Adhyaya 7

Verse 1

अगस्तिरुवाच । मथुरायां द्विजः कश्चिदभूद्भूदेवसत्तमः । तस्य पुत्रो महातेजाः शिवशर्मेति विश्रुतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—மதுராவில் ஒரு த்விஜன் வாழ்ந்தான்; அவன் பூதேவ பிராமணர்களில் சிறந்தவன். அவனுடைய மிகுந்த தேஜஸுடைய மகன் ‘சிவசர்மா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 2

अधीत्यवेदान्विधिवदर्थं विज्ञाय तत्त्वतः । पठित्वा धर्मशास्त्राणि पुराणान्यधिगम्य च

அவன் விதிப்படி வேதங்களைப் பயின்று அவற்றின் பொருளைத் தத்துவமாக உணர்ந்தான்; தர்மசாஸ்திரங்களைப் படித்து புராணங்களையும் முறையாகக் கற்றறிந்தான்.

Verse 3

अंगान्यभ्यस्य तर्कांश्च परिलोड्य समंततः । मीमांसाद्वयमालोक्य धनुर्वेदं विगाह्य च

அவன் வேதாங்கங்களைப் பயின்று, தர்க்க நூல்களை எல்லாத் திசைகளிலும் ஆராய்ந்து, இரு மீமாம்சைகளையும் நோக்கி, தனுர்வேத அறிவிலும் நுழைந்தான்.

Verse 4

आयुर्वेदं विचार्यापि नाट्यवेदे कृतश्रमः । अर्थशास्त्राण्यनेकानि प्राप्याश्वगजचेष्टितम्

ஆயுர்வேதத்தை ஆராய்ந்து, நாட்யவேதத்தில் உழைத்தான்; பல அர்த்தசாஸ்திரங்களைப் பெற்றான்; குதிரை, யானையின் நடையாடல் மற்றும் பயிற்சியையும் கற்றான்।

Verse 5

कलासु च कृताभ्यासो मन्त्रशास्त्रविचक्षणः । भाषाश्च नाना देशानां लिपीर्ज्ञात्वा विदेशजाः

கலைகளில் பயிற்சி பெற்றவன், மந்திரசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவன்; பல நாடுகளின் மொழிகளை அறிந்து, வெளிநாட்டு எழுத்துருக்களையும் கற்றான்।

Verse 6

अर्थानुपार्ज्य धर्मेण भुक्त्वा भोगान्यदृच्छया । उत्पाद्य पुत्रान्सुगुणांस्तेभ्यो ह्यर्थं विभज्य च

தர்ம வழியில் செல்வம் ஈட்டி, மிகுந்த முயற்சியின்றி இன்பங்களை அனுபவித்தான்; நல்ல குணமுள்ள புதல்வர்களை பெற்றுத், அவர்களுக்கு உரிய பங்காக செல்வத்தைப் பகிர்ந்தான்।

Verse 7

यौवनं गत्वरं ज्ञात्वा जरां दृष्ट्वाश्रितां श्रुतिम् । चिन्तामवाप महती शिवशर्मा द्विजोत्तमः

இளமை நிலையற்றது என அறிந்து, வேதவாக்கியத்தின்படி முதுமை வந்து சேர்வதைப் பார்த்து, சிறந்த இருபிறப்பன் சிவசர்மா ஆழ்ந்த சிந்தனையிலும் கவலையிலும் ஆழ்ந்தான்।

Verse 8

पठतो मे गतः कालस्तथोपार्जयतो धनम् । नाराधितो महेशानः कर्मनिर्मूलनक्षमः

‘என் காலம் படிப்பிலும், அதுபோல செல்வம் ஈட்டுவதிலும் கழிந்தது; ஆனால் கர்மத்தின் வேரை அகற்ற வல்ல மகேசானை நான் வழிபடவில்லை.’

Verse 9

न मया तोषितो विष्णुः सर्वपापहरो हरिः । सर्वकामप्रदो नृणां गणेशो नार्चितो मया

என்னால் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் ஹரி விஷ்ணு திருப்தி அடையவில்லை; மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் கணேசனையும் நான் வழிபடவில்லை।

Verse 10

तमस्तोमहरः सूर्यो नार्चि तो वै मया क्वचित् । महामाया जगद्धात्री न ध्याता भवबंधहृत्

இருள் கூட்டங்களை அகற்றும் சூரியனை நான் எப்போதும் வழிபடவில்லை; உலகைத் தாங்கும் மகாமாயை, பிறவிப் பந்தத்தை அறுப்பவளையும் நான் தியானிக்கவில்லை।

Verse 11

न प्रीणिता मया देवा यज्ञैः सर्वैः समृद्धिदाः । तुलसीवन शुश्रूषा न कृता पापशांतये

செல்வம் அருளும் தேவர்களை எந்த யாகங்களாலும் நான் திருப்திப்படுத்தவில்லை; பாவநிவாரணத்திற்காகத் துளசிவன சேவையும் நான் செய்யவில்லை।

Verse 12

न मया तर्पिता विप्रा मृष्टान्नैर्मधुरै रसैः । इहापि च परत्रापि विपदामनुतारकाः

நான் பிராமணர்களை நல்விருந்து உணவும் இனிய சுவைகளும் கொண்டு திருப்திப்படுத்தவில்லை—அத்தகைய செயல் இம்மையிலும் மறுமையிலும் துன்பங்களைத் தாண்டச் செய்கிறது।

Verse 13

बहुपुष्पफलोपेताः सुच्छायाः स्निग्धपल्लवाः । पथि नारोपिता वृक्षा इहामुत्रफलप्रदाः

பல மலரும் கனியும் நிறைந்த, நல்ல நிழல் தரும், மென்மையான மினுமினுப்பான தளிர்களுடைய மரங்களை நான் பாதையோரம் நடவில்லை—அவை இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயன் தருவன.

