Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । भगवन्भूतभव्येश सर्वज्ञानमहानिधे । अवाप्य काशीं गीर्वाणैः किमकारि वदाच्युत

சூதர் கூறினார்—பகவனே, கடந்தும் வருங்காலமும் ஆளும் ஈசனே, அனைத்தறிவின் மாபெரும் நிதியே! தேவர்களுடன் காசியை அடைந்து அங்கே என்ன செய்தீர்? சொல்லும், அச்யுதனே.

Verse 2

अधीत्येमां कथां दिव्यां न तृप्तिमधियाम्यहम् । शेवधिस्तपसां देवैरगस्तिः प्रार्थितः कथम्

இந்த தெய்வீகக் கதையைப் படித்தும் எனக்கு நிறைவு இல்லை. தவத்தின் நிதியான அகஸ்தியரை தேவர்கள் எவ்வாறு வேண்டினர்?

Verse 3

कथं विंध्योप्यवाप स्वां प्रकृतिं तादृगुन्नतः । तववागमृतांभोधौ मनो मे स्नातुमुत्सुकम्

அவ்வளவு உயர்ந்த விந்தியம் எவ்வாறு தன் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பியது? உங்கள் வாக்கின் அமுதக் கடலில் நீராட என் மனம் ஆவல்கொள்கிறது.

Verse 4

इति कृत्स्नं समाकर्ण्य व्यासः पाराशरो मुनिः । श्रद्धावते स्वशिष्याय वक्तुं समुपचक्रमे

இவ்வாறு முழு வரலாறையும் கேட்ட பராசரர் புதல்வனான முனிவர் வியாசர், பக்தி-நம்பிக்கையுடைய தம் சீடனிடம் கூறத் தொடங்கினார்।

Verse 5

पाराशर उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे भक्तिश्रद्धासमन्वितः । शुकवैशंपायनाद्याः शृण्वंत्वेते च बालकाः

பாராசரர் கூறினார்—மிகுந்த அறிவுடைய சூதரே! பக்தி-நம்பிக்கையுடன் கேளுங்கள். சுகர், வைசம்பாயனர் முதலியோரும், இவ்விளைஞர் சீடர்களும் அனைவரும் கேட்கட்டும்।

Verse 6

ततो वाराणसीं प्राप्य गीर्वाणाः समहर्षयः । अविलंबं प्रथमतो म णिकर्ण्यां विधानतः

பின்னர் தேவர்கள் மகரிஷிகளுடன் வாராணசியை அடைந்து, தாமதமின்றி விதிப்படி முதலில் மணிகர்ணிகைக்கு சென்றனர்।

Verse 7

सचैलमभिमज्ज्याथ कृतसंध्यादिसत्क्रियाः । संतर्प्य तर्प्यादिपितॄन्कुशगंधतिलोदकैः

அங்கே ஆடையுடன் நீராடி, சந்த்யாவந்தனம் முதலிய புனிதக் கடமைகளை முறையாகச் செய்து, தர்ப்பணத்திற்குரிய பித்ருக்களை குசை, நறுமணப் பொருள், எள்ளுடன் கலந்த நீரால் திருப்திப்படுத்தினர்।

Verse 8

तीर्थवासार्थिनः सर्वान्संतर्प्य च पृथक्पृथक् । रत्नैर्हिरण्यवासोभिरश्वाभरणधेनुभिः

மேலும் தீர்த்தத்தில் தங்க வந்த அனைவரையும் தனித்தனியாகத் திருப்திப்படுத்தி, ரத்தினங்கள், பொன், ஆடைகள், குதிரைகள், ஆபரணங்கள், பசுக்கள் ஆகியவற்றை தானமாக அளித்தனர்।

Verse 9

विचित्रैश्च तथा पात्रैः स्वर्णरौप्यादि निर्मितैः । अमृतस्वादुपक्वान्नैः पायसै श्च सशर्करैः

அவர்கள் பொன்-வெள்ளி முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட அழகிய பாத்திரங்களைத் தானமாக அளித்தனர்; அமுதுபோல் இனிய சமைத்த அன்னமும், சர்க்கரை கலந்த பாயசமும் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 10

सगोरसैरन्नदानैर्धान्यदानैरनेकधा । गंधचंदनकर्पूरैस्तांबूलैश्चारुचामरैः

நெய்-பால் சாரம் நிறைந்த அன்னதானமும் பலவகை தானியத் தானங்களும் செய்து, மணப்பொருட்கள், சந்தனம், கற்பூரம், தாம்பூலம் மற்றும் அழகிய சாமரங்களையும் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 11

सतूलैर्मृदुपर्यंकैर्दीपिकादर्पणासनैः । शिबिकादासदासीभिर्विमानैःपशुभिर्गृहैः

அவர்கள் தலையணைகளுடன் மென்மையான படுக்கைகள், விளக்குகள், கண்ணாடிகள், ஆசனங்கள் அளித்தனர்; பல்லக்குகள், தாசர்-தாசியர், வாகனங்கள், மிருகங்கள், வீடுகளையும் தானமாக வழங்கினர்।

Verse 12

चित्रध्वजपताकाभिरुल्लोचैश्चंद्रचारुभिः । वर्षाशनप्रदानैश्च गृहोपस्करसंयुतैः

வண்ணமயமான கொடிகள்-பதாகைகள், நிலவுபோல் அழகிய குடைகள் உடன், மழைக்காலத் தேவையான உடை-ஆசனப் பொருட்களும், இல்ல உபகரணங்களுடன் கூடிய தானங்களும் வழங்கப்பட்டன।

Verse 13

उपानत्पादुकाभिश्च यतिनश्च तपस्विनः । योग्यैः पट्टदुकूलैश्च विविधैश्चित्ररल्लकैः

யதிகளுக்கும் தவசிகளுக்கும் செருப்பு-பாதுகைகள், அவர்க்கேற்ற பட்டுவஸ்திரங்கள், நுண்ணிய ரேஷ்மத் துணிகள் மற்றும் பலவகை அழகிய வடிவமைப்புள்ள ஆடைகளும் தானமாக வழங்கப்பட்டன।

