Adhyaya 28

Verse 1

उमोवाच । किंचित्प्रष्टुमना नाथ स्वसंदेहापनुत्तये । वद खेदो यदि न ते त्रिकालज्ञानकोविद

உமா கூறினாள்—ஹே நாதா! என் சந்தேகத்தை நீக்குவதற்காக நான் சிறிது கேட்க விரும்புகிறேன். உமக்கு சிரமமில்லையெனில் கூறுவீராக, ஹே முக்கால ஞானத்தில் தேர்ந்தவரே.

Verse 2

तदा भगीरथो राजा क्व क्व भागीरथी तदा । यदा विष्णुस्तपस्तेपे चक्रपुष्करिणी तटे

அப்போது அரசன் பகீரதன் எங்கே இருந்தான், மேலும் அந்த நேரத்தில் பகீரதி (கங்கை) எங்கே இருந்தாள்—விஷ்ணு சக்கர-புஷ்கரிணி கரையில் தவம் செய்தபோது?

Verse 3

शिव उवाच । संदेहोऽत्र न कर्तव्यो विशालाक्षि सदामले । श्रुतौ स्मृतौ पुराणेषु कालत्रयमुदीर्यते

சிவன் கூறினான்—ஓ விசாலாட்சி, எப்போதும் நிர்மலையானவளே! இங்கே ஐயம் கொள்ளாதே. ஸ்ருதி, ஸ்ம்ருதி, புராணங்களில் முக்காலமும் உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 4

भूतं भावि भवच्चापि संशयं मा वृथा कृथाः । इत्युक्त्वा पुनराहेशो गंगामाहात्म्यमुत्तमम्

கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது—இவற்றில் வீணாக ஐயம் கொள்ளாதே. இவ்வாறு சொல்லி, ஈசன் மீண்டும் கங்கையின் உத்தம மஹாத்மியத்தை உரைத்தான்.

Verse 5

अगस्त्य उवाच । पार्वतीनंदन पुनर्द्युनद्याः परितो वद । महिमोक्तो हरौ यद्वद्देवदेवेन वै तदा

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ பார்வதீநந்தனே! திவ்ய நதி (கங்கை) பற்றி மீண்டும் முழுமையாகச் சொல்வாயாக; அப்போது தேவர்களின் தேவன் ஹரியிடம் எவ்வாறு அவளது மகிமையை உரைத்தானோ அதுபோல.

Verse 6

स्कंद उवाच । मुनऽत्र मैत्रावरुणे यथा देवेन भाषितम् । शुणु त्रिपथगामिन्या माहात्म्यं पातकापहम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ மைத்ராவருண முனிவரே! தேவன் எவ்வாறு உரைத்தானோ அதேபடி இங்கே கேளும்; திரிபதகாமினி (கங்கை) யின் பாவநாசக மஹாத்மியம்.

Verse 7

त्रिस्रोतसं समासाद्य सकृत्पिंडान्ददाति यः । उद्धृताः पितरस्तेन भवांभोधेस्तिलोदकैः

யார் திரிஸ்ரோதை (கங்கை) யை அணைந்து ஒருமுறை கூட பிண்டதானம் செய்கிறாரோ, அவர் அளிக்கும் எள்ளுநீர் தர்ப்பணத்தால் அவரது பித்ருக்கள் பவசாகரத்திலிருந்து உயர்த்தப்படுவர்.

Verse 8

यावंतश्च तिला मर्त्यैर्गृहीता पितृकर्मणि । तावद्वर्षसहस्राणि पितरः स्वर्गवासिनः

மனிதர்கள் பித்ருகர்மத்தில் எத்தனை எள்ளுத் தானியங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்களோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பித்ருக்கள் ஸ்வர்கத்தில் வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 9

देवाः सपितरो यस्माद्गंगायां सर्वदा स्थिताः । आवाहनं विसर्गं च तेषां तत्र ततो नहि

தேவர்கள் பித்ருக்களுடன் எப்போதும் கங்கையில் நிலைத்திருப்பதால், அங்கே அவர்களை ஆவாஹனம் செய்வதோ விடைபெறச் செய்வதோ தேவையில்லை।

Verse 10

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । गुरु श्वशुर बंधूनां ये चान्ये बांधवा मृताः

தந்தை வம்சத்தில் இறந்தவர்களும், அதுபோலத் தாய் வம்சத்தில் இறந்தவர்களும்; குரு, மாமனார், உறவினர் மற்றும் பிற பந்துக்கள் ஆகியோரில் மறைந்தவர்களும்—(அனைவரும் சேர்க்கப்படுவர்)।

Verse 11

अजातदंता ये केचिद्ये च गर्भे प्रपीडिताः । अग्निविद्युच्चोरहता व्याघ्रदंष्ट्रिभिरेव च

பற்கள் முளைக்கும் முன்பே இறந்தவர்களும், கருவில் துன்புற்று அழிந்தவர்களும்; தீ, மின்னல் அல்லது திருடர்களால் கொல்லப்பட்டவர்களும், புலியின் பற்களால் கிழிக்கப்பட்டவர்களும்—(அனைவரும் நினைவுகூரப்படுவர்)।

Verse 12

उद्बंधन मृता ये च पतिता आत्मघातकाः । आत्मविक्रयिणश्चोरा ये तथाऽयाज्ययाजकाः

தூக்கில் இறந்தவர்களும், பதிதர்களும், தற்கொலை செய்தவர்களும்; தம்மைத் தாமே விற்றவர்களும், திருடர்களும், தகாத யாகங்களில் யாஜகமாக இருந்தவர்களும்—(அனைவரும் சேர்க்கப்படுவர்)।

Verse 13

रसविक्रयिणो ये च ये चान्ये पापरोगिणः । अग्निदा गरदाश्चैव गोघ्नाश्चैव स्ववंशजाः

மதுவினை முதலான மயக்கப் பானங்களை விற்போர், மேலும் பாபநோயால் பீடிக்கப்பட்டோர்; தீவைத்தோர், விஷமிட்டோர், கோவதை செய்தோர்—தம் வம்சத்தில் பிறந்தவராயினும்—அவர்களும் (இதில்) அடங்குவர்।