Verse 14

दुकूलैः स्वानुकूलैश्च चोलैः प्रत्यंगभूषणैः । नालंकृताः सुवासिन्य इहामुत्रसुवासदाः

நான் நல்லொழுக்கமுடைய சுவாசினி பெண்களை நுண்மையான துகூலம், ஏற்ற ஆடைகள், அங்க அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கவில்லை—இத்தானங்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சுகவாசத்தை அளிக்கும்।

Verse 15

द्विजाय नोर्वरा दत्ता यमलोकनिवारिणी । सुवर्णं न सुवर्णाय दत्तं दुरितहृत्परम्

நான் த்விஜனுக்கு (பிராமணனுக்கு) யமலோகத்தைத் தடுக்கும் வளமான நிலத்தைத் தானமாக அளிக்கவில்லை; மேலும் தகுதியானவர்க்கு பொன்னையும் அளிக்கவில்லை—அது பாவத்தை மிகச் சிறப்பாக அகற்றும்।

Verse 16

नालंकृता सवत्सा गौः पात्राय प्रतिपादिता । इह पापापहंत्र्याशु सप्तजन्मसुखावहा

நான் அலங்கரிக்கப்பட்ட, கன்றுடன் கூடிய பசுவை தகுதியானவர்க்கு அளிக்கவில்லை—அத்தானம் இவ்வுலகில் விரைவில் பாவத்தை நீக்கி, ஏழு பிறவிகளுக்கும் இன்பம் தரும்।

Verse 17

ऋणापनुत्तये मातुः कारितो न जलाशयः । नातिथिस्तोषितः क्वापि स्वर्गमार्गप्रदर्शकः

தாய்க்கான கடனைத் தீர்க்க நான் நீர்த்தேக்கத்தை அமைக்கவில்லை; எங்கும் விருந்தினரைத் திருப்திப்படுத்தவும் இல்லை—விருந்தோம்பல் சொர்க்கப் பாதையை காட்டும்.

Verse 18

छत्रोपानत्कुंडिकाश्च नाध्वगाय समर्पिताः । यास्यतः संयमिन्यां हि स्वर्गमार्गसुखप्रदाः

நான் பயணிக்கிறவர்க்கு குடை, பாதரட்சை (உபானத்) மற்றும் குண்டிகை (நீர்ப்பாத்திரம்) அளிக்கவில்லை—சம்யமனி (யமபுரி) நோக்கிச் செல்பவர்க்கு சொர்க்கப் பாதையில் இவை சுகம் தரும்।

Verse 19

न च कन्याविवाहार्थं वसु क्वापि मयार्पितम् । इह सौख्यसमृद्ध्यर्थं दिव्यकन्यार्पकं दिवि

கன்னியாவின் திருமணத்திற்காக நான் எங்கும் செல்வம் அர்ப்பணிக்கவில்லை. இவ்வுலகில் சுகமும் செழிப்பும் பெறுவதற்காகவும், விண்ணுலகில் திவ்யக் கன்னியாதானப் பயன் தரும் அந்த தானத்தை நான் செய்யவில்லை.

Verse 20

न वाजपेयावभृथे स्नातो लोभवशादहम् । इह जन्मनि चान्यस्मिन्बहुमृष्टान्नपानदे

பேராசையால் நான் வாஜபேய யாகத்தின் அவப்ருத ஸ்நானத்தில் நீராடவில்லை. இப்பிறவியிலோ வேறு பிறவியிலோ, நன்கு சுத்தமான அன்னமும் பானமும் மிகுதியாக தானம் செய்பவனாகவும் நான் ஆகவில்லை.

Verse 21

न मया स्थापितं लिंगं कृत्वा देवालयं शुभम । यस्मिन्संस्थापिते लिंगो विश्वं संस्थापितं भवेत्

புனிதமான ஆலயம் கட்டியும் நான் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்யவில்லை. ஏனெனில் முறையாக லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டால், அங்கேயே முழு பிரபஞ்சமும் நிலைபெற்றதுபோல் ஆகும்.

Verse 22

विष्णोरायतनं नैव कृतं सर्वसमृद्धिदम् । न च सूर्यगणेशानां प्रतिमाः कारिता मया

அனைத்துச் செழிப்பையும் அளிக்கும் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தை நான் அமைக்கவில்லை. மேலும் சூரியன் மற்றும் கணேசனின் பிரதிமைகளையும் நான் செய்யவைக்கவில்லை.

Verse 23

न गौरी न महालक्ष्मीश्चित्रेपि परिलेखिते । प्रतिमाकरणे चैषां न कुरूपो न दुर्भगः

கௌரியையும் மகாலக்ஷ்மியையும் நான் ஓவியத்தில்கூட வரையச் செய்யவில்லை. அவர்களின் பிரதிமை செய்வதால் யாரும் அசிங்கமாகவும் ஆகார்; யாரும் துர்பாக்கியனாகவும் ஆகார்.

Verse 24

सुसूक्ष्माणि विचित्राणि नोज्ज्वलान्यंबराण्यपि । समर्पितानि विप्रेभ्यो दिव्यांबर समृद्धये

நான் பிராமணர்களுக்கு மிக நுண்ணிய, விசித்திர வடிவமுடைய, ஒளிவீசும் ஆடைகளையும் அர்ப்பணிக்கவில்லை; அவை தெய்வீக ஆடைச் செல்வமும் பிரகாசமும் அளிப்பவை.

Verse 25

न तिलाश्च घृतेनाक्ताः सुसमिद्धे हुताशने । हुता वै मन्त्रपूताश्च सर्वपापापनुत्तये

நான் நெய் தடவிய எள்ளை நன்கு எரியும் ஹுதாசனத்தில், மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி, எல்லாப் பாவநீக்கத்திற்காக ஆஹுதி செய்யவில்லை.

Verse 26

श्रीसूक्तं पावमानी च ब्राह्मणो मंडलानि च । जप्तं पुरुषसूक्तं न पापारि शतरुद्रियम्

நான் ஸ்ரீஸூக்தம், பாவமானி, பிராமண மண்டலங்கள், புருஷஸூக்தம் ஆகியவற்றை ஜபிக்கவில்லை; பாவநாசகமான சதருத்ரியத்தையும் பாராயணம் செய்யவில்லை.