Verse 14

दंडैः कमंडलुयुतैरजिनैर्मृगसंभवैः । कौपीनैरुच्चमंचैश्च परिचारककांचनैः

தண்டம், கமண்டலம், மான் தோல் ஆடை, கௌபீனம், உயர்ந்த ஆசனம்-படுக்கை, மேலும் பணியாளர்க்கு பொன் ஊதியம் அளித்து—காசியின் புனித ஆசிரம தர்ம வாழ்வு பேணப்படுகிறது।

Verse 15

मठैर्विद्यार्थिनामन्नैरतिथ्यर्थं महाधनैः । महापुस्तकसंभारैर्लेखकानां च जीवनैः

மடங்களை நிறுவி, மாணவர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, விருந்தோம்பலுக்குப் பெரும் செல்வம் அர்ப்பணித்து, பெரும் நூல் தொகுப்புகளை வழங்கி, எழுத்தர்களின் வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தி—காசியில் கல்வியும் தர்மமும் நிலைபெறுகின்றன।

Verse 16

बहुधौषधदानैश्च सत्रदानैरनेकशः । ग्रीष्मे प्रपार्थद्रविणैर्हेमंतेग्निष्टिकेंधनैः

பலவகை மருந்துத் தானங்களாலும், பல சத்திரத் தானங்களாலும் (இலவச அன்னசாலைகளாலும்); கோடையில் நீர்நிலையங்களுக்கு செல்வம் அளித்து, குளிர்காலத்தில் தீக்கான எரிபொருள் வழங்கி—காசியில் பருவத்திற்கேற்ற தானதர்மம் செய்யப்படுகிறது।

Verse 17

छत्राच्छादनिकाद्यर्थे वर्षाकालोचितैर्बहु । रात्रौ पाठप्रदीपैश्च पादाभ्यंजनकादिभिः

மழைக்காலத்திற்கேற்ற குடை, மூடுபடிகள் முதலிய பலவற்றை அளித்து; இரவில் வாசிப்பிற்கான விளக்குகள், மேலும் பாத அப்யஞ்சனம் போன்ற ஆறுதல்கள் வழங்கி—காசியில் பூஜையும் கல்வியும் எளிதாக நடைபெறச் செய்யப்படுகிறது।

Verse 18

पुराणपाठकांश्चापि प्रतिदेवालयं धनैः । देवालये नृत्यगीतकरणार्थैरनेकशः

ஒவ்வொரு கோவிலிலும் புராணம் ஓதுவோர்க்கு நிதி அளித்து; கோவிலில் நடனம்-பாடல் மற்றும் அவற்றின் நிகழ்விற்காக மீண்டும் மீண்டும் வளங்களை வழங்கி—காசியில் வழிபாட்டின் மகிமை பெருகுகிறது।

Verse 19

देवालय सुधाकार्यैर्जीर्णोद्धारैरनेकधा । चित्रलेखनमूल्यैश्च रंगमालादिमंडनैः

தேவாலயங்களில் சுதாக்காரியம் செய்து, பலவித ஜீர்ணோத்தாரங்களை நடத்தி, புனித ஓவிய எழுத்திற்கான செலவை அர்ப்பணித்து, நிறமாலைகள் முதலிய அலங்காரங்களால் (காசியின் திருக்கோயில் சேவை நிறைவேறுகிறது)।

Verse 20

नीराजनैर्गुग्गुलुभिर्दशां गादि सुधूपकैः । कर्पूरवर्तिकाद्यैश्च देवार्चार्थैरनेकशः

ஆரத்தி நீராஜனத்தால், குக்குலு தூபத்தால், தசாங்க முதலிய சிறந்த தூபங்களால், மேலும் கற்பூர வத்தி முதலிய தேவார்ச்சனைப் பொருட்களை மீண்டும் மீண்டும் அர்ப்பணிப்பதால் (காசியில் கோயில் சேவையின் புண்ணியம் பெருகும்)।

Verse 21

पंचामृतानां स्नपनैः सुगंध स्नपनैरपि । देवार्थं मुखवासैश्च देवोद्यानैरनेकशः

பஞ்சாமிருதத்தால் தேவஸ்நானம் செய்து, நறுமண ஸ்நபன முறைகளாலும், தேவனுக்கான முகவாசம் (வாய் நறுமணம்) அர்ப்பணித்து, தேவோத்யானங்களை அமைத்து—மீண்டும் மீண்டும்—(காசியில் தேவசேவை நிறைவேறும்)।

Verse 22

महापूजार्थमाल्यादि गुंफनार्थैस्त्रिकालतः । शंखभेरीमृदंगादिवाद्यनादैः शिवालये

மகாபூஜைக்காக முக்காலமும் மாலைகள் முதலியவற்றை கோர்த்து அமைப்பதால், மேலும் சிவாலயத்தில் சங்கம், பேரி, மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்களின் முழக்கத்தால் (காசியின் பூஜை வைபவம் விளங்குகிறது)।

Verse 23

घंटागुडुककुंभादि स्नानोपस्करभाजनैः । श्वेतैर्मार्जनवस्त्रैश्च सुगंधैर्यक्षकर्दमैः

மணி, குடுகு (சிறு கலசம்), கும்பம் முதலிய ஸ்நான உபஸ்கரப் பாத்திரங்களால்; வெண்மையான மார்ஜனத் துணிகளால்; மேலும் நறுமண லேபனங்களும் சந்தனாதி நறுமணக் களிம்புகளாலும் (காசி கோயிலில் தூய வழிபாட்டுப் பொருட்கள் நிறைவு பெறும்)।

Verse 24

जपहोमैः स्तोत्रपाठैः शिवनामोच्चभाषणैः । रासक्रीडादिसंयुक्तैश्चलनैः सप्रदक्षिणैः

ஜபம், ஹோமம், ஸ்தோத்திரப் பாராயணம், சிவநாமங்களை உரத்த குரலில் உச்சரித்தல் ஆகியவற்றால், ராசக்ரீடை முதலியவற்றுடன் கூடிய புனித நடன அசைவுகளோடு பிரதட்சிணையும் செய்து—அவர்கள் காசியில் பக்தியுடன் வழிபட்டனர்।

