Adhyaya 23

Verse 1

शिवशर्मोवाच । सत्यलोकेश्वर विधे सर्वेषां प्रपितामह । किंचिद्विज्ञप्तुकामोस्मि न भयाद्वक्तुमुत्सहे

சிவசர்மன் கூறினான்—ஹே சத்தியலோகத்தின் ஈசனே, விதாதா பிரம்மா, அனைத்துயிர்களின் பிரபிதாமகனே! நான் சிறிது விண்ணப்பிக்க விரும்புகிறேன்; ஆனால் அச்சத்தால் சொல்லத் துணியவில்லை।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । यत्त्वं प्रष्टुमना विप्र ज्ञातं ते तन्मनोगतम् । पिपृच्छिषुस्त्वं निर्वाणं गणौ तत्कथयिष्यतः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ விப்ரனே, நீ கேட்க எண்ணுவது என்னவோ, அது உன் மனத்தில் இருப்பதை நான் அறிந்துள்ளேன். நிர்வாணம் பற்றி கேள்; இந்த இரு கணர்கள் அதை உனக்கு விளக்குவார்கள்।

Verse 3

नेतयोर्विष्णुगणयोरगोचरमिहास्ति हि । सर्वमेतौ विजानीतो यत्किंचिद्ब्रह्मगो लके

இந்த இரு விஷ்ணுகணர்களின் அறிவுக்கும் அணுகுமுறைக்கும் அப்பால் இங்கு எதுவும் இல்லை. பிரம்மலோகத்தின் எல்லைக்குள் எங்கெங்கு எது இருந்தாலும், அனைத்தையும் இவர்கள் அறிந்திருப்பார்கள்।

Verse 4

इत्युक्त्वा सत्कृतास्ते वै ब्रह्मणा भगवद्गणाः । प्रणम्य लोककर्तारं तेऽपि हृष्टाः प्रतस्थिरे

இவ்வாறு கூறி, பிரம்மா அந்த பகவத்கணர்களை முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தார். உலகங்களைப் படைத்தவரை வணங்கி, அவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டனர்।

Verse 5

पुनः स्वयानमारुह्य वैकुंठमभितो ययुः । गच्छतापि पुनस्तत्र द्विजेनापृच्छितौ गणौ

அவர்கள் மீண்டும் தங்கள் தெய்வீக விமானத்தில் ஏறி வைகுண்டத்தை நோக்கிச் சென்றனர். செல்லும் வழியிலேயே அந்த த்விஜன் அந்த இரு கணர்களையும் மீண்டும் கேட்டான்।

Verse 6

शिवशर्मोवाच । कियद्दूरे वयं प्राप्ता गंतव्यं च कियत्पुनः । पृच्छाम्यन्यच्च वां भद्रौ ब्रूतं प्रीत्या तदप्यहो

சிவசர்மன் கூறினான்—நாம் எவ்வளவு தூரம் வந்தோம்? இன்னும் எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது? ஓ நற்குணமுடையோரே, நான் இன்னொரு விஷயமும் கேட்கிறேன்; அதையும் அன்புடன் அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 7

कांच्यवंती द्वारवती काश्ययोध्या च पंचमी । मायापुरी च मथुरा पुर्यः सप्त विमुक्तिदाः

காஞ்சி, த்வாரவதி, காசி, ஐந்தாவது அயோத்தி; மாயாபுரி (ஹரித்வார்) மற்றும் மதுரா—இவை ஏழு நகரங்களும் முக்தி அளிப்பவை।

Verse 8

विहाय षट्पुरीश्चान्याः काश्यामेवप्रतिष्ठिता । मुक्तिर्विश्वसृजा तत्किं मम मुक्तिर्न संप्रति

மற்ற ஆறு நகரங்களை விட்டு, முக்தி காசியிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது—இது உலகை படைத்தவரின் நியதி. அப்படியிருக்க, என் முக்தி இப்போதே ஏன் கிடைக்கவில்லை?

