Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः । तं मन्महे महेशानं महेशानप्रियार्भकम् । गणेशानं करिगणेशानाननमनामयम्

ஸ்ரீகணேசருக்கு நமஸ்காரம். மகேசானின் அன்புப் புதல்வனாகிய கணங்களின் தலைவனும், யானைமுகத்தனும், துயர்-நோய் நீக்குவனுமான கணேசரை நாம் தியானிக்கிறோம்.

Verse 2

भूमिष्ठापि न यात्रभूस्त्रिदिवतोप्युच्चैरधःस्थापि या या बद्धा भुवि मुक्तिदास्युरमृतं यस्यां मृता जंतवः । या नित्यं त्रिजगत्पवित्रतटिनी तीरे सुरैः सेव्यते सा काशी त्रिपुरारिराजनगरी पायादपायाज्जगत्

பூமியில் இருந்தும் அவள் சாதாரண யாத்திரைத் தலம் அல்ல; சொர்க்கத்திற்கும் மேலானவளாய் இருந்தும் இங்கே கீழே—எளிதில் அணுகுமாறு—நிறுவப்பட்டாள். உலகப் பந்தத்தில் கட்டுண்ட உயிர்களும் அங்கே முக்தி அளிப்பவர்களாகிறார்கள்; அங்கே மரணமடைவோர் அமரத்துவம் பெறுகிறார்கள். மூன்று உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தும் நதியின் கரையில் தேவர்களால் தினமும் சேவிக்கப்படும்—திரிபுராரி சிவனின் அரசநகரமான அந்த காசி, உலகை ஆபத்துகளிலிருந்து காக்கட்டும்.

Verse 3

नमस्तस्मै महेशाय यस्य संध्यात्त्रयच्छलात् । यातायातं प्रकुर्वंति त्रिजगत्पतयोऽनिशम्

அந்த மகேசனுக்கு நமஸ்காரம்; அவருடைய மூன்று சந்தியைகளின் நிமித்தமாகத் திரிலோகத்தின் அதிபதிகள் இடையறாது வந்து போகின்றனர் (அவரைச் சேவிக்க).

Verse 4

अष्टादशपुराणानां कर्त्ता सत्यवतीसुतः । सूताग्रे कथयामास कथां पापापनोदिनीम्

பதினெட்டு புராணங்களின் கர்த்தாவான சத்தியவதியின் புதல்வன் (வ்யாசர்) சூதரின் முன்னிலையில் பாபநாசினியான இந்தக் கதையை உரைத்தார்.

Verse 5

श्रीव्यास उवाच । कदाचिन्नारदः श्रीमान्स्नात्वा श्रीनर्मदांभसि । श्रीमदोंकारमभ्यर्च्य सर्वदं सर्वदेहिनाम्

ஸ்ரீவ்யாசர் கூறினார்—ஒருமுறை ஸ்ரீமான் நாரதர் புனித நர்மதா நீரில் நீராடி, எல்லா உடலுடையோருக்கும் எல்லா வரங்களையும் அருளும் ஸ்ரீமத் ஓங்காரத்தை பக்தியுடன் வழிபட்டார்।

Verse 6

व्रजन्विलोकयांचक्रे पुरोविंध्यं धराधरम् । संसारतापसंहारि रेवावारिपरिष्कृतम्

பயணித்துக் கொண்டிருந்த அவர் முன்னால் பூமியைத் தாங்கும் விந்திய மலைத்தொடரை கண்டார்—ரேவா (நர்மதா) நீரால் அழகுபெற்று, உலகவாழ்வின் தாபத்தைத் தணிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது।

Verse 7

द्वैरूप्येणापि कुर्वंतं स्थावरेण चरेण च । साभिख्येन यथार्थाख्यामुच्चैर्वसु मतीमिमाम्

அவர் இந்த நிலத்தை கண்டார்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும் என இருவகை உருவங்களால் அமைந்ததுபோல்; பெயருக்கேற்றவாறு அது ‘வசுமதி’ எனும் செல்வமிகு பூமியாக ஒளிர்ந்தது।

Verse 8

रसालयं रसालैस्तैरशोकैः शोकहारिणाम् । तालैस्तमालेर्हिंतालैः सालैः सर्वत्रशालितम्

அது மாமரத் தோப்பு—மாமரங்களாலும், துயரை நீக்கும் அசோக மரங்களாலும் நிறைந்தது; எங்கும் பனை, தமாலம், ஹிந்தாலம், சால மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 9

खपुरैः खपुराकारं श्रीफलं श्रीफलैः किल । गुरुश्रियंत्वगुरुभिः कपिपिंगं कपित्थकैः

கபுர (கபுரா) கனிகளால் அந்த இடம் ‘கபுர வடிவம்’ போலத் தோன்றியது; ஸ்ரீபல மரங்களில் ஸ்ரீபலங்கள் மிகுதியாக இருந்தன; அகுருவின் மணம் கனத்த மாட்சியைத் தந்தது, கபித்த கனிகள் குரங்கின் நிறம்போல் மஞ்சள்-செம்மைத் தோற்றம் அளித்தன।

