोति चेतः

அய்யோ, விரைவில் அழியும் மனிதன், புண்ணியக் குவியலின் நிதியாகிய ஒளிமிகு காசியை ஏன் விட்டு விட வேண்டும்? நிச்சயமாக அவன் மனமே கூறுகிறது: ‘அந்தப் புண்ணியம் அவர theirs; எனது அல்ல.’

Verse 17

नरो न रोगी यदिहाविहाय सहायभूतां सकलस्य जंतोः । काशीमनाशी सुकृतैकराशिमन्यत्र यातुं यततां न चान्यः

இங்கே எல்லா உயிர்களுக்கும் துணையாய், அழிவிலாதவளாய், புண்ணியத்தின் ஒரே நிதியாகிய காசியை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்ல முயல்வவன் உண்மையிலே நோயுற்றவனே.

Verse 18

वित्रस्तपापां त्रिदशैर्दुरापां गंगां सदापां भवपाशशापाम् । शिवाविमुक्ताममृतैकशुक्तिं भुक्ताविमुक्तानपरित्यजन्ति

அவளின் அருளரசைச் சுவைத்தவர்கள் கங்கையை விட்டு விடார்—அவள்முன் பாபங்கள் நடுங்கும்; தேவர்களுக்கும் அரிதாய் கிடைப்பாள்; எப்போதும் உயிர்தருபவள்; உலகப் பந்தத்தின் பாசத்தைக் சபிப்பவள்; ‘சிவாவிமுக்தா’, அமிர்தத்தின் ஒரே சிப்பி—அவளின் பக்தர்களையும் அவர்கள் கைவிடார்.

Verse 19

हंहो किमंहो निचिताः प्रलब्धा बंहीयसायास भरेण काशीम् । प्रभूतपुण्यद्रविणैकपण्यां प्राप्यापि हित्वा क्व च गंतुमुद्यताः

அய்யோ, எத்தனை பெரிய பாவம்! பேரளவு உழைப்பால் காசியைப் பெற்று—அங்கே மிகுந்த புண்ணியமே உண்மையான செல்வம், ஒரே சந்தை—அவளை அடைந்தும் விட்டு அவர்கள் எங்கே செல்லத் தயாராகின்றனர்?

Verse 20

अहो जनानां जडता विहाय काशीं यदन्यत्र न यंति चेतः । परिस्फुरद्गांगजलाभिरामां कामारिशूलाग्रधृतां लयेपि

அஹோ, மக்களின் மந்தம் எத்தனை! காசியை விட்டு அவர்களின் மனம் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறது—மினுமினுக்கும் கங்கைநீரால் அழகுபெற்ற அந்தக் காசி, பிரளயத்திலும் காமாரி சிவனின் திரிசூல முனையில் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 21

रेरे भवे शोकजलैकपूर्णे पापेस्मलोकाः पतिताब्धिमध्ये । विद्राणनिद्राणविरोधिपापां काशीं परित्यज्यतरिं किमर्थम्

அய்யோ! இந்தப் பவசம்சாரம் துக்கநீரால் நிரம்பியது; மக்கள் பாபக் கடலின் நடுவில் மூழ்குகின்றனர். பாபத்தைச் சிதைத்து அவித்தியா நித்திரையை அழிக்கும் படகாகிய காசி இருக்கையில், அதை விட்டுவிட்டு வேறு வழியால் கடக்க ஏன் முயல்வது?

Verse 22

न सत्पथेनापि न योगयुक्त्या दानैर्नवा नैव तपोभिरुग्रैः । काशी द्विजाशीर्भिरहो सुलभ्या किंवा प्रसादेन च विश्वभर्तुः

சத்பாதம், யோகசாதனை, தானம், கடுந்தவம் ஆகியவற்றால் காசி இவ்வளவு எளிதில் கிடைப்பதில்லை; இருமுறை பிறந்தோரின் ஆசீர்வாதத்தாலோ, உலகைத் தாங்கும் ஆண்டவனின் அருள்-பிரசாதத்தாலோ அது சுலபமாகிறது.

Verse 23

धर्मस्तु संपत्तिभरैः किलोह्यतेप्यर्थो हि कामैर्बहुदानभोगकैः । अन्यत्रसर्वं स च मोक्ष एकः काश्यां न चान्यत्र तथायथात्र

வேறிடங்களில் தர்மமும் செல்வச் சுமையால் அழுத்தப்படுகிறது; அர்த்தமும் பல போகங்களின் ஆசையால் காமங்களில் சிக்குகிறது. ஆனால் மோக்ஷம் ஒன்றே—அது காசியில்தான் உள்ளது; வேறெங்கும் இல்லை; இங்கே இருப்பதுபோலவே.

Verse 24

क्षेत्रं पवित्रं हि यथाऽविमुक्तं नान्यत्तथायच्छ्रुतिभिः प्रयुक्तम् । न धर्मशास्त्रैर्न च तैःपुराणैस्तस्माच्छरण्यं हि सदाऽविमुक्तम्

அவிமுக்தம் போன்ற புனிதத் தலம் இல்லை; வேதவாக்குகளும் வேறெதையும் அப்படியேப் புகழவில்லை. தர்மசாஸ்திரங்களும் புராணங்களும் அதற்கு இணை என்று சொல்லவில்லை; ஆகவே அவிமுக்தமே எப்போதும் சரணம்.

Verse 25

सहोवाचेति जाबालिरारुणेसिरिडामता । वरणापिंगला नाडी तदंतस्त्वविमुक्तकम्

‘இவ்வாறு ஜாபாலி ஆருணியிடம் கூறினார்’ என்று மரபு சொல்கிறது. வரணா, பிங்கலா எனும் இரு நாடிகள்; அவற்றின் எல்லைக்குள் இருப்பதே அவிமுக்தம்.