Verse 9

इति सर्वं मम पुरः प्रसादाद्वक्तुमर्हतम् । इति तद्वाक्यमाकर्ण्य गणावूचतुरादरात्

‘ஆகையால் கருணையால் இவை அனைத்தையும் என் முன்னிலையில் கூற வேண்டும்.’ இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் அந்த இரு கணர்கள் மரியாதையுடன் பதிலளித்தனர்।

Verse 10

गणावूचतुः । यथार्थं कथयावस्ते यत्पृष्टं भवतानघ । विष्णुप्रसादाज्जानीवो भूतंभाविभवत्तथा

கணர்கள் கூறினர்—ஓ பாவமற்றவரே, நீங்கள் கேட்டதை நாங்கள் உண்மையாய் உரைப்போம். விஷ்ணுவின் அருளால் கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது ஆகியவற்றை யதார்த்தமாக அறிந்துள்ளோம்।

Verse 11

विप्रावभासते यावत्किरणैः पुष्पवंतयोः । तावतीभूः समुद्दिष्टा ससमुद्राद्रि कानना

ஓ விப்ரரே! மலர்மிகு உலகின் மீது சூரியக் கதிர்களின் ஒளி எவ்வளவு தூரம் பரவுகிறதோ, அவ்வளவே பூமியின் பரப்பு எனக் கூறப்படுகிறது—கடல்கள், தீவுகள், மலைகள், காடுகள் உடனாக।

Verse 12

वियच्च तावदुपरि विस्तारपरिमंडलम् । योजनानां च नियुते भूमेर्भानुर्व्यवस्थितः

அதன் மேலே ஆகாயத்தின் விரிவு பெரும் வட்டமண்டலம்போல் உள்ளது; மேலும் பூமியிலிருந்து பத்தாயிரம் யோஜனை தூரத்தில் பானு (சூரியன்) நிலைத்திருக்கிறான்।

Verse 13

भानोः सकाशादुपरि लक्षे लक्ष्यः क्षपाकरः । नक्षत्रधं डलं सोमाल्लक्षयोजनमुच्छ्रितम्

பானுவின் மேலே ஒரு லட்சம் யோஜனை தூரத்தில் இரவினை ஆக்கும் க்ஷபாகரன் (சந்திரன்) காணப்படுகிறான்; சந்திரனின் மேலே ஒரு லட்சம் யோஜனை உயரத்தில் நட்சத்திரமண்டலம் உள்ளது।

Verse 14

उडुमंडलतः सौम्य उपरिष्टाद्द्विलक्षतः । द्विलक्षे तु बुधाच्छुक्रः शुक्राद्भौमो द्विलक्षके

நட்சத்திரமண்டலத்தின் மேலே இரு லட்சம் யோஜனை தூரத்தில் சௌம்யன் (புதன்) உள்ளான்; புதனின் மேலே இரு லட்சம் யோஜனை தூரத்தில் சுக்கிரன், சுக்கிரனின் மேலே இரு லட்சம் யோஜனை தூரத்தில் பௌமன் (செவ்வாய்) நிலைத்துள்ளான்।

Verse 15

माहेयादुपरिष्टाच्च सुरेज्यो नियुतद्वये । द्विलक्षयोजनोत्सेधः सौरिर्देवपुरोहितात्

மாஹேயன் (செவ்வாய்) மேலே இருபதாயிரம் யோஜனை தூரத்தில் சுரேஜ்யன் (பிரகஸ்பதி) உள்ளான்; தேவர்களின் புரோகிதன் (பிரகஸ்பதி) மேலே சௌரி (சனி) இரு லட்சம் யோஜனை உயரத்தில் உயர்ந்து நிற்கிறான்।

Verse 16

दशायुतसमुच्छ्रायं सौरेः सप्तर्षिमंडलम् । सप्तर्षिभ्यः सहस्राणां शतादूर्ध्वं ध्रुवस्थितः

சனி (சௌரி)க்கு மேலே பத்து ஆயிரம் யோஜன உயரத்தில் சப்தரிஷி மண்டலம் விளங்குகிறது; சப்தரிஷிகளுக்கு மேலே ஒரு லட்சம் யோஜன உயரத்தில் துருவ நட்சத்திரம் அசையாது நிலைத்துள்ளது।

Verse 17

पादगम्यं हि यत्किंचिद्वस्त्वस्ति धरणीतले । तद्भूर्लोक इति ख्यातः साब्धिद्वीपाद्रिकाननम्

பூமியின் மேற்பரப்பில் காலால் சென்று அடையக்கூடிய அனைத்தும் ‘பூர்லோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது—கடல்கள், தீவுகள், மலைகள், காடுகள் உட்பட.