Verse 10

वनश्रियः कुचाकारैर्लकुचैश्च मनोहरम् । सुधाफलसमारंभि रंभाभिः परिभासितम्

வனத்தின் அழகால் மனம் கவர்ந்து, மார்புபோன்ற வடிவமுள்ள லகுசப் பழங்களால் அலங்கரித்து, அமுதுபோல் இனிய கனிகள் நிறைந்த ரம்பை (வாழை) தோப்புகளால் எங்கும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 11

सुरंगैश्चापि नारंगैरंगमंडपवच्छियः । वानीरैश्चापि जंबीरैर्बीजपूरैः प्रपूरितम्

சுரங்கம், நாரங்கம் போன்ற மணமிகு கனிகளால்—அழகின் அரங்கமண்டபம்போல்—நிறைந்தது; மேலும் வானீரம், ஜம்பீரம், பீஜபூர மரங்களாலும் பெருகி இருந்தது।

Verse 12

अनिलालोल कंकोल वल्लीहल्ली सकायितम् । लवलीलवलीलाभिर्लास्यलीलालयं किल

காற்றால் அசையும் கங்கோலக் கொடிகளும் சுற்றிப் பின்னும் கொடிகளும் அணைத்துக்கொள்வதுபோல் தோன்றின; லவலீ மற்றும் விளையாட்டுத் தளிர்களால் அது உண்மையிலே நடன லீலையின் இல்லம்போல் இருந்தது।

Verse 13

मंदांदोलितकर्पूर कदलीदल संज्ञया । विश्रमाय श्रमापन्नानाहूयंतमिवाध्वगान्

வாழை இலைகள் மெதுவாக அசைய, கற்பூரம் போன்ற குளிர்ச்சி பரவி, அது சோர்ந்த பயணிகளை ஓய்வுக்காக அழைப்பதுபோல் தோன்றியது।

Verse 14

पुन्नागमिव पुन्नागपल्लवैःकरपल्लवैः । कलयंतमिवाऽलोलैर्मल्लिकास्तबकस्तनम्

புன்னாக மரம் தன் மென்மையான தளிர்-கைகளால், அசையாமல், மல்லிகை (மல்லி) மலர்த் தொகுதி-மார்புகளைத் தொடுவதுபோல் தோன்றியது।

Verse 15

विदीर्णदाडिमैः स्वांतं दर्शयंतं तु रागवत् । माधवीं धवरूपेण श्लिष्यंतमिव कानने

பிளந்த மாதுளை கனிகளால் அது தன் உள்ளார்ந்த இதயத்தைச் செம்மை நிறத்துடன் வெளிப்படுத்துவது போலவும்; தோப்பில் தவமர வடிவில் மாதவி கொடியை அணைத்துக் கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றியது।

Verse 16

उदुंबरैरंबरगैरनंतफलमालितैः । ब्रह्मांडकोटीर्बिभ्रंतमनंतमिव सर्वतः

உதும்பரமும் அம்பரகமும் முடிவில்லா கனிமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதால், அந்த வனம் எங்கும் எண்ணற்ற பிரபஞ்சக் கோடிகளைத் தாங்கும் ‘அனந்தன்’ போலவே தோன்றியது।

Verse 17

पनसैर्वनासाभैः शुकनासैः पलाशकैः । पलाशनाद्विरहिणां पत्रत्यक्तैरिवावृतम्

பலா மரங்களாலும், வனாசா போன்ற வளர்ச்சிகளாலும், சுகநாசம் மற்றும் பலாச மரங்களாலும் அது மூடப்பட்டிருந்தது; காதலரைப் பிரிந்தவர்களின் இலைகளால் கைவிடப்பட்ட ஆடைகளால் போர்த்தப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 18

कदंबवादिनो नीपान्दृष्ट्वा कंटकितैरिव । समंततो भ्राजमानं कदंबककदंबकैः

நீப (கதம்ப) மரங்களைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்தது போல, அந்த வனம் எங்கும் கதம்ப மலர்க் கொத்துகளின் கொத்து கொத்தாக ஒளிர்ந்து விளங்கியது।

Verse 19

नमेरुभिश्च मेरूच्चशिखरैरिव राजितम् । राजादनैश्च मदनैः सदनैरिव कामिनाम्

நமேரு போன்ற உயர்ந்த சிகரங்களால் அது மேருவின் உச்சச் சிகரங்களைப் போல அலங்கரித்தது; ராஜாதனமும் மதனமும் ஆகிய மரங்களால் அது காதலர்களின் இன்ப மாளிகைகள் போலத் தோன்றியது।

Verse 20

तटेतटेपटुवटैरुच्चैःपटकुटी वृतम् । कुटजस्तबकैर्भांतमधिष्ठितबकैरिव

ஒவ்வொரு கரையோரமும் உயர்ந்த, உறுதியான ஆலமரங்களால் அது சூழப்பட்டு, கரையே இலைக்குடிசைகளின் மாலையை அணிந்ததுபோல் தோன்றியது. குடஜ மலர்க் கொத்துகளால் அது, அங்கே அமர்ந்த வெண்கொக்குகளால் ஒளிரும் தங்குமிடம்போல் பிரகாசித்தது.