Verse 27

अश्वत्थ सेवा न कृता त्यक्त्वा चार्कं त्रयोदशीम् । सद्यः पापहरा सा हि न रात्रौ न भृगोर्दिने

நான் அஸ்வத்த மரத்திற்கு சேவை செய்யவில்லை; அர்க-த்ரயோதசி விரதத்தையும் புறக்கணித்தேன். அது உடனே பாவம் போக்கும் எனினும், நான் இரவிலும் அல்ல, ப்ருகுவாரத்தில் (வெள்ளிக்கிழமையிலும்) அல்ல, அதைச் செய்யவில்லை.

Verse 28

शयनीयं न चोत्सृष्टं मृदुला च प्रतूलिका । दीपीदर्पणसंयु्क्तं सर्वभोगसमृद्धिदम्

நான் படுக்கையையும் தானமாக அளிக்கவில்லை; மென்மையான தலையணையையும் அல்ல—விளக்கும் கண்ணாடியும் உடனானது—அது எல்லா இன்பங்களின் செழிப்பை அளிப்பது.

Verse 29

अजाश्वमहिषी मेषी दासी कृष्णाजिनं तिलाः । सकरंभास्तोयकुंभा नासनं मृदुपादुके

(தானமாக) ஆடு, குதிரை, எருமை, செம்மறி, பணிப்பெண், கருமான் தோல், எள்; மேலும் சகரம்பம் (மசாலையுடன் கூழ்/அன்னம்), நீர்க்குடங்கள், ஆசனம், மென்மையான பாதுக்கைகள் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 30

पादाभ्यंगं दीपदानं प्रपादानं विशेषतः । व्यजनं वस्त्रतांबूलं तथान्यन्मुखवासकृत

பாத அப்யங்கம், தீபதானம், குறிப்பாக பிரபா/நீர்நிலையத் தானம்; மேலும் விசிறி, ஆடை, தாம்பூலம் மற்றும் பயணிகளுக்கு ஆறுதல்-குளிர்ச்சி தரும் பிற சேவைகளும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

नित्यश्राद्धं भूतबलिं तथाऽतिथि समर्चनम् । विशन्त्यन्यानि दत्त्वा च प्रशस्यानि यमालये

நித்திய ஸ்ராத்தம், பூதபலி, மேலும் அதிதி சமர்ச்சனம்—இவையும் பிற புகழத்தக்க தானங்களும் அளித்தால், அந்தப் புண்ணியம் யமாலயத்திலும் போற்றப்படும்।

Verse 32

न यमं यमदूतांश्च नयामीरपि यातनाः । पश्यन्ति ते पुणयभाजो नैतच्चापि कृतं मया

புண்ணியப் பங்குடையோர் யமனையும், யமதூதர்களையும், நரகப் பாதையின் வேதனைகளையும் காணார்; ஆயினும் இப்புண்ணியமும் நான் செய்ததல்ல।

Verse 33

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि तथा नक्तव्रतानि च । शरीरशुद्धिकारीणि न कृतानि क्वचिन्मया

க்ருச்ச்ரம், சாந்த்ராயணம் முதலிய தவங்களும், நக்தவ்ரதம் போன்ற விரதங்களும்—உடலைத் தூய்மைப்படுத்துவன—நான் எப்போதும் செய்ததில்லை।

Verse 34

गवाह्निकं च नोदत्तं कोकंडूतिर्न वै कृता । नोद्धृता पंकमग्ना गौर्गोलोकसुखदायिनी

நான் பசுவிற்கு நாள்தோறும் அளிக்க வேண்டிய அன்னம்-நீர் முதலிய சேவையையும் அளிக்கவில்லை; பசுவின் துன்பத்தை நீக்கும் செயலும் செய்யவில்லை; சேற்றில் மூழ்கிய அந்தப் பசுவையும் தூக்கி எடுக்கவில்லை—அவள் கோலோக இன்பம் அளிப்பவள்.

Verse 35

नार्थिनः प्रार्थितैरर्थैः कृतार्था हि मया कृताः । देहिदेहीति जल्पाको भविष्याम्यन्यजन्मनि

தேவைப்பட்டோர் கேட்ட பொருள்களால் நான் அவர்களை நிறைவேற்றவில்லை. ஆகவே அடுத்த பிறவியில் ‘கொடு, கொடு’ என்று புலம்பும் யாசகனாக இருப்பேன்.

Verse 36

न वेदा न च शास्त्राणि नार्धो दारा न नो सुतः । न क्षेत्रं न च हर्म्यादि मायांतमनुयास्यति

வேதங்களும் இல்லை, சாஸ்திரங்களும் இல்லை; செல்வமும் இல்லை, மனைவியும் இல்லை, மகனும் இல்லை; வயலும் இல்லை, மாளிகை முதலியனவும் இல்லை—இவற்றில் எதுவும் வாழ்வின் முடிவுவரை தொடராது.

Verse 37

शिवशर्मेति संचिंत्य बुद्धिं संधाय सर्वतः । निश्चिकाय मनस्येवं भवेत्क्षेमतरं मम

‘சிவனின் அருள்-காப்பும் நலமும்’ என்று சிந்தித்து, மனத்தை எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஒன்றுபடுத்தி, உள்ளத்தில் நான் தீர்மானித்தேன்—‘இதுவே எனக்கு மிகுந்த க்ஷேமமும் மங்களமும் தரும்.’

Verse 38

यावत्स्वस्थोस्ति मे देहो यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावत्स्वश्रेयसां हेतुं तीर्थयात्रां करोम्यहम्

என் உடல் ஆரோக்கியமாகவும், என் இந்திரியங்கள் தளராமலும் இருக்கும் வரை, என் பரம நன்மைக்குக் காரணமாக நான் தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்வேன்.