Verse 18

भूर्लोकाच्च भुवर्लोको ब्रध्नावधिरुदाहृतः । आदित्यादाध्रुवं विप्र स्वर्लोक इति गीयते

பூர்லோகத்திற்கு மேலே புவர்லோகம்; அது பிரத்்னப் பகுதி வரை விரிந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஓ விப்ரரே, சூரியனிலிருந்து துருவம் வரை ‘ஸ்வர்லோகம்’ எனப் பாடப்படுகிறது।

Verse 19

महर्लोकः क्षितेरूर्ध्वमेककोटिप्रमाणतः । कोटिद्वये तु संख्यातो जनो भूर्लोकतो जनैः

பூமிக்கு மேலே மகர்லோகம் ஒரு கோடி (யோஜன) அளவாக உள்ளது; பூர்லோகத்திலிருந்து இரண்டு கோடி மேலே ஜனலோகம் என அளவறிந்தோர் கணிக்கின்றனர்।

Verse 20

चतुष्कोटिप्रमाणस्तु तपोलोकोऽस्ति भूतलात् । उपरिष्टात्क्षितेरष्टौ कोटयः सत्यमीरितम्

பூதலத்துக்கு மேலே தபோலோகம் நான்கு கோடி (யோஜன) அளவாக உள்ளது; பூமிக்கு மேலே எட்டு கோடி உயரத்தில் சத்யலோகம் உள்ளது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 21

सत्यादुपरि वैकुंठो योजनानां प्रमाणतः । भूर्लोकात्परिसंख्यातः कोटिषोडशसंमितः

சத்தியலோகத்தின் மேலே வைகுண்டத் தாமம் உள்ளது; அது யோஜன அளவால் அளக்கப்படுகிறது. பூலோகத்திலிருந்து அதன் தூரம் பதினாறு கோடி (யோஜனங்கள்) எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

यत्रास्ते श्रीपतिः साक्षात्सर्वेषामभयप्रदः । ततस्तु षोडशगुणः कैलासोऽस्ति शिवालयः

அங்கே சாக்ஷாத் ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) வீற்றிருக்கிறார்; அனைவருக்கும் அபயம் அளிப்பவர். அதற்கு அப்பால் பதினாறு மடங்கு உயரத்தில் கைலாசம்—சிவாலயம்—உள்ளது.

Verse 23

पार्वत्या सहितः शंभुर्गजास्य स्कंद नंदिभिः । यत्र तिष्ठति विश्वेशः सकलः स परः स्मूतः

அங்கே பார்வதியுடன் சம்பு, கஜானனன், ஸ்கந்தன், நந்தி ஆகியோருடன் நிற்கிறார். எங்கே விஸ்வேசர் முழுமையாய் உறைகிறாரோ, அதுவே பரம நிலை எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 24

तस्य देवस्य खेलोऽयं स्वलीला मूर्तिधारिणः । स विश्वेश इति ख्यात स्तस्याज्ञाकृदिदं जगत्

இந்த உலகம், தன் சுயலீலையால் உருவம் தரிக்கும் அந்த தேவனின் தெய்வ விளையாட்டே. அவர் ‘விஸ்வேசர்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; இவ்வுலகம் அவரது ஆணைப்படியே இயங்குகிறது.

Verse 25

सर्वेषां शासकश्चासौ तस्य शास्ता न चापरः । स्वयं सृजति भूतानि स्वयं पाति तथात्ति च

அவரே அனைவருக்கும் ஆள்பவர்; அவருக்கு மேலாக வேறு ஆளுநர் இல்லை. அவரே உயிர்களைப் படைக்கிறார், அவரே காக்கிறார், மேலும் இறுதியில் அவரே ஒடுக்கியும் விடுகிறார்.

