Adhyaya 10

Verse 1

शिवशर्मोवाच । रमयंती मनोतीव केयं कस्येयमीशितुः । नयनानंदसंदोहदायिनीपूरनुत्तमा

சிவசர்மன் கூறினார்—மனதை மிக இன்புறச் செய்யும் இந்த நகரம் எது? இது எந்த இறைவனுடையது? இந்த ஒப்பற்ற புரி கண்களுக்கு ஆனந்தக் குவியலை வழங்குகிறது.

Verse 2

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाभागसुतीर्थफलितद्रुम । लोकोऽत्र रमते विप्र सहसाक्षपुरी त्वियम्

கணர்கள் கூறினர்—மகாபாக்யவானே சிவசர்மனே, உத்தம தீர்த்தப் பலன்கள் நிறைந்த மரம்போன்றவனே! ஓ விப்ரா, இங்கே மக்கள் மகிழ்ந்து வாழ்கின்றனர். இதுவே ஸஹஸ்ராக்ஷபுரி.

Verse 3

तपोबलेन महता विहिता विश्वकमर्णा । दिवापि कौमुदी यस्याः सौधश्रेणीश्रियं श्रयेत्

மிகுந்த தவவலத்தால் விஸ்வகர்மனால் அமைக்கப்பட்ட இது; இதன் மாளிகை வரிசைகளின் ஒளி பகலிலும் நிலவொளிபோல் தோன்றும்.

Verse 4

यदाकलानिधिः क्वापि दर्शे ऽदृश्यत्वमावहेत् । तदा स्वप्रेयसीं ज्योत्स्नां सौधेष्वेषु निगूहयेत्

கலைநிதியான சந்திரன் அமாவாசையில் எங்கோ மறைந்து காணாமற்போகும் போது, அவன் தன் பிரியமான ஜ்யோத்ஸ்னையை இச் சௌதங்களுக்குள் மறைத்து வைக்கிறான்।

Verse 5

यदच्छभित्तौ वीक्ष्य स्वमन्ययोपिद्विशंकिता । मुग्धानाशुविशेच्चित्रमपिस्वांचित्रशालिकाम्

மாசற்ற சுவரில் தன் பிரதிபலிப்பைக் கண்டு, ‘இது நானா, வேறொருவரா?’ என்று ஐயுற்ற மயங்கியவள், தன் சொந்த ஓவியமண்டபத்தின் ஓவியத்திற்குள்ளேயே விரைந்து நுழைந்ததுபோல் ஆகிறாள்।

Verse 6

हर्म्येषु नीलमणिभिर्निर्मितेष्वत्रनिर्भयम् । स्वनीलिमानमाधाय तमोहःस्वपि तिष्ठति

இங்கே நீலமணிகளால் கட்டப்பட்ட மாளிகைகளில், இருளும் அஞ்சாமல், அவற்றின் நீலத் தன்மையை ஏற்று, பகலிலும் தங்கிக் கிடக்கிறது।

Verse 7

चंद्रकांतशिलाजालस्रुतमात्रामलंजलम् । तत्र चादाय कलशैर्नेच्छंत्यन्यज्जलं जनाः

அங்கே சந்திரகாந்தக் கல்லின் தகடுகளின் வலையிலிருந்து சுரந்த அளவிலேயே வரும் நீர் மிகத் தூயது; அதை குடங்களில் எடுத்துக்கொண்டால் மக்கள் வேறு நீரை விரும்பமாட்டார்கள்।

Verse 8

कुविंदा न च संत्यत्र न च ते पश्यतो हराः । चैलान्यलंकृतीरत्र यतः कल्पद्रुमोर्पयेत्

இங்கே நெசவாளரும் இல்லை, வணிகரும் காணப்படார்; ஏனெனில் இங்கே ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் கற்பதரு மரமே தானாக அருளி வழங்குகிறது।

Verse 9

गणका नात्र विद्यंते चिंताविद्याविशारदाः । यतश्चिकेति सर्वेषां चिंता चिंतामणिर्द्रुतम्

இங்கே கவலை-வித்யையில் தேர்ந்த கணக்கர்கள் தேவையில்லை; ஏனெனில் நினைத்த மாத்திரத்தில் சிந்தாமணி ரத்தினம் உடனே அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுகிறது।

Verse 10

सूपकारा न संत्यत्र रसकर्म विचक्षणाः । दुग्धे सर्वरसानेका कामधेनुरतोयतः

இங்கே சுவைச் செயலில் தேர்ந்த சமையல்காரர் தேவையில்லை; ஏனெனில் பாலிலிருந்தே பல சுவைகள் பிறக்கின்றன, அவற்றை காமதேனு நீரின்றியே அளிக்கிறாள்।

Verse 11

कीर्तिरुच्चैःश्रवा यस्य सर्वतो वाजिराजिषु । रत्नमुच्चैःश्रवाः सोत्र हयानां पौरुषाधिकः

அவனுடைய கீர்த்தி எல்லா குதிரை அரசர்களிடமும் உச்சைஃஸ்ரவா போல உயர்ந்து ஒலிக்கிறது; இங்கே உச்சைஃஸ்ரவா தானே அஸ்வரத்தினமாகி, வீரத்தில் எல்லாக் குதிரைகளையும் மிஞ்சி விளங்குகிறது।

Verse 12

ऐरावतो दंतिवरश्चतुर्दंतोत्र राजते । द्वितीय इव कैलासो जंगमस्फटिकोज्ज्वलः

இங்கே நான்கு தந்தங்களுடைய சிறந்த யானை அரசன் ஐராவதன் விளங்குகிறான்—நடமாடும் ஸ்படிகம் போல ஒளிர்ந்து, இரண்டாம் கைலாசம் போல்।