Verse 14

असिपत्रवने ये च कुंभीपाके च ये गताः । रौरवेप्यंधतामिस्रे कालसूत्रे च ये गताः

அசிபத்ரவனம், கும்பீபாகம் ஆகிய நரகங்களுக்கு சென்றோர்; ரௌரவம், அந்ததாமிஸ்ரம், காலசூத்திரம் சென்றோரும்—அவர்களும் (இதில்) சேர்க்கப்படுவர்।

Verse 15

जात्यंतरसहस्रेषु भ्राम्यंते ये स्वकर्मभिः । ये तु पक्षिमृगादीनां कीटवृक्षादि वीरुधाम्

தம் கர்மத்தால் உந்தப்பட்டு ஆயிரம் பிறப்புகளில் அலைவோர்; பறவைகள், மிருகங்கள் முதலியவற்றின் கருப்பைகளில் புகுந்தோர், மேலும் பூச்சி, மரம், கொடியாக ஆனோரும்—அனைவரும் (இதில்) அடங்குவர்।

Verse 16

योनिं गतास्त्वसंख्याताः संख्यातानामशोभनाः । प्रापिता यमलोकं तु सुघोरैर्यमकिंकरैः

எண்ணற்ற உயிர்கள் பலவகை யோனிகளில் புகுந்தனர்—எண்ணப்பட்டவர்களிலும் அசிங்கமானோர்; அவர்களை மிகக் கொடிய யமகிங்கரர்கள் யமலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 17

येऽबांधवा बांधवा वा येऽन्यजन्मनि बांधवाः । येपि चाज्ञातनामानो ये चापुत्राः स्वगोत्रजाः

அவர்கள் உறவில்லாதவராயினும் உறவினராயினும், அல்லது பிறப்பொன்றில் உறவினராயிருந்தவராயினும்; பெயர் அறியப்படாதோர், மேலும் தம் கோத்திரத்தில் மகனின்றி மறைந்தோர்—அவர்களும் (இதில்) அடங்குவர்।

Verse 18

विषेण च मृता वै ये ये वै शृंगिभिराहताः । कृतघ्नाश्च गुरुघ्नाश्च ये च मित्रद्रुहस्तथा

விஷத்தால் இறந்தவர்கள், கொம்புடைய மிருகங்களால் குத்தப்பட்டு இறந்தவர்கள், நன்றிக்கெட்டவர்கள், குருவைக் கொன்றவர்கள், நண்பரைத் துரோகித்தவர்கள்—இவர்களும் இங்கே (காசியின் மீட்பரிதிகளின் சூழலில்) கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 19

स्त्री बालघातका ये च ये च विश्वासघातकाः । असत्यहिंसानिरता सदा पापरताश्च ये

பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கொல்வோர், நம்பிக்கையைத் துரோகிப்போர், பொய்யும் வன்முறையும் பற்றியோர், எப்போதும் பாவத்தில் மகிழ்வோர்—இவர்களும் இங்கே (இந்த உபதேசத்தில்) சேர்க்கப்படுகின்றனர்.

Verse 20

अश्वविक्रयिणो ये च परद्रव्यहराश्च ये । अनाथाः कृपणा दीना मानुष्यं प्राप्तुमक्षमाः

குதிரை விற்போர், பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடுவோர், மேலும் ஆதரவற்றவர்களாய், வறியவர்களாய், தாழ்ந்தவர்களாய் மனிதப் பிறவி அடைய இயலாதவர்களாய் இருப்போர்—இவர்களும் இங்கே (கூறப்படுகின்றனர்).

Verse 21

तर्पिता जाह्नवीतोयैर्नरेण विधिना सकृत् । प्रयांति स्वर्गतिं तेपि स्वर्गिणो मुक्तिमाप्नुयुः

ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரால் ஒருவர் விதிப்படி ஒருமுறை கூட தர்ப்பணம் செய்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினால், அவர்களும் சொர்க்ககதியை அடைவர்; சொர்க்கத்தில் இருந்து இறுதியில் முக்தியையும் பெறுவர்.

Verse 22

एतान्मंत्रान्समुच्चार्य यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । श्राद्धं पिंडप्रदानं च स विधिज्ञ इहोच्यते

இந்த மந்திரங்களை முறையாக உச்சரித்து பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்து, மேலும் ஸ்ராத்தமும் பிண்டப் பிரദானமும் செய்பவன்—இங்கே விதி அறிந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 23

कामप्रदानि तीर्थानि त्रैलोक्ये यानि कानिचित् । तानि सर्वाणि सेवंते काश्यामुत्तरवाहिनीम्

மூவுலகிலும் உள்ள ஆசை நிறைவேற்றும் தீர்த்தங்கள் யாவையும், அவை அனைத்தும் காசியில் ஓடும் உத்தரவாஹினி கங்கையைச் சேவித்து வழிபடுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 24

स्वःसिंधुः सर्वतः पुण्या ब्रह्महत्यापहारिणी । काश्यां विशेषतो विष्णो यत्र चोत्तरवाहिनी

வான்நதி கங்கை எங்கும் புனிதமானவள்; பிரம்மஹத்தி பாவத்தையும் நீக்குவாள். ஆனால், ஓ விஷ்ணுவே, காசியில் அவள் உத்தரவாஹினியாக ஓடும் இடத்தில் அவள் சிறப்பாக மிகப் புண்ணியமயமானவள்।

Verse 25

गायंति गाथामेतां वै दैवर्षिपितरोगणाः । अपि दृग्गोचरा नः स्यात्काश्यामुत्तरवाहिनी

தெய்வரிஷிகளும் பித்ருகணங்களும் இதே கீதத்தைப் பாடுகின்றனர்—“காசியின் உத்தரவாஹினி எங்கள் கண்களுக்கு நேரில் தோன்றட்டும்.”