Verse 25

एवमादिभिरुद्दंडैः क्रियाकांडैरनेकशः । पंचरात्रमुषित्वा तु कृत्वा तीर्थान्यनेकशः

இவ்வாறு பல கடுமையான கிரியாகாண்டங்களாலும், விதிப்படி செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்து, அவர்கள் ஐந்து இரவுகள் தங்கி, பல தீர்த்தங்களையும் புனிதத் தலங்களையும் சென்று தரிசித்தனர்।

Verse 26

दीनानाथांश्च संतर्प्य नत्वा विश्वेश्वरं विभुम् । ब्रह्मचर्यादिनियमैस्तीर्थमेवं प्रसाध्य च

ஏழைகளையும் ஆதரவற்றவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, எல்லாம் வல்ல விஸ்வேஸ்வரனை வணங்கி, பிரம்மச்சரியம் முதலிய நியமங்களால் அந்த தீர்த்தவிரதத்தை முறையாக நிறைவேற்றினர்।

Verse 27

पुनः पुनर्विश्वनाथं दृष्ट्वा स्तुत्वा प्रणम्य च । जग्मुः परोपकारार्थमगस्तिर्यत्र तिष्ठति

மீண்டும் மீண்டும் விஸ்வநாதனைத் தரிசித்து, அவரைப் போற்றி வணங்கி, பிறர்நலத்திற்காக அகஸ்திய முனி தங்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 28

स्वनाम्ना लिंगमास्थाप्य कुंडं कृत्वा तदग्रतः । शतरुद्रियसूक्तेन जपन्निश्चलमानसः

தன் பெயரால் லிங்கத்தை நிறுவி, அதன் முன் குண்டம் அமைத்து, அசையாத மனத்துடன் சதருத்ரீய ஸூக்தத்தை ஜபித்தான்।

Verse 29

तं दृष्ट्वा दूरतो देवा द्वितीयमिव भास्करम् । ज्वलज्ज्वलनसंकाशैरंगैः सर्वत्रसोज्ज्वलम्

அவரைத் தொலைவில் இருந்து கண்ட தேவர்கள், அவரை இரண்டாம் சூரியன் என எண்ணினர். அவரது அங்கங்கள் எரியும் தீயைப் போல, அவர் எங்கும் ஒளிவீசினார்.

Verse 30

साक्षात्किंवाडवाग्निर्वा मूर्त्या वै तप्यते तपः । स्थाणुवन्निश्चलतरं निर्मलं सन्मनो यथा

அவர் சாட்சாத் வாடவாக்னியே உடலெடுத்து தவம் செய்கிறாரோ? தூணைப் போல மிக அசையாதவர்; நல்லோரின் மனம்போல் நிர்மலமானவர்.

Verse 31

अथवा सर्व तेजांसि श्रित्वेमां ब्राह्मणीं तनुम् । शीलयंति परं धाम शातंशांत पदाप्तये

அல்லது எல்லா தேஜஸ்களும் இந்தப் பிராமண உடலை அடைக்கலமாகக் கொண்டு பரம தாமத்தில் தங்குகின்றன—மிகவும் அமைதியான நிலையடைதற்காக.

Verse 32

तपनस्तप्यतेऽत्यर्थं दहनोपि हि दह्यते । यत्तीव्रतपसाद्यापि चपलाऽचपलाभवत्

சூரியனே மிகுந்து சுட்டெரிகிறதுபோலும், தீயும் எரிந்து கருகுகிறதுபோலும் தோன்றியது; ஏனெனில் கடும் தவத்தால் இயல்பில் அசைவானதும் நிலைத்ததாகியது.

Verse 33

यस्याश्रमे ऽत्र दृश्यंते हिंस्रा अपि समंततः । सत्त्वरूपा अमी सत्त्वास्त्यक्त्वा वैरं स्वभावजम्

அவருடைய இந்த ஆசிரமத்தில் எங்கும் வன்மையான உயிர்கள்கூட மென்மையானவர்களாகத் தோன்றுகின்றன; அவை இயல்பான பகையை விட்டு சத்துவமயமாகியுள்ளன.

Verse 34

शुंडादंडेन करटिः सिंहं कंडूयतेऽभयः । अष्टापदांके स्वपिति केसरी केसरोद्भटः

அச்சமற்ற காசியில் யானை தன் துதிக்கைக் கோலால் சிங்கத்தைச் சொறிகிறது; அடர்மயிர் மாளிகையாய் விளங்கும் வலிய கேசரி யானையின் மடியில் நிம்மதியாக உறங்குகின்றான்।

Verse 35

सूकरः स्तब्धरोमापि विहाय निजयूथकम् । चरेद्वनशुनां मध्ये मुस्तान्यस्तेक्षणोबली

முட்கள் போல நின்ற ரோமமுள்ள காட்டுப்பன்றி கூட தன் கூட்டத்தை விட்டுவிட்டு காட்டுநாய்களின் நடுவே உலாவுகிறது—வலிமையுடன் இருந்தும் பார்வையைத் தாழ்த்தி—அச்சமற்ற காசியின் எல்லைக்குள்।

Verse 36

भूदारोपि न भूदारं तथाकुर्याद्यथाऽन्यतः । सर्वा लिंगमयी काशी यतस्तद्भीतियंत्रितः

இயல்பில் கடுமையுள்ளவனும் இங்கே பிற இடங்களில் செய்வதுபோல் கடுமையாக நடக்கமாட்டான்; ஏனெனில் முழுக் காசியும் லிங்கமயமாக நிறைந்துள்ளது, அந்தப் பரத்தத்துவத்தின் அச்ச-பக்தியால் எல்லோரும் கட்டுப்படுகின்றனர்।

Verse 37

क्रोडीकृत्य क्रोडपोतं तरक्षुः क्रीडयत्यहो । शार्दूलबालानुत्सार्य शार्दूलीमेणपोतकः

வியப்பே வியப்பு! தரக்ஷு (கழுதைப்புலி/ஹயீனா) சிறு பன்றிக்குட்டியை மடியில் வைத்து விளையாடுகிறது; மேலும் புலி (சார்தூலி) தன் குட்டிகளை அப்புறப்படுத்தி மான்குட்டியுடன் களிக்கிறது।