Verse 21

करमर्दैः करीरैश्च करजैश्चकरंबकैः । सहस्रकरवद्भांतमर्थिप्रत्युद्गतैः करैः

கரமர்த, கரீர, கரஜ, கரம்பக மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த வனம், ஆயிரம் கைகள் கொண்டதுபோல் தோன்றியது; அடைக்கலம், அருள் வேண்டி வரும் பக்தர்களை வரவேற்க முன்நீட்டிய கைகள்போல் அதன் கிளைகள் விரிந்தன.

Verse 22

नीराजितमिवोद्दीपैराजचंपककोरकैः । सपुष्पशाल्मलीभिश्च जितपद्माकरश्रियम्

அரசுச் சம்பகத்தின் தீப்போல் எரியும் மொட்டுகள் விளக்குகளாய், அதற்கு நீராஜன ஆரத்தி நடைபெறுவது போலத் தோன்றியது. மலர்ந்த சால்மலி மரங்கள் அதற்கு அத்தகைய அழகை அளித்து, தாமரைக் குளங்களின் செல்வத்தையும் வென்றன.

Verse 23

क्वचिच्चलदलैरुच्चैः क्वचित्कांचनकेतकैः । कृतमालैर्न क्तमालैः शोभमानं क्वचित्क्वचित्

எங்கோ உயர்ந்த மரங்களின் நடுங்கும் இலைகளால் அது அழகுற்றது; வேறெங்கோ பொன்னிற கேதக மலர்களால். சில இடங்களில் க்ருதமால, சில இடங்களில் மணமிகு நக்தமால—எல்லாத் திசைகளிலும் அதன் ஒளி பரவியது.

Verse 24

कर्कंधु बंधुजीवैश्च पुत्रजीवैर्विराजितम् । सतिंदुकेंगुदीभिश्च करुणैःकरुणालयम्

கர்க்கந்து, பந்துஜீவ, புத்ரஜீவ செடிகளால் அது விளங்கியது; திந்துக, இங்குதி மரங்களாலும் செழித்தது. இத்தகைய மென்மையான வளத்தால் அது உண்மையிலேயே ‘கருணாலயம்’—கருணையின் தாமம்—என்று தோன்றியது.

Verse 25

गलन्मधू ककुसुमैर्धरारूपधरंहरम् । स्वहस्तमुक्तमुक्ताभिरर्चयंतमिवानिशम्

தேன் சொட்டும் ககு மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பூமி, உருவம் கொண்டு வந்ததுபோல், தன் கையிலிருந்து விடுபட்ட முத்துகளை அர்ப்பணித்து, ஹரன் (சிவன்) அவரை இடையறாது வழிபடுகின்றதெனத் தோன்றியது।

Verse 26

सर्जार्जुनांजनैर्बीजैर्व्यजनैर्वीज्यमानवत् । नारिकेलैः सखर्जूरैर्धृतच्छत्रमिवांबरे

சார்ஜ, அர்ஜுன, அஞ்சன மரங்களும் அவற்றின் விதைகளும் சாமரம்போல் வீசப்படுவது போலத் தோன்றின; தேங்காய், பேரீச்சை மரங்கள் மேலே வானில் குடைகள் தூக்கப்பட்டதுபோல் காட்சியளித்தன।

Verse 27

अमंदैः पिचुमंदैश्च मंदारैः कोविदारकैः । पाटलातिंतिणीघोंटाशाखोटैः करहाटकैः

அந்த புண்ணிய நிலம் அமந்த, பிச்சுமந்த, மந்தார, கோவிதார; மேலும் பாடலா, திந்திணீ, கோண்டா, சாகோட, கரஹாடக ஆகிய பல மரங்களால் நிரம்பி மிக மங்களகரமாகத் தோன்றியது।

Verse 28

उद्दंडैश्चापि शेहुंडैरेरंडैर्गुडपुष्पकैः । बकुलैस्तिलकैश्चैव तिलकांकितमस्तकम्

உத்தண்ட, சேஹுண்ட, எரண்ட, குடபுஷ்பக; மேலும் பகுல, திலக மரங்களால் அந்தப் பகுதி பூமியின் நெற்றியில் மங்கள திலகம் இட்டதுபோல்—தரையே அபிஷேகிக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 29

अक्षैः प्लक्षैः शल्लकीभिर्देवदारुहरिद्रुमैः । सदाफलसदापुष्प वृक्षवल्लीविराजितम्

அக்ஷ, ப்லக்ஷ, சல்லகீ, தேவதாரு போன்ற உயர்ந்த மரங்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; எப்போதும் கனியும் எப்போதும் மலரும் மரங்களும் கொடிகளும் ஒளிரச் செய்ததால் அந்தப் புண்ணியத் தலம் நிரந்தர மங்களத்தில் திகழ்ந்தது।

Verse 30

एलालवंग मरिचकुलुं जनवनावृतम् । जंब्वाम्रातकभल्लातशेलुश्रीपर्णिवर्णितम्

அந்த புனித வனம் ஏலக்காய், கிராம்பு, மிளகு, இலந்தைத் தோப்புகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. ஜாம்பு, ஆம்ராதக, பல்லாதக, சேலு, ஸ்ரீபர்ணீ மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்த வனத்தின் வளமையைப் பறைசாற்றியது.