Verse 26

यत्रत्यामृतसंतृप्तास्तापत्रितयवर्जिताः । स्याम त्वमृतमेवाद्धा विश्वनाथप्रसादतः

அங்கே அந்த அமிர்தத்தால் நிறைவு பெற்று, மூவகைத் தாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு, விஸ்வநாதரின் அருளால் நாங்கள் உண்மையிலேயே அமரராவோமாக।

Verse 27

गंगैव केवला मुक्त्यै निर्णीता परितो हरे । अविमुक्ते विशेषेण ममाधिष्ठानगौरवात्

ஓ ஹரியே, கங்கை மட்டுமே எல்லாத் திசைகளிலும் மோக்ஷத்திற்கான நேரடி சாதனமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டாள்; அவிமுக்தம் (காசி) எனும் இடத்தில் என் வாசத்தின் மகிமையால் அவள் சிறப்பாக மோக்ஷம் அளிப்பவள்।

Verse 28

ज्ञात्वा कलियुगं घोरं गंगाभक्तिः सुगोपिता । न विंदतिं जना गंगां मुक्तिमागैर्कदायिकाम्

கலியுகத்தின் கொடுமையை அறிந்து கங்காபக்தி நன்கு மறைக்கப்பட்டது; முக்தி மார்க்கத்தை அளிப்பவளான கங்கையை மக்கள் காண்பதில்லை.

Verse 29

अनेकजन्मनियुतं भ्राम्यमाणस्तु योनिषु । निर्वृतिं प्राप्नुयात्कोत्र जाह्नवीभजनं विना

எண்ணற்ற பிறவிகள் யோனிகளில் அலைவான், ஜாஹ்னவி (கங்கை) வழிபாடு இன்றி எங்கே நிம்மதியை அடைவான்?

Verse 30

नराणामल्पबुद्धीनामेनो विक्षिप्तचेतसाम् । गंगेव परमं विष्णो भेषजं भवरोगिणाम्

ஓ விஷ்ணுவே! குறைந்த அறிவும் பாவத்தால் சிதறிய மனமும் உடைய மனிதர்க்கு, பவ நோயால் வாடுவோரின் உத்தம மருந்து கங்கை ஒருத்தியே.

Verse 31

खंडस्फुटितसंस्कारं गंगातीरे करोति यः । मम लोके चिरं कालं तस्याक्षय सुखं हरे

ஓ ஹரியே! கங்கைத் தீரத்தில் முறிந்ததோ குறைந்ததோ ஆன சடங்குகளையும் செய்பவன், என் லோகத்தில் நீண்ட காலம் அழியாத இன்பத்தை அனுபவிப்பான்.

Verse 32

गंतुमुद्दिश्य यो गंगां परार्थस्वार्थमेव वा । न गच्छति परं मोहात्स पतेत्पितृभिः सह

பிறர்க்காகவோ தமக்காகவோ கங்கைக்கு செல்ல எண்ணி புறப்பட்டும், மயக்கத்தால் செல்லாமல் நிற்பவன், பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து வீழ்வான்.

Verse 33

सर्वाणि येषां गांगेयैस्तोयैः कृत्यानि देहिनाम् । भूमिस्था अपि ते मर्त्या अमर्त्या एव वै हरे

ஹே ஹரி! யாருடைய உடலுடையோரின் எல்லாச் சடங்குகளும் கங்கைநீரால் செய்யப்படுகின்றனவோ, அவர்கள் பூமியில் மானிடராக இருந்தாலும் உண்மையில் அமரர்போல் அமரத்தன்மை உடையவர்களே ஆவர்।

Verse 34

चरमेपि वयोभागे स्वःसिंधुं यो निषेवते । कृत्वाप्येनांसि बहुशः सोपि यायाच्छुभां गतिम्

வாழ்க்கையின் இறுதிக் காலத்திலும் யார் ஸ்வர்க-நதியான கங்கையை நாடி சேவிக்கிறாரோ, அவர் பலமுறை பாவம் செய்திருந்தாலும் கூட நல்வழி (சுபகதி) அடைவார்।

Verse 35

यावदस्थि मनुष्याणां गंगातोयेषु तिष्ठति । तावदब्दसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते

மனிதனின் எலும்பு கங்கைநீரில் எத்தனை காலம் தங்கியிருக்கிறதோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।

Verse 36

विष्णुरुवाच । देवदेवजगन्नाथ जगतां हितकृत्प्रभो । कीकसं चेत्पतेद्दैवाद्दुर्वृत्तस्य दुरात्मनः

விஷ்ணு கூறினார்— தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, உலகங்களின் நலன் செய்பவனே, பிரபுவே! தெய்வவசத்தால் தீயொழுக்கமுடைய துராத்மனின் எலும்பு (அங்கே) விழுந்தால்…

Verse 37

जले द्युनद्या निष्पापे कथं तस्य परा गतिः । अपमृत्यु विपन्नस्य तदीश विनिवेद्यताम्

பாவநாசகமான ஸ்வர்க-நதியின் நீரில் (அவனது அவசேஷம்) இருந்தால் அவனுடைய பரமகதி எது? மேலும் அகாலமரணத்தால் இறந்தவனுக்கான நிலையும்—ஹே ஈசா—விளக்கப்படுக।

Verse 38

महेश्वर उवाच । अत्रार्थे कथयिष्यामि पुरावृत्तमधोक्षज । शृणुष्वैकमना विष्णो वाहीकस्य द्विजन्मनः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—ஹே அதோக்ஷஜ (விஷ்ணு)! இச்சம்பந்தமாக நான் ஒரு பழம்பெரும் வரலாற்றை உரைப்பேன். ஹே விஷ்ணுவே! ஒருமனத்துடன் வாஹீகன் எனும் இருபிறப்பாளனின் கதையை கேள்.