Verse 39

दिनानि पंचपाण्येवमतिवाह्य गृहो द्विजः । शुभे तिथौ शुभे वारे शुभलग्नबले द्विजः

இவ்வாறு வீட்டில் ஐந்து நாட்கள் கழித்த அந்தத் த்விஜன், சுப திதி, சுப வாரம், வலிமைமிக்க சுப லக்னம் ஆகியவற்றைத் தேர்ந்து, மங்கள நேரத்தில் புறப்படத் தயாரானான்।

Verse 40

उपोष्य रजनीमेकां प्रातः श्राद्धं विधाय च । गणेशान्ब्राह्मणान्नत्वा भुक्त्वा प्रस्थितवान्सुधीः

ஒரு இரவு உபவாசமிருந்து, விடியற்காலையில் ஸ்ராத்தம் செய்து, அந்த சுதீ கணேசனையும் பிராமணர்களையும் வணங்கி; உணவு உண்டு பயணத்திற்கு புறப்பட்டான்।

Verse 41

इति निश्चित्य निर्वाणपदनिःश्रेणिकां पराम् । सर्वेषामेव जंतूनां तत्र संस्थितिकारिणाम्

இவ்வாறு முக்திநிலைக்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த உன்னத ‘படிக்கட்டினை’ உறுதி செய்து—அங்கே தங்கியிருக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் உரியதென—அவன் மனத்தை பரம நன்மையில் நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 42

अथ पंथानमाक्रम्य कियंतमपि स द्विजः । मुहूर्तं पथि विश्रम्याचिंतयत्प्राक्क्व याम्यहम्

பின்னர் பாதையில் நடந்து சிறிது தூரம் சென்ற அந்தத் த்விஜன், வழியில் கொஞ்ச நேரம் ஓய்வெடுத்து, “முதலில் நான் எங்கே செல்ல வேண்டும்?” என்று சிந்தித்தான்।

Verse 43

भुवि तीर्थान्यनेकानि लोलमायुश्चलं मनः । ततः सप्तपुरीर्यायां सर्वतीर्थानि तत्र यत्

“பூமியில் பல தீர்த்தங்கள் உள்ளன; ஆயுள் நிலையற்றது, மனமும் சஞ்சலமானது. ஆகவே நான் சப்தபுரிகளுக்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கேயே உண்மையில் எல்லா தீர்த்தங்களும் கூடியுள்ளன.”

Verse 44

अयोध्यां च पुरीं गत्वा सरयूमवगाह्य च । तत्तत्तीर्थेषु संतर्प्य पितॄन्पिंडप्रदानतः

அவன் அயோத்தியா நகரம் சென்று சரயூ நதியில் நீராடினான். அங்குள்ள பல தீர்த்தங்களில் பிண்டம் அளித்து பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 45

पंचरात्रमुषित्वा तु ब्राह्मणान्परिभोज्य च । प्रयागमगमद्विप्रस्तीर्थराजं सुहृष्टवत्

ஐந்து இரவுகள் அங்கே தங்கி, பிராமணர்களுக்கு முறையாக அன்னதானம் செய்து, அந்தத் த்விஜன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தீர்த்தராஜன் பிரயாகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 46

सिताऽसिते सरिच्छ्रेष्ठे यत्रास्तां सुरदुर्लभे । यत्राप्लुतो नरः पापः परं ब्रह्माधिगच्छति

தேவர்களுக்கும் அரிதான, சிறந்த சீதா மற்றும் அசீதா நதிகள் இருக்கும் இடத்தில்—அங்கே நீராடும் பாவி மனிதனும் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Verse 47

क्षेत्रं प्रजापतेः पुण्यं सर्वेषामेव दुर्लभम् । लभ्यते पुण्यसंभारैर्नान्यथार्थस्य राशिभिः

பிரஜாபதியின் இந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் அனைவருக்கும் அரிது. இது புண்ணியச் சேமிப்பால் மட்டுமே கிடைக்கும்; வெறும் செல்வக் குவியலால் அல்ல.

Verse 48

दमयंतीं कलिं कालं कलिंदतनयां शुभाम् । आगत्य मिलिता यत्र पुण्या स्वर्गतरंगिणी

எங்கே புண்ணியமான ‘ஸ்வர்க-தரங்கிணீ’ வந்து தமயந்தி, கலி, காலம் மற்றும் கலிந்தன் மகளான சுபா (யமுனை) ஆகியவற்றுடன் சங்கமிக்கிறதோ—அது மிகப் புனிதம்.

Verse 49

प्रकृष्टं सर्वयागेभ्यः प्रयागमिति गीयते । यज्वनां पुनरावृत्तिर्न प्रयागार्द्रवर्ष्मणाम्

பிரயாகம் எல்லா யாகங்களிலும் மேலானது என்று பாடப்படுகிறது. பிரயாக ஸ்நானத்தால் உடல் புனிதமாய் நனைந்த யஜமானர்களுக்கு மீண்டும் சம்சாரப் பிறவி வருதல் இல்லை.

Verse 50

यत्र स्थितः स्वयं साक्षाच्छूलटंको महेश्वरः । तत्राप्लुतानां जंतूनां मोक्षवर्त्मोपदेशकः

எங்கு சாட்சாத் ஶூலடங்க ரூபமாக மகேஸ்வரன் தாமே தங்கியிருக்கிறாரோ, அங்கு ஸ்நானம் செய்த உயிர்களுக்கு அவர் மோட்சப் பாதையை உபதேசிக்கிறார்.

Verse 51

तत्राऽक्षय्यवटोऽप्यस्ति सप्तपातालमूलवान् । प्रलयेपि यमारुह्य मृकंडतनयोऽवसत्

அங்கே அக்ஷய வட்டமும் உள்ளது; அதன் வேர்கள் ஏழு பாதாளங்கள்வரை சென்றடைகின்றன. பிரளயத்திலும் அதில் ஏறி ம்ருகண்டு முனிவரின் புதல்வன் (மார்கண்டேயன்) பாதுகாப்பாய் தங்கினான்.

Verse 52

हिरण्यगर्भो विज्ञेयः स साक्षाद्वटरूपधृक् । तत्समीपे द्विजान्भक्त्या संभोज्याक्षय पुण्यभाक्

அங்கே ஹிரண்யகர்பன் சாட்சாத் வட்டரூபம் தாங்கி இருப்பதாக அறிக. அதன் அருகில் பக்தியுடன் த்விஜர்களுக்கு அன்னம் அளித்தால் அக்ஷய புண்ணியம் பெறுவர்.

Verse 53

यत्र लक्ष्मीपतिः साक्षाद्वैकुंठादेत्य मानवान् । श्रीमाधवस्वरूपेण नयेद्विष्णोः परं पदम्

எங்கு லக்ஷ்மீபதி சாட்சாத் வைகுண்டத்திலிருந்து வந்து, ஸ்ரீமாதவ ரூபத்தில் மனிதர்களை விஷ்ணுவின் பரம பதத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறாரோ.