Verse 31

शाकशंखवनैरम्यं चदनैरक्तचंदनैः । हरीतकीकर्णिकार धात्रीवनविभूषणम्

சாக மற்றும் சங்க மரத் தோப்புகளால் அது இனிமையாய் விளங்கியது; சந்தனம், செங்கந்தனம் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்றது. ஹரீதகீ, கர்ணிகார, தாத்ரீ வனங்களால் மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மங்கள ஒளியால் புனிதத் தலம்போல் திகழ்ந்தது.

Verse 32

द्राक्षावल्लीनागवल्लीकणावल्लीशतावृतम् । मल्लिकायूथिकाकुंदम दयंती सुगंधिनम्

திராட்சை, நாகவல்லி மற்றும் மணமிக்க கொடிகள் நூற்றுக்கணக்காகப் பரவி அதை மூடியிருந்தன. மல்லிகை, யூதிகா, குந்தம், தயந்தி மலர்களின் நறுமணத்தால் அந்தப் புனிதப் பகுதி முழுதும் இனிய வாசனையால் நிறைந்தது.

Verse 33

भ्रमद्भ्रमरमालाभिर्मालतीभिरलंकृतम् । अलिच्छलागतंकृष्णं गोपीरंतुमनेकशः

சுழலும் தேனீக் கூட்டங்களின் ஓசையுடன் மாலதி மாலைகளால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. தேனீகளைச் சாக்காகக் கொண்டு, கோபியரின் இன்பக் களிப்பிற்காக கிருஷ்ணனை மீண்டும் மீண்டும் அங்கே இழுத்துவருவது போலத் தோன்றியது.

Verse 34

नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिविनादितम् । नानासरित्सरः स्रोतः पल्वलैः परितो वृतम्

பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் அது நிரம்பி, பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் ஒலித்தது. பல நதிகள், ஏரிகள், ஓடைகள், தாமரைப் பொய்கைகள் ஆகியவற்றால் அது எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 35

तुच्छश्रियः स्वर्गभूमीः परिहायागतैरिव । नानासुरनिकायैश्च विष्वग्भोगेच्छयोषितम्

வானுலகச் செல்வத்தைத் துச்சமெனக் கருதி வானுலகங்களை விட்டுவந்தவர்கள்போல், பலவகைத் தேவர்கூட்டங்கள் அந்தப் புண்ணியப் போகத்தை அனுபவிக்க விரும்பி எல்லாத் திசைகளிலும் ஈர்க்கப்பட்டு அங்கே தங்கியிருந்தன எனத் தோன்றியது।

Verse 36

उत्सृजंतमिवार्घ्यं वै पत्रपुष्पैरितस्ततः । केकिकेकारवैर्दूरात्कुर्वंतं स्वागतं किल

இங்கும் அங்கும் இலைகளும் மலர்களும் கொண்டு வரவேற்பு அர்க்யம் ஊற்றப்படுவது போலத் தோன்றியது; மேலும் தொலைவில் மயில்களின் ‘கேகி-கேகா’ ஒலியால் வரவேற்பு அறிவிப்பு எழுந்தது போல இருந்தது।

Verse 37

अथ सूर्यशताभासं नभसि द्योतितांबरम् । नारदं दृष्टवाञ्छैलो दूरात्प्रत्युज्जगाम तम्

பின்னர் வானத்தை ஒளிரச் செய்யும் நூறு சூரியர்களைப் போன்ற பிரகாசமுடைய நாரதரைப் பார்த்த மலை, தொலைவிலிருந்தே அவரை வரவேற்க முன்வந்து சென்றது।

Verse 38

ब्रह्मसूनुवपुस्तेजो दूरीकृतदरीतमाः । तमागच्छंतमालोक्य मानसं तम उज्जहौ

பிரம்மாவின் புதல்வனான அவருடைய உடல்-ஒளி மலைக் குகைகளின் இருளை அகற்றியது; அவர் வருவதைப் பார்த்த மலை, தன் மனத்தின் இருளையும் விட்டு நீங்கியது।

Verse 39

ब्रह्मतेजःसमुद्भूत साध्वसः साधुस त्क्रियः । कठिनोपि परित्यज्य धत्ते मृदुलतां किल

பிரம்ம-தேஜஸால் எழும் அச்சமிகு பக்தி, மேலும் சாதுவைச் சத்கரிக்கும் தர்மம்—இவற்றால் கடினமானதும் தன் கடினத்தன்மையை விட்டு நிச்சயமாக மென்மையை அணிகிறது।

Verse 40

दृष्ट्वा मृदुलतां तस्य द्वैरूप्येपि स नारदः । मुमुदे सुतरां संतः प्रश्रयग्राह्यमानसाः

இருவகை இயல்பு இருந்தாலும் அவனுடைய மென்மையைக் கண்டு நாரதர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்; ஏனெனில் சான்றோரின் உள்ளம் பணிவும் மரியாதைமிக்க நடப்பும் கொண்டு வெல்லப்படுகிறது.

Verse 41

गृहानायांतमालोक्य गुरुंवाऽगुरुमेव वा । योऽगुरुर्नम्रतां धत्ते स गुरुर्न गुरुर्गुरुः

வீட்டிற்கு வரும் குருவையோ குருவல்லாதவரையோ கண்டாலும்—‘அகுரு’ என்றாலும் பணிவை ஏற்றுக்கொள்வோனே உண்மைக் குரு; அகந்தையுள்ள ‘குரு’ குருவே அல்ல.