Verse 26

सा सुषुम्णा परानाडी त्रयं वाराणसीत्वसौ । तदत्रोत्क्रमणे सर्वजंतूनां हि श्रुतौ हरः

அந்த பரம நாடி சுஷும்ணை; இம்மூன்றும் வாராணசியின் தன்மை. இங்கே உயிர் நீங்கும் வேளையில் எல்லா உயிர்களினும் காதில் ஹரன் (சிவன்) தாரக உபதேசமாகக் கேட்கப்படுகின்றான்.

Verse 27

तारकं ब्रह्मव्याचष्टे तेन ब्रह्म भवंति हि । एवं श्लोको भवत्येष आहुर्वै वेदवादिनः

அவர் தாரகத்தைப் பிரம்மம் என விளக்கி உபதேசிக்கிறார்; அதனால் உயிர்கள் நிச்சயமாகப் பிரம்மமாகின்றன. இவ்வாறே இச்சுலோகம்—என்று வேதவாதிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 28

भगवानंतकालेऽत्र तारकस्योपदेशतः । अविमुक्तेस्थिताञ्जन्तून्मोचयेन्नात्र संशयः

இங்கே இறுதிக் காலத்தில் பகவான் தாரக உபதேசத்தின் மூலம் அவிமுக்தத்தில் தங்கியுள்ள உயிர்களை விடுவிக்கிறார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 29

नाविमुक्तसमंक्षेत्रं नाविमुक्तसमा गतिः । नाविमुक्तसमं लिंगं सत्यं सत्यं पुनःपुनः

அவிமுக்தத்துக்கு இணையான தலம் இல்லை, அவிமுக்தத்துக்கு இணையான கதி இல்லை; அவிமுக்தத்துக்கு இணையான லிங்கம் இல்லை—இது உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும் உண்மை.

Verse 30

अविमुक्तं परित्यज्य योन्यत्र कुरुते रतिम् । मुक्तिं करतलान्मुक्त्वा सोन्यां सिद्धिं गवेषयेत्

அவிமுக்தத்தை விட்டு வேறிடத்தில் ஆசை கொள்பவன், கையடக்கத்தில் உள்ள முக்தியை விட்டுவிட்டு வேறொரு சித்தியைத் தேடுபவனைப் போன்றவன்.

Verse 31

इत्थं सुनिश्चित्य मुनिर्महात्मा क्षेत्रप्रभावं श्रुतितः पुराणात् । श्रीविश्वनाथेन समं न लिंगं पुरी न काशी सदृशी त्रिकोट्याम्

இவ்வாறு ஸ்ருதி–புராணச் சான்றுகளால் க்ஷேத்ர மகிமையை உறுதியாகத் தீர்மானித்த மகாத்ம முனிவர் உணர்ந்தார்—முக்கோடி தீர்த்தங்களில் ஸ்ரீ விஸ்வநாதருக்கு ஒப்பான லிங்கம் இல்லை; காசிக்கு ஒப்பான நகரமும் இல்லை।

Verse 32

श्रीकालराजं च ततः प्रणम्य विज्ञापयामास मुनीशवर्यः । आपृच्छनायाहमिहागतोस्मि श्रीकाशिपुर्यास्तु यतः प्रभुस्त्वम्

பின்பு ஸ்ரீகாலராஜருக்கு வணங்கி முனிவர்களில் சிறந்தவர் விண்ணப்பித்தார்—“விடைபெற நான் இங்கு வந்தேன்; ஏனெனில் ஸ்ரீகாசிபுரியின் ஆண்டவரும் காவலரும் நீரே.”

Verse 33

हा कालराजप्रति भूतमत्र प्रत्यष्टमिप्रत्यवनीसुतार्कम् । नाराधये मूलफलप्रसूनैः किं मय्यनागस्यपराधदृक्स्याः

ஆ காலராஜா! நான் குற்றமற்றவன்; எனினும் என்னில் எந்தக் குற்றத்தை நீர் காண்கிறீர்? இங்கு ஒவ்வொரு அஷ்டமியும் ஒவ்வொரு அமாவாசையும் வேர், கனி, மலர்களால் உம்மை நான் ஆராதிக்கவில்லை அல்லவா?

Verse 34

हा कालभैरव भवानभितो भयार्तान्माभैष्ट चे तिभणनैः स्वकरं प्रसार्य । मूर्तिं विधाय विकटां कटुपापभोक्त्रीं वाराणसीस्थितजनान्परिपाति किं न

ஏ காலபைரவா! நீர் எல்லாத் திசைகளிலும் அச்சத்தால் துயருறும் வாராணசிவாசிகளை காக்கவில்லையா—உம் கரத்தை நீட்டி ‘அஞ்சாதீர்’ என்று சொல்லி, பாவத்தின் கடுஞ் சுவைபோன்ற பலனை உண்ணும் பயங்கர உருவம் கொண்டு?

Verse 35

हे यक्षराज रजनीकर चारुमूर्ते श्रीपूर्णभद्रसुतनायक दंडपाणे । त्वं वै तपोजनितदुःखमवैपि सर्वं किं मां बहिर्नयसि काशिनिवासिरक्षिन्

ஏ யக்ஷராஜா! நிலவுபோல் அழகிய உருவமுடையவனே, ஸ்ரீபூர்ணபத்ரரின் புதல்வர்களின் தலைவனே, தண்டம் ஏந்தியவனே! தவத்தால் உண்டாகும் எல்லாத் துயரமும் உனக்குத் தெரியும்; அப்படியிருக்க காசிவாசிகளின் காவலனே, என்னை வெளியே ஏன் தள்ளுகிறாய்?

