Adhyaya 22

Verse 1

शिवशर्मोवाच । ध्रुवाख्यानमिदं रम्यं महापातकनाशनम् । महाश्चर्यकरं पुण्यं श्रुत्वा तृप्तोस्मि भो गणौ

சிவசர்மன் கூறினார்—இந்த துருவாக்யானம் இனிமையானது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. இது புனிதமும் பேராச்சரியமும்; ஓ சபையோரே, இதைக் கேட்டு நான் திருப்தியடைந்தேன்.

Verse 2

अगस्त्य उवाच । इत्थं यावद्द्विजो ब्रूते विमानं वायुवेगगम् । तावत्प्राप महर्लोकं स्वर्लोकात्परमाद्भुतम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—அந்த அந்தணன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், காற்றின் வேகமுடைய அந்த விமானம் உடனே ஸ்வர்கலோகத்தைவிடவும் அதிசயமான மஹர்லோகத்தை அடைந்தது।

Verse 3

द्विजोऽथ लोकं संवीक्ष्य सर्वतो महसा वृतम् । तौ गणौ प्रत्युवाचेदं कोयं लोको मनोहरः

பின்னர் அந்த அந்தணன், எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளியால் சூழப்பட்ட அந்த உலகைக் கண்டு, அந்த இரு தெய்வத் துணைவர்களிடம்—“இது எந்த இனிய உலகம்?” என்று கேட்டான்।

Verse 4

तावूचतुस्ततो विप्रं निशामय महामते । अयं स हि महर्लोकः स्वर्लोकात्परमाद्भुतः

அப்போது அந்த இரு கணங்கள் அந்தணனிடம் கூறின—“மகாமதியே, கேள்; இதுவே மஹர்லோகம்; இது ஸ்வர்கலோகத்தைவிடவும் மிக அதிசயமானது.”

Verse 5

कल्पायुषो वसंत्यत्र तपसा धूतकल्मषाः । विष्णुस्मरण संक्षीण समस्तक्लेशसंचयाः

இங்கே கல்பம் அளவும் ஆயுளுடையோர் வாழ்கின்றனர்; தவத்தால் பாவம் கழுவப்பட்டு, விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தால் எல்லாக் கிளேசங்களின் சேர்க்கையும் சுருங்கியவர்கள்।

Verse 6

निर्व्याजप्रणिधानेन दृष्ट्वा तेजोमयं जगत् । महायोगसमायुक्ता वसंत्यत्र सुरोत्तमाः

இங்கே தேவர்களில் சிறந்தோர் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் மஹாயோகத்தில் இணைந்து, கபடமற்ற சமாதி-நிலையால் உலகைத் தூய ஒளிமயமாகக் காண்கிறார்கள்।

Verse 7

इत्थं कथां कथयतोर्भगवद्गणयोः प्रिये । क्षणार्धेन विमानं तज्जनलोकं निनायतान्

அன்பே! அந்த இரு பகவத் கணர்கள் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், அந்த விமானம் அரைக்கணத்தில் அவர்களை ஜனலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

Verse 8

निवसंत्यमला यत्र मानसा बह्मणः सुताः । सनंदनाद्या योगींद्राः सर्वे ते ह्यूर्ध्वरेतसः

அங்கே பிரம்மாவின் மாசற்ற மனப்புதல்வர்கள்—சனந்தன முதலிய யோகீந்திரர்கள்—அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸ்களாய் வாழ்கின்றனர்.

Verse 9

अन्ये तु योगिनो ये वै ह्यस्खलद्ब्रह्मचारिणः । सर्वद्वंद्वविनिर्मुक्तास्ते वसंत्यतिनिर्मलाः

மேலும் பிற யோகிகளும் அங்கே வாழ்கின்றனர்—பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் தளராதவர்கள், எல்லா இரட்டைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவர்கள், மிகத் தூயவர்கள்.

Verse 10

जनलोकात्तपोलोकस्तेषां लोचनगोचरः । कृतस्तेन विमानेन मनोवेगेन गच्छता

ஜனலோகத்திலிருந்து, மனவேகத்தில் சென்ற அந்த விமானத்தால் தபோலோகம் அவர்களின் கண்முன் தோன்றியது.

Verse 11

वैराजा यत्र ते देवा वसेयुर्दाहवर्जिताः । वासुदेवे मनो येषां वासुदेवार्पितक्रियाः

அங்கே வைராஜ தேவர்கள் துயரத் தாபமின்றி வாழ்கின்றனர்; அவர்களின் மனம் வாசுதேவனில் நிலைத்து, அவர்களின் எல்லாச் செயல்களும் வாசுதேவனுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டவை.

Verse 12

तपसा तोष्य गोविंदमभिलाषविवर्जिताः । तपोलोकमिमं प्राप्य वसंति विजितेंद्रियाः

ஆசையற்றவராய் தவத்தால் கோவிந்தனைத் திருப்திப்படுத்தி, இந்திரியங்களை வென்றோர் இத்தபோலோகத்தை அடைந்து அங்கேயே வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 13

शिलोंछ वृत्तया ये वै दंतोलूखलिकाश्च ये । अश्मकुट्टाश्च मुनयः शीर्णपर्णाशिनश्च ये

அங்கே விழுந்த தானியங்களைச் சேகரித்து வாழ்வோர், பற்களை உலக்கைபோல் வைத்து அரைப்போர், கற்களால் இடிப்போர் ஆகிய முனிவரும், உலர்ந்த இலைகளை உண்டு வாழ்வோரும் காணப்படுகின்றனர்।

Verse 14

ग्रीष्मे पंचाग्नितपसो वर्षासु स्थंडिलेशयाः । हेमंतशिशिरार्धे ये क्षपंति सलिले क्षपाः