Verse 54

श्रुतिभिः परिपठ्येते सिताऽसित सरिद्वरे । तत्राप्लुतां गाह्यमृतं भवंतीति विनिश्चितम्

வேதச் சுருதிகளே அந்தச் சிறந்த நதிகளை ‘சிதா’ ‘அசிதா’ எனப் பாடுகின்றன. அங்கே நீராடுவோர் அமிர்தமயமான அமரத்துவத்தை அடைவார் என்பது உறுதி.

Verse 56

शिवलोकाद्ब्रह्मलोकादुमालोकवरात्पुनः । कुमारलोकाद्वैकुंठात्सत्यलोकात्समंततः । तपोजनमहर्भ्यश्च सर्वे स्वर्लोकवासिनः । भुवोलोकाच्च भूर्लोकान्नागलोकात्तथाऽखिलात्

சிவலோகத்திலிருந்து, பிரம்மலோகத்திலிருந்து, மேலும் சிறந்த உமாலோகத்திலிருந்து; குமாரலோகத்திலிருந்து, வைகுண்டத்திலிருந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் சத்யலோகத்திலிருந்து; தபோலோகம், ஜனலோகம், மகர்லோகம் ஆகியவற்றிலிருந்து, மேலும் ஸ்வர்கலோக வாசிகள் அனைவரும்; புவர்லோகம், பூலோகம், நாகலோகத்திலிருந்தும்—எங்கெங்கும் இருந்து (அவர்கள்) வருகின்றனர்.

Verse 57

अचला हिमवन्मुख्याः कल्पवृक्षादयो नगाः । स्नातुं माघे समायांति प्रयागमरुणोदये

அசையாத புனிதர்கள்—ஹிமவான் முதலான மாபெரும் மலைகளும், கல்பவிருட்சம் முதலியவையும்—மாசி/மா஘ மாதத்தில் அருணோதயத்தில் நீராடப் பிரயாகத்திற்கு வருகின்றனர்.

Verse 58

दिगंगनाः प्रार्थयंति यत्प्रयागानिलानपि । तेपि नः पावयिष्यंति किं कुर्मः पंगवो वयम्

திசைகளின் கன்னியர் பிரயாகத்தின் காற்றுகளையே வேண்டுகின்றனர்—‘அவை கூட எங்களைப் புனிதப்படுத்தும்; நாங்கள் ஊனமுற்றவர்கள், என்ன செய்வோம்?’ என்று புலம்புகின்றனர்.

Verse 59

अश्वमेधादियागाश्च प्रयागस्य रजः पुनः । तुलितं ब्रह्मणा पूर्वं न ते तद्रजसा समाः

அச்வமேதம் முதலான யாகங்களை பிரம்மா ஒருமுறை பிரயாகத்தின் தூசியுடன் எடைபோட்டார்; அவை அந்தத் தூசிக்குச் சமம்கூட ஆகவில்லை.

Verse 60

मज्जागतानि पापानि बहुजन्मार्जितान्यपि । प्रयागनामश्रवणात्क्षीयंतेऽतीव विह्वलम्

உள்ளத்தில் ஆழ்ந்து பதிந்த, பல பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களும் கூட—‘பிரயாக’ நாமத்தைச் செவியுறக் கேட்ட மாத்திரத்தால் மிகுந்த கலக்கமுற்று அழிந்தொழிகின்றன.

Verse 61

धर्मतीर्थमिदं सम्यगर्थतीर्थमिदं परम् । कामिकं तीर्थमेतच्च मोक्षतीर्थमिदं ध्रुवम्

இது உண்மையிலேயே தர்மத் தீர்த்தம்; இது பரம அர்த்தத் தீர்த்தம். இதுவே காமநிறைவேற்றும் தீர்த்தமும் ஆகும்—நிச்சயமாக இது மோக்ஷத் தீர்த்தம்.

Verse 62

ब्रह्महत्यादि पापानि तावद्गर्जंति देहिषु । यावन्मज्जंति नो माघे प्रयागे पापहारिणि

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள், உடலுடையோருள் அத்தனை நேரம் கர்ஜிக்கின்றன; மாக மாதத்தில் பாபஹாரிணியான பிரயாகத்தில் நீராடாதவரை.

Verse 63

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यंति सूरयः । एतद्यत्पठ्यते वेदे तत्प्रयागं पुनः पुनः

விஷ்ணுவின் அந்த பரம பதத்தை ஞானிகள் எப்போதும் காண்கின்றனர்; வேதத்தில் ஓதப்படும் அந்தத் தத்துவமே—மீண்டும் மீண்டும்—இதுவே பிரயாகம்.

Verse 64

सरस्वती रजो रूपा तमोरूपा कलिंदजा । सत्त्वरूपा च गंगात्र नयंति ब्रह्मनिर्गुणम्

இங்கே சரஸ்வதி ரஜஸ்-ஸ்வரூபம்; கலிந்தஜா (யமுனை) தமஸ்-ஸ்வரூபம்; கங்கை சத்த்வ-ஸ்வரூபம்; இம்மூன்றும் சேர்ந்து நிர்குண பிரம்மத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றன.

Verse 65

इयं वेणीहि निःश्रेणी ब्रह्मणो वर्त्मयास्यतः । जंतोर्विशुद्धदेहस्य श्रद्धाऽश्रद्धाप्लुतस्य च

இந்த ‘வேணி’யே பிரம்மப் பெறுதற்கான ஏணி, பயணியின் பாதை. உடல் தூய்மையுற்ற உயிர்க்கு—நம்பிக்கை இருந்தாலும் இல்லையாலும்—இது சமமாக உதவுகிறது.

Verse 66

काशीति काचिदबला भुवनेषु रूढा लोलार्क केशवविलोलविलोचना । तद्दोर्युगं च वरणासिरियं तदीया वेणीति याऽत्र गदिताऽक्षयशर्मभूमिः

உலகமெங்கும் ‘காசி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு தெய்வக் கன்னி உள்ளாள்; அவளது அலைபாயும் பார்வை லோலார்கன், கேசவன் போன்றது. அவளின் இரு கரங்கள் வருணா, அசி; இங்கு அவளின் ‘வேணி’ எனக் கூறப்படுவது—அழியாத அமைதி-நலத்தின் நிலம்.