Verse 26

सर्वज्ञ एकः स प्रोक्तः स्वेच्छाधीन विचेष्टितः । तस्य प्रवतर्कः कोपि नहि नैव निवर्तकः

அவர் ஒரே சர்வஞ்ஞப் பரமபிரபு; அவருடைய செயல் தம் சித்தத்திற்கே உட்பட்டது. அவரை வினவ வல்லவர் இல்லை; அவரைத் தடுக்கவோ திருப்பவோ வல்லவரும் இல்லை.

Verse 27

अमूर्तं यत्परं ब्रह्म समूर्तं श्रुतिचोदितम् । सर्वव्यापि सदा नित्यं सत्यं द्वैतविवर्जितम्

அமூர்த்தமான பரப்ரஹ்மமே, வேதங்கள் மூர்த்தியுடனும் உபதேசிக்கின்றன. அது எங்கும் நிறைந்தது, என்றும் நித்தியம், சத்தியம், இருமையற்றது.

Verse 28

सर्वेभ्यः कारणेभ्यश्च परात्परतरं परम् । आनंदं ब्रह्मणो रूपं श्रुतयो यत्प्रचक्षते

எல்லாக் காரணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டதும், ‘அப்பால்’ எனப்படும் நிலையையும் கடந்ததும் அந்த பரமம். வேதங்கள் ஆனந்தமே பிரஹ்மத்தின் சொரூபம் என்று உரைக்கின்றன.

Verse 29

संविदं तेन यं वेदा विष्णुर्वेद न वै विधिः । यतो वाचो निवर्तंते ह्यप्राप्य मनसा सह

எந்த சித்தால் வேதங்கள் அறியப்படுகின்றனவோ, அதை விஷ்ணு அறிவார்; விதி (பிரம்மா) கூட அறியார். அதை எட்ட இயலாமல் வாக்கும் மனமும் அங்கிருந்து திரும்புகின்றன.

Verse 30

स्वयंवेद्यः परं ज्योतिः सर्वस्य हृदि संस्थितः । योगिगम्यस्त्वनाख्येयो यः प्रमाणैकगोचरः

அந்த பரமஜோதி தன்னாலே தன்னை அறியும் சுயபிரகாசம்; எல்லோரின் இதயத்திலும் உறைந்துள்ளது. யோகிகளால் அடையப்படுவது; ஆனால் சொல்லரியாது—நேரடி அனுபவப் பிரமாணத்திற்கே உரியது.

Verse 31

नानारूपोप्यरूपो यः सर्वगोपि न गोचरः । अनंतोप्यंतक वपुः सर्ववित्कर्मवर्जितः

பல ரூபங்களில் தோன்றினாலும் உண்மையில் நிருரூபன்; எங்கும் நிறைந்திருந்தும் புலன்களுக்கு எட்டாதவன்; அனந்தனாயினும் அந்தக ரூபம் தரிப்பவன்; அனைத்தும் அறிந்தும் கர்மத் தொடுதலற்றவன்—அவனே பரமப் பிரபு।

Verse 32

तस्येदमैश्वरं रूपं खंडचंद्रावतंसकम् । तमालश्यामलगलं स्फुरद्भालविलोचनम्

இதுவே அவரின் ஐஸ்வர்ய ரூபம்—சடையில் பிறைச்சந்திர அலங்காரம்; தமால மரம்போல் கருநிறக் கண்டம்; நெற்றியில் சுடர்விடும் திவ்யக் கண்.

Verse 33

लसद्वामार्धनारीकं कृतशेषशुभांगदम् । गंगातरंगसत्संग सदाधौतजटातटम्

இடப்பாதி அர்த்தநாரி ரூபமாக ஒளிரும்; மீதியங்கங்கள் மங்கள ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப் பெற்றவை; கங்கை அலைகளின் புனிதச் சங்கத்தால் அவரது சடைத் துறை எப்போதும் கழுவப்பட்டிருக்கும்.

Verse 34

स्मरांगरजःपुंज पूजितावयवोज्ज्वलम् । विचित्रगात्रविधृतमहाव्यालविभूषणम्

ஸ்மரனின் எரிந்த உடலின் திருநீறு குவியல்களால் பூஜிக்கப்பட்டதுபோல் அவரது அங்கங்கள் ஒளிர்கின்றன; அவரது வியத்தகு உடலில் மகா நாகங்கள் ஆபரணங்களாகத் திகழ்கின்றன.

