Adhyaya 20

Verse 1

गणावूचतुः । औत्तानपादिर्निर्गत्य ततः काननतो द्विज । रम्यं मधुवनं प्राप यमुनायास्तटे महत

கணங்கள் கூறின—ஓ த்விஜரே! ஒத்தானபாதியின் புதல்வன் (துருவன்) அந்தக் காட்டை விட்டு வெளியேறி, யமுனைத் துறையில் உள்ள மகத்தான, புகழ்பெற்ற, இனிய மதுவனத்தை அடைந்தான்।

Verse 2

आद्यं भगवतः स्थानं तत्पुण्यं हरिमेधसः । पापोपि जंतुस्तत्प्राप्य निष्पापो जायते ध्रुवम्

அதுவே பகவானின் ஆதித் திருத்தலம்—ஹரிமேதஸ முனிவரின் பரம புனிதத் தலம்; அதை அடைந்தால் பாவமுள்ள உயிரும் உறுதியாகப் பாவமற்றதாகிறது।

Verse 3

जपन्स वासुदेवाख्यं परंब्रह्म निरामयम् । अपश्यत्तन्मयं विश्वं ध्यानस्तिमितलोचनः

அவன் நோயற்ற பரம்பிரம்மமான ‘வாசுதேவ’ நாமத்தை ஜபித்துக் கொண்டு, தியானத்தில் நிலைத்த கண்களால், முழு உலகமும் அவரால் நிறைந்ததாகக் கண்டான்।

Verse 4

हरिर्हरित्सु सर्वासु हरिर्हरिमरीचिषु । शिवामृगमृगेंद्रादि रूपः काननगो हरिः

ஹரி எல்லா பசுமை மரங்களிலும் இருந்தார்; ஹரி சூரியக் கதிர்களிலும் இருந்தார்; காட்டில் உலாவும் ஹரி, மங்களமான மான், மிருகங்களின் அரசன் முதலிய பல வடிவங்களாகத் தோன்றினார்।

Verse 5

जले शालूरकूर्मादि रूपेण भगवान्हरिः । हरिरश्वादिरूपेण मंदुरास्वपि भूभुजाम्

நீரில் பகவான் ஹரி மீன், ஆமை முதலிய வடிவங்களாக இருந்தார்; அரசர்களின் குதிரைத்தொழுவங்களிலும் ஹரி குதிரை முதலிய வடிவங்களாகவும் இருந்தார்।

Verse 6

अनंतरूपः पाताले गगनेऽनंतसंज्ञकः । एकोप्यनंततां यातो रूपभेदैरनंतकैः

பாதாளத்தில் அவர் அனந்த ரூபங்களையுடையவர்; ஆகாயத்தில் ‘அனந்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறார். அவர் ஒருவரே ஆயினும், எண்ணற்ற வெளிப்பாட்டு வேறுபாடுகளால் அனந்தன் என உரைக்கப்படுகிறார்.

Verse 7

देवेषु यो वसेन्नित्यं देवानां वसतिर्हि यः । स वासुदेवः सर्वत्र दीव्येद्यद्वासनावशात्

தேவர்களிடையே எப்போதும் வாசிப்பவரும், தேவர்களின் ஆதார-ஆலயமுமாக இருப்பவரும் அவரே வாசுதேவன். தன் உள்ளுறைவின் வல்லமையால் அவர் எங்கும் ஒளிர்ந்து லீலை புரிகிறார்.

Verse 8

विष्लृव्याप्तावयंधातुर्यत्रसार्थकतां गतः । ते विष्णुनाम स्वरूपे हि सर्वव्यापनशीलिनि

‘விஷ்ல்ரு’ என்னும் தாது ‘எல்லாவற்றையும் ஊடுருவுதல்’ என்ற பொருளில் முழு நிறைவை அடையும் இடத்தில், அங்கே ‘விஷ்ணு’ என்ற நாமத்தின் இயல்பு நிலைபெறுகிறது—அவர் இயல்பாகவே அனைத்தையும் வியாபிப்பவர்.

Verse 9

सर्वेषां च हृषीकाणामीशनात्परमेश्वरः । हृषीकेश इति ख्यातो यः स सर्वत्रसंस्थितः

அனைத்து இந்திரியங்களையும் ஆளுவதால் அவர் பரமேஸ்வரன் ‘ஹ்ருஷீகேசன்’ எனப் புகழப்படுகிறார். அந்த நாமத்தையுடையவர் எங்கும் நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 10

न च्यवंतेपि यद्भक्ता महति प्रलये सति । अतोऽच्युतोऽखिले लोके स एकः सर्वगोऽव्ययः

மகாப்ரளயம் வந்தாலும் அவருடைய பக்தர்கள் வீழ்வதில்லை. ஆகவே எல்லா உலகங்களிலும் அவர் ‘அச்யுதன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்—ஒருவன், அனைத்திலும் வியாபித்தவன், அழிவிலாத ஆண்டவன்.