Verse 42

तं प्रत्युच्चैः शिराःसोपि विनम्रतरकंधरः । शैलस्त्विलामिलन्मौलिः प्रणनाम महामुनिम्

அவனும் அவரை நோக்கித் தலை உயர்த்தினான்; ஆனால் இன்னும் அதிகமாக வணங்கிய கழுத்துடன் பணிந்தான்; வானைத் தொடும் சிகரமுடைய அந்த மலைவும் மகாமுனிக்கு வணங்கியது.

Verse 43

तमुत्थाप्य कराग्राभ्यामाशीर्भिरभिनंद्य च । तदुद्दिष्टासनं भेजे मनसोपि समुच्छ्रितम्

இரு கைகளாலும் அவரை எழுப்பி, ஆசீர்வாத வார்த்தைகளால் வரவேற்று, அளிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்; அந்த மரியாதையால் மனமும் உயர்ந்தது.

Verse 44

स दध्नामधुनाज्येन नीरार्द्राक्षतदूर्व या । तिलैः कुशैः प्रसूनैस्तमष्टांगार्घ्यैरपूजयत्

அவன் தயிர், தேன், நெய், நீர், நீரால் நனைந்த அக்ஷதமும் தூர்வையும், மேலும் எள், குசப்புல், மலர்கள்—இவ்வட்டாங்க அர்க்யங்களால் அவரை முறையாகப் பூஜித்தான்.

Verse 45

गृहीतार्घ्यंकिल श्रांतं पादसंवाहनादिभिः । गतश्रममथालोक्य बभाषे ऽवनतो गिरिः

அர்க்கியத்தை ஏற்ற பின் அவர் களைப்புற்றிருந்தார்; பாதச் சவ்வடிப்பு முதலிய சேவைகளால் களைப்பு நீங்கியது. அவர் சோர்வு அகன்றதைப் பார்த்து, பணிவுடன் வணங்கிய மலை பேசிற்று.

Verse 46

अद्य सद्यः परिहृतं त्वदंघ्रिरजसारजः । त्वदंगसंगिमहसा सहसाऽप्यांतरंतमः

இன்று, உமது திருவடித் தூசியால் என் உள்ளத்தின் மாசு உடனே அகன்றது; உமது திருமேனியோடு இணைந்த ஒளியால் உள்ளிருள் திடீரென நீங்கியது.

Verse 47

सफलर्धिरहं चाद्य सुदिवाद्यच मे मुने । प्राक्कृतैः सुकृतैरद्य फलितं मे चिरार्जितैः

இன்று என் செல்வமும் பெருமையும் பயனடைந்தன, முனிவரே; இன்று எனக்கு மிகச் சுபநாள். ஏனெனில் முன்பு செய்த, நீண்ட காலம் சேர்த்த புண்ணியங்களின் பலன் இன்று கனிந்தது.

Verse 48

धराधरत्वं कुलिषुमान्यं मेऽद्य भविष्यति । इति श्रुत्वा तदा किंचिदुच्छुस्य स्थितवान्मुनिः

‘வஜ்ரம் போல் கடினமான என் மலைநிலை இன்று அர்த்தமுள்ளதும் மதிப்புக்குரியதுமாகும்’—என்று கேட்ட முனிவர் சிறிது மெதுவாக மூச்சுவிட்டு அமைதியாக நின்றார்.

Verse 49

पुनरूचे कुलिवरः संभ्रमाप न्नमानसः । उच्छ्वासकारणं ब्रह्मन्ब्रूहि सर्वार्थकोविद

பின்னர் மலைகளில் சிறந்தவன், வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன், மீண்டும் கூறினான்—‘பிரம்மனே, எல்லாப் பொருளறிவும் உடையவரே! உமது உச்சுவாசத்தின் காரணத்தைச் சொல்லும்.’

Verse 50

अदृष्टं तव नोदृष्टं यदिष्टंविष्टपत्रये । अनुक्रोशोत्र मयिचेदुच्यतां प्रणतोस्म्यहम्

உமக்கு எதுவும் மறைந்ததல்ல; எதுவும் அறியப்படாததல்ல. கருணையால் எனக்குச் சொல்ல விரும்புவது ஏதெனில் சொல்லுங்கள்; நான் உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 51

त्वदागमनजानन्दसंदोहैर्मे दुरारवः । अलं न वक्तुमसकृत्तथाप्येकं वदाम्यहम्

உமது வருகையால் எழுந்த ஆனந்தப் பெருக்கில் என் குரல் நிலைபெறாது. முடிவில்லாமல் மீண்டும் மீண்டும் பேச இயலும்; ஆயினும் ஒரு சொல்லைச் சொல்கிறேன்.

Verse 52

धराधरणसामर्थ्यं मेर्वादौ पूर्वपूरुषैः । वर्ण्यते समुदायात्तदहमेको दधे धराम्

பூமியைத் தாங்கும் வல்லமை மேரு முதலியவற்றில் பழையோர் கூட்டுப் பெருமையாகப் புகழ்ந்தனர்; ஆனால் பூமியைத் தாங்குவது நான் ஒருவனே.