கோடையில் அவர்கள் பஞ்சாக்னித் தவம் செய்கின்றனர்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுக்கின்றனர்; ஹேமந்த-சிசிரத்தின் பாதியில் நீரில் நின்றபடி இரவுகளை கழிக்கின்றனர்।

Verse 15

कुशाग्रनीरविप्रूषस्तृषिता यतयोऽपिबन् । वाताशिनोतिक्षुधिताः पादाग्रांगुष्ठ भूस्पृशः

தாகமுற்ற யதிகள் குசையின் நுனியில் உள்ள நீர்த்துளியையும் அருந்தார்; கடும் பசியிலும் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்வர்; நிலத்தைப் பாதத்தின் பெருவிரல் நுனியால் மட்டும் தொடுமாறு நின்றிருப்பர்।

Verse 16

ऊर्ध्वदोषो रविदृशस्त्वेकांघ्रि स्थाणु निश्चलाः । ये वै दिवा निरुच्छ्वासा मासोच्छ्वासाश्च ये पुनः

சிலர் தமது துஷ்டங்களை மேல்நோக்கி அடக்கி, சூரியனை நோக்கிப் பார்வை நிலைநிறுத்தி, ஒரு காலில் தூணைப் போல அசையாமல் நிற்பர்; சிலர் பகலெல்லாம் மூச்சை அடக்குவர்; சிலர் மாதத்தில் ஒருமுறை மட்டுமே மூச்செடுப்பர்।

Verse 17

मासोपवासव्रतिनश्चातुर्मास्य व्रताश्च ये । ऋत्वंततोयपाना ये षण्मासोपवासकाः

சிலர் மாதமுழுதும் உபவாச விரதம் மேற்கொள்கிறார்கள்; சிலர் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறார்கள்; சிலர் பருவத்தின் முடிவில் மட்டும் நீர் அருந்துகிறார்கள்; சிலர் ஆறு மாத உபவாசம் செய்கிறார்கள்।

Verse 18

ये च वर्षनिमेषा वै वर्षधारांबु तर्षकाः । ये च स्थाणूपमां प्राप्ता मृगकंडूति सौख्यदाः

சிலர் மழைக்காலத்தில் கண் இமைக்கவும் இமைக்காமல், நீர்தாரைகளின் நடுவிலும் தாகத்துடன் இருப்பார்கள்; சிலர் தூணைப் போல அசையாமல் இருந்து, மான்கள் போலச் சொறிவதே ‘இன்பம்’ எனக் கருதுவர்।

Verse 19

जटाटवी कोटरांतः कृतनीडांडजाश्च ये । प्ररूढवामलूरांगाः स्नायुनद्धास्थिसंचयाः

சிலரின் ஜடைகள் காடின் குகைபோல் ஆகி, அதற்குள் பறவைகள் கூடு கட்டி முட்டை இட்டுள்ளன; அவர்களின் உடல் வளைந்து வாடி, நரம்புகள் கட்டிய எலும்புக் கட்டமைப்பாக மட்டுமே உள்ளது।

Verse 20

लताप्रतानैः परितो वेष्टितावयवाश्च ये । सस्यानि च प्ररूढानि यदंगेषु चिरस्थिति

சிலரின் அங்கங்கள் சுற்றிலும் பரந்த கொடிகளால் முற்றிலும் சுற்றப்பட்டுள்ளன; நீண்ட காலம் அசையாமல் இருந்ததால் அவர்களின் உடல்மேல் புல் மற்றும் செடிகளும் முளைத்துள்ளன।

Verse 21

इत्यादि सुतपः क्लिष्टवर्ष्माणो ये तपोधनाः । ब्रह्मायुषस्तपोलोके ते वसंत्यकुतोभयाः

இவ்வாறு உயர்ந்த தவத்தால் உடல் வாடிய தவோధனர்களான அந்தத் தபஸ்விகள், தபோலோகத்தில் பிரம்மனைப் போன்ற நீண்ட ஆயுளுடன், எத்திசையிலும் அச்சமின்றி வாழ்கின்றனர்।

Verse 22

यावदित्थं स पुण्यात्मा शृणोति गणयोर्मुखात् । तावन्नेत्रातिथीभूतः सत्यलोको महोज्ज्वलः

அந்த புண்ணியவான் இரு கணங்களின் வாய்மொழிகளை எத்தனை நேரம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தானோ, அத்தனை நேரமும் மிக ஒளிவீசும் சத்தியலோகம் அவன் கண்முன் பார்வைக்கு விருந்தினனாய் தோன்றியது।

Verse 23

त्वरावंतौ गणौ तत्र विमानादवरुह्य तौ । स्रष्टारं सर्वलोकानां तेन सार्धं प्रणेमतुः

பின்பு அந்த இரு விரைவோடும் கணங்கள் அங்கே விமானத்திலிருந்து இறங்கி, அவனுடன் சேர்ந்து எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளியான பிரம்மாவை வணங்கினார்கள்।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । गणावसौ द्विजो धीमान्वेदवेदांगपारगः । स्मृत्युक्ताचारचंचुश्च प्रतीपः पापकर्मसु

பிரம்மா கூறினார்— “ஓ கணங்களே! இந்தத் த்விஜன் அறிவுடையவன்; வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்; ஸ்மிருதிகள் விதித்த ஒழுக்கத்தில் உறுதியாய் நிலைத்தவன்; பாவச் செயல்களுக்கு கடுமையாக எதிரானவன்.”

Verse 25

अयि द्विज महाप्राज्ञ जाने त्वां शिवशर्मक । साधूकृतं त्वया वत्स सुतीर्थप्राणमोक्षणात्

“ஓ பேரறிவுடைய த்விஜனே, சிவசர்மனே! உன்னை நான் அறிவேன். பிள்ளையே, நீ நன்றாகச் செய்தாய்— ஏனெனில் நீ சுதீர்த்தத்தில் உயிரை விட்டாய்.”