Verse 13

तरुरत्नंपारिजातः स्त्रीरत्नं सोर्वशी त्विह । नंदनं वनरत्नं च रत्नं मंदाकिनी ह्यपाम्

மரங்களில் ரத்தினம் பாரிஜாதம்; இங்கே பெண்களில் ரத்தினம் ஊர்வசி; காடுகளில் ரத்தினம் நந்தனம்; நீர்களில் ரத்தினம் மந்தாகினி।

Verse 14

त्रयस्त्रिंशत्सुराणां या कोटिः श्रुति समीरिता । प्रतीक्षते साऽवसरं सेवायै प्रत्यहंत्विह

வேதத்தில் கூறப்பட்ட முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் அந்த ‘கோடி’ இங்கே தினந்தோறும் சேவை செய்யும் வாய்ப்பை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது।

Verse 15

स्वर्गेष्विंद्रपदादन्यन्न विशिष्येत किंचन । यद्यत्त्रिलोक्यामैश्वर्यं न तत्तुल्यमनेन हि

சுவர்க்கத்தில் இந்திரபதத்திற்கும் மேலானது எதுவும் இல்லை; ஆயினும் மூவுலகங்களிலுள்ள எந்த ஆட்சி-ஐஸ்வரியமும் இதற்கு நிகரல்ல।

Verse 16

अश्वमेधसहस्रस्य लभ्यं विनिमयेन यत् । किं तेन तुल्यमन्यत्स्यात्पवित्रमथवा महत

மாற்றாக ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலன் கிடைத்தாலும், தூய்மையிலும் மகத்துவத்திலும் இதற்கு ஒப்பானது வேறெது?

Verse 17

अर्चिष्मती संयमिनी पुण्यवत्यमलावती । गंधवत्यलकेशी च नैतत्तुल्या महर्धिभिः

அர்சிஷ்மதி, ஸம்யமினி, புண்யவதி, அமலாவதி, கந்தவதி, அலகேசி—மிகுந்த செல்வங்களுடன் இருந்தாலும்—இதற்கு நிகரல்ல.

Verse 18

अयमेव सहस्राक्षस्त्वयमेव दिवस्पतिः । शतमन्युरयं देवो नामान्येतानि नामतः

இவனே ‘ஸஹஸ்ராக்ஷன்’, இவனே ‘திவஸ்பதி’; இத்தேவனே ‘சதமன்யு’—இவை அனைத்தும் அவனுடைய பெயர்களே.

Verse 19

सप्तापि लोकपाला ये त एनं समुपासते । नारदाद्यैर्मुनिवरैरयमाशीर्भिरीड्यते

ஏழு உலகபாலர்களும் இத்தெய்வத் தலத்தை வணங்கி வழிபடுகின்றனர். நாரதர் முதலிய முனிவரர் ஆசிவாக்குகளால் இதனைப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 20

एतत्स्थैर्येण सर्वेषां लोकानां स्थैर्यमिष्यते । पराजयान्महेंद्रस्य त्रैलोक्यं स्यात्पराजितम्

இந்த பீடத்தின் நிலைத்தன்மையால் எல்லா உலகங்களின் நிலைமை உறுதியாகிறது. மகேந்திரன் தோற்றால் மூவுலகமும் தோற்றதுபோல் ஆகும்.

Verse 21

दनुजा मनुजा दैत्यास्तपस्यंत्युग्रसंयमाः । गंधर्व यक्षरक्षांसि महेंद्रपदलिप्सवः

தானவர்கள், மனிதர்கள், தைத்யர்கள் கடும் கட்டுப்பாட்டுடன் தவம் செய்கின்றனர். கந்தர்வர், யட்சர், ராட்சசரும் மகேந்திரப் பதவியை நாடி தவம் செய்கின்றனர்.

Verse 22

सगराद्या महीपाला वाजिमेधविधायकाः । कृतवंतो महायत्नं शक्रैश्वर्यजिघृक्षवः

சகரன் முதலிய அரசர்கள், அச்வமேத யாகங்களை நடத்தியவர்கள், சக்ரனின் ஐஸ்வர்யத்தைப் பெற விரும்பி பெரும் முயற்சி செய்தனர்.

Verse 23

निष्प्रत्यूहं क्रतुशतं यः कश्चित्कुरुतेऽवनौ । जितेंद्रियोमरावत्यां स प्राप्नोति पुलोमजाम्

யார் ஒருவர் பூமியில் தடையின்றி நூறு யாகங்களை நிறைவேற்றி, இந்திரியங்களை வென்று இருப்பாரோ, அவர் அமராவதியில் புலோமஜை (சசி)யை அடைவார்.

Verse 24

असमाप्तक्रतुशता वसंत्यत्र महीभुजः । ज्योतिष्टोमादिभिर्यागैर्ये यजंत्यपि ते द्विजाः

இங்கே நூறு கிரதுக்கள் இன்னும் நிறைவுறாத அரசர்கள் வாழ்கின்றனர்; மேலும் ஜ்யோதிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களால் யஜிக்கும் இருபிறப்பாளரும் இங்கே தங்குகின்றனர்।

Verse 25

तुलापुरुषदानादि महादानानि षोडश । ये यच्छंत्यमलात्मानस्ते लभंतेऽमरावतीम्

துலாபுருஷ தானம் முதலான பதினாறு மகாதானங்களை நிர்மல ஆத்மாவுடன் வழங்குவோர் அமராவதியை அடைவர்।

Verse 26

अक्लीबवादिनो धीराः संग्रामेष्वपराङ्मुखाः । विक्रांता वीरशयने तेऽत्र तिष्ठंति भूभुजः

