Adhyaya 12

Verse 1

शिवशर्मोवाच । नैरृतादीन् क्रमाल्लोकानाख्यातं पुरुषोत्तमौ । पुरुषोत्तमपादाब्जपरागोद्धूसरालकौ

சிவசர்மன் உரைத்தான்— “ஓ புருஷோத்தமர்களே! நைர்ருதம் முதலான உலகங்களை நீங்கள் ஒழுங்காக விளக்கியீர்கள்; உங்கள் கூந்தல், பரமபுருஷனின் திருவடித் தாமரையின் மகரந்தத் தூளால் தூசுபட்டதுபோல் தோன்றுகிறது।”

Verse 2

गणावूचतुः । आकर्णय महाभाग संयमिन्याः पुरीं पराम् । दिक्पतेर्निरृतस्यासौ पुण्यापुण्यजनोषिता

கணர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாக! கேள்; ‘ஸம்யமினீ’ எனும் அந்த உத்தம நகரம் திசைநாதன் நிர்ருதி உடையது; அங்கே புண்ணியரும் பாபிகளும் இருவகையாரும் குடியிருக்கின்றனர்।

Verse 3

राक्षसानिवसंत्यस्यामपरद्रोहिणः सदा । जातिमात्रेण रक्षांसि वृत्तैः पुण्यजना इमे

அந்நகரில் ராட்சசர்கள் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் எப்போதும் பிறருக்கு தீங்கு செய்யாதவர்கள். பிறப்பால் ராட்சசராயினும், நடத்தையால் அவர்கள் உண்மையில் புண்ணிய மக்கள் ஆவர்।

Verse 4

स्मृत्युक्तश्रुतिवर्त्मानो जातवर्णावरेष्वपि । नाद्रियंतेऽन्नपानानामस्मृत्युक्तं कदाचन

அவர்கள் ஸ்மிருதி, ஸ்ருதி கூறிய வழியையே பின்பற்றுகின்றனர்; தாழ்ந்த வர்ணங்களில் பிறந்தவர்களாயினும், ஸ்மிருதி விதிக்கு ஒவ்வாத உணவு-பானத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் ஏற்கார்।

Verse 5

परदार परद्रव्य परद्रोहपराङ्मुखाः । जाताजातौ निकृष्टायामपिपुण्यानुसारिणः

அவர்கள் பிறருடைய மனைவி, பிறருடைய செல்வம், பிறருக்கு தீங்கு செய்வது—இவற்றிலிருந்து விலகியிருப்பர்; மிகத் தாழ்ந்த நிலையிலே பிறந்தாலும் புண்ணிய வழியையே பின்பற்றுவர்।

Verse 6

द्विजातिभक्त्युत्पन्नार्थैरात्मानं पोषयंति ये । सदा संकुचितांगाश्च द्विजसंभाषणादिषु

இருபிறப்பினரான (த்விஜர்) மீது பக்தியால் கிடைத்த பொருளால் தம்மை வாழவைக்கும் அவர்கள், எப்போதும் அடக்கமும் ஒழுக்கமும் உடையவராய் இருப்பர்—த்விஜர்களுடன் உரையாடல் முதலியவற்றில் குறிப்பாக।

Verse 7

आहूता वस्त्रवदना वदंति द्विजसंनिधौ । जयजीवभगोनाथ स्वामिन्निति हि वादिनः

அழைக்கப்பட்டபோது அவர்கள் பிராமணர்களின் முன்னிலையில் வெட்கத்தால் முகம் மறைத்து— “ஜயம்! உயிரும் பாக்கியமும் அருளும் நாதா, ஸ்வாமி!” என்று பக்தியுடன் உரைக்கின்றனர்।

Verse 8

तीर्थस्नानपरानित्यं नित्यं देवपरायणाः । द्विजेषु नित्यं प्रणताः स्वनामाख्यानपूर्वकम्

அவர்கள் எப்போதும் தீர்த்தஸ்நானத்தில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் தேவபராயணராக இருந்து; பிராமணர்களுக்கு தினமும் வணங்கி, முதலில் முறையாக தம் பெயரை அறிவித்து வணங்குகின்றனர்।

Verse 9

दम दान दया क्षांति शौचेंद्रिय विनिग्रहाः । अस्तेय सत्याहिंसाश्च सर्वेषां धर्महेतवः

தமம், தானம், தயை, பொறுமை, தூய்மை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு; மேலும் திருடாமை, சத்தியம், அஹிம்சை—இவை அனைத்தும் அனைவருக்கும் தர்மத்தைத் தாங்கும் காரணங்கள்.

Verse 10

आवश्येषु सदोद्युक्ता ये जाता यत्रकुत्रचित् । सर्वभोगसमृद्धास्ते वसंत्यत्र पुरोत्तमे

அவசியமான கடமைகளில் எப்போதும் முயல்வோர்—எங்கு பிறந்தவராயினும்—அனைத்து போகங்களிலும் செழித்து, இப் பரமோத்தம நகரத்தில் வாழ்வர்.

Verse 11

म्लेच्छा अपि सुतीर्थेषु ये मृतानात्मघातकाः । विहाय काशीं निर्वाण विश्राणांतेऽत्र भोगिनः

அந்நிய குலத்தவராயினும், சிறந்த தீர்த்தங்களில் இறந்து, தற்கொலை செய்தவரல்லாதவராயின், காசியை விட்டு (தேகம் நீங்கி) இங்கு போகங்களை அனுபவித்த பின் மோட்ச அருளைப் பெறுவர்.