Verse 26

सत्वरं गत्वरं सर्वं यच्चैतद्भवतेक्षितम् । दैनंदिनप्रलयतः सृजामि च पुनः पुनः

“நீ காண்பதெல்லாம் விரைவில் கடந்து அழியும் இயல்புடையது. தினந்தோறும் நிகழும் பிரளயத்திற்குப் பின் அதை நான் மீண்டும் மீண்டும் படைக்கிறேன்.”

Verse 27

आ वैराजं प्रतिपदमुपसंहरते हरः । का कथा मशकाभानां नृणां मरणधर्मिणाम्

விராஜத் தத்துவம் வரை கூட ஹரன் (சிவன்) படிப்படியாக அனைத்தையும் ஒடுக்குகின்றான். அப்படியிருக்க, கொசுவைப் போன்ற நசுங்கும், மரணதர்மமுடைய மனிதரைப் பற்றி என்ன சொல்லலாம்?

Verse 28

चतुर्षु भूतग्रामेषु ह्येक एव गुणो नृणाम् । तस्मिन्वै भारते वर्षे कर्मभूमौ महीयसि

நான்கு உயிர்க்கூட்டங்களிலும் மனிதருக்கே ஒரு தனித்த சிறப்புக் குணம் உண்டு—மிகவும் கர்மபூமியாகிய மகத்தான பாரதவர்ஷத்தில்.

Verse 29

चपलानि विनिर्जित्येंद्रियाणि मनसा सह । विहाय वैरिणं लोभं विष्वग्गुणगणस्य च

மனத்துடன் சேர்ந்து அலைபாயும் இந்திரியங்களை வென்று, எங்கும் பரவும் குணக்கூட்டத்தின் மூலமான பகைவன்—லோபத்தை—விட்டொழித்து,

Verse 30

धर्मवंशहरं काममर्थसंचयहारिणम् । जरापलितकर्तारं विनिष्कृत्य विचारतः

தர்மத்தையும் குலவழியையும் அழிக்கும், சேர்த்த செல்வத்தைப் பறிக்கும், முதுமையும் நரைமுடியையும் உண்டாக்கும் காமத்தை விவேகத்தால் அகற்றி,

Verse 31

जित्वा क्रोधरिपुं धैर्यात्तपसो यशसः श्रियः । शरीरस्यापि हर्तारं नेतारं तामसीं गतिम्

திடத்தால் கோபம் என்னும் பகைவனை வென்று—அது தவம், புகழ், செல்வம் ஆகியவற்றைத் திருடுவது; உடலையும் அழித்து தாமஸிக கதிக்குத் தள்ளுவது—

Verse 32

सदा मदं परित्यज्य प्रमादैकपदप्रदम् । प्रमादैकशरण्यं च संपदां विनिवर्तकम्

எப்போதும் மது-மயக்கம், அகந்தை ஆகியவற்றைத் துறப்பாயாக; ஏனெனில் அலட்சியமே வீழ்ச்சிக்கான ஒரே வாசல். அதுவே அழிவின் ஒரே அடைக்கலம்; செல்வத்தை இழப்பாக மாற்றும்.

Verse 33

सर्वत्र लघुता हेतुमहंकारं विहाय च । दूषणारोपणे यत्नं कुर्वाणं सज्जनेष्वपि

எங்கும் சிறுமைக்குக் காரணமான அகந்தையை விட்டு, நல்லோரிடத்திலும் குற்றம் சுமத்த முயலாதே.

Verse 34

हित्वा मोहं महाद्रोहरोपणं मतिघातिनम् । अत्यंतमंधीकरणमंधतामिस्रदर्शकम्

மயக்கத்தைத் துறப்பாயாக; அது பெருந்துரோகத்தை விதைக்கிறது, விவேகத்தை அழிக்கிறது, புத்தியை மிகுந்த மந்தமாக்குகிறது, குருட்டறியாமையின் இருளையே காட்டுகிறது.

Verse 35

श्रुतिस्मृतिपुराणोक्तं परिक्षुण्णं महाजनैः । धर्मसोपानमारुह्य यदिहायांति हेलया

ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி-புராணங்களில் உரைக்கப்பட்டு, மகான்கள் நடந்து உறுதிப்படுத்திய தர்மப் படிக்கட்டில் ஏறியபின்பும், சிலர் இங்கே வெறும் அலட்சியத்தால் வீழ்கின்றனர்.

Verse 36

कर्मभूमिं समीहंते सर्वे स्वर्गौकसो द्विज । यत्तत्रार्जितभोक्तारः पदेषूच्चावचेष्वमी

ஓ த்விஜனே! சொர்க்கவாசிகள் அனைவரும் கர்மபூமியை விரும்புகின்றனர்; ஏனெனில் அங்கே ஈட்டிய பலன்களை இவ்வுயிர்கள் உயர்ந்தும் தாழ்ந்தும் நிலைகளில் அனுபவிக்கின்றன.