இங்கே கோழைச் சொற்கள் பேசாத தைரியசாலிகள், போரில் ஒருபோதும் பின்வாங்காத அரசர்கள் தங்குகின்றனர்; வீரத்துடன் வீர-சயனத்தில் அவர்கள் உறங்குகின்றனர்।

Verse 27

इत्युद्देशात्समाख्याता महेंद्रनगरी स्थितिः । यायजूका वसंत्यत्र यज्ञविद्याविशारदाः

இவ்வாறு சுருக்கமாக மகேந்திர நகரியின் நிலை கூறப்பட்டது. இங்கே யாகவித்யையில் தேர்ந்த யாயஜூகர்கள் வாழ்கின்றனர்।

Verse 28

इमामर्चिष्मतीं पश्य वीतिहोत्रपुरीं शुभाम् । जातवेदसि ये भक्तास्ते वसंत्यत्र सुव्रताः

இந்த ஒளிமிகு, மங்களமான வீதிஹோத்ரபுரியைப் பார். ஜாதவேதஸ் (அக்னி) மீது பக்தியுடைய நல்விரதத்தார் இங்கே வாழ்கின்றனர்।

Verse 29

अग्निप्रवेशं ये कुर्युर्दृढसत्त्वा जितेंद्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसंपन्नास्ते सर्वे अग्नितेजसः

உறுதியான சத்துவமும் இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் உடையோர் அগ্নியில் பிரவேசிப்பாராயின், அதுபோல தைரியமிக்க பெண்களும்—அவர்கள் அனைவரும் அக்னியின் தேஜஸால் ஒளிர்வர்.

Verse 30

अग्निहोत्ररता विप्रास्तथाग्निब्रह्मचारिणः । पंचाग्निव्रतिनो ये वै तेऽग्निलोकेग्नितेजसः

அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபடும் பிராமணர்கள், அக்னிசேவையில் பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடிப்போர், மற்றும் பஞ்சாக்னி விரதத்தார்—அவர்கள் அக்னிலோகத்தில் அக்னியின் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து வாசிப்பர்.

Verse 31

शीते शीतापनुत्यै यस्त्विध्मभारान्प्रयच्छति । कुर्यादग्निष्टिकां वाऽथ स वसेदग्निसन्निधौ

குளிர்காலத்தில் பிறரின் குளிரை நீக்க விறகுக் கட்டுகளை அளிப்பவன், அல்லது அக்னிஷ்டிகை (அடுப்பு) அமைப்பவன்—அவன் அக்னியின் சன்னிதியில் வாசிப்பான்.

Verse 32

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

ஆதரவற்றவருக்காக நம்பிக்கையுடன் அக்னி-சம்ஸ்காரம் (அந்த்யேஷ்டி) செய்வவன், அல்லது தானே இயலாதபோது பிறரைத் தூண்டுவவன்—அவன் அக்னிலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 33

जठराग्निविवृद्ध्यै यो दद्यादाग्नेयमौषधम् । मंदाग्नये स पुण्यात्मा वह्निलोके वसेच्चिरम्

ஜடராக்னி வளர்ச்சிக்காக மந்தாக்னியுள்ளவர்க்கு அக்னேய மருந்தை அளிப்பவன்—அந்த புண்ணியாத்மா வஹ்னிலோகத்தில் நீண்ட காலம் வாசிப்பான்.

Verse 34

यज्ञोपस्कर वस्तूनि यज्ञार्थं द्रविणं तु वा । यथाशक्ति प्रदद्याद्यो ह्यर्चिष्मत्यांवसेत्स वै

யாகத்திற்குத் தேவையான பொருட்களையோ, யாகார்த்தமாகச் செல்வத்தையோ தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அளிப்பவன், நிச்சயமாக அர்ச்சிஷ்மதி எனும் ஒளிமிகு லோகத்தில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 35

अग्निरेको द्विजातीनां निःश्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

இருபிறப்போர்க்கு பரம நலன் அளிப்பவன் ஒரே அக்னியே. அவனே குரு, அவனே தேவன், அவனே விரதம், அவனே தீர்த்தம்—எல்லாம் அக்னியிலேயே உறுதியாக உள்ளது.

Verse 36

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवंत्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

அக்னியின் தொடர்பால் கணநேரத்தில் எல்லா அசுத்தங்களும் சுத்தமடைகின்றன; ஆகவே அவன் ‘பாவகன்’—சுத்திகரிப்பவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 37

अपि वेदं विदित्वा यस्त्यक्त्वा वै जातवेदसम् । अन्यत्र बध्नाति रतिं ब्राह्मणो न स वेदवित्

ஒரு பிராமணன் வேதத்தை அறிந்திருந்தாலும், ஜாதவேதஸ் (அக்னி) ஐ விட்டு வேறிடத்தில் ஆசையைப் பிணைத்தால், அவன் உண்மையில் வேதவித் அல்லன்.

Verse 38

अंतरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चितो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

இது (அக்னி) நிச்சயமாக வெளிப்பட்ட உள்ளாத்மாவும் நேரடி சாட்சியும்; விரைவில் எரித்தழிப்பவன். வயிற்றில் மாம்சக் கொத்துகளைச் சமைக்கட்டும்; ஆனால் பெண்களின் ‘மாம்சப்பிண்டம்’ (கருவிலுள்ள குழந்தை) சமைக்கப்படக் கூடாது.

Verse 39

तैजसी शांभवी मूर्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हंत्री पालयित्री विनैनां किं विलोक्यते

இந்த ஒளிமிகு சாம்பவீ மூர்த்தி கண்முன் தகிக்கும் அগ্নிச் சுவபாவமே. அவளே செய்பவள், அழிப்பவள், காப்பவள்; அவளின்றி எதுவும் காணவும் அறியவும் இயலாது.