Verse 12

अंधं तमो विशेयुस्ते ये चैवात्महनो जनाः । भुक्त्वा निरयसाहस्रं ते च स्युर्ग्रामसूकराः

தற்கொலை செய்பவர்கள் கடும் அந்தகாரத்தில் வீழ்வர்; ஆயிரம் நரக வேதனைகளை அனுபவித்து மீண்டும் ஊர்ப்பன்றிகளாகப் பிறப்பர்।

Verse 13

आत्मघातो न कर्तव्यस्तस्मात्क्वापि विपश्चिता । इहापि च परत्रापि न शुभान्यात्मघातिनाम्

ஆகையால் ஞானிகள் எங்கும் தற்கொலை செய்யக் கூடாது; தற்கொலை செய்பவர்க்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை இல்லை।

Verse 14

यथेष्टमरणं केचिदाहुस्तत्त्वावबोधकाः । प्रयागे सर्वतीर्थानां राज्ञिसर्वाभिलाषदे

தத்துவத்தை அறிந்தோம் எனக் கூறுவோர் சிலர் ‘இச்சைமரணம்’ பற்றி சொல்கின்றனர்; மேலும் பிரயாகத்தைச் சுட்டுகின்றனர்—அது எல்லா தீர்த்தங்களின் அரசன், எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது।

Verse 15

अंत्यजा अपि ये केचिद्दयाधर्मानुसारिणः । परोपकृतिनिष्ठास्ते वसंत्यत्र तु सत्तमाः

தாழ்ந்த நிலையில்பிறந்தவர்களிலும் சிலர் கருணைத் தர்மத்தைப் பின்பற்றி பிறருக்கு உதவுவதில் உறுதியாக இருந்தால், அவர்கள் இங்கே சத்தமர்களாக வாழ்வர்।

Verse 17

पल्लीपतिरभूदुग्रः पिंगाक्ष इति विश्रुतः । निर्विंध्यायास्तटे शूरः क्रूरकर्मपराङ्मुखः

காட்டுப் பல்லியின் ஒரு கடும் தலைவன் இருந்தான்; ‘பிங்காக்ஷ’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; நிர்விந்த்யா நதிக்கரையில் வீரனாய் இருந்து, கொடிய செயல்களிலிருந்து விலகியவன்।

Verse 18

घातयेद्दूरसंस्थोपि यः पांथपरिपंथिनः । व्याघ्रादीन् दुष्टसत्त्वांश्च स हिनस्ति प्रयत्नतः

தூரத்தில் இருந்தாலும் பயணிகளை வழிமறிக்கும் பரிபந்திகள்—புலி முதலான தீய உயிர்கள்—இவற்றை முயற்சியுடன் அழிப்பவன், பாதை பாதுகாப்பிற்காக உறுதியாகச் செயற்படுகிறான்.

Verse 19

जीवेन्मृगयु धर्मेण तत्रापि करुणापरः । न विश्वस्तान्पक्षिमृगान्न सुप्तान्न व्यवायिनः

வேட்டைக்காரன் தன் ஸ்வதர்மப்படி வாழ்ந்தாலும் கருணையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்; நம்பிக்கையுடன் இருப்ப பறவை-மிருகங்களை, உறங்குவோரைக், இணைவு செய்பவரைக் கொல்லக் கூடாது.

Verse 20

न तोयगृध्नून्न शिशून्नांतर्वर्त्नित्वलक्षणान् । स घातयति धर्मज्ञो जातिधर्मपराङ्मुखः

தர்மத்தை அறிந்தவன் நீருக்காகத் துடிக்கும் தாகமுற்றவர்களையும், குட்டிகளையும், கர்ப்பத்தின் அடையாளமுள்ளவளையும் கொல்லான்; இழிந்த இனவழிக் கொடுமையிலிருந்து அவன் விலகி நிற்பான்.

Verse 21

श्रमातुरेभ्यः पांथेभ्यः स विश्रामं प्रयच्छति । हरेत्क्षुधा क्षुधार्तानामुपानद्दोऽनुपानहे

அவன் சோர்வுற்ற பயணிகளுக்கு ஓய்வளிக்கிறான்; பசியால் வாடுவோரின் பசியை நீக்குகிறான்; காலணியில்லாதோருக்கு பாதுகை/செருப்பு அளிக்கிறான்.

Verse 22

मृगत्त्वचोतिमृदुला विवस्त्रेभ्यातिसर्जति । अनुव्रजति कांतारे प्रांतरे पथिकान्पथि

அவன் ஆடையற்றோருக்கு மிக மென்மையான மான் தோலை அளிக்கிறான்; மேலும் அடர்ந்த காட்டிலும் தனிமையான எல்லைப்புறங்களிலும் பாதையில் பயணிகளுடன் தொடர்ந்து செல்கிறான்.

Verse 23

न जिघृक्षति तेभ्योर्थमभयं चेति यच्छति । आविंध्याटवि मे नाम ग्राह्यं दुष्टभयापहम्

அவன் அவர்களிடமிருந்து செல்வம் எடுக்க விரும்பான்; மாறாக ‘அபயம்’ அளித்து— ‘என் பெயர் ஆவிந்த்யாடவீ; இதை நினைவில் கொள், இது தீயோரின் அச்சத்தை அகற்றும்’ என்று கூறுவான்.

Verse 24

नित्यं कार्पटिकान्सर्वान् स पुत्रेण प्रपश्यति । तेपि च प्रतितीर्थं हि तमाशीर्वादयं ति वै

அவன் மகனுடன் தினமும் எல்லா ஏழை எளியவர்களையும் கருணையுடன் கவனிக்கிறான்; அவர்களும் ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் நிச்சயமாக அவனை ஆசீர்வதிக்கிறார்கள்.

Verse 25

इति तिष्ठति पिंगाक्षे साटवी नगरायिता । अध्वनीने ऽध्वगान्कोपि न रुणद्धि ससाध्वसः

இவ்வாறு, ஓ பிங்காக்ஷா, அந்த காடு நகரம்போல் ஆனது. அந்தப் பெருவழியில் யாரும் பயணிகளைத் தடுக்கவில்லை; யாரும் அச்சத்தில் தங்கவில்லை.