Verse 67

अगस्तिरुवाच । सुधर्मिणि गुणांस्तस्य कोत्र वर्णयितुं क्षमः । तीर्थराजप्रयागस्य तीर्थैः संसेवितस्य च

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ தர்மநிஷ்டரே! அவன் பெருமைகளை இங்கு யார் வர்ணிக்க வல்லார்—மற்ற தீர்த்தங்களாலும் சேவிக்கப்படும் தீர்த்தராஜன் பிரயாகத்தின் பெருமைகளை?

Verse 68

पापिनां यानि पापानि प्रसह्य क्षालितान्यहो । तच्छुद्ध्यै सेव्यते तीर्थैः प्रयागमधिकं ततः

அஹோ! பாவிகளின் பாவங்கள் வலியுறக் கழுவப்பட்டு நீங்குகின்றன. அந்தத் தூய்மைக்காகவே மற்ற தீர்த்தங்கள் பிரயாகத்தை நாடுகின்றன; ஆகவே பிரயாகம் அவற்றை விட உயர்ந்தது.

Verse 69

प्रयागस्य गुणान्ज्ञात्वा शिवशर्मा द्विजः सुधीः । तत्र माघमुष्त्वाऽथ प्राप वाराणसीं पुरीम्

பிரயாகத்தின் சிறப்புகளை அறிந்த ஞானி பிராமணன் சிவசர்மா அங்கே மாக மாதம் தங்கி; பின்னர் வாராணசி நகரை அடைந்தான்.

Verse 70

प्रवेश एव संवीक्ष्य स देहलिविनायकम् । अन्वलिंपत्ततो भक्त्या साज्यसिंदूरकर्दमैः

நுழைவாயிலிலேயே தேஹலீ-விநாயகரைத் தரிசித்து, பக்தியுடன் நெய் கலந்த செந்நிற சிந்தூரக் களிம்பால் அவரை அனுலேபனம் செய்தான்।

Verse 71

निवेद्यमोदकान्पंच वंचयंतं निजं जनम् । महोपसर्गवर्गेभ्यस्ततोंऽतः क्षेत्रमाविशत्

ஐந்து மோதகங்களை நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து, தன் மக்களைப் பெரும் பேரிடர் கூட்டங்களிலிருந்து விலக்கி, பின்னர் அவர் புனித க்ஷேத்திரத்தில் (காசி-க்ஷேத்திரத்தில்) நுழைந்தார்।

Verse 72

आगत्य दृष्ट्वा मणिकर्णिकायामुदग्वहां स्वर्गतरंगिणीं सः । संक्षीणपुण्येतरपुण्यकर्मणां नृणां गणैः स्थाणुगणैरिवावृताम्

அங்கு வந்து, மணிகர்ணிகையில் வடக்கோடி ஓடும், சொர்க்க அலைகளைத் தாங்கும் கங்கையை அவர் கண்டார்; புண்ணிய-பாப இருவினையும் தீர்ந்த மனிதக் கூட்டங்களால், சிவனின் கணங்கள் சூழ்ந்ததுபோல் அவள் சூழப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 73

सचैलमाप्लुत्य जलेऽमलेऽमलेऽविलंबमालंबित शुद्धबुद्धिः । संतर्प्य देर्वीषमनुष्यदिव्यपितॄन्पितॄन्स्वान्सहि कर्मकांडवित्

மாசற்ற, தூய நீரில் ஆடை அணிந்தபடியே தாமதமின்றி நீராடி, மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, கர்மகாண்டம் அறிந்த அவர் தர்ப்பணத்தால் தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள், திவ்ய பித்ருக்கள் மற்றும் தம் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 74

विधाय च द्राक्स हि पंचतीर्थिकां विश्वेशमाराध्य ततो यथास्वम् । पुनःपुनर्वीक्ष्यपुरीं पुरारेरिदं मयालोकिनवेति विस्मितः

உடனே பஞ்சதீர்த்த விரதத்தை நிறைவேற்றி, விதிப்படி விஸ்வேஸ்வரரை வழிபட்டார்; பின்னர் புராரி (சிவன்) நகரை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, ‘இதை நான் உண்மையிலே கண்டேனா?’ என்று வியந்தார்।

Verse 75

न स्वः पुरी सा त्वनया पुरासमं समंजसापि प्रतिसाम्यमावहेत । प्रबंधभेदाद्व्यतिरिक्तपुस्तकप्रतिर्यथा सल्लिपिभेदभंगतः

சுவர்க்கத்தின் அந்த நகரமும் நியாயமாக எண்ணினாலும் இந்தப் பழம்பெரும் காசியுடன் சமமடையாது. அமைப்பு வேறுபாடு, எழுத்துரு வேறுபாடு காரணமாக வேறு நூலின் நகல் மூலநூலுக்கு ஒப்பாகாதது போல, இங்கும் அதுவே.

Verse 76

पयोपि यत्रत्यमचिंत्यवैभवं दिविस्थिता साधुसुधाप्यतोमुधा । तथा प्रसूतेस्तु पयोधरे पयो न पीयते पीतमिदं यदि क्वचित्

இங்குள்ள ‘பாலும்’ சிந்திக்க முடியாத மகிமையுடையது; ஆகவே சுவர்க்கத்தில் உள்ள அமிர்தமும் ஒப்பிடுகையில் சிறிதாகத் தோன்றும். அதுபோல, இந்த ருசியைச் சுவைத்த பின் தாயின் மார்பிலுள்ள பாலும் அருந்தப்படாது—எப்போதாவது அருந்தப்பட்டாலும்.

Verse 77

अनामयाश्चिंतनया न येशितुर्जनामनाग्यत्र विना पिनाकिना । न कर्मसत्कर्मकृतोपि कुर्वतेऽनुकुर्वते शर्वगणांश्च सर्वतः

அங்கே பினாகம் தாங்கிய (சிவன்) இன்றி, நோயற்ற அமைதியான சிந்தனையாலும் மக்கள் ஆட்சி/ஆளுமை பெற முடியாது. நற்கருமம் செய்தவரும் சுயாதீன கர்த்தா அல்லர்; எங்கும் சர்வன் (சிவன்) கணங்களுக்கு ஏற்பவே நடக்கின்றனர்.