Verse 40

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रं त्रिभुवनेशितुः । अंधं तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशकः

இந்த ஒளிவீசும் சூரியன் மும்முலக ஈசனின் கண் எனவே. இருள்மயமான உலகில் இவரின்றி யார் ஒளி அளிப்பார்?

Verse 41

धूपप्रदीपनैवेद्य पयो दधि घृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवंते सर्वे दिवि दिवौकसः

தூபம், தீபம், நைவேத்யம்; மேலும் பால், தயிர், நெய், கரும்புச்சாறு—இவை அனைத்தும் நிவேதனமாக அர்ப்பணித்து பிரசாதமாக உண்டால், விண்ணுலகத் தேவர்கள் அனைவரும் திருப்தியடைந்து தங்கள் நுண்ணிய பங்கினை ஏற்கின்றனர்.

Verse 42

शिवशर्मोवाच । कोयं कृशानुः कस्यायं सूनुः कथमिदं पदम् । आग्नेयं लब्धमेतेन ब्रूतमेतन्ममाग्रतः

சிவசர்மன் கூறினார்—இந்தக் க்ருஷானு (அக்னி) யார்? இவர் யாருடைய மகன்? மேலும் இவர் இந்த ஆக்னேயப் பதவியை எவ்வாறு பெற்றார்? என் முன்னிலையில் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 43

गणावूचतुः । आकर्णय महाप्राज्ञ वर्णयावो यथातथम् । योयं यस्य यथाऽनेन प्रापि ज्योतिष्मतीपुरी

கணர்கள் கூறினர்—மகாப்ராஜ்ஞரே, கேளுங்கள். நடந்ததையே அப்படியே விளக்குகிறோம்—இவர் யார், யாருக்குரியவர், மேலும் எவ்வாறு ஜ்யோதிஷ்மதீபுரி எனும் ஒளிமிகு நகரை அடைந்தார்.

Verse 44

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्माऽभवद्विश्वानरो मुनिः

முன்னொரு காலத்தில் நர்மதையின் இனிய கரையில் நர்மபுரம் என்னும் நகரில் திரிபுராரி (சிவன்) பக்தனாகிய புண்ணியாத்மா விஶ்வானர முனிவர் வாழ்ந்தார்.

Verse 45

ब्रह्मचर्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतःसदा । शांडिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्वशी

அவர் பிரம்மச்சர்ய ஆசிரமத்தில் உறுதியாய் நிலைத்து, எப்போதும் பிரம்மயஜ்ஞம் (வேதாத்யயனம்–ஸ்வாத்யாயம்) செய்வதில் ஈடுபட்டார்; சாண்டில்ய கோத்திரத்தவர், தூயவர், தன்னடக்கமுடையவர், பிரம்மதேஜத்தின் நிதி ஆவார்.

Verse 46

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थो लौकिकाचारचंचुरः । कदाचिच्चिंतयामास हृदि ध्यात्वा महेश्वरम्

அவர் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவர்; உலகியலான நல்வழக்கங்களில் தேர்ந்தவர். ஒருநாள் உள்ளத்தில் மகேஸ்வரனைத் தியானித்து ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 47

चतुर्णामप्याश्रमाणां कोतीव श्रेयसे सताम् । यस्मिन्प्राप्नोति संक्षुण्णे परत्रेह च वा सुखम्

‘நான்கு ஆசிரமங்களுள் சத்புருஷர்களின் நலனுக்கு உண்மையில் எது மிகச் சிறந்தது? அதைச் சார்ந்தால், வாழ்க்கைச் சுமைகளிடையிலும் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் கிடைக்கும் அல்லவா?’

Verse 48

इदं श्रेयस्त्विदं श्रेयस्त्विदं तु सुकरं भवेत् । इत्थं सर्वं समालोड्य गार्हस्थ्यं प्रशशंस ह

‘இதுவும் நன்மை, அதுவும் நன்மை; ஆனால் இது எளிதில் நடைமுறைப்படுத்தக் கூடிய வழி.’ இவ்வாறு அனைத்தையும் ஆராய்ந்து அவர் கார்‌ஹஸ்த்ய ஆசிரமத்தைப் புகழ்ந்தார்.

Verse 49

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थोऽथ भिक्षुकः । एषामाधारभूतोसौ गृहस्थो नान्यथेति च

பிரம்மச்சாரி, கிருஹஸ்தன், வானப்ரஸ்தன் அல்லது பிக்ஷு—இவர்களெல்லாருக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவன் கிருஹஸ்தனே; இது வேறாக முடியாது।

Verse 50

देवैर्मनुष्यैः पितृभिस्तिर्यग्भिश्चोपजीव्यते । गृहस्थः प्रत्यहं यस्मात्तस्माच्छ्रेष्ठो गृहाश्रमी

தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள், திரியக் உயிர்களும் தினந்தோறும் கிருஹஸ்தனைச் சார்ந்து வாழ்வதால், ஆச்ரமங்களில் கிருஹஸ்த ஆச்ரமமே சிறந்தது।

Verse 51

अस्नात्वा चाप्यहुत्वा वाऽदत्त्वा वाश्नाति यो गृही । देवादीनामृणी भूत्वा नरकं प्रतिपद्यते

ஸ்நானம் செய்யாமல், அல்லது ஆஹுதி செலுத்தாமல், அல்லது தானம் அளிக்காமல் உண்பவன்—அந்த கிருஹஸ்தன் தேவர்கள் முதலியோருக்கு கடன்பட்டவனாகி நரகத்தை அடைகிறான்।

Verse 52

अस्नाताशी मलं भुंक्ते त्वजपी पूयशोणितम् । अहुताशी कृमीन्भुंक्तेप्यदत्त्वाविड्विभोजनः