Verse 38

चलत्पुच्छोथ पिबति फेनिलेनाननेन वै । स्वपंतं लोमशं भल्लं वानरश्चलदंगुलिः

அப்போது வால் அசைத்தபடி, விரல்கள் எப்போதும் அசையும் குரங்கு நுரைமிகு வாயால் குடிக்கிறது; அருகே ரோமமுள்ள கரடி தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது।

Verse 39

यूका संवीक्ष्यवीक्ष्यैव भक्षयेद्दंतकोटिभिः । गोलांगूलारक्तमुखानीलां गा यूथथनायकाः

மீண்டும் மீண்டும் நோக்கினால் பேனும் பற்களின் முனையால் கடிக்கும்; மேலும் கூட்டத்தின் தலைவர்கள்—நீல உடலினர், செம்முகத்தினர், வட்ட வாலினர்—அச்சமின்றி உலாவுகின்றனர்।

Verse 40

जातिस्वभावमात्सर्यं त्यक्त्वैकत्र रमंति च । शशाः क्रीडंति च वृकैस्तैः पृष्ठलुंठनैर्मुहुः

இனமும் இயல்பும் உண்டாக்கும் பொறாமையை விட்டு, அனைவரும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்து மகிழ்கின்றனர்; முயல்களும் ஓநாய்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் முதுகில் புரண்டு விளையாடுகின்றன।

Verse 41

आखुश्चाखुभुजः कर्णं कंडूयेत चलाननः । मयूरपुच्छपुटगो निद्रात्योतुः सुखाधिकम्

அசையும் முகமுடைய எலி, எலியை உண்ணுபவனின் (பூனை முதலிய) காதைச் சொறிகிறது; மயில் வாலின் மூடுபட்டையில் படுத்தவன் மிகுந்த இன்பத்துடன் உறங்குகிறான்।

Verse 42

स्वकंठं घर्षयत्येव केकिकंठे भुजंगमः । भुजंगमफणापृष्ठे नकुलः स्वकुलोचितम्

பாம்பு மயிலின் கழுத்தில் தன் கழுத்தை உரசுகிறது; பனையுடைய பாம்பின் முதுகில் கீரிப்பிள்ளை தன் இனத்திற்கேற்றபடி நடக்கிறது—ஆயினும் காசியில் பகை இல்லை।

Verse 43

वैरं परित्यज्य लुठेदुत्प्लुत्योत्प्लुत्य लीलया । आलोक्य मूषकं सर्पश्चरंतं वदनाग्रतः

பாம்பு பகையை விட்டு, விளையாட்டாக மீண்டும் மீண்டும் துள்ளித் துள்ளி புரள்கிறது; தன் வாயின் முனையில் நடக்கும் எலியைப் பார்த்தும் (தீங்கு செய்யாது)।

Verse 44

क्षुधांधोपि न गृह्णाति सोपि तस्माद्बिभेति नो । प्रसूयमानां हरिणीं दृष्ट्वा कारुण्यपूर्णदृक्

பசியால் குருடானவனாயினும் அவளைப் பிடிக்கான்; அவளும் அவனை அஞ்சாள். பிரசவ வேதனையில் உள்ள மானை கண்டவுடன் அவன் பார்வை கருணையால் நிறைகிறது.

Verse 45

तद्दृष्टिपातं मुंचन्वै व्याघ्रो दूरं व्रजत्यहो । व्याघ्री व्याघ्रस्य चरितं मृगी मृगविचेष्टितम् । उभे कथयतो ऽन्योन्यं सख्याविवमुदान्विते

அக்கருணை நிறைந்த பார்வையை விலக்கி புலி—வியப்பாக—தூரம் செல்கிறது. புலிப்பெண் புலியின் நடத்தை கூற, மான்பெண் மான்களின் இயல்பைச் சொல்கிறது; இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் நண்பர்களைப் போல உரையாடுகின்றனர்.

Verse 46

दृष्ट्वाप्युद्दंडकोदंडं शबरं शंबरोमृगः । धृष्टो न वर्त्म त्यजति सोपि कंडूयतेपि तम्

தடி, வில் உயர்த்திய வேடனை கண்டும் துணிவான சாம்பர மான் வழியை விட்டு விலகாது. வேடனும் அதற்கு தீங்கு செய்யாது; தன்னைச் சொறிந்துகொள்வதுமே செய்கிறது.

Verse 47

रोहितोऽरण्यमहिषमुद्धर्षति निराकुलः । चमरीशबरीकेशैः संमिमीते स्ववालधिम्

‘ரோஹித’ மான் கலக்கமின்றி காட்டெருமையுடன் அஞ்சாது விளையாடுகிறது. மேலும் சாமரீ, சபரீ ஆகியவற்றின் முடிகளால் தன் வாலை ஒப்பிட்டு/அளந்து பார்க்கிறது.

Verse 49

हुंडौ च मुंड युद्धाय न सज्जेते जयैषिणौ । एणशावं सृगालोपि मृदुस्पृशति पाणिना

வெற்றியை நாடும் ஹுண்டா, முண்டாவும் போருக்கு ஆயத்தமாவதில்லை. நரியும் ஏண மானின் குட்டியைத் தன் பாதத்தால் மென்மையாகத் தொடுகிறது.

Verse 50

तृण्वंति तृणगुल्मादीन्श्वापदास्त्वापदास्पदम् । लोकद्वये दुःखहंहि धिक्तन्मांसस्य भक्षणम्

காட்டுமிருகங்கள் புல், புதர்கள் முதலியவற்றை உண்டு பசியைத் தீர்த்துக் கொள்கின்றன; ஆனால் மாம்சம் பேராபத்தின் இருக்கையாகிறது. அது இம்மையும் மறுமையும் இரண்டிலும் துயரம் தரும்—அந்த மாம்ச உண்ணுதலுக்கு நிந்தை.