Verse 36

त्वमन्नदस्त्वं किल जीवदाता त्वं ज्ञानदस्त्वं किल मोक्षदोपि । त्वमंत्यभूषां कुरुषे जनानां जटाकलापैरुरगेंद्रहारैः

நீயே அன்னதாதா; நீயே நிச்சயமாக உயிர்தாதா. நீயே ஞானதாதா; நீயே மோட்சதாதாவும். உன் ஜடாமுடியும் நாகேந்திர மாலைகளும் கொண்டு நீ மக்களின் இறுதி அலங்காரமாகிறாய்.

Verse 37

गणौ त्वदीयौ किल संभ्रमोद्भ्रमावत्रस्थवृत्तांत विचारकोविदौ । संभ्रांतिमुत्पाद्यपरामसाधून्क्षेत्रात्क्षणं दूरयतस्त्वमुष्मात्

உமக்குரிய அந்த இரு கணங்களும் இங்கு நிகழ்வதனை ஆராய்வதில் வல்லவர்கள். அவர்கள் பெரும் குழப்பத்தை உண்டாக்கி, உமது ஆணையால், ஒரு கணத்தில் தகுதியற்றவர்களை இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலிருந்து அகற்றுகின்றனர்.

Verse 38

शृणु प्रभो ढुंढिविनायक त्वं वाचं मदीयां तुरटाम्यनाथवत् । त्वत्स्थाः समस्ताः किल विघ्नपूगाः किमत्र दुर्वृत्तवदास्थितोहम्

பிரபோ ஢ும்஢ி-விநாயகா, என் சொற்களை கேளும்; ஆதரவற்றவன் போல நான் விரைந்து அழைக்கிறேன். எல்லா விக்னக் கூட்டங்களும் உன் அதிகாரத்திலே இருக்க, நான் இங்கு தீயவன் போல ஏன் நிற்கிறேன்?

Verse 39

शृण्वंत्वमी पंच विनायकाश्च चिंतामणिश्चापि कपर्दिनामा । आशागजाख्यौ च विनायकौ तौ शृणोत्वसौ सिद्धिविनायकश्च

இந்த ஐந்து விநாயகர்களும் என் வேண்டுதலைக் கேட்கட்டும்—சிந்தாமணி, ‘கபர்தி’ எனப் பெயருடையவர்; ‘ஆசா’ மற்றும் ‘கஜ’ என அழைக்கப்படும் அந்த இரு விநாயகர்கள்; மேலும் அந்த சித்தி-விநாயகரும் கேட்கட்டும்.

Verse 40

परापवादो न मया किलोक्तः परापकारोपि मया कृतो न । परस्वबुद्धिः परदारबुद्धिः कृता मया नात्र क एष पाकः

நான் பிறரைப் பழித்ததில்லை; பிறருக்கு தீங்கும் செய்ததில்லை. பிறருடைய செல்வத்திற்கும் பிறருடைய மனைவிக்கும் ஆசை கொண்டதில்லை. அப்படியிருக்க இங்கு எனக்கு வந்த இந்த விளைவு என்ன?

Verse 41

गंगा त्रिकालं परिसेविता मया श्रीविश्वनाथोपि सदा विलोकितः । यात्राः कृतास्ताः प्रतिपर्वसर्वतः कोयंविपाको मम विघ्नहेतुः

நான் மூன்று காலங்களிலும் கங்கையைப் பணிந்தேன்; எப்போதும் ஸ்ரீ விஸ்வநாதரைத் தரிசித்தேன். ஒவ்வொரு புனிதப் பண்டிகையிலும் யாத்திரை செய்தேன்—எனக்கு தடையாக வந்தது இது எந்தக் கர்மவிபாகமோ?

Verse 42

मातर्विशालाक्षि भवानिमंगले ज्येष्ठेशिसौभाग्यविधानसुंदरि । विश्वेविधे विश्वभुजे नमोस्तु ते श्रीचित्रघंटे विकटे च दुर्गिके

அம்மா விசாலாட்சி! பவானி மங்களமே; ஜ்யேஷ்டேஸ்வரி, சௌபாக்யம் அருளும் அழகியே. உலகை விதிப்பவளே, உலகைத் தாங்கும் கரங்களையுடையவளே, உனக்கு வணக்கம்—ஸ்ரீ சித்ரகண்டா, விகடா, துர்கையே!

Verse 43

साक्षिण्य एता किलकाशिदेवताः शृण्वंतु न स्वार्थमहं व्रजाम्यतः । अभ्यर्थितो देवगणैः करो मि किं परोपकाराय न किं विधीयते

காசியின் தெய்வங்கள் சாட்சியாகக் கேளுங்கள்—நான் என் சுயநலத்திற்காக இங்கிருந்து செல்லவில்லை. தேவர்கணங்கள் வேண்டியபோது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? பிறர்க்கு உதவுவதற்காக எது செய்யப்படாமல் விடப்படும்?

Verse 44

दधीचिरस्थीनि न किं पुरा ददौ जगत्त्रयं किं न ददेऽर्थिने बलिः । दत्तः स्म किं नो मधुकैटभौ शिरो बभूव तार्क्ष्योपि च विष्णुवाहनम्

ததீசி முன்பு தன் எலும்புகளையே தானமாக அளிக்கவில்லையா? பலி யாசகனுக்கு மூன்று உலகங்களையும் அளிக்கவில்லையா? மது–கைடபரின் தலை கொடுக்கப்படவில்லையா? மேலும் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) விஷ்ணுவின் வாகனமாக ஆகவில்லையா?

Verse 45

आपृच्छ्य सर्वान्समुनीन्मुनीश्वरः सबालवृद्धानपि तत्रवासिनः । तृणानि वृक्षांश्चलताः समस्ताः पुरीं परिक्रम्य च निर्ययौ च

முனிவரர் எல்லா முனிகளிடமும், அங்கு வாழ்ந்த இளையோர்-முதியோர் அனைவரிடமும் விடைபெற்றார். நகரை வலம் வந்து புறப்பட்டார்; புல்லும் மரங்களும் கூட அவருடன் நகர்ந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 46

प्रोषितस्य परितोपि लक्षणैर्नीचवर्त्मपरिवर्तिनोपि वा । चंद्रमौलिमवलोक्य यास्यतः कस्य सिद्धिरिह नो परिस्फुरेत्

நீண்ட காலம் பிரிந்து இருந்தவராயினும், தாழ்ந்த வழியில் திரிந்தவராயினும்—சந்திரமௌலியான சிவனைத் தரிசித்து புறப்பட்டால், இவ்வுலகில் அவனுடைய எந்தச் சித்தியும் ஒளிராமல் போகுமா?