Verse 35

महोक्षस्यंदनगमं विरुताजगवायुधम् । गजाजिनोत्तरासंगं दशार्धवदनं शुभम्

மஹோட்சம் (நந்தி) யானமாகக் கொண்டு செல்லும்வன்; விராட அஜகவம் (மகா வில்) ஆயுதமாகத் தரிப்பவன்; யானைத்தோல் மேலாடை அணிந்தவன்; அவனது மங்கள முகம் தச-அஷ்ட (பதினெட்டு) ரூபங்களால் ஒளிர்கிறது.

Verse 36

उत्त्रासित महामृत्यु महाबलगणावृतम् । शरणार्थिकृतत्राणं नत निर्वाणकारणम् । मनोरथपथातीतं वरदानपरायणम्

அவர் மகாமரணத்தையும் அச்சுறுத்துவார்; மாபெரும் வலமுடைய கணங்களால் சூழப்பட்டவர். சரணடைந்தோர்க்கு அரண் அளிப்பவர்; வணங்கும் பக்தர்க்கு நிர்வாணத்தின் காரணமாவார். உலக ஆசை வழிகளைக் கடந்தவர்; வரம் வழங்குதலிலே முழுமையாக ஈடுபட்டவர்।

Verse 37

तस्य तत्त्वस्वरूपस्य रूपातीतस्य भो द्विज । परावरे रुद्ररूपे सर्वेव्याप्यावतिष्ठत

ஓ த்விஜரே, அவர் தத்துவஸ்வரூபன்; ரூபத்தைத் தாண்டியவன். உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் ஆகிய இரு நிலைகளிலும் ருத்ரரூபமாக நிலைத்து, அனைத்திலும் பரவி எங்கும் நிறுவப்பட்டிருக்கிறான்।

Verse 38

निराकारोपि साकारः शिव एव हि कारणम । मुक्तये भुक्तये वापि न शिवान्मोक्षदो परः

அவர் நிராகாரனாயினும் சாகாரனும் ஆவான்; காரணம் சிவனே. முக்திக்காகவோ போகத்திற்காகவோ, மோட்சம் அளிப்பவன் சிவனை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை।

Verse 39

यथा तेनाखिलं ह्येतत्पार्वतीपतिसात्कृतम । इदं चराचरं सर्वं दृश्यादृश्यमरूपिणा

இவ்வாறு பார்வதீபதி இந்த அகில உலகையும் தன்னதாக்கிக் கொண்டான்—இயங்குவதும் இயங்காததும், காண்பதும் காணாததும் அனைத்தும்—அந்த நிராகாரப் பெருமானால்।

Verse 40

तथा मृडानीकांतेन विष्णुसादखिलंजगत । विधाय क्रीड्यते विप्र नित्यं स्वच्छंद लीलया

அதேபோல், ஓ விப்ரரே, ம்ருடானீகாந்தன் அகில உலகையும் விஷ்ணுவின் அதிகாரத்திற்குள் கொண்டு வந்தான்; இவ்வாறு அமைத்து, தன் சுயேச்சை லீலையால் எந்நாளும் விளையாடுகிறான்।

Verse 41

यथाशिवस्तथा विष्णुर्यथाविष्णुस्तथा शिवः । अंतरं शिवविष्ण्वोश्च मनागपि न विद्यते

சிவன் எவ்வாறோ அவ்வாறே விஷ்ணு; விஷ்ணு எவ்வாறோ அவ்வாறே சிவன். சிவன்–விஷ்ணுவிடையே சிறிதளவும் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 42

आहूय पूर्वं ब्रह्मादीन्समस्तान्देवतागणान् । विद्याधरोरगादींश्च सिद्धगंधर्वचारणान्

முதலில் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களையும் அழைத்தான்; பின்னர் வித்யாதரர், நாகர், சித்தர், கந்தர்வர், சாரணர் ஆகியோரையும் வரவழைத்தான்.

Verse 43

निजसिंहासनसमं कृत्वा सिंहासनं शुभम् । उपवेश्य हरिं तत्र च्छत्रं कृत्वा मनोहरम्

தன் சிங்காசனத்துக்கு ஒப்பான ஒரு மங்கள ஆசனத்தை அமைத்து, அதில் ஹரியை அமர்த்தி, அங்கே மனம்கவரும் ராஜச்சத்திரத்தையும் நிறுவினான்.