Verse 53

गौरीगुरुत्वाद्धिमवानादिपत्याच्च भूभृताम् । संबंधित्वात्पशुपतेः स एको मान्यभृत्सताम्

கௌரியின் போற்றத்தக்க தந்தை என்பதாலும், மலைகளின் முதன்மை என்பதாலும், பசுபதி (சிவன்) உடன் உறவு என்பதாலும்—இமவான் ஒருவனே மலைகளில் மதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 54

नमेरुः स्वर्णपूर्णत्वाद्रत्नसानुतयाथवा । सुरसद्मतयावापि क्वापि मान्यो मतो मम

என் கருத்தில் மேரு வெறும் பொன்னால் நிரம்பியதாலோ, ரத்தினமயமான சரிவுகளாலோ, அல்லது தேவர்களின் வாசஸ்தலமாதலாலோ மட்டும் மதிக்கப்படுவதில்லை.

Verse 55

परं शतं न किंशैला इलाकलनकेलयः । इह संति सतां मान्या मान्यास्ते तु स्वभूमिषु

நூறு மட்டுமன்று; பல பெயர்-வேறுபாடுகளுடன் பல மலைகள் உள்ளன. இங்கு சத்புருஷர்கள் பலவற்றை மதிக்கின்றனர்; ஆனால் ஒவ்வொன்றும் தன் தன் நாட்டிலே சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 56

मन्देहदेहसंदेहादुदयैकदयाश्रितः । निषधो नौषधिधरोऽप्यस्तोप्यस्तमितप्रभः

மந்தேஹர்களின் உடல் கூட்டத்தின் நிழலால் ஒளி மறைந்து, உதய சூரியனின் ஒரே கருணையைச் சார்ந்த நிஷதம்—மிகு மூலிகைகளைத் தாங்கினாலும், அதன் பிரபை மங்குகிறது.

Verse 57

नीलश्च नीलीनिलयो मन्दरो मन्दलोचनः । सर्पालयः समलयो रायं नावैति रैवतः

நீலம் நீலியின் வாசஸ்தலம் மட்டுமே; மந்தரம் மென்மையான அழகால் புகழ்பெற்றது; ரைவதம் பாம்புகளின் உறைவிடமும் கலப்பிடமும்—ஆயினும் எதுவும் உண்மையான அரசோச்சத்தை அடைவதில்லை.

Verse 58

हेमकूटत्रिकूटाद्याः कूटोत्तरपदास्तुते । किष्किंधक्रौंचसह्याद्या भारसह्या न ते भुवः

புகழத்தக்கவனே! ஹேமகூடம், திரிகூடம் முதலிய உயர்சிகரப் புகழுடைய மலைகளும், கிஷ்கிந்தா, க்ரௌஞ்சம், சஹ்யம் முதலியவையும்—நீ தாங்கும் பாரத்தைப் போலப் பாரத்தைத் தாங்க இயலாது.

Verse 59

इति विंध्यवचः श्रुत्वा नारदोऽचिन्तयद्धृदि । अखर्वगर्वसंसर्गो न महत्त्वाय कल्पते

விந்த்யத்தின் சொற்களை கேட்ட நாரதர் உள்ளத்தில் சிந்தித்தார்—“வளைவில்லா அகந்தையுடன் சேர்தல் உண்மையான மகத்துவத்தை ஒருபோதும் அளிக்காது.”

Verse 60

श्रीशैलमुख्याः किंशैलानेह संत्यमलश्रियः । येषां शिखरमात्रादि दर्शनं मुक्तये सताम्

ஸ்ரீசைலம் முதலிய இங்கு இன்னும் எந்தெந்த மலைகள் உள்ளன, மாசற்ற மகிமையால் ஒளிர்வன—அவற்றின் சிகரத்தை மட்டும் தரிசித்தாலே சத்புருஷர்க்கு முக்திக்குக் காரணமாகும்।

Verse 61

अद्यास्य बलमालोक्यमिति ध्यात्वाब्रवीन्मुनिः । सत्यमुक्तं हि भवता गि रिसारंविवृण्वता

“இன்று அவன் வலிமையைப் பார்ப்பேன்” என்று எண்ணி முனிவர் கூறினார்: “மலைகளின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தி நீங்கள் சொன்னது நிச்சயமாக உண்மை.”

Verse 62

परं शैलेषु शैलेंद्रो मेरुस्त्वामवमन्यते । मया निःश्वसितं चैतत्त्वयि चापि निवेदितम्

ஆனால் மலைகளில் மலைராஜன் மேரு உன்னை இகழ்கிறான். இது என் ஆழ்ந்த நிச்வாசம் போல; இதையும் உன்னிடம் நான் விண்ணப்பிக்கிறேன்।

Verse 63

अथवा मद्विधानां हि केयं चिंता महात्मनाम् । स्वस्त्यस्तु तुभ्यमित्युक्त्वा ययौ स व्योमवर्त्मनि

அல்லது, என்னைப் போன்ற மகாத்மர்களுக்கு இத்தகைய கவலை என்ன? “உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக” என்று கூறி அவர் வான்வழியில் சென்றார்।

Verse 64

गते मुनौ निनिंदस्वमतीवोद्विग्नमानसः । चिन्तामवाप महतीं विंध्यो र्वंध्यमनोरथः

முனிவர் சென்றபின், மிகுந்த கலக்கமுற்ற மனத்துடன் விந்தியம் தன்னைத் தானே நிந்தித்து, விருப்பங்கள் பலனின்றி, பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 65