Verse 47

वरं हि काश्यां तृणवृक्षगुल्मकाश्चरंति पापं न चरंति नान्यतः । वयं चराणां प्रथमा धिगस्तु नो वाराणसींहाद्य विहाय गच्छतः

காசியில் உள்ள புல், மரம், புதர்கள் உண்மையிலே பாக்கியசாலிகள்—அவை அங்கேயே வாழ்ந்து அங்கேயே உலாவுகின்றன; வேறெங்கும் செல்லாது. ஆனால் நாங்கள் அலைவோரில் முதன்மை; இன்று வாராணசியை விட்டுச் செல்பவர்களாகிய எங்களைச் சபிக்க வேண்டும்.

Verse 48

असिं ह्युपस्पृश्य पुनःपुनर्मुनिः प्रासादमालाः परितो विलोकयन् । उवाच नेत्रे सरले प्रपश्यतं काशीं युवां क्वक्व पुरी त्वियं बत

எல்லையை மீண்டும் மீண்டும் தொட்டு, அரண்மனைத் தொடர்களைச் சுற்றிலும் நோக்கி முனிவர் கூறினார்—“என் எளிய இரு கண்களே, காசியை நன்றாகப் பாருங்கள்; அய்யோ, இப்படிப் பட்ட நகரம் எங்கே, எங்கே உள்ளது?”

Verse 49

स्वैरं हसंत्वद्य विधाय तालिकां मिथःकरेणापि करं प्रगृह्य । सीमाचरा भूतगणा व्रजाम्यहं विहाय काशीं सुकृतैकराशिम्

எல்லையில் உலாவும் பூதகணங்கள் இன்று தாராளமாகச் சிரிக்கட்டும்—கைத்தட்டட்டும், ஒருவரொருவர் கரங்களைப் பற்றிக்கொள்ளட்டும்; ஏனெனில் நான் புண்ணியத்தின் ஒரே குவியலான காசியை விட்டுச் செல்கிறேன்.

Verse 50

इत्थं विलप्य बहुशः स मुनिस्त्वगस्त्यस्तत्क्रौंचयुग्मवदहो अबलासहायः । मूर्च्छामवाप महतीं विरही वजल्पन्हाकाशिकाशि पुनरेहि च देहि दृष्टिम्

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் புலம்பிய அகஸ்திய முனிவர்—அய்யோ, க்ரௌஞ்சப் பறவையிரட்டையில் துணையிழந்த ஒன்றைப் போல—பிரிவுத் துயரால் பெரும் மயக்கத்தில் விழுந்து, அழுதபடி கூறினார்—“ஹா காசி, ஹா காசி! மீண்டும் வா; எனக்கு உன் தரிசனத்தை அருள்வாய்!”

Verse 51

स्थित्वा क्षणं शिवशिवेति शिवेति चोक्त्वा यावःप्रियेति कठिनाहि दिवौकसस्ते । किं न स्मरेस्त्रिजगती सुखदानदक्षं त्र्यक्षं प्रहित्यमदनं यदकारितैस्तु

ஒரு கணம் நின்று நீ மீண்டும் மீண்டும் “சிவா! சிவா!” என்று, பின்னர் “யாவஃபிரியே!” என்று உரைத்தாய். தேவர்களே, நீங்கள் எத்தனை கடினமனத்தவர்! மூவுலகுக்கும் இன்பம் அளிக்க வல்ல திரிநேத்திரப் பெருமானை ஏன் நினைவுகூரவில்லை—அவர் சங்கல்பமாத்திரத்தால் மதனன் (காமன்) அழிந்தான் அல்லவா?

Verse 52

यावद्व्रजेत्त्रिचतुराणि पदानि खेदात्स्वेदोदबिंदुकणिकांचितभालदेशः । प्रत्युद्गमाऽकरणतः किल मे विनाशस्तावद्धराभयवरादिव संचुकोच

களைப்பால் மூன்று நான்கு அடிகள் மட்டுமே சென்றதும், அவன் நெற்றியில் வியர்வைத்துளிகள் மின்னின. “நான் எதிரே சென்று வரவேற்காவிட்டால் எனக்கு அழிவு!” என்று எண்ணி, அந்த மலை உடனே சுருங்கியது—பாதுகாப்பு வரத்தின் பயத்தாலும் (அதன் கட்டுப்பாட்டாலும்) போல.

Verse 53

तपोयानमिवारुह्य निमेषार्धेन वै मुनिः । अग्रे ददर्श तं विंध्यं रुद्धांबरमथोन्नतम्

தவத்தின் தேரில் ஏறியதுபோல், முனிவர் அரை நிமிஷத்திலேயே முன்னே விந்தியத்தை கண்டார்—உயர்ந்து, வானத்தையே தடுத்தது போல நின்றதை.

Verse 54

चकंपे चाचलस्तूर्णं दृष्ट्वैवाग्रस्थितम मुनिम् । तमगस्त्यं सपत्नीकं वातापील्वल वैरिणम्

முன்னே நின்ற முனிவரை—மனைவியுடன் கூடிய அகஸ்தியரை, வாதாபி-இல்வலரின் புகழ்பெற்ற பகைவரை—கண்டவுடனே அந்த மலை உடனே நடுங்கியது.