Verse 27

लुब्धकस्तद्धने लुब्धः क्षुद्रस्तन्निधनोद्यतः । स रुरोध तमध्वानमग्रे गत्वाऽतिगूढवत्

அந்தச் செல்வத்தின்மேல் ஆசை கொண்ட சிறிய வேடன், அவனை அழிக்கத் துணிந்து, முன்னே சென்று மிக மறைவாக ஒளிந்தவன்போல் பதுங்கி அந்த வழியைத் தடுத்தான்.

Verse 28

तदा युप्यस्यशेषेण पिंगाक्षो मृगयां गतः । तस्मिन्नरण्ये तन्मार्गं निकषाध्युषितो निशि

அப்போது பிங்காக்ஷன் சிறிதளவு மீதமிருந்த உபகரணங்களுடன் வேட்டைக்குச் சென்றான். அந்தக் காட்டில் அந்த வழி இரவில் நெருக்கமாகக் கண்காணித்து காத்துக் கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

Verse 29

परप्राणद्रुहां पुंसां न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः । विश्वं कुशलितेनैतद्विश्वेशपरिरक्षितम्

பிறரின் உயிர்க்கு துரோகம் செய்பவர்களின் மனோரதங்கள் நிறைவேறாது. இந்த உலகமெங்கும் நலமுடன் நிலைத்து, காசியின் விஶ்வேஸ்வரனால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

Verse 30

न चिंतयेदनिष्टानि तस्मात्कृष्टिः कदाचन । विधिदृष्टं यतो भावि कलुषंभावि केवलम्

ஆகையால் துன்பங்களை நினைத்து மனம் கலங்க வேண்டாம்; அத்தகைய கவலை எப்போதும் பயன் தராது. விதி கண்டது எதுவோ அது நிச்சயம் நிகழும்—களங்கமாயினும் தூய்மையாயினும் அது நிகழ்ந்தே தீரும்.

Verse 31

तस्मादात्मसुखंप्रेप्सु रिष्टानिष्टं न चिंतयेत् । चिंतयेच्चेत्तदाचिंत्यो मोक्षोपायो न चेतरः

ஆகையால் ஆத்ம ஆனந்தத்தை நாடுபவன் நன்மை-தீமை பற்றி சிந்திக்க வேண்டாம். சிந்திக்க வேண்டுமெனில், அசிந்த்யமான பரம்பொருளையே தியானிக்கட்டும்—இதுவே மோட்சத்தின் வழி; வேறில்லை.

Verse 32

व्युष्टायामथयामिन्यामभूत्कोलाहलो महान् । घातयध्वं पातयध्वं नग्नयध्वं द्रुतं भटाः

பின்னர் இரவு விடிந்து விடியற்காலம் வந்தபோது பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது—“அடிக்கவும்! தள்ளி வீழ்த்தவும்! ஆடையைக் களைந்து நிர்வாணமாக்கவும்—விரைவாக, வீரர்களே!”

Verse 33

मा मारयध्वं त्रायध्वं भटाः कार्पटिका वयम् । अनायासं लुंठयध्वं नयध्वं च यदस्ति नः

“எங்களை கொல்லாதீர்கள்—வீரர்களே, காப்பாற்றுங்கள்! நாங்கள் ஏழை கார்படிக பிச்சைக்காரர்கள். எங்களிடம் இருப்பதையெல்லாம் சிரமமின்றி கொள்ளையிட்டு எடுத்துச் செல்லுங்கள்.”

Verse 34

वयं पांथा अनाथाः स्मो विश्वनाथपरायणाः । सनाथास्ते न दूरं सनाथतां पथिकोऽपरः

நாங்கள் பயணிகள்; ஆதரவற்றவர்களாயினும் விஶ்வநாதரையே சரணடைந்தோம். காவலன் உள்ளோர் பாதுகாப்பிலிருந்து தூரமில்லை; எங்களுடன் மற்றொரு பயணியும் ஆதரவுபெறுவான்.

Verse 35

वयं पिंगाक्षविश्वासादस्मिन्मार्गेऽकुतोभयाः । यातायातं सदा कुर्मः स च दूर इतो वनात्

பிங்காக்ஷன் மீது நம்பிக்கையால் இவ்வழியில் எமக்கு அஞ்சல் இல்லை. நாங்கள் எப்போதும் வரவும் போகவும் செய்கிறோம்; அவன் இக்காட்டிலிருந்து தூரமில்லை.

Verse 36

इति श्रुत्वाऽथ पिंगाक्षो भटः कार्पटिकेरितम । दूरान्मा भैष्ट माभैष्ट ब्रुवन्निति समागतः

கார்ப்படிகர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் வீரன் பிங்காக்ஷன் தூரத்திலிருந்து வந்து, “அஞ்சாதீர், அஞ்சாதீர்” என்று கூறினான்.

Verse 37

तत्कर्मसूत्रैराकृष्टो भिल्लःकार्पटिकप्रियः । तूर्णं तदायुष्यमिव तत्रोपस्थितवान् क्षणात्

தன் கர்ம நூல்களால் இழுக்கப்பட்டு, கார்ப்படிகர்களை கொள்ளையிட விரும்பும் பில்லன், கணநேரத்தில் அங்கே விரைந்து தோன்றினான்—அவன் ஆயுளே அழைத்ததுபோல்.

Verse 38

कोयंकोयं दुराचारः पिंगाक्षे मयि जीवति । उल्लुलुंठयिषुः पांथान्प्राणलिंगसमान्मम

இவன் யார் இந்த துராசாரி? நான் பிங்காக்ஷன் உயிருடன் இருக்கையில், என் உயிரும் லிங்கமும் போல் எனக்கு அருமையான பயணிகளை முழுதும் கொள்ளையிட விரும்புகிறான்!