ஸ்நானமின்றி உண்பவன் மலத்தை உண்கிறான்; ஜபமின்றி உண்பவன் புழு மற்றும் இரத்தத்தை உண்கிறான்; ஆஹுதியின்றி உண்பவன் புழுக்களை உண்கிறான்; தானமின்றி உண்பவன் விஷ்டையையே உணவாக்குகிறான்।

Verse 53

ब्रह्मचर्यं हि गार्हस्थ्ये यादृक्कल्पनयोज्झितम् । स्वभावचपले चित्ते क्व तादृग्ब्रह्मचारिणि

கிருஹஸ்த ஆச்ரமத்தில் கற்பிதமான யுக்திகளற்ற, இயல்பான நிலையான பிரம்மச்சரியம் மிக அரிது; இயல்பாகச் சஞ்சலமான மனத்தில் அத்தகைய உறுதி முறையான பிரம்மச்சாரியிடமும் எங்கே?

Verse 54

हठाद्वा लोकभीत्या वा स्वार्थाद्वा ब्रह्मचर्यभाक् । संकल्पयति चित्ते चेत्कृतमप्यकृतं तदा

வலியாலோ, உலகப் பயத்தாலோ, சுயநலத்தாலோ பிரம்மச்சரியத்தை ஏற்றுக் கொண்டும் மனத்தில் ஆசைச் சங்கல்பம் இருந்தால்—வெளியில் செய்ததும் செய்ததல்லாததுபோல் ஆகும்.

Verse 55

परदारपरित्यागात्स्वदारपरितुष्टितः । ऋतुकालाभिगामित्वाद्ब्रह्मचारी गृहीरितः

பரஸ்திரீயை விட்டு, தன் மனைவியிலேயே திருப்தியாய் இருந்து, உரிய ऋது-காலத்தில் மட்டும் அவளை அணுகும் இல்லறத்தான் ‘பிரம்மச்சாரி’ எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 56

विमुक्तरागद्वेषो यः कामक्रोधविवर्जितः । साग्निः सदारः स गृही वानप्रस्थाद्विशिष्यते

ராக-த்வேஷமின்றி, காம-க்ரோதமற்றவனாய், யாகஅக்னிகளைப் பேணிக் கொண்டு மனைவியுடன் வாழும் இல்லறத்தான்—வானப்ரஸ்தனைவிடவும் மேன்மையானவன்.

Verse 57

वैराग्याद्गृहमुत्सृज्य गृहधर्मान्हृदि स्मरेत् । स भवेदुभयभ्रष्टो वानप्रस्थो न वा गृही

விராக்யம் என்ற பெயரில் வீட்டை விட்டுவிட்டு, உள்ளத்தில் இல்லற தர்மங்களையே நினைத்து ஏங்கினால்—அவன் இரண்டிலும் வழுவுவான்; வானப்ரஸ்தனும் அல்ல, உண்மையான இல்லறத்தானும் அல்ல.

Verse 58

अयाचितोपस्थितया यो वृत्त्या वर्तते गृही । येन केनापि संतुष्टो भिक्षुकात्स विशिष्यते

கேட்காமலே கிடைக்கும் வாழ்வாதாரத்தால் வாழ்ந்து, எது கிடைத்தாலும் அதில் திருப்தியாய் இருக்கும் இல்லறத்தான்—பிச்சைக்காரனைவிடவும் மேன்மையானவன் எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 59

प्राथयेद्यत्क्वचित्किंचिद्दुष्प्रापं वा भविष्यति । अशनेषु न संतुष्टः स यतिः पतितो भवेत्

ஒரு யதி எங்கும்—கிடைக்க அரியதைச் சிறப்பாக—பிச்சையாக வேண்டி, கிடைத்த அன்னத்தில் திருப்தியில்லாமல் இருந்தால், அந்தத் துறவி விரதத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 60

गुणागुणविचार्येत्थं स वै विश्वानरो द्विजः । उद्ववाह विधानेन स्वोचितां कुलकन्यकाम्

இவ்வாறு குணம்-குற்றம் ஆராய்ந்து, அந்தத் த்விஜன் விஶ்வானரன் முறையான விதிகளின்படி தன் குலத்திற்குத் தகுந்த கன்னியைக் கல்யாணம் செய்தான்।

Verse 61

अग्निशुश्रूषणरतः पंचयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

அவன் அக்னிசேவையில் ஈடுபட்டு, பஞ்சயஜ்ஞங்களில் பராயணனாய், எப்போதும் ஷட்கர்மங்களில் நிலைத்திருந்து, தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர்கள் அனைவருக்கும் பிரியமானவனாய் இருந்தான்।

Verse 62

धर्मार्थकामान्युक्तात्मा सोर्जयन्स्वस्वकालतः । परस्परमसंकोचं दंपत्योरानुकूल्यतः

அவன் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றைத் தத்தம் காலத்தில் மேற்கொண்டான்; தம்பதியர் ஒருவருக்கொருவர் கட்டுப்பாடின்றி, அன்பும் ஒற்றுமையும் கொண்டு வாழ்ந்தனர்।

Verse 63

पूर्वाह्णे दैविकं कर्म सोकरोत्कर्मकांडवित् । मध्यंदिने मनुष्याणां पितॄणामपराह्नके

கிரியைமுறைகளில் தேர்ந்தவன் அவன், முற்பகலில் தெய்வீகச் சடங்குகளைச் செய்தான்; நண்பகலில் மனிதர்களுக்குரிய கடமைகளை; பிற்பகலில் பித்ருக்களுக்குரிய அர்ப்பணிப்புகளைச் செய்தான்।