Verse 51

यः स्वार्थं मांसपचनं कुरुते पापमोहितः । यावंत्यस्य तु रोमाणि तावत्स नरके वसेत्

பாவமயக்கத்தில் தன் சுகத்திற்காக மாம்சம் சமைப்பவன், உடலில் உள்ள முடிகள் எத்தனை உள்ளனவோ அத்தனை ஆண்டுகள் நரகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 52

परप्राणैस्तु ये प्राणान्स्वान्पुष्णं ति हि दुर्धियः । आकल्पं नरकान्भुक्त्वा ते भुज्यंतेत्र तैः पुनः

தீய புத்தியுடையோர் பிறரின் உயிரை எடுத்துத் தம் உயிரை வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள்; அவர்கள் ஒரு கல்பம் நரகங்களை அனுபவித்து, பின்னர் இங்கே அதே உயிர்களாலேயே மீண்டும் உண்ணப்படுவர்.

Verse 53

जातुमांसं न भोक्तव्यं प्राणैः कंठगतैरपि । भोक्तव्यं तर्हि भोक्तव्यं स्वमांसं नेतरस्य च

எப்போதும் மாம்சம் உண்ணக் கூடாது—உயிரே தொண்டையில் நின்றாலும். ஏதாவது உண்ண வேண்டுமெனில், பிறருடையதை அல்ல; தன் மாம்சமே உண்ண வேண்டும்.

Verse 54

वरमेतेश्वापदा वै मैत्रावरुणि सेवया । येषां न हिंसने बुद्धिर्नतु हिंसापरा नराः

ஓ மைத்ராவருணி! சேவிக்கத் தகுதியானவர்கள் இக்காட்டுமிருகங்களே மேல்; இவற்றின் மனம் வன்முறையில் நிலைபெறாது, வன்முறைக்கே அர்ப்பணித்த மனிதர்கள் அல்ல.

Verse 55

बकोपि पल्वले मत्स्यान्नाश्नात्यग्रेचरानपि । न महांतोप्यमहतो मत्स्या मत्स्यानदंति वै

குளத்தில்கூட கொக்கு முன் இருக்கும் மீன்களை உண்ணாது; பெரிய மீன்களும் சிறிய மீன்களை விழுங்காது.

Verse 56

एकतः सर्वमांसानि मत्स्यमांसं तथकैतः । स्मृतिः स्मृतेति किंत्वेभिरतोमत्स्याञ्जहत्यमी

ஒருபுறம் எல்லா வகை மாமிசங்களும்—மீன் மாமிசமும்; ஆனால் ‘ஸ்ம்ருதி, ஸ்ம்ருதி’ என்று மட்டும் சொல்வதால் என்ன பயன்? ஆகவே இவர்கள் மீன் உண்ணுதலை விட்டுவிடுகின்றனர்.

Verse 57

श्येनोपि वर्तिकां दृष्ट्वा भवत्येष पराङ्मुखः । चित्रमत्रापि मधुपा भ्रमंति मलिनाशयाः

பருந்தும் காடை பார்த்தவுடன் அதிலிருந்து விலகுகிறது; ஆனால் இங்கே உள்ளம் மாசுடைய தேனீக்கள் இன்னும் அலைகின்றன—அது வியப்பு.

Verse 58

सुचिरं नरकान्भुक्त्वा मदिरापानलंपटाः । मधुपा एव गायंते भ्रांतिभाजः पुनः पुनः

மதுபானத்தில் ஆசை கொண்டோர் நீண்ட காலம் நரகங்களை அனுபவித்து தேனீக்களாகப் பிறக்கின்றனர்; மயக்கத்தின் பங்காளிகளாய் மீண்டும் மீண்டும் முணுமுணுக்கின்றனர்.

Verse 59

अतएव पुराणेषु गाथेति परिगीयते । स्फुटार्थात्र पुराणज्ञैर्ज्ञात्वा तत्त्वं पिनाकिनः

ஆகையால் புராணங்களில் இதை ‘காதா’ என்று பாடுகின்றனர். இங்கே பொருள் தெளிவு—புராண அறிஞர்கள் பினாகி (சிவன்) தத்துவத்தை உணர்ந்து இதை உறுதிப்படுத்தினர்.

Verse 60

क्व मांसं क्व शिवे भक्तिः क्व मद्यं क्व शिवार्चनम् । मद्यमांसरतानां च दूरे तिष्ठति शंकरः

மாம்சத்துக்கு சிவபக்தியுடன் என்ன தொடர்பு? மதுவுக்கு சிவார்ச்சனையுடன் என்ன தொடர்பு? மது-மாம்சத்தில் ஆசை கொண்டவர்களிடமிருந்து சங்கரன் தூரமே நிற்பான்।

Verse 61

विना शिवप्रसादं हि भ्रांतिः क्वापि न नश्यति । अतएव भ्रमंत्येते भ्रमराः शिववर्जिताः

சிவப் பிரசாதமின்றி மயக்கம் எங்கும் உண்மையில் அழிவதில்லை. ஆகவே சிவனை இழந்த இப் ‘ப்ரமரர்’கள் இடையறாது அலைகின்றனர்।

Verse 62

इत्याश्रमचरान्दृष्ट्वा तिर्यञ्चोपि मुनीनिव । अबोधिविबुधैरित्थं प्रभावः क्षेत्रजस्त्वयम्

இவ்வாறு ஆசிரமவாசி முனிவரைப் போல நடக்கும் விலங்குகளையும் கண்டு, ஞானிகள் உணர்ந்தனர்—இது க்ஷேத்ரத்தில் பிறந்த பேராற்றல்.

Verse 63

यतो विश्वेश्वरेणैते तिर्यञ्चोप्यत्रवासिनः । निधनावसरे मोच्यास्तारक स्योपदेशतः

ஏனெனில் விஸ்வேஸ்வரன் இவ்விதம் அருளியுள்ளார்—இங்கு வாழும் இவ்விலங்குகளும் மரணவேளையில் தாரக உபதேசத்தால் விடுதலை பெறுவர்।

Verse 64

ज्ञात्वा क्षेत्रस्य माहात्म्यं यो वसेत्कृतनिश्चयः । तं तारयति विश्वेशो जीवंतमथवा मृतम्

இந்த க்ஷேத்ரத்தின் மகிமையை அறிந்து உறுதி கொண்டு இங்கு வாழ்பவனை, விஸ்வேஸ்வரன்—உயிருடன் இருந்தாலும் இறந்தாலும்—கரை ஏற்றுவான்।

Verse 65

अविमुक्तरहस्यज्ञा मुच्यंते ज्ञानि नो नराः । अज्ञानिनोपि तिर्यञ्चो मुच्यंते गतकिल्बिषाः

அவிமுக்த (காசி) இரகசியத்தை அறிந்த ஞானிகள் விடுதலை அடைகின்றனர். அறியாதவர்களும்—விலங்குகளும் கூட—பாவம் நீங்கி முக்தி பெறுகின்றனர்.