विंध्य उवाच । धिग्जीवितंशास्त्रकलोज्झितस्य धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य । धिग्जीवितं ज्ञातिपराजितस्य धिग्जीवितं व्यथर्मनोरथस्य

விந்த்யன் கூறினான்—சாஸ்திரக் கல்வியும் கலைகளும் விட்டு விலகியவனின் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது; உயர்ந்த முயற்சி அற்றவனின் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது. தன் உறவினரால் தோற்கடிக்கப்பட்டவனின் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது; காயமுற்று வீணான நோக்கங்களுடையவனின் வாழ்வு நிந்தைக்குரியது.

Verse 66

कथं भुनक्ति स दिवा कथं रात्रौ स्वपित्यहो । रहः शर्म कथं तस्य यस्याभिभवनं रिपोः

அவன் பகலில் எவ்வாறு உண்கிறான்? அய்யோ, இரவில் எவ்வாறு உறங்குகிறான்? பகைவனால் அடக்கப்பட்டவனுக்கு மறைவிலும் அமைதி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 67

अहोदवाग्निदवथुस्तथामां न स बाधते । बाधते तु यथा चित्ते चिन्तासंतापसंततिः

அய்யோ! காட்டுத்தீயின் எரிச்சல்-ஜ்வரமும் எனை அவ்வளவு வதைக்காது; என் மனத்தில் கவலைவும் உள்ளெரிச்சலும் இடையறாது ஓடுவது தான் எனை வதைக்கிறது.

Verse 68

युक्तमुक्तं पुराविद्भिश्चिन्तामूर्तिः सुदारुणा । न भेषजैर्लंघनैर्वा न चान्यैरुपशाम्यति

பண்டைய ஞானிகள் சொன்னது முற்றிலும் பொருந்தும்—கவலை என்பது மிகக் கொடிய உருவமுற்ற சக்தி; அது மருந்துகளாலும், நோன்பாலும், வேறு வழிகளாலும் தணியாது.

Verse 69

चिन्ताज्वरो मनुष्याणां क्षुधांनिद्रांबलं हरेत् । रूपमुत्साहबुद्धिं श्री जीवितं च न संशयः

மனிதர்களில் கவலை-ஜ்வரம் பசி, உறக்கம், வலிமை ஆகியவற்றை பறிக்கிறது; அழகு, உற்சாகம், அறிவு, செல்வம்—மேலும் சந்தேகமின்றி உயிரையும் கூட கவர்கிறது.

Verse 70

ज्वरो व्यतीते षडहे जीर्णज्वर इहोच्यते । असौ चिन्ताज्वरस्तीव्रः प्रत्यहं नवतां व्रजेत्

ஆறு நாட்கள் கடந்தும் நீங்காத காய்ச்சல் ‘ஜீர்ணஜ்வரம்’ எனப்படும். ஆனால் இந்த ‘சிந்தை-ஜ்வரம்’ மிகக் கடுமையானது; அது நாள்தோறும் புதிதாய் மேலும் மேலும் தீவிரமடைகிறது॥

Verse 71

धन्यो धन्वतरिर्नात्र चरकश्चरतीह न । नासत्यावपिनाऽ सत्यावत्र चिन्ताज्वरे किल

தன்வந்தரி பாக்கியவான்—ஆயினும் இங்கே அவராலும் உதவ இயலாது; இங்கே சரகனும் உலாவுவதில்லை. இந்த சிந்தை-ஜ்வரத்தில் நாசத்தியர் (அஷ்வினி இரட்டையர்) கூட உண்மையிலே சரிசெய்ய இயலார்॥

Verse 72

किं करोमि क्व गच्छामि कथं मेरुं जयाम्यहम् । उत्प्लुत्य तस्य शिरसि पतामि न पताम्यतः

நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? மேருவை நான் எவ்வாறு வெல்வேன்? தாவி அதன் சிகரத்தில் விழுந்தால்—நான் விழுவேனா, அல்லது விழமாட்டேனா?॥

Verse 73

शक्रं कोपयता पूर्वमस्मद्गोत्रेण केनचित् । पक्षहीनः कृतो यत्र धिगपक्षस्यचेष्टितम्

முன்னொரு காலத்தில் எங்கள் குலத்திலுள்ள ஒருவர் சக்ரனை (இந்திரனை) கோபப்படுத்தினார்; அதனால் அங்கே அவன் சிறகற்றவனாக்கப்பட்டான். சிறகில்லாதவனின் முயற்சிகளுக்கு நிந்தை!॥

Verse 74

अथवा स कथं मेरुस्तथोच्चैः स्पर्द्धते मया । भूमेर्भारभृतःप्रायो भवंति भ्रांति भूमयः

அல்லது அந்த மேரு என்னுடன் அத்தனை உயரத்தில் எவ்வாறு போட்டியிட முடியும்? பூமியின் பாரத்தைத் தாங்குவோர் பெரும்பாலும் மயக்கத்தின் நிலமாகி, மோகத்திற்குக் காரணமாவர்॥

Verse 75

अलीकवाक्त्वमथवा संभाव्यं नारदे कथम् । ब्रह्मचारिणि वेदज्ञे सत्यलोकनिवासिनि

ஓ நாரதா! நீ பிரம்மச்சாரி, வேதஞானி, சத்தியலோக வாசி; அப்படியிருக்க உன்னிடம் பொய்வாக்கு என்ற சந்தேகம் கூட எவ்வாறு எழும்?