Verse 39

पुरा कलिंगविषये द्विजो लवणविक्रयी । संध्यास्नानविहीनश्च वेदाक्षरविवर्जितः

முன்னொரு காலத்தில் கலிங்க நாட்டில் உப்பு விற்று வாழ்ந்த ஒரு இருபிறப்பாளன் இருந்தான். அவன் சந்த்யாவந்தனம், நித்திய ஸ்நானம் இவற்றின்றி இருந்தான்; வேத மந்திர அక్షர ஜபத்தையும் கைவிட்டான்.

Verse 40

वाहीको नामतो यज्ञसूत्रमात्रपरिग्रहः । परिग्रहश्च तस्यासीत्कौविंदी विधवा नवा

அவன் பெயர் வாஹீகன்; அவனுடைய ஒரே ‘உடைமை’ யஜ்ஞோபவீதம் மட்டுமே. அவனுடைய பற்றுப்பாசம் இளமையான கௌவிந்தி—நெசவாளர் குலத்தைச் சேர்ந்த விதவை—அவளிடமே இருந்தது.

Verse 41

दुर्भिक्षपीडितेनाथ वृषलीपतिना विना । प्राणाधारं तदा तेन देशाद्देशांतरं ययौ

பின்னர் பஞ்சத்தால் வாடி, அந்த சூத்ரப் பெண்ணின் கணவரிடமிருந்து பிரிந்து, உயிர் தாங்கும் உணவுக்காக நாடு நாடாகச் சென்றான்.

Verse 42

मध्येऽथ दंडकारण्यं क्षुत्क्षामः संगवर्जितः । व्याघ्रेण घातितस्तत्र नरमांसप्रियेण सः

வழியில் தண்டகாரண்யத்தின் நடுவே, பசியால் மெலிந்து துணையின்றி இருந்த அவன், அங்கே மனிதமாமிசம் விரும்பும் புலியால் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 43

तस्य वामपदं गृध्रो गृहीत्वोदपतत्ततः । मांसाशिनाऽन्य गृध्रेण तस्य युद्धमभूद्दिवि

ஒரு கழுகு அவனது இடது காலைப் பற்றிக்கொண்டு மேலே பறந்தது. அப்போது வானத்தில் அந்த மாமிச உண்ணிக்கும் மற்றொரு கழுகுக்கும் இடையே போர் மூண்டது.

Verse 44

गृध्रयोरामिषं गृध्न्वोः परस्परजयैषिणोः । अवापतत्पादगुल्फं कंकचंचुपुटात्तदा

மாமிசத்தின் மீது ஆசை கொண்டு, ஒன்றை ஒன்று வெல்ல விரும்பிய அந்த கழுகுகளின் அலகிலிருந்து அந்தப் பாதமும் கணுக்காலும் கீழே விழுந்தன.

Verse 45

तस्य वाहीक विप्रस्य व्याघ्रव्यापादितस्य ह । मध्ये गंगं दैवयोगादपतद्द्वंद्वकारिणोः

புலியால் கொல்லப்பட்ட அந்த வாஹீக அந்தணரின் பாதம், தெய்வச் செயலால் அந்தப் பறவைகள் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது கங்கையின் நடுவே விழுந்தது.

Verse 46

यदैव हतवान्द्वीपी तं वाहीकमरण्यगम् । तस्मिन्नेव क्षणे बद्धः स पाशैः क्रूरकिंकरैः

காட்டில் புலி அந்த வாஹீகனைக் கொன்ற அதே கணத்தில், எமனின் கொடிய தூதர்களால் அவன் பாசக்கயிறுகளால் கட்டப்பட்டான்.

Verse 47

कशाभिर्घातितोत्यंतमाराभिः परितोदितः । वमन्रुधिरमास्येन नीतस्तैः स यमाग्रतः

சவுக்களால் கடுமையாக அடிக்கப்பட்டும், அங்குசங்களால் குத்தப்பட்டும், வாயிலிருந்து இரத்தம் கக்கிக்கொண்டு அவன் எமன் முன் கொண்டு செல்லப்பட்டான்.

Verse 48

आपृच्छि धर्मराजेन चित्रगुप्तोथ मापते । धर्माधर्मं विचार्यास्य कथयाशु द्विजन्मनः

அப்போது தர்மராஜன் யமன் சித்ரகுப்தனை வினவினான்— “ஓ பிரபுவே! இவ்விருபிறப்பனின் தர்மம்–அதர்மத்தை விரைவில் ஆராய்ந்து எனக்கு அறிவி।”

Verse 49

वैवस्वतेन पृष्टोथ चित्रगुप्तो विचित्रधीः । सर्वदा सर्वजंतूनां वेदिता सर्वकर्मणाम्

வைவஸ்வத யமன் கேட்டபோது, வியத்தகு அறிவுடைய சித்ரகுப்தன்—எப்போதும் எல்லா உயிர்களையும் அவர்களின் எல்லாக் கர்மங்களையும் அறிந்தவன்—பேசத் தயாரானான்।

Verse 50

जगाद यमुनाबंधुं वाहीकस्य द्विजन्मनः । जन्मकर्मदिनारभ्य दुर्वृत्तस्य शुभेतरम्

அவன் யமுனாபந்துவான யமனிடம் வாகீக இருபிறப்பனைப் பற்றி கூறினான்—ஜாதகர்ம நாளிலிருந்தே அந்தத் துர்நடத்தையுடையவனின் ஒழுக்கம் சிறிது நன்மை, பெரிதும் தீமையே.

Verse 51

चित्रगुप्त उवाच । गर्भाधानादिकं कर्म प्राक्कृतं नास्य केनचित् । जातकर्मकृतं नास्य पित्राऽज्ञानवता हरे

சித்ரகுப்தன் கூறினான்— “ஓ ஹரியே! இவனுக்குக் கர்ப்பாதானம் முதலான முன்சடங்குகள் எவராலும் செய்யப்படவில்லை; அறியாமையுடைய தந்தை ஜாதகர்மத்தையும் செய்யவில்லை.”