Verse 55

तपःक्रोधसमुत्थाभ्यां काशीविरहजन्मना । प्रलयानलवत्तीव्रं ज्वलंतं त्रिभिरग्निभिः

தவமும் கோபமும் எழுப்பியதும், காசி-விரகத்தால் பிறந்ததும்—பிரளயத் தீபோல் கடுமையாக—அவன் மூன்று அக்கினிகளால் எரிந்துகொண்டிருந்தான்.

Verse 56

गिरिः खर्वतरो भूत्वा विविक्षुरवनीमिव । आज्ञाप्रसादः क्रियतां किंकरोस्मीति चाब्रवीत

மலைச் சிறிதாகி, பூமிக்குள் புக விரும்பினதுபோல் இருந்தது. அப்போது அது—“உமது அருள்மிகு ஆணை நிறைவேறட்டும்; நான் என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?” என்று கூறியது.

Verse 57

अगस्त्य उवाच । विंध्य साधुरसि प्राज्ञ मां च जानासि तत्त्वतः । पुनरागमनं चेन्मे तावत्खर्वतरो भव

அகஸ்தியர் கூறினார்—“விந்த்யா! நீ நல்லவனும் ஞானியும்; என்னைத் தத்துவமாக அறிந்தவன். ஆகையால் நான் மீண்டும் வரும்வரை நீ இவ்வாறே சிறிதாகவே இரு.”

Verse 58

इत्युक्त्वा दक्षिणामाशां सनाथामकरोन्मुनिः । निजैश्चरणविन्यासैस्तया साध्व्या तपोनिधिः

இவ்வாறு கூறி முனிவர் தென் திசையை காவலுடன் அமைத்தார். தவத்தின் நிதியான அவர், அந்த சாத்வியுடன் தம் அடியெடுப்புகளால் முன்னே சென்றார்.

Verse 59

गते तस्मिन्मुनिवरे वेपमानस्तदा गिरिः । पश्यत्युत्कंठमिव च गतश्चेत्साध्वभूत्ततः

அந்த முதன்மை முனிவர் சென்றபின் மலை நடுங்கியது; ஏக்கத்துடன் அவரை நோக்கிப் பார்த்ததுபோல் இருந்தது. ஆனால் அவர் சென்றபின் அது ஒழுங்குடன் அமைதியாக இருந்தது.

Verse 60

अद्याजातः पुनरहं न शप्तो यदगस्तिना । न मया सदृशो धन्य इति मेने स वै गिरिः

“இன்று நான் மீண்டும் பிறந்ததுபோல் இருக்கிறேன்; அகஸ்தியர் என்னை சபிக்கவில்லை. என்னைப் போல பாக்கியசாலி யாரும் இல்லை!” என்று அந்த மலை எண்ணியது.

Verse 61

अरुणोपि च तत्काले कालज्ञो ऽश्वानकालयत् । जगत्स्वास्थ्यमवापोच्चैः पूर्ववद्भानुसंचरैः

அப்போது காலத்தை அறிந்த அருணனும் சூரியனின் குதிரைகளை இணைத்தான். சூரியன் முன்புபோல் சென்றதால் உலகம் மீண்டும் நலம் மற்றும் ஒழுங்கை அடைந்தது.

Verse 62

अद्य श्वो वा परश्वो वाप्यागमिप्यति वै मुनिः । इति चिंतामहाभारैर्गिरिराक्रांतवत्स्थितः

“இன்று, நாளை, அல்லது மறுநாள்—முனிவர் நிச்சயம் வருவார்.” என்று எண்ணி, கவலையின் கனத்தால் மலை அழுத்தியதுபோல் நின்றான்.

Verse 63

नाद्यापि मुनिरायाति नाद्यापिगिरिरेधते । यथा खलजनानां हि मनोरथमहीरुहः

இன்றும் முனிவர் வரவில்லை; இன்றும் மலை வளரவில்லை; தீயவர்களின் மனோரதக் கற்பவிருட்சம் மலர்வதில்லை என்பதுபோல்.

Verse 64

विवर्धिषति यो नीचः परासूयां समुद्वहन् । दूरे तद्वृद्धिवार्ताऽस्तां प्राग्वृद्धेरपि संशयः

பிறர்மேல் பொறாமையைச் சுமந்து உயர முயலும் கீழ்மகனுக்கு ‘செழிப்பு’ என்ற பேச்சே தூரம்; தொடக்கத்திலேயே அவன் வளர்ச்சி சந்தேகமே.

Verse 65

मनोरथा न सिद्ध्येयुः सिद्धा नश्यंत्यपि ध्रुवम् । खलानां तेन कुशलि विश्वं विश्वेशरक्षितम्

தீயவர்களின் திட்டங்கள் நிறைவேறாது; நிறைவேறினாலும் அவை நிச்சயமாக அழியும். ஆகவே விஸ்வேசரின் காவலால் உலகம் பாதுகாப்பாக உள்ளது.

Verse 66

विधवानां स्तना यद्वद्धृद्येव विलयंति च । उन्नम्योन्नम्य तत्रोच्चैस्तद्वत्खलमनोरथाः

விதவைகளின் மார்புகள் மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்து இறுதியில் நெஞ்சிலேயே ஒடுங்குவது போல, தீயவனின் ஆசைகளும் மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்தும் முடிவில் சிதைந்து விழுகின்றன।

Verse 67

भवेत्कूलंकपा यद्वदल्पवर्षेणकन्नदी । खलर्धिरल्पवर्षेण तद्वत्स्यात्स्वकुलंकपा

சிறிதளவு மழையாலேயே சிறு ஓடை பெருக்கெடுத்து கரையை உடைப்பது போல, தீயவனுக்கு அற்ப காரணங்களால் வந்த செல்வம் தன் குலமரியாதையை உடைத்து பழியாகிறது।