Verse 66

इत्याश्चर्यपरा देवा यावद्यांत्याश्रमं मुनेः । तावत्पक्षिकुलं दृष्ट्वा भृशं मुमुदिरे पुनः

இவ்வாறு வியப்பால் நிறைந்த தேவர்கள் முனிவரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றனர். வழியில் பறவைகளின் கூட்டத்தைப் பார்த்து அவர்கள் மீண்டும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டனர்.

Verse 67

सारसो लक्ष्मणाकंठे कंठमाधाय निश्चलः । मन्यामहे न निद्रातिध्यायेद्विश्वेश्वरं किल

ஒரு சாரசப் பறவை லக்ஷ்மணாவின் கழுத்தின் மீது தன் கழுத்தைச் சாய்த்து அசையாமல் நிற்கிறது. அது உறங்கவில்லை—நிச்சயமாக விஸ்வேஸ்வரன் (சிவன்) தியானத்தில் உள்ளது என நாங்கள் கருதுகிறோம்.

Verse 68

कंडूयमाना वरटा स्वचंचुपुटकोटिभिः । हंसं कामयमानं तु वारयेत्पक्षधूननैः

ஒரு பெண் பறவை தன் அலகின் முனைகளால் தன்னைச் சொறிந்து கொண்டே, ஆசையால் துடிக்கும் அன்னத்தைச் சிறகுகளை அசைத்து தடுத்து நிறுத்துகிறது.

Verse 69

निरुद्ध्यमान चक्रेण चक्रीक्रेंकितभाषणैः । वदतीति किमत्रापि कामिता कामिनां वर

சக்கரத்தால் தடுக்கப்பட்டாலும் சக்கரவாகப் பறவை கரகரப்பான கிறீக் ஒலியுடன் பேசுகிறது. அப்படியெனில், காதலர்களில் சிறந்தவனே, தானே விரும்பப்படுபவளைப் பற்றி இங்கே இன்னும் என்ன சொல்ல இயலும்?

Verse 70

कलकंठः किलोत्कंठं मंजुगुंजति कुंजगः । ध्यानस्थः श्रोष्यति मुनिः पारावत्येति वार्यते

ஏக்கமுற்ற குயில் குஞ்சவனத்தில் இனிமையாகக் குஞ்சுகிறது. ‘முனி தியானத்தில் உள்ளார்; அவர் கேட்பார்’ என்று சொல்லி புறாவை அழைக்காமல் தடுக்கின்றனர்.

Verse 71

केकीकेकां परित्यज्य मौनं तिष्ठति तद्भयात् । चकोरश्चंद्रिका भोक्ता नक्तव्रतमिवास्थितः

‘கேகீ-கேகீ’ என்ற கூவலை விட்டுவிட்டு மயில், முனிவருக்கு இடையூறு ஆகுமோ என்ற அச்சத்தால் மௌனமாக நிற்கிறது. நிலவொளியைப் பருகும் சக்கோரம் நக்தவிரதம் அனுஷ்டிப்பதுபோல் இருக்கிறது.

Verse 72

पठंती सारिकासारं शुकंसंबोधयत्यहो । अपारावारसंसारसिंधुपारप्रदः शिवः

சாரிகை சாரத்தைப் பாடிக்கொண்டே கிளியை விழிப்பூட்டுகிறது—அஹோ, எத்தனை அதிசயம்! அளவற்ற சம்சாரக் கடலைக் கடக்கச் செய்வோர் சிவனே.

Verse 73

कोकिलः कोमलालापैः कलयन्किलकाकलीम् । कलिकालौ कलयतः काशीस्थान्नेतिभाषते

குயில் மென்மையான ஆலாபங்களால் தன் காகலியை அமைத்து, கலியுகத்தின் கடுமையையே கணக்கிடுவோரிடம் ‘காசியில் வாழ்வோருக்கு அது அல்ல’ என்று சொல்வதுபோல் உள்ளது.

Verse 74

मृगाणां पक्षिणामित्थं दृष्ट्वा चेष्टां त्रिविष्टपम् । अकांडपातसंकष्टं निनिंदुस्त्रिदशा बहु

மான் மற்றும் பறவைகளின் இத்தகைய நடத்தை கண்ட தேவர்கள், திடீர் வீழ்ச்சியின் துயரால் கலங்கித் த்ரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) தன்னையே மிகையாக நிந்தித்தனர்.

Verse 75

वरमेतेपक्षिमृगाः पशवः काशिवासिनः । येषां न पुनरावृत्तिर्नदेवानपुनर्भवाः

காசியில் வாழும் பறவைகள், மிருகங்கள், விலங்குகளும் கூட பாக்கியவான்கள்; அவர்களுக்கு மீண்டும் சம்சாரத்திற்குத் திரும்புதல் இல்லை. இத்தகைய மறுபிறவியற்ற விடுதலை தேவர்களுக்கும் எளிதில் கிடையாது.

Verse 76

काशीस्थैः पतितैस्तुल्या न वयं स्वर्गिणः क्वचित् । काश्यां पाताद्भयं नास्ति स्वर्गेपाताद्भयं महत्

நாங்கள் எப்போதும் சொர்க்கம் செல்ல விரும்புவதில்லை; காசியில் இருக்கும் ‘பதிதர்’களுக்கு ஒப்பாக இருப்பதே நமக்கு மேல். காசியில் வீழ்ச்சி பயம் இல்லை; சொர்க்கத்தில் புண்ணியம் குறையும்போது வீழ்ச்சி பயம் மிகுதி.