Verse 64

एवं बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्या शुचिष्मती नाम कामपत्नी वसुव्रता

இவ்வாறு பல நாட்கள் கடந்தபின் அந்த முதற்பிறந்தவனின் மனைவி—சுசிஷ்மதி என்னும் பெயருடையவள்—கணவன்பராயணையாகவும் நல்விரதங்களில் உறுதியாகவும் வாழ்ந்தாள்।

Verse 65

अपश्यंत्यंकुरमपि संततेः स्वर्गसाधनम् । विज्ञाय शंकंरं कांतं प्रणिपत्य व्यजिज्ञपत्

சந்ததி—சுவர்க்க சாதனமெனக் கருதப்படுவது—அதன் முளை கூடக் காணாததால், அவள் தன் பிரியமான சங்கரனை (கணவனை) அணுகி வணங்கி வேண்டுகோளைத் தெரிவித்தாள்।

Verse 66

शुचिष्मत्युवाच । आर्यपुत्रार्यधिषण प्राणनाथ प्रियव्रत । न दुर्लभं ममास्तीह किंचित्त्वच्चरणार्चनात्

சுசிஷ்மதி கூறினாள்—ஓ ஆரியபுத்திரா, ஓ உயர்ந்த அறிவுடையவரே, ஓ உயிர்நாதா, ஓ பிரியவிரதநிஷ்டரே! உமது திருவடிகளைப் பூஜிப்பதால் இங்கு எனக்கு எதுவும் அரிதல்ல।

Verse 67

ये वै भोगाः समुचिताः स्त्रीणां ते त्वत्प्रसादतः । अलंकृत्य मया भुक्ताः प्रसंगाद्वच्मि तान्यपि

பெண்களுக்கு உரிய இன்பங்கள் யாவும் உமது அருளால் எனக்குக் கிடைத்தன; அலங்கரித்து நான் அவற்றை அனுபவித்தேன்—இச்சூழலில் அவற்றையும் குறிப்பிடுகிறேன்।

Verse 68

सुवासांसि सुवासाश्च सुशय्या सुनितंबिनी । स्रक्तांबूलान्नपानाश्च अष्टौ भोगाः स्वधर्मिणाम्

நல்ல ஆடைகள், நறுமணம், சிறந்த படுக்கை, அழகிய இடையுடைய பிரியை, மாலை, தாம்பூலம், உணவு, பானம்—இவை தம் தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர்க்கு எட்டு இன்பங்கள்।

Verse 69

एकं मे प्रार्थितं नाथ चिराय हृदिसंस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं तत्त्वं दातुमिहार्हसि

ஓ நாதா! நீண்ட காலமாக என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் ஒரு வேண்டுதல் உண்டு. இல்லறத்தார்க்கு ஏற்ற தத்துவத்தை இங்கே எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 70

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणि । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलंबितम्

விச்வானரன் கூறினான்— ஓ சுச்ரோணி, பிரியமும் நலனும் நாடுபவளே! உனக்குக் கொடுக்க முடியாதது என்ன? ஓ மகாபாகே, வேண்டு; தாமதமின்றி அளிப்பேன்.

Verse 71

महेशितुः प्रसादेन मम किंचिन्न दुर्ल्भम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

மகேசனின் அருளால் எனக்கு எதுவும் அரிதல்ல. ஓ கல்யாணி, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவரே எல்லா நலன்களையும் அளிப்பவர்.

Verse 72

इति श्रुत्वा वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्टवदना यदि देयो वरो मम

கணவனின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பதிதேவதை மகிழ்ந்த முகத்துடன் கூறினாள்— “எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்…”

Verse 73

वरयोग्यास्मि चेन्नाथ नान्यं वरमहं वृणे । महेशसदृशं पुत्रं देहि माहेश्वरानव

ஓ நாதா! நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவளானால், வேறு வரம் ஒன்றும் வேண்டேன். மகேசனை ஒத்த மகனை அருள்வாயாக—மாஹேஸ்வர குலத்தின் புதுத்தளிராய்.

Verse 74

इति तस्या वचः श्रुत्वा शुचिष्मत्याः शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृ द्येतत्समचिंतयत्

அந்தத் தூய்மையான மகளிரின் சொற்களை கேட்டுத் தூய விரதன் ஒரு கணம் சமாதியில் நிலைத்து, இதனைத் தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 75

अहो किमेतया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तुवा स हि सर्वकृत्

அய்யோ! இத்தன்வி வேண்டியது மிக அரிது; சாதாரண ஆசைகளின் பாதைக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆயினும் அவர் (மஹேசன்) எல்லாம் செய்பவர்.

Verse 76

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शंभुना । व्याहृतं कोऽन्यथाकर्तुमुत्सहेत भवेदिदम्

ஏனெனில் சம்பு தாமே வாக்குருவாய் அவளின் வாயில் நிலைத்து இதை உரைத்தார்; இதை வேறுபடச் செய்ய வல்லமை யாருக்கு உண்டு?

Verse 77

ततः प्रोवाच तां पत्नीमेकपत्निव्रते स्थितः । विश्वानरमुनिः श्रीमानिति कांते भविष्यति

பின்பு ஒருபத்தினி விரதத்தில் நிலைத்த புகழ்மிகு விச்வானர முனி தன் மனைவியிடம்—“காந்தே, அப்படியே ஆகும்” என்றார்।

Verse 78

इत्थमाश्वास्य तां पत्नीं जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोधितिष्ठति

இவ்வாறு மனைவியை ஆறுதல்படுத்தி முனி தவத்திற்காகப் புறப்பட்டார்; காசிநாதன் விச்வேச்வரன் நேரில் உறையும் இடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 79

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वाथ मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपिजन्मशतार्जितम्

அவன் விரைவாக வாராணசியை அடைந்து மணிகர்ணிகையைத் தரிசித்தவுடன், நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த மும்முறைத் தாபங்களையும் முற்றிலும் நீக்கினான்.