Verse 37

नार्यावर्तसुमो देशो न काशी सदृशी पुरी । न विश्वेश समं लिंगं क्वापि बह्मांडमंडले

ஆர்யாவர்த்தத்தை விடச் சிறந்த நாடு இல்லை; காசியினைப் போன்ற நகரம் இல்லை; முழு பிரபஞ்ச மண்டலத்திலும் விஸ்வேசரனுக்கு ஒப்பான லிங்கம் எங்கும் இல்லை।

Verse 38

संति स्वर्गा बहुविधाः सुखेतर विवर्जिता । सुकृतैकफलाः सर्वे युक्ताः सर्वसमृद्धिभिः

பலவகைச் சொர்க்கங்கள் உள்ளன; துயரக் கலப்பு எதுவும் இல்லை; அவை அனைத்தும் புண்ணியத்தின் ஒரே பயனாகவும், எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்தவையாகவும் உள்ளன।

Verse 39

स्वर्लोकादधिकं रम्यं नहि ब्रह्मांडगोलके । सर्वे यतंते स्वर्गाय तपोदानव्रतादिभिः

முழு பிரபஞ்சக் கோளத்திலும் சொர்க்கலோகத்தை விட இனிமையானது எதுவும் இல்லை; ஆகவே தவம், தானம், விரதம் முதலியவற்றால் அனைவரும் சொர்க்கத்தை நாடி முயல்கின்றனர்।

Verse 40

स्वर्लोकादपिरम्याणि पातालानीति नारदः । प्राह स्वर्गसदां मध्ये पातालेभ्यः समागतः

பாதாளங்களிலிருந்து மேலே வந்து நாரதர், சொர்க்கச் சபையின் நடுவில் கூறினார்—“சொர்க்கத்தை விடவும் பாதாளங்கள் மேலும் இனிமையானவை.”

Verse 41

आह्लादकारिणः शुभ्रा मणयो यत्र सुप्रभाः । नागांगाभरणप्रोताः पातालं केन तत्समम्

மனம் மகிழச் செய்யும் தூய வெண்மணிகள் அங்கே மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசிக்கின்றன; அவை நாகர்களின் உடல் ஆபரணங்களில் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன—அத்தகைய பாதாளத்திற்கு ஒப்பது எது?

Verse 42

दैत्यदानवकन्याभिरितश्चेतश्च शोभिते । पाताले कस्य न प्रीतिर्विमुक्तस्यापि जायते

தைத்தியர் தானவர்களின் கன்னியரால் எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதாளத்தில் யாருக்கு மகிழ்ச்சி எழாதிருக்கும்? ஆசைநீங்கிய (விமுக்தன்) ஒருவனுக்கும் அங்கே ஒரு வகை இன்பம் தோன்றுகிறது।

Verse 43

दिवार्करश्मयस्तत्र प्रभां तन्वंति नातपम् । शशिनश्च न शीताय निशि द्योताय केवलम्

அங்கே பகலில் சூரியக் கதிர்கள் வெப்பத் தாபமின்றி ஒளியையே பரப்புகின்றன; நிலவும் குளிர்க்காக அல்ல, இரவில் வெளிச்சத்திற்காக மட்டுமே உள்ளது।

Verse 44

यत्र न ज्ञायते कालो गतोपि दनुजादिभिः । वनानि नद्यो रम्याणि सदंभांसि सरांसि च

தனுஜர் முதலியோருக்கு யுகங்கள் கடந்தாலும் காலம் உணரப்படாத அங்கே, இனிய காடுகளும் நதிகளும் உள்ளன; எப்போதும் நீர் நிறைந்த ஏரிகளும் உள்ளன।

Verse 45

कलाः पुंस्को किलालापाः सुचैलानि शुचीनि च । भूषणान्यतिरम्याणि गंधाद्यमनुलेपनम्

அங்கே கலைகளும் இனிய உரையாடல்களும் உள்ளன; நுண்ணிய, தூய்மையான, ஒளிவிடும் ஆடைகளும்; மிக அழகிய அணிகலன்களும்; மணமிக்க அனுலேபன முதலிய பூச்சுகளும் உள்ளன।

Verse 46

वीणावेणुमृदंगादि निस्वनाः श्रुतिहारिणः । हाटकेशं महालिंगं यत्र वै सर्वकामदम्

அங்கே வீணை, வேணு, மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்களின் ஒலிகள் செவியைக் கவர்வன; மேலும் அங்கே ‘ஹாடகேச’ எனப்படும் மகாலிங்கம் உள்ளது; அது நிச்சயமாக எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது।

Verse 47

एतान्यन्यानि रम्याणि भोग्योग्यानि दानवैः । दैत्योरगैश्च भुज्यंते पातालांतरगोचरैः

இவையும் மேலும் பல இனிய, அனுபவிக்கத் தகுந்த போகங்கள் தானவர்களாலும், மேலும் பாதாளத்தின் பல பகுதிகளில் உலாவும் தைத்தியர் மற்றும் நாகர்களாலும் அனுபவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 48

पातालेभ्योपि वै रम्यं द्विज वर्षमिलावृतम् । रत्नसानुं समाश्रित्य परितः परिसंस्थितम्

ஓ இருபிறப்பாளனே! பாதாளங்களைவிடவும் இனிமையானது ‘இலாவ்ருத-வர்ஷம்’ எனப்படும் நாடு; அது ரத்தினமயமான மலைச்சரிவுகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு அமைந்துள்ளது।

Verse 49

सदा सुकृतिनो यत्र सर्वभोगभुजो द्विज । नवयौवनसंपन्ना नित्यं यत्र मृगीदृशः

ஓ இருபிறப்பாளனே! அங்கே புண்ணியவான்கள் எப்போதும் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவிக்கின்றனர்; அங்கே மான்விழியாளான பெண்கள் நிரந்தரமாகப் புதுயௌவனத்துடன் விளங்குகின்றனர்।

Verse 50

भोगभूमिरियं प्रोक्ता श्रेयो विनिमयार्जिता । भुज्यते त्वद्विधैर्लोकैस्तीर्थाभित्यक्त देहकैः

இது ‘போகபூமி’ எனப் புகழப்படுகிறது—மேன்மையான நன்மையைப் பரிமாறி பெற்றதுபோல்; தீர்த்தத்தில் உடலைத் துறந்த உம்மைப் போன்றோர் இதனை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 51