Verse 68

अविज्ञायान्य सामर्थ्यं स्वसामर्थ्यं प्रदर्शयेत । उपहासमवाप्नोति तथैवायमिहाचलः

மற்றவரின் வலிமையை அறியாமல் தன் வலிமையை காட்டுபவன் கேலிக்கே ஆளாவான்; இங்கே உள்ள இந்த மலைக்கும் அதுவே நிலை।

Verse 69

व्यास उवाच । गोदावरीतटं रम्यं विचरन्नपि वै मुनिः । न तत्याज च तं तापं काशीविरहजं परम्

வ்யாசர் கூறினார்— கோதாவரியின் அழகிய கரையில் அவர் சுற்றித் திரிந்தாலும், காசி-விரகத்தால் எழுந்த அந்த பேர்தீவிரத் தாபத்தை அவர் விடவில்லை।

Verse 70

उदीची दिक्स्पृशमपि स मुनिर्मातरिश्वनम् । प्रसार्य बाहू संश्लिष्य काश्याः पृच्छेदनामयम्

வடதிசையைத் தொட முடிந்த அளவிலேயே, அந்த முனிவர் கரங்களை விரித்து காற்றை அணைத்து, காசியின் நலமறிய வினவினார்।

Verse 71

लोपामुद्रे न सा मुद्रा कापीह जगतीतले । वाराणस्याः प्रदृश्येत तत्कर्ता न यतो विधिः

ஓ லோபாமுத்ரையே! இப்பூமியில் இத்தகைய முத்திரைச் சின்னம் எங்கும் காணப்படாது. இது வாராணசியின் தெய்வீக அடையாளம்; சாதாரண விதியாலும் கர்த்தாவாலும் இதை உருவாக்க இயலாது.

Verse 72

क्वचित्तिष्ठन्क्वचिज्जल्पन्क्वचिद्धावन्क्वचित्स्खलन् । क्वच्चिचोपविशंश्चेति बभ्रामेतस्ततो मुनिः

ஒருசமயம் நின்று, ஒருசமயம் பேசித்; இப்போது ஓடி, இப்போது தடுமாறி; சிலவேளைகளில் அமர்ந்து—இவ்வாறு அந்த முனிவர் கண்டதனால் மயங்கித் திரிந்தார்.

Verse 73

ततो व्रजन्ददर्शाग्रे पुण्यराशिस्तपोधनः । चंचच्चंद्रगताभासां भाग्यवानिव सुश्रियम्

பின்னர் முன்னே சென்ற தவோதனன், முன்புறம் புண்ணியக் குவியல்போன்ற ஒரு ஒளிவீச்சைக் கண்டான்—அசையும் சந்திரஒளிபோல் மினுங்கி, நல்வாழ்வே அழகுருவெடுத்து நின்றதுபோல் தோன்றியது.

Verse 74

विजित्यभानु नाभानुं दिवापि समुदित्वराम् । निर्वापयंतीमिव तां स्वचेतस्तापसंततिम्

அவளது ஒளி பகலிலும் மிகப் பிரகாசமாக எழுந்தது, சூரியனையும் வென்றதுபோல்; அந்த ஒளி அவன் உள்ளத்தின் இடையறாத வெப்பத்தை குளிரச் செய்து அணைப்பதுபோல் தோன்றியது.

Verse 75

तत्रागस्त्यो महालक्ष्मीं ददृशे सुचिरं स्थिताम्

அங்கே அகஸ்தியர், மகாலக்ஷ்மியை நீண்ட காலமாக அதே இடத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டார்.

Verse 76

रात्रावब्जेषु संकोचो दर्शेष्वब्जः क्वचिद्व्रजेत् । क्षीरोदे मंदरत्रासात्तदत्राध्युषितामिव

இரவிலே தாமரைகள் சுருங்கி, விடியற்காலையில் எங்கோ தாமரை மலர்வதுபோல், மந்தரப் பயத்திற்குப் பின் பாற்கடலில் லக்ஷ்மி போல இங்கேயே தங்கியிருந்தவளென அவள் தோன்றினாள்।

Verse 77

यदारभ्य दधारैनां माधवो मानतः किल । तदारभ्य स्थितां नूनं सपत्नीर्ष्यावशादिव

மாதவன் மரியாதையுடன் அவளை ஏற்றுக் கொண்ட நாளிலிருந்தே, அவள் நிச்சயமாக அங்கேயே நிலைத்திருக்கிறாள்—சகபத்னியின் பொறாமையால் கட்டுண்டவள்போல்।

Verse 78

त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयंतं महासुरम् । विनिहत्य स्थितां तत्र रम्ये कोलापुरे पुरे

வராக (கோல) ரூபத்தில் மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்திய மகாசுரனை வதைத்து, அவள் அங்கே அழகிய கோலாபுர நகரத்தில் தங்கினாள்।

Verse 79

संप्राप्याथ महालक्ष्मीं मुनिवर्यः प्रणम्य च । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिरिष्टदां हृष्टमानसः

பின்பு மகாலக்ஷ்மியை அணுகி, முதன்மை முனிவர் வணங்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் இனிய சொற்களால் விருப்பங்களை அருளும் தேவியைப் போற்றினார்।

Verse 80

अगस्तिरुवाच । मातर्नमामि कमले कमलायताक्षि श्रीविष्णुहृत्कमलवासिनि विश्वमातः । क्षीरोदजे कमलकोमलगर्भ गौरि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

அகஸ்தியர் கூறினார்—அம்மையே! கமலே, தாமரைப் போன்ற விரிந்த கண்களையுடையவளே! ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் இதயத் தாமரையில் வாசம்செய்பவளே, உலகமாதாவே! பாற்கடலில் பிறந்தவளே, தாமரைபோல் மென்மையான கருவையுடைய கௌரி லக்ஷ்மியே! வணங்குவோர்க்கு அடைக்கலமே, எப்போதும் அருள்புரிவாயாக।

Verse 81

त्वं श्रीरुपेंद्रसदने मदनैकमातर्ज्योत्स्नासि चंद्रमसि चंद्रमनोहरास्ये । सूर्ये प्रभासि च जगत्त्रितये प्रभासि लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

உபேந்திரன் (விஷ்ணு) இல்லத்தில் நீயே ஸ்ரீவடிவம், காமனின் ஒரே தாய்; சந்திரனில் நீயே ஜ்யோத்ஸ்னை, சந்திரனைப் போல் மனோகர முகத்தையுடையவள். சூரியனில் நீயே பிரபை, மூவுலகையும் ஒளிரச் செய்பவள். ஓ லக்ஷ்மி, வணங்குவோர்க்கு சரணமே, எப்போதும் அருள்புரிவாயாக.