Verse 78

न वर्ण्यते कैः किल काशिकेयं जंतोः स्थितस्यात्र यतोंतकाले । पचेलिमैः प्राक्कृतपुण्यभारैरोंकारमोंकारयतींदुमौलिः

இறுதிக்காலத்தில் இங்கே தங்கிய உயிர்க்கு காசியின் இந்த மகிமையை யார் வர்ணிக்க முடியும்? முன்ஜென்மப் புண்ணியப் பாரம் பழுத்தபோது, இந்துமௌலி சிவன் அவனைப் புனித ஓங்காரத்தை உச்சரிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 79

संसारिचिंतामणिरत्र यस्मात्तं तारकं सज्जनकर्णिकायाम् । शिवोभिधत्ते सहसांऽतकाले तद्गीयतेसौ मणि कर्णिकेति

ஏனெனில் இங்கே சஜ்ஜன-கர்ணிகாவில் சிவன் இறுதிக்காலத்தில் திடீரென ‘தாரக’த்தை உரைக்கிறான்—சம்சாரத்தில் கட்டுண்டோர்க்கு சிந்தாமணி போன்றது—ஆகவே அந்த இடம் ‘மணிகர்ணிகா’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 80

मुक्तिलक्ष्मी महापीठ मणिस्तच्चरणाब्जयोः । कर्णिकेयं ततः प्राहुर्यां जना मणिकर्णिकाम्

அவருடைய தாமரைத் திருவடிகளில் முக்திலக்ஷ்மி எனும் மகாபீடம் அமைந்துள்ளது; அங்கே மணியும் உள்ளது. ஆகையால் மக்கள் அந்த இடத்தை ‘கர்ணிகா’ (காதணி) எனச் சொல்லி, அதனால் அது ‘மணிகர்ணிகா’ என்று புகழ்பெற்றது।

Verse 81

जरायुजांडजोद्भिज्जाः स्वेदजाह्यत्र वासिनः । न समा मोक्षभाजस्ते त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दशैः

இங்கு வாழ்பவர்கள்—கருப்பையில் பிறந்தோர், முட்டையில் பிறந்தோர், முளைத்துப் பிறந்தோர், வியர்வையில் பிறந்தோர்—அனைவரும் மோட்சத்திற்குரியவர்கள். அவர்கள் தேவர்களுக்கும் சமமல்லர்; ஏனெனில் தேவர்களுக்கே முக்தி மிகுந்த அரிதாகக் கிடைக்கும்।

Verse 82

मम जन्म वृथाजातं दुर्वृत्तस्य जडात्मनः । नाद्ययावन्मयै क्षिष्ट काशिका मुक्तिकाशिका

தீயொழுக்கமும் மந்த புத்தியும் கொண்ட எனது பிறப்பு வீணாயிற்று—மோட்சம் அருளும் காசிகா (காசி) யான் செல்லாதவரை।

Verse 83

पुनःपुनश्च तत्क्षेत्रमतिथीकृत्यनेत्रयोः । विचित्रं च पवित्रं च तृप्तिं नाधिजगाम ह

மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை கண்களுக்கு விருந்தினனாக்கி (மறுமறுக் கண்டு), அது அற்புதமும் தூய்மையும் ஆனாலும் அவன் திருப்தியை அடையவில்லை।

Verse 84

सप्तानां च पुरीणां हि धुरी णामवयाम्यहम् । वाराणसीं सुनिर्वाणविश्राणनविचक्षणाम्

ஏழு புனித நகரங்களில் வாராணசியே முதன்மை என நான் அறிவிக்கிறேன்—அது உன்னத நிர்வாணம் (இறுதி விடுதலை) அருளுவதில் வல்லது।

Verse 85

तथापि न चतस्रोन्या मया दृग्गोचरीकृताः । तासां प्रभावं विज्ञायाप्यागमिष्याम्य हं पुनः

ஆயினும் அந்த மற்ற நான்கு புனித நகரங்கள் என் கண்களுக்கு எட்டவில்லை. அவற்றின் மகிமையை அறிந்தும் நான் மீண்டும் தரிசிக்கச் செல்வேன்.

Verse 86

तीर्थयात्रां प्रतिदिनं कुर्वन्नूनं सवत्सरम् । न प्राप सर्वतीर्थानि तीर्थं काश्यां तिलेतिले

ஒருவன் தினந்தோறும் ஒரு ஆண்டு முழுதும் தீர்த்தயாத்திரை செய்தாலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் அடைய முடியாது; ஏனெனில் காசியில் துகள்துகளாகத் தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 87

अगस्तिरुवाच । जानन्न पि गुणान्देवि क्षेत्रस्यास्य परान्द्विजः । नाना प्रमाणैः प्रवणो निरगात्स तथाप्यहो

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவி, அந்த இருபிறப்பான் இக்க்ஷேத்திரத்தின் உன்னத குணங்களை அறிந்திருந்தும், பல சான்றுகளால் மனம் சாய்ந்திருந்தும், ஆயினும்—அய்யோ—புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 88

किं कुर्वंति हि शास्त्राणि सप्रमाणानि सुंदरि । महामायां भवित्री तां को निवारयितुं क्षमः

அழகியவளே, சான்றுகளுடன் கூடிய சாஸ்திரங்களே என்ன செய்ய முடியும்? மகாமாயை எழும்பப் போகையில் அவளைத் தடுக்க வல்லவன் யார்?

Verse 89

कः समुच्चलितं चेतस्तोयंवा संप्रतीपयेत् । प्रोच्चथानस्थितमपि स्वभावोयच्चलस्तयोः

எழுந்தெழும் மனத்தை யார் அமைதிப்படுத்த முடியும், அல்லது நீரை யார் அசையாமல் நிறுத்த முடியும்? பாத்திரத்தில் இருந்தாலும் இரண்டின் இயல்பும் அலைபாய்வதே.