Verse 39

इति तद्वाक्यमाकर्ण्य ताराक्षस्तत्पितृव्यकः । धनलोभेन पिंगाक्षे पापं पापो व्यचिंतयत्

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவனது சிறிய தந்தை தாராக்ஷன், செல்வத்தின் மீதான ஆசையினால், ஓ பிங்காக்ஷனே, அந்தப் பாவி ஒரு பாவச் செயலைச் செய்ய நினைத்தான்.

Verse 40

कुलधर्मं व्यपास्यैष वर्तते कुलपांसनः । चिरं चिंतितमद्यामुं घातयिष्याम्यसंशयम्

‘குலதர்மத்தைக் கைவிட்டு, இந்தக் குலத்துரோகி தன் விருப்பப்படி நடக்கிறான். நீண்ட காலமாக நான் நினைத்தபடியே, இன்று சந்தேகமின்றி இவனைக் கொல்வேன்.’

Verse 41

विचार्येति स दुष्टात्मा भृत्यानाज्ञापयत्क्रुधा । आदावेनं घातयंतु ततः कार्पटिकानिमान्

அவ்வாறு முடிவு செய்து, அந்தத் துஷ்டாத்மா கோபத்துடன் தன் வேலையாட்களுக்குக் கட்டளையிட்டான்: ‘முதலில் இவனைக் கொல்லுங்கள்; பிறகு இந்த யாசகர்களையும் கொல்லுங்கள்.’

Verse 42

ततो ऽयुध्यन्दुराचारास्तेनैकेन च तेऽखिलाः । यथाकथंचित्ताननयत्स च स्वावसथांतिकम्

பின்னர் அந்தத் துன்மார்க்கர்கள் அனைவரும் அந்தத் தனி மனிதனுடன் போரிட்டனர்; ஆயினும், எப்படியோ அவன் அவர்கள் அனைவரையும் தன் இருப்பிடத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தான்.

Verse 43

आच्छिन्नं हि धनुर्वाणं छिन्नं सन्नहनं शरैः । असूदयिष्यमेतांस्तदभविष्यं यदीश्वरः

‘எனது வில்லும் அம்புகளும் பறிக்கப்பட்டுவிட்டன; எனது கவசம் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டுவிட்டது. இறைவனின் சித்தம் இருந்திருந்தால், நான் அவர்களை அழித்திருப்பேன்.’

Verse 44

अभिलप्यन्निति प्राणानत्याक्षीत्स परार्थतः । तेपि कार्पटिकाः प्राप्तास्तत्पल्लीं गतसाध्वसाः

இவ்வாறு சொல்லி அவன் பிறர்நலனுக்காக உயிரைத் துறந்தான். அந்தக் கார்ப்படிகத் துறவியரும் அச்சம் நீங்கி அந்தப் பல்லிக்குச் சென்றடைந்தனர்.

Verse 45

या मतिस्त्वंतकाले स्याद्गतिस्तदनुरूपतः । दिगीशत्वमतः प्राप्तो निरृत्यां नैरृतेश्वरः

மரண வேளையில் எத்தகைய நினைவு உண்டோ, அதற்கேற்பவே பயணம் அமையும். ஆகவே அவன் திசை-அதிபதித் தன்மை பெற்று, நைர்ருதத் திசையில் நிருதி-லோகத்தின் அரசனானான்.

Verse 46

इत्थमस्य स्वरूपं ते आवाभ्यां समुदीरितम् । एतस्योत्तरतो लोको वरुणस्यायमद्भुतः

இவ்வாறு அவனுடைய உண்மை நிலையை நாங்கள் இருவரும் உனக்குச் சொன்னோம். இதன் வடக்கே வருணனுடைய இந்த அதிசய உலகம் உள்ளது.

Verse 47

कूपवापीतडागानां कर्तारो निर्मलैर्धनैः । इह लोके महीयंते वारुणे वरुणप्रभाः

தூய, தர்மமான செல்வத்தால் கிணறு, குளம், தடாகம் முதலியவற்றை அமைப்போர் இவ்வுலகிலேயே போற்றப்படுவர்; வருணலோகத்தில் வருணனின் ஒளியால் பிரகாசிப்பர்.

Verse 48

निर्जले जलदातारः परसंतापहारिणः । अर्थिभ्यो ये प्रयच्छंति चित्रच्छत्रकमंडलून्

நீரில்லா இடங்களில் நீர் தானம் செய்து பிறர்துயரை நீக்குவோர், வேண்டுவோர்க்கு அழகிய குடையும் கமண்டலுவும் அளிப்போர்,

Verse 49

पानीयशालिकाः कुर्युर्नानोपस्करसंयुताः । दद्युर्धर्मघटांश्चापि सुगंधोदकपूरितान्

அவர்கள் வழியில் பல உபகரணங்களுடன் குடிநீர் சாலைகளை அமைக்க வேண்டும்; மேலும் தர்மத்திற்காக நறுமண நீரால் நிரம்பிய ‘தர்மக் குடங்கள்’ தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

अश्वत्थसेकं ये कुर्युः पथि पादपरोपकाः । विश्रामशालाकर्तारः श्रांतसंतापनोदकाः

வழிப்போக்கர்களின் நலனுக்காக வழியிலுள்ள அஸ்வத்த (அரச) மரத்திற்கு நீர் ஊற்றுபவர்கள், ஓய்வுமண்டபங்கள் அமைப்பவர்கள், சோர்ந்து வெப்பமுற்றோரின் துன்பத்தைத் தணிக்கும் நீர் வழங்குபவர்கள்—அவர்களே உண்மையான உபகாரிகள்.