Verse 52

गर्भैनः शमने हेतुः समस्तायुः सुखप्रदम् । एकादशेह्नि नामास्य न कृतं विधिपूर्वकम्

கர்ப்பத்துடன் தொடர்புடைய பாவங்களைத் தணிக்கும் காரணமும், முழு ஆயுளும் இன்பம் தருவதுமான அந்தச் சடங்கின்போதும்—பதினொன்றாம் நாளில் பெயரிடுதல் விதிப்படி செய்யப்படவில்லை।

Verse 53

ख्यातः स्याद्येन विधिना सर्वत्र विधिपावनम् । नाकार्षीन्निर्गमं चास्य चतुर्थे मासि मंदधीः

எந்த விதியால் எங்கும் விதிநியமத்தால் புனிதமடைந்து புகழ்பெறுவானோ, அந்த முறையையும் அந்த மந்தபுத்தி காவலன் கடைப்பிடிக்கவில்லை; நான்காம் மாதத்தில் குழந்தையின் நிஷ்க்ரமண (வெளியே அழைத்துச் செல்லும்) ஸம்ஸ்காரமும் செய்யப்படவில்லை।

Verse 54

जनकः शुभतिथ्यादौ विदेशगमनापहम् । षष्ठेऽन्नप्राशनंमासि न कृतं विधिपूर्वकम्

சுப திதியில் வெளிநாடு செல்லும் தோஷத்தை நீக்கும் எனச் சொல்லப்படும் அந்தச் சடங்கையும் தந்தை செய்யவில்லை; ஆறாம் மாதத்தில் குழந்தையின் அன்னப்ராசனத்தை விதிமுறையுடன் நடத்தவில்லை।

Verse 55

सर्वदा मिष्टमश्नाति कर्मणा येन भास्करे । न चूडाकरणं चास्य कृतमब्दे यथाकुलम्

ஓ பாஸ்கரா! எந்த ஸம்ஸ்காரத்தால் ஒருவர் எப்போதும் இனிய உணவை உண்ணும் பாக்கியம் பெறுவாரோ, அந்தக் குழந்தையின் சூடாகரணம் (முடிக்கட்டு/முண்டனம்) கூட குடும்ப மரபுப்படி உரிய ஆண்டில் செய்யப்படவில்லை।

Verse 56

कर्मणा येन केशाः स्युः स्निग्धाः कुसुमवर्षिणः । नाकारि कर्णवेधोस्य जनित्रा समये शुभे

எந்த ஸம்ஸ்காரத்தால் தலைமுடி பளபளப்பாகவும் மலர்வர்ஷி (அழகு-சௌபாக்கியம் தருவதாகவும்) ஆகுமோ, அந்தக் குழந்தையின் கர்ணவேதமும் பெற்றோர் உரிய சுப நேரத்தில் செய்யவில்லை।

Verse 57

सुवर्णग्राहिणौ येन कर्णौ स्यातां च सुश्रुती । मौंजीबंधोप्यभूदस्य व्यतीतेब्देऽष्टमे हरे । ब्रह्मचर्याभिवृद्ध्यै यो ब्रह्मग्रहणहेतुकः

எந்த ஸம்ஸ்காரத்தால் காதுகள் பொன் அணியத் தகுதியடைந்து ‘ஸுஶ்ருதி’ (நல்ல உபதேசத்தைச் செவிமடுக்க வல்லவன்) ஆகிறானோ, ஓ ஹரி! அவனுடைய மௌஞ்ஜீபந்தமும் எட்டாம் ஆண்டு கடந்தபின் தான் நிகழ்ந்தது—இது பிரஹ்மசர்ய வளர்ச்சிக்கும் பிரஹ்மம் (வேதக் கல்வி) பெறுதற்கும் காரணமானது।

Verse 58

मौंजीमोक्षणवार्तापि कृता नास्य जनुःकृता । गार्हस्थ्यं प्राप्यते यस्मात्कर्मणोऽनंतरं वरम्

மௌஞ்சி-மோட்சணம் செய்ததாகிய செய்தி மட்டும் இருந்தாலும்—அவன் ஆச்ரம தர்மங்களை முறையாகக் கடைப்பிடிக்காதிருந்த போதிலும்—அந்தக் கருமத்திற்குப் பின்பே உடனடியாக அவனுக்கு அடுத்த ‘உத்தம’ நிலை, அதாவது கிருஹஸ்தாஸ்ரமம், கிடைத்தது।

Verse 59

यथाकथंचिदूढाऽथ पत्नी त्यक्तकुलाध्वगा । वृषलीपतिना तेन परदारापहारिणा

பின்னர் எப்படியோ அவன் குலநெறியை விட்டொழிந்த ஒரு பெண்ணை மணந்தான்; அவன் வ்ருஷலீயின் கணவனாகி, பிறர் மனைவிகளை அபகரிப்பவனாக மாறினான்।

Verse 60

आरभ्य पंचमाद्वर्षात्परस्वस्यापहारकः । अभूदेष दुराचारो दुरोदरपरायणः

ஐந்தாம் வயதிலிருந்தே அவன் பிறருடைய செல்வத்தைத் திருடுபவனானான்; இவன் தீயொழுக்கனாகி சூதாட்டத்தில் பற்றுடையவனானான்।

Verse 61

रुमायां वसताऽनेन हतागौरेकवार्षिकी । एकदा दृढदंडेन लिहंती लवणं मृता

ருமாவில் வாழ்ந்தபோது இவன் ஒரு வயதான பசுவை கொன்றான்; ஒருநாள் அது உப்பை நக்கிக் கொண்டிருந்தபோது கடினக் கம்பால் அடிக்கப்பட்டு இறந்தது।

Verse 62

जननीं पादपातेन बहुशोऽसावताडयत् । कदाचिदपि नो वाक्यं पितुः कृतमनेन वै

அவன் தன் தாயை காலால் உதைத்து பலமுறை அடித்தான்; உண்மையாகவே, தந்தையின் சொல்லை அவன் ஒருமுறையாவது நிறைவேற்றவில்லை।

Verse 64

धत्तूरकरवीरादि बहुधोपविषाणि च । क्रीडाकलहमात्रेण भक्षयच्चैष दुर्मतिः

அந்த துர்மதி மனிதன் சிறுபிள்ளை விளையாட்டு, அற்பச் சண்டை என்றாலே தத்தூரம், கரவீரம் முதலான பல உபவிஷங்களையும் உண்டுவிடுவான்.