Verse 44

श्लक्ष्णं कोटिशलाकं च विश्वकर्मविनिर्मितम् । पांडुरं रत्नदंडं च स्थूलमुक्तावलंबितम्

அது மென்மையாக, எண்ணற்ற கம்பிகளுடன், விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்டது; வெண்மையாக ஒளிர்ந்து, ரத்தினத் தண்டுடன், பெரிய முத்துத் தொங்கல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 45

कलशेन विचित्रेण ह्युपरिष्टाद्विराजितम् । सहस्रयोजनायामं सर्वरत्नमयं शुभम्

மேலே அதிசயமான கலசத்தால் அது ஒளிர்ந்தது. அது மங்களமானது—ஆயிரம் யோஜனை அளவு விரிந்ததுபோல்—எல்லா வகை ரத்தினங்களாலும் முழுவதும் செய்யப்பட்டிருந்தது.

Verse 46

पट्टसूत्रमयैरम्यैश्चामरैश्च परिष्कृतम् । राजाभिषेकयोग्यैश्च द्रव्यैः सर्वौषधादिभिः

அது நுண்ணிய பட்டுநூலால் செய்யப்பட்ட அழகிய சாமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் ராஜாபிஷேகத்திற்குத் தகுந்த திரவியங்களும் எல்லா வகை மூலிகை-ஔஷதங்களும் முதலியவையும் கொண்டு நிறைவுற்றது।

Verse 47

प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुंभैर्मनोहरैः । सिद्धार्थाक्षतदूर्वाभिर्मंत्रैः स्वयमुपस्थितैः

பிரத்யட்ச தீர்த்தங்களின் நீரால் நிரம்பிய ஐந்து அழகிய கும்பங்கள், சித்தார்த்தம் (கடுகு), அக்ஷதம், தூர்வா புல் ஆகியவற்றோடு, தாமே வந்ததுபோலத் தோன்றிய மந்திரங்களும் சேர்ந்து (விதி) அமைந்தது।

Verse 48

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनीय मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், மேலும் பணி (நாக) அரசர்களிடமிருந்தும் மங்களகரமான கன்னியர்—பதினாறு பதினாறாக—அழைத்து வரப்பட்டனர்।

Verse 49

वीणामृदंगाब्जभेरी मरु डिंडिमझर्झरैः । आनकैः कांस्यतालाद्यै र्वाद्यैर्ललितगायनैः

வீணை, மிருதங்கம், தாமரைபோன்ற டமரு, பேரி, மரு, டிண்டிமம், ஜர்ஜரம்; மேலும் ஆனகம், காஞ்சியத் தாளம் முதலிய வாத்தியங்களும் இனிய பாடல்களும் (விழாவை) முழங்கச் செய்தன।

Verse 50

ब्रह्मघोषमहारावैरापूरितनभोंगणे । शुभे तिथौ शुभे लग्ने ताराचंद्रबलान्विते

வேதப் பிரம்மகோஷத்தின் பேரொலியால் ஆகாயவெளி நிறைந்தது; மேலும் சுப திதி, சுப லக்னம், அனுகூல நட்சத்திர-சந்திர பலத்துடன் கூடிய நேரத்தில் (சடங்கு) நிகழ்ந்தது।

Verse 51

आबद्धमुकुटं रम्यं कृतकौतुकमंगलम् । मृडानीकृतशृंगारं सुश्रिया सुश्रियायुतम्

அவர் அழகாக உறுதியாகக் கட்டப்பட்ட மகுடம் அணிந்து, கௌதுக-மங்களத்தின் சுபச் சின்னங்களால் அலங்கரித்து வெளிப்பட்டார். ம்ருடானி (பார்வதி) அமைத்த சிங்காரத்தால் சுசஜ்ஜிதனாய், ஸ்ரீயும் சோபையும் இணைந்து ஒளிவீசினார்.