Verse 51

ग्रीष्मोष्प्रहंति मायूरपिच्छादि रचितान्यपि । चित्राणि तालवृंतानि वितरंति तपागमे

வெப்பக் காலம் வந்தபோது கோடைத் தகிப்பைத் தணிக்க அவர்கள் வண்ணமயமான தாளை விசிறிகளை வழங்குவர்; சில விசிறிகள் மயில் இறகுகள் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்டவையாகவும் இருக்கும்.

Verse 52

रसवंति सुगंधीनि हिमवंति तपर्तुषु । विश्राणयंति वा तृप्ति पानकानि प्रयत्नतः

வெப்ப பருவங்களில் அவர்கள் முயற்சியுடன் சுவைமிக்க, நறுமணமிக்க, குளிர்ந்த பானகங்களை அளித்து திருப்தியும் குளிர்ச்சியும் அருளுவர்.

Verse 53

इक्षुक्षेत्राणि संकल्प्य ब्राह्मणेभ्यो ददत्यपि । तथा नानाप्रकारांश्च विकारानैक्षवान्बहून्

அவர்கள் சங்கல்பத்துடன் இக்ஷு க்ஷேத்திரங்களை (கரும்புத் தோட்டங்களை) பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்கிறார்கள்; அதுபோல கரும்பில் செய்யப்பட்ட பலவகை இனிப்புப் பொருட்களையும் மிகுதியாக வழங்குகிறார்கள்.

Verse 54

गोरसानां प्रदातारस्तथा गोमहिषीप्रदाः । धारामंडपकर्तारश्छायामंडपकारिणः

பால்வகைகள் (கோரசம்) தானம் செய்பவர்கள், பசு மற்றும் எருமை தானம் அளிப்பவர்கள், நீர்தாரை மண்டபங்களை அமைப்பவர்கள், நிழல் மண்டபங்களை நிறுவுபவர்கள்—இத்தகையோர் தர்மப் புண்ணியத்தால் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 55

देवालयेषु ये दद्युर्बहुधारागलंतिकाः । तीर्थे वा करहर्तारस्तीर्थमार्गावनेजका

தேவாலயங்களில் பல தாரைகளாக நீர் சொரியும் பாத்திரங்களை (கலந்திகை) அளிப்பவர்கள், மேலும் தீர்த்தங்களில் கழிவுகளை அகற்றி தீர்த்தப் பாதைகளை கழுவி தூய்மைப்படுத்துபவர்கள்—இவர்களும் தர்ம சேவகர்களாக மதிக்கப்படுவர்.

Verse 56

अभयं ये प्रयच्छंति भयार्तोद्यत पाणयः । निर्भया वारुणे लोके ते वसंति लसंति च

அஞ்சித் துயருறுவோரிடம் கை நீட்டி அபயம் அளிப்பவர்கள், வருணலோகத்தில் அச்சமின்றி வாழ்ந்து அங்கே ஒளிவீசி விளங்குவர்.

Verse 57

विपाशयंति ये पुण्या दुर्वृतैः कंठपाशितान् । ते पाशपाणे लोकेस्मिन्निवसंत्यकुतोभयाः

தீயோர் கழுத்தில் இறுக்கிய பாசத்தைத் தளர்த்தி கட்டுண்டவர்களை விடுவிக்கும் புண்ணியர்கள், பாசபாணியின் இவ்வுலகில் எவ்வித அச்சமுமின்றி வாழ்வர்.

Verse 58

नौकाद्युपायैर्न द्यादौ पांथान्ये तारयंत्यपि । तारयंत्यपि दुःखाब्धेस्तत्र नागरिका द्विज

ஓ த்விஜரே! படகு முதலான வழிகளால் நதியிலே பயணிகளை கரை சேர்ப்போர் ஆகிய நகரவாசிகள், உண்மையில் உயிர்களைத் துயரக் கடலையும் கடக்க உதவுகின்றனர்.

Verse 59

घट्टान्पुण्यतटिन्यादेर्बंधयंति शिलादिभिः । तोयार्थिसुखसिद्ध्यर्थं ये नरास्तेत्र भोगिनः

புனித நதிகள் முதலிய தீர்த்தநீரிடங்களில் கற்கள் முதலியவற்றால் குளிப்புத் துறைகள் (காட்) அமைத்து, நீர் நாடுவோர்க்கு இன்பமும் காரியசித்தியும் உண்டாகச் செய்பவர்கள்—அந்த புண்ணியலோகத்தில் செல்வபோகங்களை அனுபவிப்பவராவர்।

Verse 60

वितर्पयंति ये पुण्यास्तृषिताञ्शीतलैर्जलैः । तेऽत्र वै वारुणे लोके सुखसंततिभागिनः

புண்ணியர்கள் தாகமுற்றவர்களை குளிர்ந்த நீரால் திருப்திப்படுத்தினால், அவர்கள் இங்கே வருணலோகத்தில் இடையறாத இன்பத் தொடரின் பங்காளிகளாவர்।

Verse 61

जलाशयानां सर्वेषामयमेकतमः पतिः । प्रचेता यादसांनाथः साक्षी सर्वेषुकर्मसु

எல்லா நீர்த்தேக்கங்களிலும் அவரே முதன்மை ஆண்டவன்—பிரசேதா (வருணன்), நீர்வாழ் உயிர்களின் நாதன், அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாட்சி।

Verse 62

अस्योत्पत्तिं शृणु पतेर्वरुणस्यमहात्मनः । आसीन्मुनिरमेयात्मा कर्दमस्य प्रजापतेः

அந்த மகாத்மா ஆண்டவன் வருணனின் தோற்றத்தை கேள். கர்தமப் பிரஜாபதியிடமிருந்து பிறந்த அளவிலாத ஆன்மவலிமை கொண்ட ஒரு முனிவர் இருந்தார்।