Verse 77

वरं काशीपुरी वासो मासोपवसनादिभिः । विचित्रच्छत्रसंछायं राज्यं नान्यत्र नीरिपु

பகைவரற்ற அரசே! மாதந்தோறும் உபவாசம் முதலிய தவங்களுடன் காசிப்புரியில் வாழ்வதே மேல்; வேறெங்கும் அழகிய குடைநிழல் சூழ்ந்த அரசாட்சியும் அதற்கு ஈடல்ல.

Verse 78

शशकैर्मशकैः काश्यां यत्पदं हेलयाप्यते । तत्पदं नाप्यतेऽन्यत्र योगयुक्त्यापि योगिभिः

காசியில் முயல், கொசு போன்ற அற்ப உயிர்களும் அலட்சியமாகவே அடையும் அந்த பரமபதத்தை, வேறெங்கும் யோகிகள் யோகமுறையாலும் அடைய முடியாது.

Verse 79

वरं वाराणसीरंको निःशंकोयो यमादपि । न वयं त्रिदशायेषां गिरितोपीदृशी दशा

வாரணாசியில் ஏழையாக இருந்தாலும் யமனையும் அஞ்சாமல் நிச்சங்கமாக வாழ்வதே மேல்; வேறெங்கும் மலையின்மேல் தேவர்களின் தலைவனாக இருந்தாலும் அத்தகைய நிலை—அத்தகைய நலம்—கிடையாது.

Verse 80

ब्रह्मणो दिवसाष्टांशेषपदमैंद्रं विनश्यति । सलोकपाल सार्कं च सचंद्रग्रहतारकम्

பிரம்மாவின் நாளில் எட்டில் ஒரு பங்கு மட்டும் மீதமிருக்கையில், இந்திரனின் பதவி அழிகிறது—லோகபாலர்களுடன் சூரியனும், மேலும் சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்களும் லயமடைகின்றன।

Verse 81

परार्धद्वयनाशेपि काशीस्थो यो न नश्यति । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काश्यां श्रेयः समाचरेत्

இரண்டு பரார்த்தங்கள் அழியும் மகாப்ரளயத்திலும் காசியில் தங்கியவன் அழிவதில்லை. ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் காசியில் பரம நன்மையைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

यत्सुखं काशिवासेत्र न तद्ब्रह्मांडमंडपे । अस्ति चेत्तत्कथं सर्वे काशीवासाभिलाषुकाः

இங்கு காசியில் வாழ்வதால் கிடைக்கும் இன்பம், பிரபஞ்ச மண்டபத்திலும் (உயர்ந்த உலகிலும்) இல்லை. அது அங்கே இருந்தால், அனைவரும் ஏன் காசி வாசத்தை விரும்புவர்?

Verse 83

जन्मांतरसहस्रेषु यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्पुण्यपरिवर्तेन काश्यां वासोऽत्र लभ्यते

ஆயிரம் பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியம்—அந்தப் புண்ணியத்தின் ‘மாற்றம்’ (வினிமயம்) மூலமே இங்கு காசியில் வாசம் கிடைக்கிறது।

Verse 84

लब्धोपि सिद्धिं नो यायाद्यदि कुद्ध्येत्त्रिलोचनः । तस्माद्विश्वेश्वरं नित्यं शरण्यं शरणं व्रजेत्

சித்திகள் பெற்றாலும், திரிலோசனன் அருளிழந்தால் நிறைவு கிடையாது. ஆகவே எப்போதும் சரணமளிக்கும் விஸ்வேஸ்வரனின் சரணை அடைய வேண்டும்।

Verse 85

धर्मार्थकाममोक्षाख्यं पुरुषार्थचतुष्टयम् । अखंडं हि यथा काश्यां न तथा न्यत्र कुत्रचित्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களும் காசியில் இடையறாது முழுமையாகக் கிடைக்கும்; வேறெங்கும் அப்படியில்லை।

Verse 86

आलस्येनापि यो यायाद्गृहाद्विश्वेश्वरालयम् । अश्वमेधाधिको धर्मस्तस्य स्याच्च पदेपदे

சோம்பலினால்கூட ஒருவர் வீட்டிலிருந்து விஶ்வேஸ்வர ஆலயத்திற்குச் சென்றால், அவனுக்கு ஒவ்வொரு அடியிலும் அஸ்வமேத யாகத்தினும் மேம்பட்ட தர்மப் பலன் உண்டாகும்।

Verse 87

यः स्नात्वोत्तरवाहिन्यां याति विश्वे शदर्शने । श्रद्धया परया तस्य श्रेयसोंतो न विद्यते

வடக்கு நோக்கிப் பாயும் நதியில் நீராடி, பரம பக்தியுடன் விஶ்வேசரின் தரிசனத்திற்குச் செல்பவனின் உயர்ந்த நலத்திற்கு எல்லை இல்லை।

Verse 88

स्वर्धुनी दर्शनात्स्पर्शात्स्नानादाचमनादपि । संध्योपासनतो जप्यात्तर्पणाद्देवपूजनात्

ஸ்வர்துனியைப் பார்ப்பதாலும் தொடுவதாலும் நீராடுவதாலும் ஆச்சமனம் செய்வதாலும்; சந்த்யா உபாசனை, ஜபம், தர்ப்பணம், தேவபூஜை ஆகியவற்றாலும்—(காசியில்) புண்ணியம் இடையறாது பெருகும்।

Verse 89

पंचतीर्थावलोकाच्च ततो विश्वेश्वरेक्षणात् । श्रद्धास्पर्शनपूजाभ्यां धूपदीपादिदानतः

பஞ்சதீர்த்தங்களைத் தரிசித்து, பின்னர் விஶ்வேஸ்வரரை நோக்கித் தரிசிப்பதாலும்; பக்தியுடன் தொடுதல், பூஜை செய்தல், தூபம்-தீபம் முதலியவற்றைத் தானம் செய்வதாலும்—(காசியில்) புண்ணியம் மேலும் மேலும் உயர்கிறது।

Verse 90

प्रदक्षिणैः स्तोत्रजपैर्नमस्कारैस्तु नर्त्तनैः । देवदेवमहादेव शंभो शिवशिवेति च

பிரதட்சிணை, ஸ்தோத்திரப் பாராயணம்-ஜபம், நமஸ்காரம், நடனம் செய்து—“தேவதேவ மகாதேவா! ஶம்போ! சிவ சிவ!” என்று முழங்கினால் காசியில் பக்தி மகாபுண்ணியமாகிறது।