Verse 82

त्वं जातवेदसि सदा दह्नात्मशक्तिर्वेधास्त्वया जगदिदं विविधं विदध्यात् । विश्वंभरोपि बिभृयादखिलं भवत्या लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

நீயே ஜாதவேதஸ் (அனைத்தையும் அறியும் அக்னி) — அக்னியின் ஆத்மசக்தியாக எப்போதும் நீயே. உன்னாலே வேதா (பிரம்மா) இந்தப் பல்வகை உலகை அமைக்கிறான்; உன்னாலே விஸ்வம்பரன் (விஷ்ணு) அனைத்தையும் தாங்குகிறான். ஓ லக்ஷ்மி, வணங்குவோர்க்கு சரணமே, எப்போதும் அருள்புரிவாயாக.

Verse 83

त्वत्त्यक्तमेतदमले हरते हरोपि त्वं पासि हंसि विदधासि परावरासि । ईड्यो बभूव हरिरप्यमले त्वदाप्त्या लक्ष्मि प्रसीद सततं नमतां शरण्ये

ஓ நிர்மலையே! நீ விட்டு விடுவதைக் கூட ஹரன் (சிவன்) அகற்றுகிறான். நீ காக்கிறாய், ஒடுக்குகிறாய், அருள்கிறாய்; நீயே பரமும் அபரமும்—அனைத்து நிலைகளும். ஓ களங்கமற்ற லக்ஷ்மி! உன்னை அடைவதால் ஹரி (விஷ்ணு) கூட வணக்கத்திற்குரியவராகிறார். ஓ லக்ஷ்மி, வணங்குவோர்க்கு சரணமே, எப்போதும் அருள்புரிவாயாக.

Verse 84

शूरः स एव स गुणी बुधः धन्यो मान्यः स एव कुलशील कलाकलापैः । एकः शुचिः स हि पुमान्सकलेपि लोके यत्रापतेत्तव शुभे करुणाकटाक्षः

அவனே உண்மையான வீரன்; அவனே குணவான், அறிவாளி, பாக்கியவன், மதிக்கத்தக்கவன்—குலம், ஒழுக்கம், கலைநிறைவால் நிறைந்தவன். ஓ மங்கள தேவியே, உன் கருணைமிகு கடாட்சம் யார்மேல் விழுகிறதோ, அவனே உலகமெங்கும் ஒரே தூய மனிதன்.

Verse 85

यस्मिन्वसेः क्षणमहोपुरुषे गजेऽश्वे स्त्रैणे तृणे सरसि देवकुले गृहेऽन्ने । रत्ने पतत्त्रिणि पशौ शयने धरायां सश्रीकमेव सकले तदिहास्तिनान्यत्

நீ ஒரு கணமே எங்கே வாசம் செய்கிறாயோ—மனிதனில், யானை-குதிரையில், பெண்ணில், புல்லில், ஏரியில், தேவகுலத்தில், வீட்டில், அன்னத்தில், ரத்தினத்தில், பறவையில், மாட்டில், படுக்கையில் அல்லது பூமியில்—அங்கே அனைத்தும் ஸ்ரீயுடன் (செல்வ-மங்களத்துடன்) நிறைகிறது. இந்த உலகில் உன்னைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை (மங்களத்தை அளிப்பது).

Verse 86

त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि । त्वन्नाम यत्र च सुमंगलमेव तत्र श्रीविष्णुपत्नि कमले कमलालयेऽपि

ஓ லக்ஷ்மி! நீ தொடும் அனைத்தும் முழுவதும் தூய்மையை அடைகிறது; நீ விட்டு விலகும் அனைத்தும் இங்கு அசுத்தமாகிறது. உன் நாமம் எங்கு இருக்கிறதோ அங்கேயே உண்மையான சுமங்கலம்—ஓ கமலே, ஸ்ரீவிஷ்ணு-பத்னி, கமலாலயே।

Verse 87

लक्ष्मीं श्रियं च कमलां कमलालयां च पद्मां रमां नलिनयुग्मकरां च मां च । क्षीरोदजाममृतकुंभकरामिरां च विष्णुप्रियामिति सदाजपतां क्व दुःखम्

யார் எப்போதும் இந்நாமங்களை ஜபிக்கிறார்களோ—‘லக்ஷ்மி, ஸ்ரீ, கமலா, கமலாலயா, பத்மா, ரமா, இரு தாமரைகளைத் தாங்கும் கரங்களையுடையவள், மா, க்ஷீரோதஜா, அம்ருதக் கும்பம் தாங்குபவள், இரா, விஷ்ணுப்ரியா’—அவர்களிடம் துயரம் எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 88

इति स्तुत्वा भगवतीं महालक्ष्मीं हरिप्रियाम् । प्रणनाम सपत्नीकः साष्टांगं दंडवन्मुनिः

இவ்வாறு ஹரிப்ரியையான பகவதி மஹாலக்ஷ்மியைப் போற்றி, முனிவர் தம் மனைவியுடன் தண்டவத் சாஷ்டாங்கமாகப் பணிந்தார்।

Verse 89

श्रीरुवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते मित्रावरुणसंभव । पतिव्रते त्वमुत्तिष्ठ लोपामुद्रे शुभव्रते

ஸ்ரீ கூறினாள்—எழுந்திரு, எழுந்திரு; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக, ஓ மித்ர-வருண சம்பவனே. ஓ பதிவ்ரதையே, எழுந்திரு; ஓ சுபவ்ரத லோபாமுத்ரையே!