Verse 90

शिवशर्मा व्रजन्सोथ देशाद्देशांतरं क्रमात् । महाकाल पुरीं प्राप कलिकालविवर्जिताम्

அப்போது சிவசர்மா படிப்படியாக நாடு நாடாகச் சென்று, கலியுகத் தீமைகள் அணுகாத புனிதமான மகாகாலபுரியை அடைந்தார்.

Verse 91

कल्पेकल्पेखिलंविश्वं कालयेद्यः स्वलीलया । तं कालं कलयित्वा यो महाकालो भवत्किल

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் தன் தெய்வீக லீலையால் முழு உலகையும் லயப்படுத்தி, காலத்தையே அடக்கி ஆள்பவன்—அவனே நிச்சயமாக ‘மகாகாலன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 92

पापादवंती सा विश्वमवंतीति निगद्यते । युगेयुगेन्यनाम्नी सा कलावुज्जयिनीति च

பாவத்திலிருந்து உலகை காக்கிறாள் என்பதால் அவள் ‘அவந்தி’ என அழைக்கப்படுகிறாள். யுகம் யுகமாக அவளுக்குப் பல பெயர்கள் உண்டு; கலியுகத்தில் அவள் ‘உஜ்ஜயினி’ என்றும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 93

विपन्नो यत्र वै जंतुः प्राप्यापि शवतां स्फुटम् । न पूतिगंधमाप्नो ति समुच्छ्रयति न क्वचित्

அந்த இடத்தில் உயிர் இறந்து தெளிவாகச் சடலமாகினாலும் துர்நாற்றம் ஏற்படாது; எங்கும் அழுகி வீங்குவதும் இல்லை.

Verse 94

यमदूता न यस्यां हि प्रविशंति कदाचन । परःकोटीनि लिंगानि तस्यां संति पदेपदे

அந்நகரில் யமதூதர்கள் எந்நேரமும் நுழையார்; அங்கே அடியடியாக எண்ணிலடங்கா—கோடிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட—லிங்கங்கள் விளங்குகின்றன.

Verse 95

हाटकेशो महाकालस्तारके शस्तथैव च । एकलिंगं त्रिधा भूत्वा त्रिलोकीं व्याप्य संस्थितम्

ஹாடகேசன், மகாகாலன், அதுபோல தாரகேசன்—ஒரே லிங்கம் மும்மடங்காகி மும்முலகையும் வியாபித்து நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 96

ज्योतिः सिद्धवटे ज्योतिस्ते पश्यंतीह ये द्विजाः । अथवाश्रीमहाकालद्रष्टारः पुण्यराशयः

சித்தவட்டத்தில் தெய்வ ஒளி உள்ளது; இங்கு அந்த ஒளியை தரிசிக்கும் இருபிறப்பினர்—அல்லது ஸ்ரீமகாகாலனை தரிசிப்போர்—புண்ணியக் குவியலாகிறார்கள்.

Verse 97

महाकालस्य तल्लिंगं यैर्दृष्टं कष्टिभिः क्वचित । न स्पृष्टास्ते महापापैर्न दृष्टास्ते यमोद्भटैः

எவர் ஒருகாலத்தில் மிகுந்த துன்பத்துடன் மகாகாலனின் அந்த லிங்கத்தை தரிசித்தார்களோ, அவர்களை மகாபாபங்கள் தொடாது; யமனின் கொடிய தூதரும் அவர்களை காணார்.

Verse 98

महाकालपताकाग्रैः स्पृष्टपृष्ठास्तुरंगमाः । अरुणस्य कशाघातं क्षणं विश्रमयंति खे

மகாகாலனின் கொடிகளின் முனைகள் தொடும் முதுகுடைய குதிரைகள், அருணனின் சாட்டை அடிகளிலிருந்து ஒரு கணம் வானில் ஓய்வு பெறுகின்றன.

Verse 99

महाकालमहाकालमहाकालेतिसंततम् । स्मरतःस्मरतो नित्यं स्मरकर्तृस्मरांतकौ

எவர் இடையறாது “மகாகால, மகாகால, மகாகால” என்று ஜபித்து, தினமும் மீண்டும் மீண்டும் அவரை நினைக்கிறாரோ, அவர் காமனை உருவாக்கியவரையும் காமனை அழித்தவரையும்—இருவரையும் நினைக்கிறார்.

Verse 100

एवमाराध्य भूतेशं महाकालं ततो द्विजः । जगाम नगरीं कांतीं कांतां त्रिभुवनादपि

இவ்வாறு பூதேசனாகிய மகாகாலனை ஆராதித்து அந்தத் த்விஜன், திரிபுவனத்தின் அழகையும் மிஞ்சும் ஒளிமிகு, மனோகர நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 110

युगेयुगे द्वारवत्या रत्नानि परितो मुषन् । अब्धीरत्नाकरोद्यापि लोकेषु परिगीयते

யுகம் யுகமாக த்வாரவதியைச் சுற்றியுள்ள ரத்தினங்களைப் பறித்தவனாக, அவன் இன்றும் உலகங்களில் ‘ரத்தினாகரன்—கடல்’ எனப் பாடப்படுகின்றான்।

Verse 120

चिंतार्णवे निमग्नोभूत्त्यक्ताशो जीविते धने । सांयात्रिक इवागाधे भिन्नपोतो महार्णवे

அவன் கவலை எனும் கடலில் மூழ்கினான்; உயிரும் செல்வமும் பற்றிய நம்பிக்கையை விட்டான்—ஆழ்ந்த பேர்கடலில் கப்பல் உடைந்த வணிகப் பயணியென.

Verse 130

एवं चिंतयतस्तस्य पीडासीदतिदारुणा । कोटि वृश्चिकदष्टस्य यावस्था तामवाप सः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனை மிகக் கொடிய வேதனைப் பிடித்தது; கோடிக்கணக்கான தேள்கள் கொட்டியவனின் நிலையையே அவன் அடைந்தான்।

Verse 135

तद्विमानमथारुह्य पीतवासाश्चतुर्भुजः । अलंचक्रे नभोवर्त्म स द्विजो दिव्यभूषणः

பின்னர் அந்தத் த்விஜன் அந்த விமானத்தில் ஏறினான்; பீதாம்பரம் அணிந்து, நான்கு கரங்களுடன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் வான்வழியில் சென்றான்।