अक्लीबभाषिभिश्चापि पुत्रक्षेत्राद्यहीनकैः । परोपकारसंक्षीणसुखायुर्धनसंचयैः

இதையும் அவர்கள் அனுபவிக்கின்றனர்—கோழைத்தனமின்றி உரைப்போர், புதல்வர்-நிலம் முதலியவற்றில் குறைவில்லாதோர், மேலும் பிறர்க்கு உதவியால் இன்பம், ஆயுள், செல்வச் சேமிப்பு வளர்ந்தோர்।

Verse 52

संति द्वीपा ह्यनेका वै पारावारांतरस्थिताः । जंबूद्वीपसमो द्वीपो न क्वापि जगतीतले

பாராவாரப் பெருங்கடலின் இடைநடுவே பல தீவுகள் உள்ளன; ஆனால் உலகத் தரையில் எங்கும் ஜம்பூத்வீபத்துக்கு ஒப்பான தீவு இல்லை।

Verse 53

तत्रापि नववर्षाणि भारतं तत्र चोत्तमम् । कर्मभूमिरियं प्रोक्ता देवानामपिदुर्लभा

அந்த ஜம்பூத்வீபத்திலும் ஒன்பது வர்ஷங்கள் உள்ளன; அவற்றில் பாரதமே சிறந்தது. இது ‘கர்மபூமி’ எனப் புகழப்படுகிறது; தேவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 54

अष्टौ किंपुरुषादीनि देवभोग्यानि तानि तु । तेषु स्वर्गात्समागत्य रमंते त्रिदिवौकसः

கிம்புருஷம் முதலான மற்ற எட்டு வர்ஷங்கள் தேவர்களுக்கு இன்பநிலங்களாகும். ஸ்வர்கத்திலிருந்து வந்து திரிதிவவாசிகள் அவற்றில் மகிழ்ந்து விளையாடுவர்.

Verse 55

योजनानां सहस्राणि नवविस्तारतस्त्विदम् । भारतं प्रथमं वर्षं मेरोर्दक्षिणतः स्थितम्

இந்த பாரதவர்ஷம் அகலத்தில் ஒன்பதாயிரம் யோஜனங்கள். இது முதற் வர்ஷம்; மேரு மலையின் தெற்கில் அமைந்துள்ளது.

Verse 56

तत्रापि हिमविंध्याद्रेरंतरं पुण्यदं परम् । गंगायमुनयोर्मध्ये ह्यंतर्वेदी भुवः पराः

அதிலும் இமாலயம்–விந்தியம் மலைகளுக்கிடையிலுள்ள பகுதி மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பது. மேலும் கங்கை–யமுனை நடுவிலுள்ள ‘அந்தர்வேதி’ எனும் நிலப்பகுதி பூமியில் உயர்ந்தது.

Verse 57

कुरुक्षेत्रं हि सर्वेषां क्षेत्राणामधिकं ततः । ततोपि नैमिषारण्यं स्वर्गसाधनमुत्तमम्

குருக்ஷேத்திரம் எல்லாப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களிலும் மேலானது; அதற்கும் மேலாக நைமிஷாரண்யம் ஸ்வர்கப் பெறுதற்கான மிகச் சிறந்த சாதனமாகும்.

Verse 58

नैमिषारण्यतोपीह सर्वस्मिन्क्षितिमंडले । सर्वेभ्योपि हि तीर्थेभ्यस्तीर्थराजो विशिष्यते

நைமிஷாரண்யத்திற்கும் மேலாக, இந்தப் புவிமண்டலமெங்கும் ‘தீர்த்தராஜன்’ எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சிறப்பாக மேலோங்குகின்றான்.

Verse 60

यागाः सर्वे मया पूर्वं तुलया विधृता द्विज । तच्च तीर्थवरं रम्यं कामिकं कामपूरणात

ஓ த்விஜரே! முன்பு நான் எல்லா யாகங்களையும் தராசில் எடைபோட்டேன்; அப்போது ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதால் அந்த அழகிய சிறந்த தீர்த்தம் ‘காமிகம்’ எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

Verse 61

दृष्ट्वा प्रकृष्टयागेभ्यः पुष्टेभ्यो दक्षिणादिभिः । प्रयागमिति तन्नाम कृतं हरिहरादिभिः

தட்சிணை முதலியவற்றால் செழித்த மிகச் சிறந்த யாகங்களையும் விட அது மேலானது என்று கண்டு, ஹரி-ஹர முதலியோர் அதற்கு ‘ப்ரயாகம்’ எனப் பெயரிட்டனர்.

Verse 62

नाममात्रस्मृतेर्यस्य प्रयागस्य त्रिकालतः । स्मर्तुः शरीरे नो जातु पापं वसति कुत्रचित्

மூன்று காலங்களிலும் (காலை, நண்பகல், மாலை) பெயரளவில்கூட ப்ரயாகத்தை நினைப்பவரின் உடலில் பாவம் எப்போதும் எங்கும் தங்காது.

Verse 63

संति तीर्थान्यनेकानि पापत्राणकराणि च । न शक्तान्यधिकं दातुं कृतैनः परिशुद्धितः

பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவை பாவத்திலிருந்து காக்கும். ஆனால் செய்த பாவங்கள் முழுமையாகத் தூய்மையடைவதற்கு அப்பால் மேலதிகத் தூய்மை அளிக்க அவை வல்லவை அல்ல.

Verse 64

जन्मांतरेष्वसंख्येषु यः कृतः पापसंचयः । दुष्प्रणोद्यो हि नितरां व्रतैर्दानैस्तपोजपैः

எண்ணற்ற பிறவிகளில் சேர்த்த பாவச் சேர்க்கை மிகக் கடினமாக நீங்குவது; விரதம், தானம், தவம், ஜபம் ஆகியவற்றாலும் அதை அகற்றுதல் மிகவும் அரிது.