Verse 80

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेश प्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुंडेषु वापीकूटसरःसु च

விச்வேசர் முதலிய எல்லா லிங்கங்களையும் தரிசித்து, எல்லாக் குண்டங்களிலும் கிணறுகளிலும் கரைகளிலும் ஏரிகளிலும் நீராடி,

Verse 81

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीः सर्वाः प्रणम्य च । संपूज्य कालराजं च भैरवं पापभक्षणम्

எல்லா விநாயகர்களுக்கும் வணங்கி, எல்லா கௌரிகளுக்கும் பணிந்து, பாபங்களை விழுங்கும் பைரவனுடன் காலராஜனை முறையாகப் பூஜித்து,

Verse 82

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवान्परितोष्य च

தண்டநாயகன் தலைமையிலான கணங்களை முயற்சியுடன் போற்றி, ஆதிகேசவன் முதலிய கேசவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி,

Verse 83

लोलार्कमुख्य सूर्यांश्च प्रणम्य च पुनः पुनः । कृत्वा पिण्डप्रदानानि सर्वतीर्थेष्वतंद्रितः

லோலார்கம் முதலிய சூரியத் தலங்களை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சோர்வின்றி பிண்டதானம் செய்து,

Verse 84

सहस्रभोजनाद्यैश्च यतीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

ஆயிரம் உணவளிப்புகள் முதலான தானங்களால் அவர் யதிகளையும் பிராமணர்களையும் திருப்திப்படுத்தி; மகாபூஜை உபசாரங்களால் பக்தியுடன் லிங்கங்களை அர்ச்சித்தார்।

Verse 85

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

அவர் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தார்—“எந்த லிங்கம் விரைவான சித்தியை அளிக்கும்? புத்திரகாமனையால் தவம் செய்து எங்கே அசையாத நிலை பெறலாம்?”

Verse 86

श्रीमदोंकारनाथं वा कृत्तिवासेश्वरं किमु । कालेशं वृद्धकालेशं कलशेश्वरमेव च

“திருமிகு ஓங்காரநாதமா, அல்லது க்ருத்திவாசேஸ்வரமா? காலேசமா, விருத்தகாலேசமா, அல்லது கலசேஸ்வரமா?”

Verse 87

केदारेशं तु कामेशं चन्द्रेशं वा त्रिलोचनम् । ज्येष्ठेशं जंबुकेशं वा जैगीषव्येश्वरं तु वा

“அல்லது கேதாரேசமா, காமேசமா, சந்திரேசமா, திரிலோசனமா? அல்லது ஜ்யேஷ்டேசமா, ஜம்புகேசமா, ஜைகீஷவ்யேஸ்வரமா?”

Verse 88

दशाश्वमेधमीशानं द्रुमि चंडेशमेव च । दृक्केशं गरुडेशं च गोकर्णेशं गणेश्वरम्

“அல்லது தசாஷ்வமேத-ஈசானமா, த்ருமி-சண்டேசமா? த்ருக்கேசமா, கருடேசமா? கோகர்ணேசமா, கணேச்வரமா?”

Verse 89

ढुंढ्याशागजसिद्धाख्यं धर्मेशं तारकेश्वरम् । नन्दिकेशं निवासेशं पत्रीशं प्रीतिकेश्वरम्

(பக்தன்) டுஂட்யாஶாகஜஸித்த எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கம், தர்மேசர், தாரகேசுவர், நந்திகேசர், நிவாசேசர், பத்ரீசர், ப்ரீதிகேசுவரை வழிபடலாம்.

Verse 90

पर्वतेशं पशुपतिं ब्रह्मेशं मध्यमेश्वरम् । बृहस्पतीश्वरं वाथ विभांडेश्वरमेव च

(பக்தன்) பர்வதேசர், பசுபதி, பிரம்மேசர், மத்தியமேசுவர், ப்ருஹஸ்பதீசுவர் மற்றும் விபாண்டேசுவரையும் வழிபடலாம்.

Verse 91

भारभूतेश्वरं किं वा महालक्ष्मीश्वरं तु वा । मरुत्तेशं तु मोक्षेशं गंगेशं नर्मदेश्वरम्

அல்லது (பக்தன்) பாரபூதேசுவர் அல்லது மஹாலக்ஷ்மீசுவர்; அதுபோல மருத்தேசர், மோக்ஷேசர், கங்கேசர், நர்மதேசுவரை வழிபடலாம்.

Verse 92

मार्कंडं मणिकर्णीश रत्नेश्वरमथापि वा । अथवा योगिनीपीठं साधकस्यैव सिद्धिदम्

(பக்தன்) மார்கண்டர், மணிகர்ணீசர், ரத்னேசுவரையும் வழிபடலாம்; அல்லது யோகினீபீடத்தை—அது சாதகனுக்கு உறுதியாகச் சித்தி அளிப்பது.

Verse 93

यामुनेशं लांगलीशं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम् । अविमुक्तेश्वरं वाथ विशालाक्षीशमेव च

(பக்தன்) யாமுனேசர், லாங்கலீசர், ஸ்ரீமத் அனைத்திலும் வியாபித்த விஸ்வேசுவர், அவிமுக்தேசுவர் மற்றும் விசாலாக்ஷீசுவரையும் வழிபடலாம்.