Verse 63

शुचिष्मानिति विख्यातस्तनयो विनयोचितः । स्थैर्य माधुर्य धैर्याद्यैर्गुणैरुपचितोहितः

‘சுசிஷ்மான்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மகன் பிறந்தான்—தாழ்மை மற்றும் நன்னடத்தைக்கு உரியவன்—நிலைத்தன்மை, இனிமை, தைரியம் முதலிய நற்குணங்களால் வளர்ந்தவன்; எப்போதும் நன்மையிலே நாட்டமுடையவன்।

Verse 64

अच्छोदे सरसि स्नातुं स गतो बालकैः सह । जलक्रीडनसंसक्तं शिशुमारो हरच्च तम्

அவன் சிறுவர்களுடன் அச்சோதா ஏரியில் நீராடச் சென்றான். நீர்விளையாட்டில் மூழ்கிய அவனை ஒரு சிசுமாரன் பிடித்து இழுத்துச் சென்றான்.

Verse 65

ततस्तस्मिन्मुनिसुते हृतेऽत्याहितशंसिभिः । तैः समागत्य शिशुभिः कथितं तत्पितुः पुरः

பின்னர் அந்த முனிவின் மகன் பறிக்கப்பட்டது மிகப் பயங்கரமான பேராபத்தாக இருந்தது. அந்தச் சிறுவர்கள் ஒன்றுகூடி வந்து அவன் தந்தையின் முன் செய்தியை அறிவித்தனர்.

Verse 66

हरार्चनोपविष्टस्य समाधौ निश्चलात्मनः । श्रुतबालविपत्तेश्च चचाल न मनोहरात्

அவன் ஹரன் (சிவன்) வழிபாட்டில் அமர்ந்து, சமாதியில் அசையாத உள்ளத்துடன் இருந்தான். குழந்தையின் துன்பச் செய்தி கேட்டும் அவன் மனம் மனோகர ஹரனை விட்டு அசையவில்லை.

Verse 67

अधिकं शीलयामास स सर्वज्ञं त्रिलोचनम् । पश्यञ्शंभोः समीपे स भुवनानि चतुर्दश

அவன் அனைத்தறிந்த திரிநேத்திரப் பெருமானை இன்னும் அதிகமாகத் தியானித்து வழிபட்டான். சாம்புவின் அருகில் அவன் பதினான்கு உலகங்களையும் கண்டான்.

Verse 68

नाना भूतानि भूतानि ब्रह्मांडांतर्गतानि च । चंद्रसूर्यर्क्षताराश्च पर्वतान्सरितो द्रुमान्

அவன் பிரபஞ்ச முட்டையின் உள்ளே உள்ள பலவகை உயிர்களையெல்லாம் கண்டான்; மேலும் சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரத் தொகுதிகள், விண்மீன்கள், மலைகள், ஆறுகள், மரங்களையும் கண்டான்.

Verse 69

समुद्रानंतरीयाणि ह्यरण्यानीस्सरांसि च । नाना देवनिकायांश्च बह्वीर्दिविषदां पुरीः

அவன் கடலின் விரிவுகளுக்கிடையில் உள்ள காடுகளையும் ஏரிகளையும் கண்டான்; மேலும் தேவர்களின் பல்வேறு கூட்டங்களையும், தேவர்களின் எண்ணற்ற திவ்ய நகரங்களையும் தரிசித்தான்।

Verse 70

वापीकूपतडागानि कुल्याः पुष्करिणीर्बहु । एकस्मिन्क्वापि सरसि जलक्रीडापरायणान्

அவன் படிக்கிணறுகள், கிணறுகள், குளங்கள், கால்வாய்கள், பல புஷ்கரிணிகளைக் கண்டான்; மேலும் ஒரு ஏரியில் நீர்விளையாட்டில் முழுவதும் ஈடுபட்ட உயிர்களையும் கண்டான்।

Verse 71

बहून्मुनिकुमारांश्च मज्जनोन्मज्जनादिभिः । करयंत्रविनिर्मुक्ततोयधाराभिषेचनैः

அவன் பல முனிக்குமாரர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி மேலெழுந்து விளையாடுவதையும், கை இயக்கும் கருவிகளிலிருந்து வெளிவரும் நீர்தாரைகளால் அபிஷேகம் பெறுவதையும் கண்டான்।

Verse 72

करताडितपानीयशब्ददिङ्मुखनादिभिः । जलखेलनकैरित्थं संसक्तान्बहुबालकान्

கைகளால் நீரைத் தட்டும் சளசள ஒலி திசையெங்கும் எதிரொலிக்க; இவ்வாறு நீர்விளையாட்டில் ஈடுபட்ட பல குழந்தைகளை அவன் கண்டான்।

Verse 73

तेषां मध्ये ददर्शाथ समाधिस्थः स कर्दमः । स्वं शिशुं शिशुमारेण नीयमानं सुविह्वलम्

அவர்களிடையே சமாதியில் இருந்த கர்தமரும், தன் குழந்தையை முதலை இழுத்துச் செல்ல, மிகுந்த கலக்கத்துடன் இருப்பதைக் கண்டார்।

Verse 74

कयाचिज्जलदेव्याथ तस्माच्चक्रूरयादसः । प्रसह्य नीत्वोदधये दृष्टवांस्तं समर्पितम्

அப்போது அவர் கண்டார்—அந்தக் கொடிய நீர்வாழ் உயிர் குழந்தையை வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துச் சென்று, ஒரு ஜலதேவி அவனை கடலுக்கு ஒப்படைத்திருந்தாள் என்று।

Verse 75

निर्भर्त्स्य सरितांनाथं केनचिद्रुद्ररूपिणा । त्रिशूलपाणिनेत्युक्तं क्रोधताम्राननेनच

அப்போது ருத்ரரூபம் எடுத்த ஒருவர் நதிகளின் அதிபதியை கடுமையாகக் கண்டித்தார்; கோபத்தால் செம்மையான முகத்துடன்—“ஓ திரிசூலபாணி!” என்று உரைத்தார்.