Verse 65

स तीर्थराजगमनोद्यतस्य शुभजन्मनः । अंगेषु वेपतेऽत्यंतं द्रुमो वातहतो यथा

தீர்த்தராஜனை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கிய அந்த நல்வம்சத்தவன் உடல் உறுப்புகள் மிகுந்து நடுங்கும்—காற்றால் அசையும் மரம்போல்.

Verse 66

ततः क्रांतार्धमार्गस्य प्रयाग दृढचेतसः । पुंसः शरीरान्निर्यातुमपेक्षेत पदांतरम्

அப்போது, ஓ பிரயாகா! உறுதியான மனத்துடன் அந்த மனிதன் பாதி வழி கடந்தவுடன், அவன் பாவம் உடலிலிருந்து வெளியேறத் தயாராகி, அடுத்த அடியை மட்டும் எதிர்பார்க்கும்.

Verse 67

भाग्यान्नेत्रातिथीभूते तीर्थराजे महात्मनः । पलायते द्रुततरं तमः सूर्योदये यथा

பாக்கியத்தால் தீர்த்தராஜன் அந்த மகாத்மாவின் கண்களுக்கு விருந்தினனாகத் தோன்றும் போது, இருள் சூரியோதயத்தில் போல இன்னும் வேகமாக ஓடிப்போகும்.

Verse 68

सप्तधातुमयी भूततनौ पापानि यानि वै । केशेषु तानि तिष्ठंति वपनाद्यांति तान्यपि

ஏழு தாதுக்களால் ஆன உடலில் உள்ள பாவங்கள் அனைத்தும் தலைமுடியில் தங்குகின்றன; மொட்டையடித்தால் அவையும் நீங்குகின்றன।

Verse 69

स्वर्गदोमोक्षदश्चैव सर्वकामफलप्रदः । प्रयागस्तन्महत्क्षेत्रं तीर्थराज इति स्मृतः

சுவர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளித்து, எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனையும் தரும் அந்த மகாக்ஷேத்திரமான பிரயாகம் ‘தீர்த்தராஜன்’ எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 70

पुण्यराशिं च विपुलं पुण्यान्भोगान्यथेप्सितान् । स्वर्गं प्राप्नोति तत्पुण्यान्निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्

அந்தப் புண்ணியத்தால் பெரும் புண்ணியக் குவியலும், விரும்பிய தர்மமான இன்பங்களும் கிடைத்து, சுவர்க்கம் அடைகிறான்; ஆனால் ஆசையற்றவன் அதே புண்ணியத்தால் மோக்ஷம் பெறுவான்।

Verse 71

स्नायाद्योभिलषन्मोक्षं कामानन्यान्विहाय च । सोपि मोक्षमवाप्नोति कामदात्तीर्थराजतः

மோக்ஷத்தை நாடி பிற ஆசைகளை விட்டு இங்கு நீராடுபவன், வரம் அளிக்கும் தீர்த்தராஜனிடமிருந்து மோக்ஷம் பெறுவான்।

Verse 72

तीर्थराजं परित्यज्य योऽन्यस्मात्काममिच्छति । भारताख्ये महावर्षे स कामं नाप्नुयात्स्फुटम्

தீர்த்தராஜனை விட்டு வேறிடத்தில் ஆசை நிறைவேற வேண்டும் என்று நாடுபவன், பாரதம் எனும் இந்த மகாவர்ஷத்திலேயும் அந்த ஆசையைத் தெளிவாகப் பெறமாட்டான்।

Verse 73

सत्यलोके प्रयागे च नांतरं वेद्म्यहं द्विज । तत्र ये शुभकर्माणस्ते मल्लोकनिवासिनः

ஓ த்விஜரே! சத்தியலோகம் மற்றும் பிரயாகம் இவற்றில் நான் வேறுபாடு ஒன்றும் அறியேன். அங்கே நற்கர்மம் செய்பவர்கள் என் தெய்வீக லோகத்தில் வாசிப்பர்.

Verse 74

तीर्थाभिलाषिभिर्मर्त्यैस्सेव्यं तीर्थांतरं नहि । अन्यत्र भूमिवलये तीर्थराजात्प्रया गतः

யாத்திரை விரும்பும் மனிதர்களுக்கு, பூமிவட்டத்தில் தீர்த்தராஜன் பிரயாகத்தைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்த்தத்தையும் நாட வேண்டியதில்லை.

Verse 75

यथांतरं द्विजश्रेष्ठ भूपेत्वितरसेवके । दृष्टांतमात्रं कथितं प्रयागेतर तीर्थयोः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! அரசனுக்கும் பிறர்சேவகனுக்கும் எவ்வளவு வேறுபாடு உள்ளதோ, அதுபோல பிரயாகமும் பிற தீர்த்தங்களும் இடையிலான வேறுபாடு எடுத்துக்காட்டாகவே கூறப்பட்டது.

Verse 76

यथाकथंचित्तीर्थेऽस्मिन्प्राणत्यागं करोति यः । तस्यात्मघातदोषो न प्राप्नुयादीप्सितान्यपि

இந்தத் தீர்த்தத்தில் எவ்விதமாகவாயினும் உயிர் துறப்பவன், தற்கொலைத் தோஷத்தை அடையான்; மாறாக அவன் விரும்பிய பயன்களையும் பெறுவான்.

Verse 77

यस्य भाग्यवतश्चात्र तिष्ठंत्यस्थीन्यपि द्विज । न तस्य दुःखलेशोपि क्वापि जन्मनि जायते

ஓ த்விஜரே! பாக்கியவானின் எலும்புகள் கூட இங்கே தங்கினால், அவனுக்கு எந்தப் பிறவியிலும் துன்பத்தின் சிறுதுளியும் உண்டாகாது.