Verse 94

व्याघ्रेश्वरं वराहेशं व्यासेशं वृषभध्वजम् । वरुणेशं विधीशं वा वसिष्ठेशं शनीश्वरम्

(யாரும்) வ்யாக்ரேஸ்வரர், வராஹேசர், வ்யாசேசர், வृषபத்வஜப் பெருமான், வருணேசர் அல்லது விதீசர்; மேலும் வசிஷ்டேசர், சனீஸ்வரரையும் வழிபடலாம்.

Verse 95

सोमेश्वरं किमिन्द्रेशं स्वर्लीनं संगमेश्वरम् । हरिश्चंद्रेश्वरं किं वा हरिकेशेश्वरं तु वा

(யாரும்) சோமேஸ்வரர் அல்லது இந்திரேசர்; ஸ்வர்லீனன், சங்கமேஸ்வரர்; அல்லது ஹரிச்சந்திரேஸ்வரர்; மீண்டும் ஹரிகேசேஸ்வரரையும் வழிபடலாம்.

Verse 96

त्रिसंध्येशं महादेवमुपशांति शिवं तथा । भवानीशं कपर्दीशं कंदुकेशं मखेश्वरम्

(யாரும்) திரிசந்த்யேசர், மகாதேவர், உபசாந்தி மற்றும் சிவன்; பவானீசர், கபர்தீசர், கந்துகேசர், மகேஸ்வரரையும் வழிபடலாம்.

Verse 97

मित्रावरुणसंज्ञं वा किमेषामाशुपुत्रदम् । क्षणं विचार्य स मुनिरिति विश्वानरः सुधीः

அல்லது இதன் பெயர் ‘மித்ராவருண’மா? இவற்றில் எது விரைவில் புத்திரம் அருளும்? சிறிது நேரம் சிந்தித்து, ஞானி முனிவர் விஸ்வானரர் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 98

आज्ञातं विस्मृतं तावत्फलितो मे मनोरथः । सिद्धैः संसेवितं लिंगं सर्वसिद्धिकरं परम्

ஒருகாலத்தில் அறிந்தும் பின்னர் மறந்திருந்தது—இன்று என் மனோரதம் நிறைவேறியது. சித்தர்கள் சேவிக்கும் இந்த பரம லிங்கம் எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்.

Verse 99

दर्शनात्स्पर्शनाद्यस्य मनो निर्वृतिभाग्भवेत् । उद्घाटितं सदैवास्ते स्वर्गद्वारं हि यत्र वै

எந்தத் தலத்தின் தரிசனமும் ஸ்பரிசமும் மட்டும் மனத்திற்கு பேரமைதியை அளிக்கிறதோ, அங்கே சொர்க்கத்தின் வாசல் நிச்சயமாக எப்போதும் திறந்தே நிற்கிறது।

Verse 100

दिवानिशं पूजनार्थं विज्ञाप्य त्रिदशेश्वरम् । पञ्चमुद्रे महापीठे सिद्धिदे सर्वजंतुषु

பகலும் இரவும் பூஜைக்காக தேவர்களின் ஈசனிடம் அனுமதி வேண்டி, ‘பஞ்சமுத்ரா’ எனப்படும் மகாபீடத்தில்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் சித்தி அருள்வதில்—வழிபட வேண்டும்।

Verse 110

षण्मासात्सिद्धिमगमद्बहुनीराजनैरिह । किन्नरी हंसपद्यत्र भर्त्रा वेणुप्रियेण वै

இங்கே பல நீராஜனங்கள் (ஆரத்திகள்) செய்ததனால் ஆறு மாதங்களுக்குள் சித்தி பெற்றாள்—ஹம்ஸபதா என்ற கின்னரி, தன் கணவர் வேணுப்ரியனுடன்.

Verse 120

पंचगव्याशनो मासं मासं चांद्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुङ्मासं श्वसनभक्षणः

ஒரு மாதம் பஞ்சகவ்யம் உணவாகக் கொள்கிறான்; ஒரு மாதம் சாந்திராயண விரதம் அனுஷ்டிக்கிறான்; ஒரு மாதம் குசையின் நுனியில் எடுத்த நீரை மட்டும் அருந்தி வாழ்கிறான்; இன்னொரு மாதம் சுவாசமே உணவென இருந்து தவம் செய்கிறான்।

Verse 130

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रेरघ्राणस्त्वं व्यंघ्रिरायासि दूरात् । व्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वां प्रपद्ये

நீ காதுகள் இல்லாதவனாயினும் ஒலியை உணர்கிறாய்; மூக்கு இல்லாதவனாயினும் மணத்தை அறிகிறாய்; கால்கள் இல்லாதவனாயினும் தூரத்திலிருந்து வந்து சேர்கிறாய். நீ கண்கள் இல்லாதவனாயினும் காண்கிறாய்; நாவு இல்லாதவனாயினும் சுவையை அறிகிறாய். உன்னை முற்றிலும் யார் அறிய வல்லார்? ஆகவே உன்னையே சரணடைகிறேன்।

Verse 140

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दं त्रिकालपठनात्कामदं शिवसंनिधौ

உம்மால் உரைக்கப்பட்ட இந்தப் புண்ணிய ஸ்தோத்திரம் ‘அபிலாஷாஷ்டகம்’ எனப்படும். சிவன் சன்னிதியில் ஒரு ஆண்டு மும்முறை தினமும் பாராயணம் செய்தால் இது விருப்பங்களை நிறைவேற்றும்.

Verse 147

अब्दं जप्तमिदं स्तोत्रं पुत्रदं नात्र संशयः । इत्युक्त्वांतर्दधे बालः सोपि विप्रो गृहं गतः

‘இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஒரு ஆண்டு ஜபித்தால் புத்திரப் பேறு கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.’ என்று சொல்லி அந்தச் சிறுவன் மறைந்தான்; அந்தப் பிராமணனும் வீட்டிற்குச் சென்றான்.