Verse 65

दग्धोसावग्निना सौरे श्वभिश्च कवलीकृतः । शृंगिभिः परितः प्रोतो विषाणाग्रैरसौ बहु

அவன் கொடிய அக்கினியால் எரிக்கப்பட்டான்; நாய்களால் கிழிக்கப்பட்டு விழுங்கப்பட்டான்; மேலும் கொம்புடைய மிருகங்கள் கொம்பின் நுனிகளால் அவனைச் சுற்றிலும் மீண்டும் மீண்டும் குத்தின.

Verse 66

दंदशूकैर्भृशं दष्टो दुष्टः शिष्टैर्विगर्हितः । काष्ठेष्टलोष्टैः पापिष्ठः कृतानिष्टः सदात्मनः

அவன் பாம்புகளால் கடுமையாகக் கடிக்கப்பட்டான்; தீயவன் என நற்குணமுடையோர் அவனைப் பழித்தனர்; சத்புருஷர்க்கு தீங்கு செய்த அந்த மகாபாபி குச்சிகள், பானைச் சில்லுகள், மண் கட்டிகளால் அடிக்கப்பட்டான்.

Verse 67

आस्फालितं शिरोनेनासकृच्चापि दुरात्मना । यदर्च्यते सदा सद्भिरुत्तमांगमनेकधा

அந்த துராத்மா மீண்டும் மீண்டும் தன் தலையை மோதினான்—நல்லோர் பலவிதமாக எப்போதும் வணங்கும் அந்த ‘உத்தமாங்கம்’ ஆகும் அது.

Verse 68

असौ हि ब्राह्मणो मंदो गायत्रीमपिवेदन । कामतो मत्स्यमांसानि जग्धान्येतेन दुर्धिया

அந்த மந்தபுத்தி பிராமணன் காயத்ரியையும் அறியவில்லை; ஆசைவேட்கையால், தீய அறிவுடன், மீனும் மாம்சமும் உண்டான்.

Verse 69

आत्मार्थं पायसमसौ पर्यपाक्षीदनेकधा । लाक्षालवणमांसानां सपयोदधिसर्पिषाम्

தன் சுயநலத்திற்காக அவன் பலவிதமாக மீண்டும் மீண்டும் பாயசம் சமைத்தான்—லாக்கா, உப்பு, மாம்சத்துடன்; மேலும் பால், தயிர், நெய்யுடனும் சேர்த்து।

Verse 70

विषलोहायुधानां च दासीगोवाजिनामपि । विक्रेताऽसौ सदा मूढस्तथा वै केशचर्मणाम्

அந்த மயக்கமுற்றவன் எப்போதும் விஷமும் இரும்பு ஆயுதங்களும் விற்றான்; மேலும் பெண் அடிமைகள், மாடுகள், குதிரைகள் ஆகியவற்றையும் வியாபாரம் செய்தான்—அதேபோல் முடி மற்றும் தோலையும்।

Verse 71

शूद्रान्न परिपुष्टांगः पर्वण्यहनि मैथुनी । पराङ्मुखो दैवपित्र्यकर्मण्येष दुरात्मवान्

சூத்ரரின் அன்னத்தால் உடலைப் போஷித்து, பண்டிகை மற்றும் புனித நாட்களிலும் அவன் மைதுனத்தில் ஈடுபட்டான்; மேலும் தேவர்-பித்ரு கடமைகளிலிருந்து முகம் திருப்பிய தீயவன்.

Verse 72

पक्षिणो घातितानेन मृगाश्चापि परः शतम् । अकारण द्रुमच्छेदी सदा निर्दयमानसः

அவனால் பறவைகள் கொல்லப்பட்டன; மிருகங்களும்—நூற்றுக்கும் மேல்; காரணமின்றி மரங்களை வெட்டினான், அவன் மனம் எப்போதும் இரக்கமற்றது.

Verse 74

अदत्तदानः पिशुनः शिश्नोदरपरायणः । किं बहूक्तेन रविज साक्षात्पातक मूर्तिमान्

அவன் தானம் செய்யாதவன், பழிசொல்லி, காமமும் வயிறும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டவன். ஓ சூரியபுத்ரா, மேலும் என்ன சொல்வேன்—அவன் கண்கூடான பாவத்தின் உருவமே.

Verse 75

रौरवेप्यंधतामिस्रे कुंभीपाकेऽतिरौरवे । कालसूत्रे कृमिभुजि पूयशोणितकर्दमे

ரௌரவம், அந்ததாமிஸ்ரம், கும்பீபாகம், அதிரௌரவம்; மேலும் காலசூத்திரம், கிருமிபோஜி, புய்-இரத்தச் சேற்றில்—

Verse 76

असिपत्रवने घोरे यंत्रपीडे सुदंष्ट्रके । अधोमुखे पूतिगंधे विष्ठागर्त्तेष्वभोजने

—அச்சமூட்டும் அசிபத்ரவனத்தில், யந்திரப் பீடையில், சுதம்ஷ்ட்ரகத்தில்; அதோமுகத்தில், துர்நாற்ற உலகில், அபோஜனத்தின் மலக்குழிகளில்—

Verse 77

सूचीभेद्येऽथ संदंशे लालापे क्षुरधारके । प्रत्येकं नरके त्वेष पात्यतां कल्पसंख्यया

—சூசீபேத்ய, பின்னர் ஸந்தம்ஷ, லாலாப, க்ஷுரதாரக—இவ்வொவ்வொரு நரகத்திலும் அவன் ஒன்றொன்றாக கல்ப எண்ணிக்கைக்காலம் வீழ்த்தப்படுக.