Verse 78

ब्रह्महत्यादि पापानां प्रायश्चित्तं चिकीर्षुणा । प्रयागं विधिवत्सेव्यं द्विजवाक्यान्न संशयः

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களுக்கு பிராயச்சித்தம் செய்ய விரும்புவோர் விதிப்படி பிரயாகத் தீர்த்தத்தைச் சேவிக்க வேண்டும்—இது த்விஜர்களின் வாக்கு; ஐயமில்லை।

Verse 79

किं बहूक्तेन विप्रेंद्र महोदयमभीप्सुना । सेव्यं सितासितं तीर्थं प्रकृष्टं जगतीतले

விப்ரேந்திரரே! மேலும் சொல்ல வேண்டியது என்ன? மாபெரும் செழிப்பு விரும்புவோர், பூமியில் சிறந்த சீதாசிதத் தீர்த்தத்தைச் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 80

प्रयागतोपि तीर्थेशात्सर्वेषु भुवनेष्वपि । अनायासेन वै मुक्तिः काश्यां देहावसानतः

தீர்த்தேசனான பிரயாகத்தையும் மீறி, எல்லா உலகங்களிலும் கூட, காசியில் உடல் முடிவுற்றால் எளிதாகவே முக்தி கிடைக்கும்।

Verse 81

प्रयागादपि वै रम्यमविमुक्तं न संशयः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्स्वयं समधितिष्ठति

பிரயாகத்தைவிடவும் இனிமையானது அவிமுக்தம்—இதில் ஐயமில்லை—ஏனெனில் அங்கு விஸ்வேஸ்வரர் தாமே நேரில் தங்கியிருக்கிறார்।

Verse 82

अविमुक्तान्महाक्षेत्राद्विश्वेश समधिष्ठितात् । न च किंचित्क्वचिद्रम्यमिह ब्रह्मांडगोलके

விஸ்வேசர் ஆட்சி கொண்ட அந்த மகாக்ஷேத்ரமான அவிமுக்தத்தைவிட, இந்த பிரம்மாண்ட வட்டத்தில் எங்கும் அதைவிடச் சிறந்த இனிய இடம் இல்லை।

Verse 83

अविमुक्तमिदं क्षेत्रमपि ब्रह्मांडमध्यगम् । ब्रह्मांडमध्ये न भवेत्पंचक्रोशप्रमाणतः

இந்த அவிமுக்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் பிரம்மாண்டத்தின் நடுவிலும் நிலைபெற்றுள்ளது. பிரம்மாண்டத்தில் ஐந்து க்ரோச அளவிற்கு இணையானது வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 84

यथायथा हि वर्धेत जलमेकार्णवस्य च । तथातथोन्नयेदीशस्तत्क्षेत्रं प्रलयादपि

ஏகார்ணவத்தின் நீர் எவ்வெவ்வளவு உயருகிறதோ, அவ்வவ்வளவு ஈசன் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தையும் உயர்த்தி நிறுத்துகின்றான்—பிரளயத்திலும் கூட.

Verse 85

क्षेत्रमेतत्त्रिशूलाग्रे शूलिनस्तिष्ठति द्विज । अंतरिक्षेन भूमिष्ठं नेक्षंते मूढबुद्धयः

ஓ த்விஜனே! சூலதாரியான சிவனின் திரிசூலத்தின் முனையில் இந்தக் க்ஷேத்திரம் தங்கியுள்ளது. பூமியில் இருந்தாலும், அந்தரிக்ஷ-ஸ்வரூபமாதலால் மூடபுத்தியினர் இதைக் காணார்.

Verse 86

सदा कृतयुगं चात्र महापर्वसदाऽत्र वै । न ग्रहाऽस्तोदयकृतो दोषो विश्वेश्वराश्रमे

இங்கே எப்போதும் க்ருதயுகமே; இங்கே நித்தமும் மகாபர்வமே. விஸ்வேஸ்வரரின் ஆச்ரமத்தில் கிரகங்களின் அஸ்த-உதயத்தால் எந்தத் தோஷமும் உண்டாகாது.

Verse 87

सदा सौम्यायनं तत्र सदा तत्र महोदयः । सदैव मंगलं तत्र यत्र विश्वेश्वरस्थितिः

அங்கே எப்போதும் சௌம்யாயனமே; அங்கே எப்போதும் மகோதயமே. எங்கே விஸ்வேஸ்வரர் உறைகிறாரோ, அங்கே நித்தமும் மங்களமே.

Verse 88

यथाभूमितले विप्र पुर्यः संति सहस्रशः । तथा काशी न मंतव्या क्वापि लोकोत्तरात्वियम्

ஓ விப்ரரே! பூமித்தளத்தில் ஆயிரமாயிரம் நகரங்கள் இருந்தாலும், காசியை எங்கும் அவற்றில் ஒன்றாக மட்டும் எண்ணாதே; இப்புரி உண்மையிலே லோகோத்தரமானது.

Verse 89

मया सृष्टानि विप्रेंद्र भुवनानि चतुर्दश । अस्याः पुर्या विनिर्माता स्वयं विश्वेश्वरः प्रभुः

ஓ விப்ரேந்திரரே! என்னால் பதினான்கு புவனங்கள் படைக்கப்பட்டன; ஆனால் இப்புரியின் நிர்மாதா ஸ்வயமாகப் பிரபு விஸ்வேஸ்வரரே.