Verse 76

युक्तायुक्तविचारोथ मादृशेनोपयुज्यते । पराक्रमेष्वशक्तानां विचारं गाहते मनः

உகந்தது-உகந்ததல்லது என்ற ஆராய்ச்சி எனைப் போன்றவர்களுக்கே உரியது; வீர முயற்சியில் இயலாதோரின் மனம் காரணவாதச் சிந்தனையிலேயே மூழ்கும்.

Verse 77

अथवा चिन्तनैरेतैः किंव्यर्थैर्विश्वकारकम् । विश्वेशं शरणं यायां समे बुद्धिं प्रदास्यति

அல்லது இவ்வீண் கவலைகளால் என்ன பயன்? உலகை உருவாக்கிய விஸ்வேசனைச் சரணடைவேன்; அவர் எனக்கு நேரிய புத்தியை அருள்வார்.

Verse 78

अनाथनाथः सर्वेषां विश्वनाथो हि गीयते । क्षणं मनसि संचित्य भवेदित्थमसंशयम्

அவர் ஆதரவற்றோர்க்கு ஆதரவு, அனைவருக்கும் ஆண்டவன்—‘விஸ்வநாதன்’ எனப் பாடப்படுகிறார். இவ்வுண்மையை மனத்தில் ஒரு கணம் கூட சேர்த்தால், ஐயமின்றி அது அப்படியே நிறைவேறும்.

Verse 79

एतदेव करिष्यामि नेष्टं कालविलंबनम् । विचक्षणैरुपेक्ष्यौ न वर्द्धमानौ परामयौ

இதையே நான் செய்வேன்; காலதாமதம் விரும்பத்தக்கதல்ல. வளர்ந்து வரும் துன்ப-நோய்களை விவேகிகள் அலட்சியம் செய்யார்; அவை பெரும் பேராபத்தாகும்.

Verse 80

मेरुं प्रदक्षिणीकुर्यान्नित्यमेव दिवाकरः । सग्रहर्क्षगणो नूनं मन्यमानो बलाधिकम्

கிரகங்களும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களும் உடன், திவாகரன் தினந்தோறும் மேருவை வலம் வருகிறான்; மேருவே வலத்தில் மேலானது என எண்ணுவது போல।

Verse 81

इति निश्चित्य विन्ध्याद्रिर्ववृधे स मृधेक्षणः । अनंतगगनस्यांतं कुर्वद्भिः शिखरैरिव

இவ்வாறு தீர்மானித்து, போர்நோக்குடைய அந்த விந்திய மலை வளரத் தொடங்கியது; அதன் சிகரங்கள் முடிவற்ற வானத்திற்கே முடிவு செய்கின்றன போல।

Verse 82

कैश्चित्सार्द्धं विरोधो न कर्तव्यः केनचित्क्वचित् । कर्तव्यश्चेत्प्रयत्नेन यथा नोपहसेज्जनः

சிலருடன் எங்கும் யாராலும் முரண்பாடு செய்யக் கூடாது. செய்ய வேண்டிய நிலை வந்தால், மக்கள் ஏளனம் செய்யாதபடி மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 83

निरुध्य ब्राध्नमध्वानं कृतकृत्य इवाद्रिराट् । स्वस्थोऽभवद्भवाधीना प्राणिनां हि भविष्यता

சூரியனின் பாதையைத் தடுத்து, மலைமன்னன் தன் கடமை முடிந்தது போலத் திருப்தியடைந்தான்; ஆனால் உயிர்களின் எதிர்காலம் உண்மையில் பவனாகிய சிவனின் ஆட்சிக்குள் உள்ளது.

Verse 84

यमद्ययमकर्तासौ दक्षिणं प्रक्रमिष्यति । सकुलीनः स च श्रीमान्समहान्महितः स च

இன்று யமனையும் கட்டுப்படுத்துவான் அவன் தெற்குத் திசை நோக்கிப் புறப்படுவான்; அவன் குலீனன், செல்வமிக்கவன், மகான், போற்றப்படுபவனும் ஆவான்.

Verse 85

यावत्स्वश क्तिं शक्तोपि न दर्शयति कर्हिचित् । तावत्स लंघ्यः सर्वेषां ज्वलनो दारुगो यथा

தக்க நேரத்தில் தன் வல்லமையை வெளிப்படுத்தாத வல்லவரை, அனைவரும் மதியார்—மரத்தினுள் மறைந்த தீ போலவே।

Verse 86

इति चिंतामहाभारं त्यक्त्वा तस्थौ स्थिरोद्यमः । आकांक्षमाणस्तरणे रुदयं ब्राह्मणो यथा

இவ்வாறு கவலையின் பெருஞ்சுமையை விட்டு, உறுதியான முயற்சியுடன் அவன் நிலைத்து நின்றான்—உள்ளத்தில் சூரியன் கடக்கக் காத்திருக்கும் பிராமணன் போல।