Verse 76

कुतो जलानामधिप शिवभक्तस्य बालकः । प्रजापतेः कर्दमस्य महाभागस्य धीमतः

“ஓ நீரின் அதிபதியே! சிவபக்தனும், மகாபாக்யவானும், ஞானமிக்க பிரஜாபதி கர்தமனின் குழந்தைக்கு எவ்வாறு தீங்கு நேரலாம்?”

Verse 77

अज्ञात्वा शिवसामर्थ्यं भवताचिरमासितः । भयत्रस्तेन तद्वाक्यश्रवणात्तमुदन्वता

“சிவனின் வல்லமையை அறியாமல் நீ நீண்ட காலம் இவ்வாறு நடந்தாய்.” அந்தச் சொற்களை கேட்டதும் பயத்தால் கடல் நடுங்கியது.

Verse 78

बालं रत्नैरलंकृत्य बद्ध्वा तं शिशुमारकम् । समर्पितं समानीय शंभुपादाब्जसंनिधौ

குழந்தையை ரத்தினங்களால் அலங்கரித்து, அந்த முதலைக்குக் கட்டுப்பாடு செய்து, அவனை மீண்டும் கொண்டு வந்து சம்புவின் திருவடித் தாமரைகளின் அருகில் சமர்ப்பித்தனர்.

Verse 79

नत्वा विज्ञापयत्तं च नापराध्याम्यहं विभो । अनाथनाथविश्वेश भक्तापत्तिविनाशन

வணங்கி அவன் விண்ணப்பித்தான்— “ஓ விபோ, நான் எந்த அபராதமும் செய்யவில்லை. ஓ விஶ்வேசா, அனாதைகளின் நாதா, பக்தர்களின் ஆபத்துகளை அழிப்பவனே!”

Verse 80

भक्तकल्पतरो शंभोऽनेनायं दुष्टयादसा । अनायिन मया नाथ भवद्भक्तजनार्भकः

“ஓ ஷம்போ, பக்தர்களுக்குக் கல்பதருவே! ஓ நாதா, இந்தத் தீய நீர்வாழ் உயிர், உமது பக்தனின் இந்த நிரபராதக் குழந்தையை—யாருக்கும் தீங்கு செய்யாதவனை—கவர்ந்து சென்றது.”

Verse 81

गणेन तेन विज्ञाय शंभोरथ मनोगतम् । पाशेन बद्ध्वा तद्यादः शिशुहस्ते समर्पितम्

அப்போது அந்த கணன், ஷம்புவின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்து, அந்த நீர்வாழ் உயிரை பாசத்தால் கட்டி, குழந்தையின் கைகளில் ஒப்படைத்தான்.

Verse 82

गृहाणेमं स्वतनयं पार्षदे शंकराज्ञया । याहि स्वभवनं वत्स ब्रुवतीति स कर्दमः

கர்தமன் கூறினான்— “ஓ பார்ஷதா, சங்கரரின் ஆணையின்படி உன் சொந்த மகனை ஏற்றுக்கொள். வத்ஸா, உன் இல்லத்திற்குச் செல்.”

Verse 83

समाधिसमये सर्वमिति शृण्वन्नुदारधीः । उन्मील्य नयने यावत्प्रणिधानं विसृज्य च

சமாதி நிலையில் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த உயர்ந்த மனத்தவன் கண்களைத் திறந்து, ஒரு கணம் தன் நிலைத்த தியான ஒருமைப்பாட்டைத் தளர்த்தினான்.

Verse 84

संपश्यते शिशुं तावत्पुरतः समवैक्षत । गृहीतशिशुमारं च पार्श्वेऽलंकृतकर्णिकम्

அப்போது அவர் தம் முன்னே இருந்த அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தார்; அருகில் பிடிக்கப்பட்ட சிசுமாரன் (மகரம் போன்ற உயிர்) காதணிகளால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 85

तोयार्द्रकाकपक्षाग्रं कषायनयनांचलम् । किंचिद्विरूक्षं त्वक्क्षोभं संभ्रमापन्नमानसम्

அவனுடைய முடியின் நுனிகள் காக்கையின் இறகுபோல் நீரால் நனைந்திருந்தன; கண்களின் மூலைகள் கஷாய நிறமாக மங்கியிருந்தன; அவன் சற்றே சிதறிய தோற்றத்துடன், தோல் நடுங்கி, அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் இருந்தான்।

Verse 86

कृतप्रणाममालिंग्य जिघ्रंस्तन्मुखपंकजम् । पुनर्जातमिवामंस्त पश्यंश्चापि मुहुर्मुहुः

குழந்தை வணங்கியதும் அவர் அதை அணைத்து, அதன் தாமரைமுகத்தின் மணத்தை நுகர்ந்தார்; அது மறுபிறவி எடுத்ததுபோல் எண்ணி, மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தார்।

Verse 87

शतानिपंचवर्षाणि प्रणिधानस्थितस्य हि । कर्दमस्य व्यतीतानि शंभुमर्चयतस्तदा

அசையாத தியானத்தில் நிலைத்த கர்தமன், சம்புவை வழிபட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ஐந்நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன।

Verse 88

कर्दमोपि च तत्कालमज्ञासीत्क्षणसंगतम् । यतो न प्रभवेत्कालो महाकालस्य संनिधौ

கர்தமனும் அந்த நீண்ட காலத்தைக் கணநேரமெனவே உணர்ந்தான்; ஏனெனில் மகாகாலனின் சன்னிதியில் காலத்திற்கே ஆற்றல் இல்லை।