Verse 78

धर्मराजः समाकर्ण्य चित्रगुप्तमुखादिति । निर्भर्त्स्य तं दुराचारं किंकरानादिदेश ह

சித்ரகுப்தனின் வாய்மொழியால் இதைக் கேட்ட தர்மராஜன் அந்த துராசாரனை கடிந்து கொண்டு, பின்னர் தன் கிங்கரர்களுக்கு ஆணையிட்டான்.

Verse 79

भ्रू संज्ञया हृतैर्नीतः स बद्ध्वा निरयालयम् । आक्रंदरावो यत्रोच्चैः पापिनां रोमहर्षणः

புருவச் சைகை மட்டுமே போத; அவன் பிடிக்கப்பட்டு இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, கட்டப்பட்டு நரகாலயத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான்—அங்கே பாவிகளின் பேரலறல் உடலை நடுங்கச் செய்கிறது.

Verse 80

ईश्वर उवाच । यातनास्वतितीव्रासु वाहीके संस्थिते तदा । तत्कालपुण्यफलदे गाङ्गेयांभसि निर्मले

ஈசுவரன் கூறினார்—வாஹீகன் மிகக் கடுமையான வேதனைகளில் உழன்றபோது, அக்கணமே உடனடி புண்ணியப் பலன் தரும் தூய கங்கையம்பு வெளிப்பட்டது।

Verse 81

पतितं तद्धि गृध्रास्याद्वाहीकस्य द्विजन्मनः । हरे विमानं तत्कालमापन्नं सुरसद्मतः

அந்நேரமே கழுகுமுக நிலையிலிருந்த இருபிறப்பன் வாஹீகனின் துன்பம் நீங்கியது; தேவருலக வாசஸ்தலத்திலிருந்து ஹரியின் விமானம் உடனே வந்து சேர்ந்தது।

Verse 82

घंटावलंबितं दिव्यं दिव्यस्त्रीशतसंकुलम् । आरुह्य देवयानं स दिव्यवेषधरो द्विजः

மணிகள் தொங்க அலங்கரிக்கப்பட்ட, தெய்வீகமான, நூற்றுக்கணக்கான விண்மகளிரால் நிறைந்த அந்த தேவயானத்தில் ஏறி, அந்த இருபிறப்பன் தெய்வீக ஆடை அணிந்தான்।

Verse 83

वीज्यमानोऽप्सरोवृंदैर्दिव्यगंधानुलेपनः । जगाम स्वर्गभुवनं गंगास्थिपतनाद्धरे

அப்ஸரக் கூட்டங்கள் விசிறியடிக்க, தெய்வீக நறுமணங்கள் பூசப்பட்டவனாய், ஹே ஹரி, கங்கையில் அஸ்தி-வீழ்ச்சி நிகழ்ந்ததனால் அவன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 84

स्कंद उवाच । वस्तुशक्तिविचारोयमद्भुतः कोपि कुंभज । द्रवरूपेण काप्येषा शक्तिः सादाशिवी परा

ஸ்கந்தன் கூறினார்—ஹே கும்பஜ, பொருளில் உறைந்துள்ள சக்தியைப் பற்றிய இந்த சிந்தனை மிக அதிசயமானது. திரவ வடிவில் இது சதாசிவனுடைய பரம சக்தியே.

Verse 85

करुणामृतपूर्णेन देवदेवेन शंभुना । एषा प्रवर्तिता गंगा जगदुद्धरणाय वै

கருணை எனும் அமுதம் நிறைந்த தேவர்களின் தேவன் சம்பு, இந்த கங்கையைப் பாயச் செய்தான்—உலகத்தின் உயர்வும் விடுதலையும் பொருட்டே.

Verse 86

यथान्याः सरितो लोके वारिपूर्णाः सहस्रशः । तथैषानानुमंतव्या सद्भिस्त्रिपथगामिनी

உலகில் நீர் நிறைந்த பிற நதிகள் ஆயிரமாயினும், மூன்று பாதைகளிலும் செல்லும் இந்தத் திரிபதகாமினி கங்கையை நல்லோர் அவைகளுக்குச் சமமென எண்ணக் கூடாது.

Verse 87

श्रुत्यक्षराणि निश्चित्य कारुण्याच्छंभुना मुने । निर्मिता तद्द्रवैरेषा गंगा गंगाधरेण वै

முனிவரே! கருணையால் சம்பு, ஸ்ருதியின் எழுத்துகளைத் தீர்மானித்து, அவற்றின் திரவமான சாரத்தால் இந்தக் கங்கையை உருவாக்கினான்—ஆம், கங்காதரனே.

Verse 88

योगोपनिषदामेतं सारमाकृष्य शंकरः । कृपया सर्वजंतूनां चकार सरितां वराम्

சங்கரன் யோகோபநிஷத்துகளின் இந்தச் சாரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, எல்லா உயிர்களின்மேலும் கருணை கொண்டு, நதிகளில் சிறந்த இந்த நதியை உருவாக்கினான்.

Verse 89

अकलानिधयो रात्र्यो विपुष्पाश्चैव पादपाः । यथा तथैव ते देशा यत्र नास्त्यमरापगा

கலைகளற்ற சந்திரன் கொண்ட இரவுகளும், மலரற்ற மரங்களும் எப்படியோ, அதுபோலவே அமராபகா (கங்கை) இல்லாத நாடுகளும் அப்படியே.