Verse 90

पुरा यमस्तपस्तप्त्वा बहुकालं सुदुष्करम् । त्रैलोक्याधिकृतिं प्राप्तस्त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम्

பண்டைக் காலத்தில் யமன் நீண்ட காலம் மிகக் கடினமான தவம் செய்து, மும்முலக அதிகாரத்தைப் பெற்றபின்பும் வாராணசி புரியை விட்டு விலகிச் சென்றான்.

Verse 91

चराचरस्य सर्वस्य यानि कर्माणि तानि वै । गोचरे चित्रगुप्तस्य काशीवासिकृतादृते

அசையும் அசையாத அனைத்துலகின் செயல்கள் எல்லாம் சித்ரகுப்தனின் கணக்கில் வரும்; ஆனால் காசியில் வாசிப்பவன் செய்த கர்மங்கள் மட்டும் அதற்கு அப்பாற்பட்டவை.

Verse 92

प्रवेशो यमदूतानां न कदाचिद्द्विजोत्तम । मध्ये काशीपुरी क्वापि रक्षिणस्तत्र तद्गणाः

ஓ த்விஜோத்தமரே! யமதூதர்கள் எந்நேரமும் காசிபுரியின் நடுவில் நுழையார்; அங்கே சிவனுடைய கணங்களே காவலர்களாக நிற்கின்றனர்.

Verse 93

स्वयं नियंता विश्वेशस्तत्र काश्यां तनुत्यजाम् । तत्रापि कृतपापानां नियंता कालभैरवः

காசியில் உடலைத் துறப்போர்க்கு பரம நியந்தா தாமே விஸ்வேசர் (சிவன்). ஆனால் அங்கேயும் பாவம் செய்பவர்களை கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்துபவர் காலபைரவர்.

Verse 94

तत्र पापं न कर्तव्यं दारुणा रुद्रयातना । अहो रुद्रपिशाचत्वं नरकेभ्योपि दुःसहम्

ஆகையால் அந்தப் புனிதத் தலத்தில் பாவம் செய்யக் கூடாது; ருத்ரனின் தண்டனை மிகக் கொடுமையானது. ‘ருத்ர-பிசாசு’ ஆகுதல் நரகங்களைவிடவும் தாங்க முடியாதது.

Verse 95

पापमेव हि कर्तव्यं मतिरस्ति यदीदृशी । सुखेनान्यत्र कर्तव्यं मही ह्यस्ति महीयसी

ஒருவனின் மனம் உண்மையிலேயே பாவம் செய்யவே சாய்ந்திருந்தால், அந்தப் பாவத்தை வேறெங்காவது எளிதில் செய்து கொள்ளட்டும்—பூமி மிகப் பெரிது. (காசியில் அல்ல.)

Verse 96

अपि कामातुरो जंतुरेकां रक्षति मातरम् । अपि पापकृता काशी रक्ष्या मोक्षार्थिनैकिका

காமத்தால் கலங்கும் உயிரும் தன் ஒரே தாயைக் காக்கும். அதுபோல பாவம் நிகழ்ந்தாலும், மோக்ஷத்தை நாடுபவன் காசியையே காத்திட வேண்டும்.

Verse 97

परापवादशीलेन परदाराभिलाषिणा । तेन काशी न संसेव्या क्व काशी निरयः क्व सः

பிறரைப் பழிக்கும் இயல்பும் பிறன் மனைவியின்மேல் ஆசையும் உடையவன் காசியைச் சேரக் கூடாது. காசிக்கு நரகத்துடன் என்ன தொடர்பு? அத்தகையவனுக்கு காசியுடன் என்ன தொடர்பு?

Verse 98

अभिलष्यंति ये नित्यं धनं चात्र प्रतिग्रहैः । परस्वं कपटैर्वापि काशी सेव्या न तैर्नरैः

இங்கே எப்போதும் தானம்-பிரதிகிரகத்தால் செல்வத்தை ஆசைப்படுவோரும், வஞ்சகத்தால் பிறருடைய செல்வத்தைப் பறிக்க விரும்புவோரும்—அத்தகையோர் காசியைச் சேவிக்கக் கூடாது।

Verse 99

परपीडाकरं कर्म काश्यां नित्यं विवर्जयेत् । तदेव चेत्किमत्र स्यात्काशीवासो दुरात्मनाम्

காசியில் பிறருக்கு துன்பம் தரும் செயலை எப்போதும் விலக்க வேண்டும். இங்கேயே அதே துன்பத்தைச் செய்தால், தீய மனத்தார்க்கு காசிவாசம் என்ன பயன் தரும்?

Verse 100

त्यक्त्वा वैश्वेश्वरीं भक्तिं येऽन्यदेवपरायणाः । सर्वथा तैर्न वस्तव्या राजधानी पिनाकिनः

வைஶ்வேஶ்வரரின் பக்தியை விட்டுவிட்டு பிற தெய்வங்களில் பற்றுடையோர்—பினாகியின் (சிவனின்) தலைநகரில் எவ்விதத்திலும் வசிக்கக் கூடாது।

Verse 110

न योगेन विना ज्ञानं योगस्तत्त्वार्थशीलनम् । गुरूपदिष्टमार्गेण सदाभ्यासवशेन च

யோகமின்றி உண்மையான ஞானம் இல்லை. யோகம் என்பது தத்துவார்த்தத்தை ஒழுங்குடன் தியானித்து ஆராய்தல்—குரு உபதேசித்த வழியில், இடையறா பயிற்சியால் நிலைபெறுவது.

Verse 114

उक्तेति विररामाजः शृण्वतोर्गणयोस्तयोः । सोपि प्रमुदितश्चाभूच्छिवशर्मा महामनाः

‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி மதிப்பிற்குரியவர் மௌனமானார்; அந்த இரு கணங்களும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது மகாமனத்தையுடைய சிவசர்மாவும் பேரானந்தம் அடைந்தான்।