Verse 89

ततस्तं तनयः पृष्ट्वा पितरं प्रणिपत्य च । जगाम तूर्णं तपसे श्रीमद्वाराणसीं पुरीम्

அப்போது மகன் தந்தையை வினவி, அவருக்கு வணங்கி, தவம் செய்வதற்காகப் புகழ்மிகு வாராணசி நகரத்திற்குத் துரிதமாகப் புறப்பட்டான்।

Verse 90

तत्र तप्त्वा तपो घोरं लिंगं संस्थाप्य शांभवम् । पंचवर्षसहस्राणि स्थितः पाषाणनिश्चलः

அங்கே அவன் கடும் தவம் செய்து, சாம்பவ லிங்கத்தை நிறுவி, ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் பாறைபோல் அசையாமல் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 91

आविरासीन्महादेवस्तुष्टस्तत्तपसा ततः । उवाच कार्दमे ब्रूहि कं ददामि वरोत्तमम्

அத்தவத்தால் மகிழ்ந்த மகாதேவன் வெளிப்பட்டு, கார்தமனிடம்—“சொல், உனக்கு எந்த உயர்ந்த வரத்தை அளிப்பேன்?” என்றார்।

Verse 92

कार्दमिरुवाच । यदि नाथ प्रसन्नोसि भक्तानामनुकंपक । सर्वासामाधिपत्यं मे देह्यपां यादसामपि

கார்தமன் கூறினான்—“நாதா, பக்தர்களுக்கு அருளாளனே, நீர் மகிழ்ந்திருந்தால், எல்லா நீர்களின்மேலும் நீர்வாழ் உயிர்களின்மேலும் எனக்கு ஆட்சி அளியுங்கள்।”

Verse 93

इति श्रुत्वा महेशानः सर्वचिंतितदः प्रभुः । अभ्यषिंचत तं तत्र वारुणे परमे पदे

இதைக் கேட்ட மகேசானன், வேண்டியதனை அளிக்கும் பரமப் பிரபு, அங்கேயே அவனை உன்னத வாருணப் பதவியில் அபிஷேகம் செய்து அமர்த்தினார்।

Verse 94

रत्नानामब्धिजातानामब्धीनां सरितामपि । सरसां पल्वलानां च वाप्यंबु स्रोतसा पुनः

கடலில் பிறந்த ரத்தினங்களின்மேலும், கடல்களின்மேலும் நதிகளின்மேலும்; மேலும் ஏரிகள், குளங்கள், வாவிகள் மற்றும் மீண்டும் ஓடும் நீர்ச் சோலைகளின்மேலும்— (உன் ஆட்சி நிலவுக).

Verse 95

जलाशयानां सर्वेषां प्रतीच्याश्चापि वैदिशः । अधीश्वरः पाशपाणिर्भव सर्वामरप्रियः

அனைத்து நீர்நிலைகளுக்கும் அதிபதியாகு; மேலும் மேற்கு திசையின் காவலனாகவும் இரு— கையில் பாசம் ஏந்தியவனே, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பிரியமானவனாகு.

Verse 96

ददामि वरमन्यं च सर्वेषां हितकारकम् । त्वयैतत्स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति

அனைவருக்கும் நன்மை தரும் இன்னொரு வரத்தையும் நான் அளிக்கிறேன்— நீ நிறுவிய இந்த லிங்கம் உன் பெயராலேயே புகழ்பெறும்.

Verse 97

वरुणेशमिति ख्यातं वाराणस्यां सुसिद्धिदम् । मणिकर्णेश लिंगस्य नैरृत्यां दिशि संस्थितम्

இது வாராணசியில் ‘வருணேச’ எனப் புகழ்பெற்று, சிறந்த சித்தியை அளிக்கும். இது மணிகர்ணேச லிங்கத்தின் நைருதி (தென்-மேற்கு) திசையில் அமைந்துள்ளது.

Verse 98

आराधितं सदा पुंसां सर्वजाड्यविनाशकृत् । वरुणेशस्य ये भक्ता न तेषामब्भयं क्वचित्

இது எப்போதும் மக்களால் ஆராதிக்கப் பெற்று, எல்லா மந்தத்தையும் அழிக்கிறது. வருணேசரின் பக்தர்களுக்கு எந்நேரமும் நீரால் அச்சம் இல்லை.

Verse 99

न संतापभयं तेषां नापायमरणं क्वचित् । जलोदरभयं नैव न भयं वै तृषः क्वचित्

அவர்களுக்கு எரியும் துயரத்தின் அச்சமில்லை; எந்நேரமும் அகாலமரண அச்சமில்லை. ஜலோதர அச்சமில்லை; ஒருபோதும் தாக அச்சமுமில்லை.

Verse 100

नीरसान्यन्नपानानि वरुणेश्वर संस्मृतेः । सरसानि भविष्यंति नात्र कार्या विचारणा

வருணேஸ்வரனை நினைத்தாலே சுவையற்ற அன்னமும் பானமும் சுவைமிக்கதாகும்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை.

Verse 102

इदं वरुणलोकस्य स्वरूपं ते निरूपितम् । यच्छ्रुत्वा न नरः क्वापि दुरपायैः प्रबाध्यते

இவ்வாறு வருணலோகத்தின் இயல்பு உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதைக் கேட்ட மனிதன் எங்கும் கடும் அபாயங்களால் துன்புறான் அல்லன்.

Verse 205

कदाचित्तत्पितृव्येण समीप ग्रामवासिना । श्रुतः कार्पटिकानां हि सार्थः सार्थो महास्वनः

ஒருமுறை அருகிலுள்ள கிராமத்தில் வாழ்ந்த அவன் பித்ருவியன், கார்படிகர்களின் பெரிய கூட்டத்தின் ஒலியைக் கேட்டான்; பயணக் குழுவின் பேராரவாரம் முழங்கியது.