Verse 90

स्तुत्यानया प्रसन्नोहं व्रियतां यद्धृदीप्सितम् । राजपुत्रि महाभागे त्वमिहोपविशामले

இந்த ஸ்துதியால் நான் மகிழ்ந்தேன்; உன் உள்ளம் விரும்பியதை வரமாகக் கேள். ஓ அரசகுமாரி, ஓ மஹாபாக்யவதியே—ஓ நிர்மலையே, இங்கே அமரு।

Verse 91

त्वदंगलक्षणैरेभिः सुपवित्रैश्च ते व्रतैः । निर्वापयितुमिच्छामि दैत्यास्त्रैस्तापितां तनुम्

உன் உடலின் இச் சுப லட்சணங்களாலும், உன் மிகப் புனிதமான விரதங்களாலும், தைத்யர்களின் ஆயுதங்களால் எரிந்த என் இந்த உடலை நான் குளிரச் செய்து அமைதிப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

Verse 92

इत्युक्त्वा मुनिपत्नीं तां समालिंग्य हरिप्रिया । अलंचकार च प्रीत्या बहुसौभाग्यमंडनैः

இவ்வாறு சொல்லி ஹரிப்ரியா அந்த முனிவரின் மனைவியை அணைத்துக்கொண்டு, அன்புடன் பெரும் சௌபாக்கியத்தை அளிக்கும் பல அலங்காரங்களால் அவளை அலங்கரித்தாள்.

Verse 93

पुनराह मुने जाने तव हृत्तापकारणम् । सचेतनं दुनोत्येव काशीविश्लेषजोऽनलः

அவள் மீண்டும் கூறினாள்—ஓ முனிவரே, உன் இதயத் தாபத்தின் காரணத்தை நான் அறிவேன். காசியிலிருந்து பிரிவால் எழும் அக்கினி, விழிப்புணர்வும் உறுதியும் உள்ளவரையும் உண்மையாகவே வாட்டுகிறது.

Verse 94

यदा स देवो विश्वेशो मंदरं गतवान्पुरा । तदा काशीवियोगेन जाता तस्येदृशी दशा

முன்னொரு காலத்தில் அந்த தேவன் விஸ்வேசன் மந்தர மலைக்குச் சென்றபோது, காசி-வியோகத்தால் அவருக்கும் இத்தகைய நிலை ஏற்பட்டது.

Verse 95

तत्प्रवृत्तिं पुनर्ज्ञातुं ब्रह्माणं केशवं गणान् । गणेश्वरं च देवांश्च प्रेषयामास शूलधृक्

அந்த நிகழ்வை மீண்டும் முழுமையாக அறிய, சூலதாரி பிரம்மா, கேசவா, கணங்கள், கணேஸ்வரன் மற்றும் பிற தேவர்களை அனுப்பினார்.

Verse 96

ते च काशीगुणान्सर्वे विचार्य च पुनःपुनः । व्रजंत्यद्यापि न क्वापि तादृगस्ति क्व वा पुरी

அவர்கள் காசியின் எல்லா சிறப்புகளையும் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, இன்றும் அலைந்து திரிகின்றனர்—ஏனெனில் அவளுக்கு ஒப்பான நகரம் எங்கும் இல்லை।

Verse 97

इति श्रुत्वाथ स मुनिः प्रत्युवाच श्रियं ततः । प्रणिपत्य महाभागो भक्तिगर्भमिदं वचः

இதைக் கேட்ட அந்த மகாபாக்ய முனிவர் ஸ்ரீயிடம் பதிலுரைத்தார்; வணங்கி, பக்தி நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னார்।

Verse 98

यदि देयो वरो मह्यं वरयोग्योस्म्यहं यदि । तदा वाराणसी प्राप्तिः पुनरस्त्वेष मे वरः

எனக்கு வரம் அளிக்கப்படுமாயின்—நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவனாயின்—என் வரம் இதுவே: மீண்டும் வாராணசியை அடையட்டும்।

Verse 99

ये पठिष्यंति च स्तोत्रं त्वद्भक्त्या मत्कृतं सदा । तेषां कदाचित्संतापो मास्तु मास्तु दरिद्रता

மேலும் உன் பக்தியால் நான் இயற்றிய இந்த ஸ்தோத்திரத்தை எப்போதும் பாராயணம் செய்வோருக்கு—எந்நேரமும் துன்பம் வராதிருக்க; வறுமை அவர்களுக்கில்லாதிருக்க।

Verse 100

मास्तु चेष्टवियोगश्च मास्तु संपत्ति संक्षयः । सर्वत्र विजयश्चास्तु विच्छेदो मास्तु संततेः

அவர்களின் நியாயமான முயற்சிகளில் பிரிவு ஏற்படாதிருக்க; செல்வம் குறையாதிருக்க. எங்கும் வெற்றி உண்டாக; சந்ததி வழியில் இடைச்சேதம் இல்லாதிருக்க।

Verse 109

इति लब्ध्वा वरं सोथ महालक्ष्मीं प्रणम्य च । ययावगस्तिर्यत्रास्ति कुमारशिखिवाहनः

இவ்வாறு வரம் பெற்ற பின் அவன் மகாலக்ஷ்மியை வணங்கி, அகஸ்தியர் வாசிக்கும் இடத்திற்குச் சென்றான்—அங்கே மயூரவாகனன் குமாரன் (ஸ்கந்தன்) திருவடிச் சன்னிதியில் உள்ளான்।