Verse 90

अनयाः संपदो यद्वन्मखा यद्वददक्षिणाः । तद्वद्देशा दिशः सर्वा हीना गंगांभसा हरे

ஹே ஹரா! முறையாகப் பயன்படாத செல்வமும், தக்ஷிணையற்ற யாகமும் பயனற்றதுபோல், கங்கையின் நீரில்லாமல் எல்லா நாடுகளும் திசைகளும் குறைவுற்றவையாகின்றன।

Verse 91

व्योमांगणमनर्कं च नक्तेऽदीपं यथा गृहम । अवेदा ब्राह्मणा यद्वद्गंगाहीनास्तथा दिशः

சூரியமில்லா வானம் மங்குவது போலவும், இரவில் விளக்கமில்லா வீடு பயனற்றது போலவும், வேதமற்ற பிராமணர் பெருமையிழப்பது போலவும்—கங்கையில்லாமல் திசைகள் வறுமையுறுகின்றன।

Verse 92

चांद्रायणसहस्रं तु यः कुर्याद्देहशोधनम् । गंगामृतं पिबेद्यस्तु तयोर्गंगाबुपोऽधिकः

ஆயிரம் சாந்திராயண விரதங்களால் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தினாலும், கங்கையின் அமுதம் போன்ற நீரைப் பருகுபவன்—அவர்களிருவரிலும் மேலான புண்ணியவான் என அறிவிக்கப்படுகிறான்।

Verse 93

पादेनैकेन यस्तिष्ठेत्सहस्रं शरदां शतम् । अब्दं गंगांबुपो यस्तु तयोर्गंगांबुपोऽधिकः

ஒரே காலில் நின்று ஆயிரமுறை நூறு சரத்காலங்கள் அளவு தவம் செய்தாலும், ஒரு ஆண்டு முழுதும் கங்காநீரைப் பருகுபவன்—அவர்களிருவரிலும் மேலானவன் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 94

अवाक्छिराः प्रलंबेद्यः शतसंवत्सरान्नरः । भीष्मसूवालुकातल्पशयस्तस्माद्वरो हरे

ஒருவன் நூறு ஆண்டுகள் தலைகீழாகத் தொங்கினாலும், அல்லது அச்சமூட்டும் மணற்படுக்கையில் படுத்தாலும்—ஹே ஹரா! அந்தத் தவத்தினும் மேலானது கங்கையின் அருளும் மகிமையும் ஆகும்।

Verse 95

पापतापाभितप्तानां भूतानामिह जाह्ववी । पापतापहरा यद्वद्गंगा नान्यत्तथा कलौ

பாவத் தாபத்தால் இங்கு எரிந்த உயிர்களுக்கு ஜாஹ்னவியே பாவத் தாபத்தை அகற்றுவாள்; கலியுகத்தில் கங்கையைப் போன்றது வேறொன்றுமில்லை.

Verse 96

तार्क्ष्यवीक्षणमात्रेण फणिनौ निर्विषा यथा । निष्प्रभाणि तथेनांसि भागीरथ्यवलोकनात्

கருடனின் பார்வை மட்டுமே பாம்புகளை விஷமற்றதாக்குவது போல, பாகீரதியைப் பார்ப்பதாலேயே பாவங்கள் ஒளியிழந்து வலுவிழக்கின்றன.

Verse 97

गंगातटोद्भवां मृत्स्नां यो मौलौ बिभृयान्नरः । बिभर्ति सोऽर्कबिंबं वै तमोनाशाय निश्चितम्

கங்கைக் கரையிலிருந்து எடுத்த மண்ணை தலையில் தரிப்பவன், இருள் (அஞ்ஞானம், பாவம்) அழிய நிச்சயமாக சூரிய வட்டத்தையே தரித்தவனாகிறான்.

Verse 98

व्यसनैरभिभूतस्य धनहीनस्य पापिनः । गंगैव केवलं तस्य गतिरुक्ता न चान्यथा

துன்பங்களால் நெருக்கப்பட்ட, செல்வமற்ற, பாவச் சுமையால் வாடும் ஒருவனுக்கு கங்கையே ஒரே வழியும் சரணுமென கூறப்பட்டுள்ளது; வேறல்ல.

Verse 99

श्रुताभिलषिता दृष्टा स्पृष्टा पीताऽवगाहिता । पुंसां वंशद्वयं गंगा तारयेन्नात्र संशयः

கங்கையைப் பற்றிக் கேட்பது, விரும்புவது, காண்பது, தொடுவது, அருந்துவது அல்லது நீராடுவது—இவற்றில் எதுவாயினும்—அவள் மனிதனின் தந்தை-தாய் இரு குலங்களையும் கரை சேர்ப்பாள்; ஐயமில்லை.

Verse 100

कीर्तनाद्दर्शनात्स्पर्शाद्गंगापानावगाहनात् । दशोत्तरगुणा ज्ञेया पुण्यापुण्यर्द्धिनाशयोः

கங்கையைப் போற்றிக் கீர்த்திப்பதால், தரிசிப்பதால், தொடுவதால், அவள் நீரை அருந்தி அதில் நீராடுவதால்—இச் செயல்களால் புண்ணியம் பெருகி பாபம் அழிவது பத்துமடங்குக்கும் மேலாகும் என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 110

ब्रह्मलोकस्तु लोकानां सर्वेषामुत्तमो यथा । सरितां सरसां वापि वरिष्ठा जाह्नवी तथा

எல்லா உலகங்களிலும் பிரம்மலோகம் எவ்வாறு உயர்ந்ததோ, அதுபோல நதிகளிலும் ஏரிகளிலும் ஜாஹ்னவீ கங்கை மிகச் சிறந்ததாய் விளங்குகின்றாள்।

Verse 120

ज्ञात्वाज्ञात्वा च गंगायां यः पंचत्वमवाप्नुयात् । अनात्मघाती स्वर्गी स्यान्नरकान्स न पश्यति

அறிந்தோ அறியாமலோ கங்கையில் யார் மரணத்தை (பஞ்சத்துவம்) அடைகிறாரோ—அவர் தற்கொலை செய்தவர் அல்லாதவராயின்—சுவர்க்கம் அடைவார்; நரகங்களைப் பார்க்கமாட்டார்।

Verse 124

यावंति तस्या लोमानि मुने तत्संततेरपि । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गसुखभुग्भवेत्

முனிவரே! அவளுடைய உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அவளுடைய சந்ததியினரின் உடல்களிலும் அதேபோல் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ—அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் சுவர்க்க இன்பத்தை அனுபவிப்பான்।