Verse 52

अभिषिच्य महेशेन स्वयं ब्रह्मांडमंडपे । दत्तं समस्तमैश्वर्यं यन्निजं नान्यगामि च

பிரபஞ்ச மண்டபத்தில் மகேசன் தாமே அவருக்கு அபிஷேகம் செய்து, தன் இயல்பான ஆண்டமையையே உட்பட முழு ஐஸ்வரியத்தையும் அருளினார்; அது பிறரிடம் ஒருபோதும் செல்லாது.

Verse 53

ततस्तुष्टाव देवेशः प्रमथैः सह शार्ङ्गिणम् । ब्रह्माणं लोककर्तारमुवाच च वचस्त्विदम्

பின்பு தேவேசன் தன் பிரமதர்களுடன் சேர்ந்து சார்ங்கிண் (விஷ்ணு)வைப் போற்றினார்; மேலும் உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மாவிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 54

मम वंद्यस्त्वयं विष्णुः प्रणमत्वममुं हरिम् । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रो ननाम गरुडध्वजम्

“இந்த விஷ்ணு எனக்கும்கூட வணங்கத்தக்கவர்—நீ இந்த ஹரியை வணங்கு.” என்று கூறி, ருத்ரன் தாமே கருடத்வஜப் பெருமானை வணங்கினார்.

Verse 55

ततो गणेश्वरैः सर्वैंर्ब्रह्मणा च मरुद्गणैः । योगिभिः सनकाद्यैश्च सिद्धैर्देवर्षिभिस्तथा

அதன்பின் எல்லா கணேச்வரர்களும், மேலும் பிரம்மாவும் மருத்கணங்களும்; யோகிகளும் சனக முதலிய முனிவர்களும்; சித்தர்களும் தேவரிஷிகளும் கூட—

Verse 56

विद्याधरैः सगंधर्वैर्यक्षरक्षोप्सरोगणैः । गुह्यकैश्चारणैर्भूतैः शेष वासुकि तक्षकैः

வித்யாதரர்கள் கந்தர்வர்களுடன், யக்ஷர்-ராக்ஷசர்-அப்ஸரா கணங்களுடன்; குஹ்யகர், சாரணர், பூதங்களுடன்; மேலும் சேஷன், வாசுகி, தக்ஷகன் ஆகியோராலும்—

Verse 57

पतत्रिभिः किंनरैश्च सर्वैः स्थावरजंगमैः । ततो जयजयेत्युक्त्वा नमोस्त्विति नमोस्त्विति

பறவைகளாலும் கின்னரர்களாலும், மேலும் எல்லா நிலைபெற்ற-இயங்கும் உயிர்களாலும். பின்னர் “ஜய ஜய” என்று கூறி, அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும்—“நமோऽஸ்து, நமோऽஸ்து!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 58

ततोहरिर्महेशेन संसदि द्युसदां तदा । एतैर्महारवै रम्यैश्चानर्चि परमार्चिषा

அப்போது விண்ணுலக வாசிகளின் சபையில் மகேசன், இவ்வினிய பேரொலியுடைய ஜயநாதங்களுடன், பரம ஒளியால் ஹரியை ஆராதித்தான்.

Verse 59

त्वं कर्ता सर्वभूतानां पाता हर्ता त्वमेव च । त्वमेव जगतां पूज्यस्त्वमेव जगदीश्वरः

நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் கர்த்தா; நீயே அவர்களின் காப்பாளனும், ஒடுக்குபவனும். நீயே உலகங்களின் பூஜ்யன்; நீயே ஜகதீஸ்வரன்.

Verse 60

दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम् । अजेयस्त्वं च संग्रामे ममापि हि भविष्यसि

நீ தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் ஆகியவற்றின் தாதா; தீய நெறி செய்பவர்களைத் தண்டிப்பவன். போரில் நீ அஜேயன்; எனக்கும் நிச்சயமாக நீயே காவலனும் ஆதாரமும் ஆவாய்.

Verse 61

इच्छाशक्तिः क्रियाशक्तिर्ज्ञानशक्तिस्तथोत्तमा । शक्तित्रयमिदं विष्णो गृहाण प्रापितं मया

இச்சை-சக்தி, செயல்-சக்தி, உன்னத ஞான-சக்தி—ஓ விஷ்ணுவே, இம்மூன்று சக்திகளையும் நான் அர்ப்பணித்தேன்; ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 62

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

ஹே ஹரியே, உம்மைத் த்வேஷிப்பவர்களை நான் உறுதியாக முழு முயற்சியுடன் தண்டிப்பேன்; ஹே விஷ்ணுவே, உமது பக்தர்களுக்கு நான் உன்னத நிர்வாணத்தை அளிப்பேன்.