Verse 91

धूर्जटे नीलकंठेश पिनाकिञ्शशिशेखर । त्रिशूलपाणे विश्वेश रक्षरक्षेतिभाषणैः

“தூர்ஜடே! நீலகண்டேசா! பினாகீ! சசிசேகரா! திரிசூலபாணி விஸ்வேசா! காப்பாற்று, காப்பாற்று!” என்று வேண்டினால் காசியில் சிவரட்சையும் மங்களப் புண்ணியமும் கிடைக்கும்।

Verse 92

मुक्तिमंडपिकायां च निमेषार्धो पवेशनात् । तत्र धर्मकथालापात्पुराणश्रवणादपि

முக்தி-மண்டபிகையில் கண்சிமிட்டலின் அரைக்கணமும் நுழைந்தாலும், அங்கே தர்மகதை உரையாடலும் புராணச் செவியுறுதலும் செய்தாலும்—காசியில் மகாபுண்ணியம் பெறப்படுகிறது।

Verse 93

नित्यादिकर्मकरणात्तथातिथिसमर्चनैः । परोपकरणाद्यैश्च धर्मस्स्यादुत्तरोत्तरः

நித்திய-நைமித்திக கர்மங்களைச் செய்தல், விருந்தினரை முறையாகப் போற்றி உபசரித்தல், பிறருக்கு உதவி போன்ற சேவைகள் செய்தல் ஆகியவற்றால்—காசியில் வாழ்வோரின் தர்மம் நாள்தோறும் உயர்கிறது।

Verse 94

शुक्लपक्षे यथा चंद्रः कलया कलयैधते । एवं काश्यां निवसतां धर्मराशिः पदेपदे

சுக்லபக்ஷத்தில் சந்திரன் கலையால் கலையாக வளர்வதுபோல், காசியில் வாழ்வோரின் தர்மச் சேர்க்கை அடியடியாக பெருகுகிறது।

Verse 95

श्रद्धाबीजो विप्रपादांबुसिक्तः शाखाविद्यास्ताश्चतस्रो दशापि । पुष्पाण्यर्था द्वे फले स्थूलसूक्ष्मे मोक्षःकामो धर्मवृक्षोयमीड्यः

சிரத்தையே விதையாகவும், பிராமணர்களின் பாதநீரால் பாசனமடைந்ததாகவும் உள்ள இந்த தர்மவிருட்சம் போற்றத்தக்கது. இதன் கிளைகள் வித்யைகள்—நான்கும் பத்தும்; மலர்கள் அர்த்தம்; இரு கனிகள் நிலை-நுண்மை—காமமும் மோக்ஷமும்.

Verse 96

सर्वार्थानामत्रदात्री भवानी सर्वान्कामान्पूरयेदत्र ढुंढिः । सर्वाञ्जंतून्मोचयेदंतकाले विश्वेशोत्रश्रोत्रमंत्रोपदेशात्

இங்கே பவானி எல்லா செல்வங்களையும் அருள்கிறாள்; இங்கே டுஂ஢ி எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றுகிறான். மேலும் இங்கே இறுதிக்காலத்தில் விஸ்வேஸ்வரர் காதில் தாரக மந்திரத்தை உபதேசித்து எல்லா உயிர்களையும் விடுவிக்கிறார்.

Verse 97

काश्यां धर्मस्तच्चतुष्पादरूपः काश्यामर्थः सोप्यने कप्रकारः । काश्यां कामः सर्वसौख्यैकभूमिः काश्यां श्रेयस्तत्तु किंनात्र यच्च

காசியில் தர்மம் நான்கு பாதங்களுடன் உறுதியாக நிலைகொண்டுள்ளது; காசியில் அர்த்தமும் பல வழிகளில் கிடைக்கிறது. காசியில் காமம் எல்லா இன்பங்களுக்கும் ஒரே நிலம்; காசியிலே பரம நன்மையும் உள்ளது—இங்கே இல்லாத சிறப்பு எது?

Verse 98

विश्वेश्वरो यत्र न तत्र चित्रं धर्मार्थकामामृतरूपरूपः । स्वरूपरूपः स हि विश्वरूपस्तस्मान्न काशी सदृशी त्रिलोकी

விஸ்வேஸ்வரர் உள்ள இடத்தில் ஆச்சரியம் என்ன? தர்மம், அர்த்தம், காமம், மேலும் அமுதம் போன்ற மோக்ஷப் பரிசும் தத்தம் வடிவிலேயே அங்கே நிற்கின்றன. அவர் தன்னியல்பின் வடிவம், விஸ்வரூபன்; ஆகவே மும்முலகிலும் காசிக்கு ஒப்பான நகரம் இல்லை.

Verse 99

इति ब्रुवाणा गीर्वाणा ददृशुस्तूटजं मुनेः । होमधूमसुगंधाढ्यं बटुभिर्बहुभिर्वृतम्

இவ்வாறு கூறிய தேவர்கள் முனிவரின் இலைக்குடிலைக் கண்டனர்—ஹோமப் புகையின் நறுமணத்தால் நிறைந்தது, பல பட்டுக்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 100

श्यामाकांजलियाञ्चार्थमृषिकन्यानुयायिभिः । धृतोपग्रहदर्भास्यैर्मृगशावैरलंकृतम्

பிச்சைக்காக ஷ்யாமா தானியத்தை அஞ்சலியில் ஏந்தி வந்த ரிஷிகன்னியர்கள் சூழ, வாயில் உபக்ரஹமாக தர்பைக் குச்சைத் தாங்கிய மான் குட்டிகளால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 107

विधूय सर्व पापानि ज्ञात्वाऽज्ञात्वा कृतान्यपि । हंसवर्णेन यानेन गच्छेच्छिवपुरं ध्रुवम्

அறிந்தும் அறியாமலும் செய்த எல்லாப் பாவங்களையும் உதறி நீக்கி, அன்னநிறத் தெய்வ வாகனத்தில் ஏறி, அவன் நிச்சயமாக சிவபுரத்தை அடைவான்।