Verse 63

मायां चापि गृहाणेमां दुष्प्रणोद्यां सुरासुरैः । यया संमोहितं विश्वमकिंचिज्ज्ञं भविष्यति

இந்த மாயையையும் ஏற்றருள்வாயாக—தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் கூட நீக்க இயலாதது; இதன் மோகத்தால் உலகமெல்லாம் எதையும் அறியாததுபோல் ஆகிறது.

Verse 64

वामबाहुर्मदीयस्त्वं दक्षिणोसौ पितामहः । अस्यापि हि विधेः पाता जनितापि भविष्यसि

நீ என் இடது கரம்; அந்த பிதாமஹன் (பிரம்மா) வலது கரம். இந்த விதாதா (பிரம்மா)விற்கும் நீயே காவலனாய், ஒரு வகையில் தந்தையாயும் ஆகுவாய்.

Verse 65

वैकुंठैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरः स्वयम् । कैलासे प्रमथैः सार्धं स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

இவ்வாறு ஹரியின் வைகுண்ட ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்து, ஹரனே—உமாபதி—கைலாசத்தில் பிரமதர்களுடன் சுதந்திரமாக விளையாடி மகிழ்கிறான்.

Verse 66

तदा प्रभृति देवोसौ शार्ङ्गधन्वा गदाधरः । त्रैलोक्यमखिलं शास्ति दानवांतकरो हरिः

அந்நாள்முதல் சார்ங்கதன்வா, கதாதரனான ஹரி தேவன் முழு திரிலோகத்தையும் ஆள்கிறான்; தானவர்களை அழிப்பவனும் அவனே।

Verse 67

इति ते कथिता विप्र लोकानां च परिस्थितिः । इदानीं कथयिष्यावस्तवनिर्वाण कारणम्

ஓ விப்ரரே! இவ்வாறு உலகங்களின் நிலையை உமக்கு உரைத்தேன். இப்போது உமது நிர்வாணம் (மோட்சம்) பெறும் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்।

Verse 68

इदं तु परमाख्यानं शृणुयाद्यः समाहितः । स्वर्लोकमभिगम्याथ काश्यां निर्वाणमाप्नुयात्

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் இந்த பரம புனித ஆக்யானத்தைச் செவிமடுக்கின், அவன் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைந்து பின்னர் காசியில் நிர்வாணம் (மோட்சம்) பெறுவான்।

Verse 69

यज्ञोत्सवे विवाहे च मंगलेष्वखिलेष्वपि । राज्याभिषेक समये देवस्थापनकर्मणि

யாகோৎসவத்தில், திருமணத்தில், மேலும் எல்லா மங்கள நிகழ்வுகளிலும்; ராஜ்யாபிஷேக நேரத்திலும், தேவஸ்தாபனச் சடங்கிலும்।

Verse 70

सर्वाधिकारदानेषु नववेश्मप्रवेशने । पठितव्यं प्रयत्नेन तत्कार्य परिसिद्धये

எல்லா அதிகார அளிப்புகளிலும், புதிய இல்லப் பிரவேசத்திலும், அந்தக் காரியம் முழுமையாக நிறைவேற இதை முயன்று பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 71

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनवान्भवेत् । व्याधितो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बंधनात्

மகப்பேறு இல்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வவானாகுவான். நோயுற்றவன் நோயிலிருந்து விடுபடுவான்; கட்டுண்டவன் கட்டிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 72

जप्यमेतत्प्रयत्नेन सततं मंगलार्थिना । अमंगलानां शमनं हरनारायणप्रियम

மங்கலத்தை நாடுபவன் இதனை எப்போதும் முயற்சியுடன் ஜபிக்க வேண்டும். இது அமங்கலங்களைத் தணித்து, ஹரன் (சிவன்) மற்றும் நாராயணன் (விஷ்ணு) ஆகியோருக்கு பிரியமானது.