Verse 11

इदं चराचरं विश्वं यो बभार स्वलीलया । भृत्यास्वरूपसंपत्त्या सोऽत्र विश्वंभरोऽखिलम्

தன் திருவிளையாட்டால் இச்சராசர உலகைத் தாங்கி, அடியார்-பாவத்தின் நிறைவால் அனைத்தையும் போஷிப்பவன்—அவனே இங்கு அகிலாதாரன் ‘விச்வம்பரன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 12

तस्येक्षणे समीक्षेते नान्यद्विप्णुपदादृते । निरीक्ष्यः पुंडरीकाक्षो नान्यो नियमतो ह्यतः

அவனைக் காணும் நோக்கில் விஷ்ணுபதத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் நாடத்தக்கதல்ல; ஆகவே நியமப்படி தாமரைநயனன் புண்டரீகாக்ஷனே தியானத்திற்குரியவன், மற்றவர் அல்லர்।

Verse 13

नान्य शब्दग्रहौ तस्य जातौ शब्दग्रहावपि । विना मुकुंद गोविंद दामोदर चतुर्भुज

அவனுடைய வாக்கு வேறு சொற்களைப் பற்றாது; ‘முகுந்தா’, ‘கோவிந்தா’, ‘தாமோதரா’, ‘சதுர்புஜா’ என்ற நாமங்களே தவிர மற்றவை அல்ல।

Verse 14

गोविंदचरणार्थार्चां तत्प्रियंकर्मवै विना । शंखचक्रांकितौ तस्य नान्यकर्मकरौकरौ

கோவிந்தன் திருவடிகளுக்கான அர்ச்சனையும் அவனுக்குப் பிரியமான செயல்களும் தவிர, சங்கு-சக்கரக் குறியிடப்பட்ட அவன் கைகள் வேறு செயலைச் செய்யாது।

Verse 15

निर्द्वंद्वचरणद्वंद्वं तन्मनो मनुते हरेः । हित्वान्यन्मननं सर्वं निश्चलत्वमवाप ह

அவனுடைய மனம் இருமையைக் கடந்த ஹரியின் திருவடி-இணையையே தியானிக்கிறது; மற்ற எல்லா நினைவுகளையும் விட்டுத் திடமான அசைவிலா நிலையை அடைகிறது।

Verse 16

चरणौ विष्णुशरणौ हित्वा नारायणांगणम् । तस्य नो चरतोन्यत्र चरतो विपुलं तपः

விஷ்ணுவின் சரணமான திருவடிகளையும் நாராயணனின் முற்றத்தையும் விட்டு விட்டாலும், அவன் பாதங்கள் வேறெங்கும் செல்லவில்லை; அவ்வளவு பெரிதும் உறுதியுமான தவம் அவன் செய்தான்।

Verse 17

वाणीप्रमाणी क्रियते गोविंदगुणवर्णने । जोषं समासता तेन महासारं तपस्यता

கோவிந்தனின் குணங்களைப் பாடுவதிலேயே அவன் வாக்கு தன் உண்மையான அளவை பெற்றது; அந்த மௌனத் திளைப்பால் அவன் தவம் மிகச் சாரமாய் உயர்ந்தது।

Verse 18

नितांतकमलाकांत नामधेयसुधारसम् । रसयंती न रसना तस्यान्यरसस्पृहा

கமலாகாந்தனின் நாம-அமுதரசத்தை அளவின்றி சுவைத்த அவன் நாவிற்கு இனி வேறு சுவைகளின் ஆசை இல்லை।

Verse 19

श्रीमुकुंद पदद्वंद्व पद्मामोदप्रमोदितम् । गंधांतरं न तद्घ्राणं परिजिघ्रत्यशीघ्रगम्

ஸ்ரீ முகுந்தனின் திருவடிகளின் தாமரை மணவாசனையால் மகிழ்ந்த அவன் மூக்கு, வேறு எந்த மணத்தையும் நாடி ஓடவில்லை।

Verse 20

त्वगिंद्रियं मधुरिपोः परिस्पृश्य पदद्वयम् । सर्वस्पर्शसुखं प्राप तस्य भूजानिजन्मनः

மதுரிபுவின் இரு திருவடிகளைத் தொட்டவுடன் அவன் தோல்-உணர்வு எல்லா தொடுதலின் பேரின்பத்தையும் பெற்றது; மண்ணில் பிறந்த அவனுக்கு அதுவே முழு நிறைவு ஆனது।

Verse 21

शब्दादिविषयाधारं सारं दामोदरं परम् । ध्रुवेंद्रियाणि संप्राप्य कृतार्थान्यभवंस्तदा

ஒலி முதலிய புலன்விஷயங்களின் ஆதாரமும் சாரமுமான பரம தாமோதரனை அடைந்ததும், துருவனின் இந்திரியங்கள் நிலைபெற்று, அப்போது அவை உண்மையிலே நிறைவு பெற்றன.

Verse 22

लुप्तानि सर्वतेजांसि तत्तपस्तपनोदये । चंद्रसूर्यानलर्क्षाणां प्रदीपित जगत्त्रये

அவனுடைய தவத்தின் தீவிர சூரியன் உதயமானபோது மற்ற எல்லா ஒளிகளும் மறைந்தன; சந்திரன், சூரியன், அக்கினி, நட்சத்திரங்கள் ஒன்றாக ஒளிர்ந்ததுபோல் மூவுலகமும் பிரகாசித்தது.

Verse 23

इंद्र चंद्राग्नि वरुण समीरण धनाधिपाः । यम नैरृतमुख्याश्च जाताः स्वपदशंकिताः

இந்திரன், சந்திரன், அக்னி, வருணன், வாயு, தனாதிபன் குபேரன், யமன், நைர்ருதன் முதலிய திக்பாலர்கள் தம் தம் பதவியை இழப்போமோ என அஞ்சித் திகைத்தனர்.

Verse 24

वैमानिकास्तथाऽन्येपि वसुमुख्या दिवौकसः । ततो धुवात्समुत्त्रेसुः स्वाधिकारैधिताधयः

அப்போது விமானங்களில் வாழும் தேவர்கள், வசுக்கள் முதலிய பிற சுவர்க்கவாசிகள், தம் அதிகாரம் குறையுமோ என்ற கவலையால் மனம் எரிந்து, துருவனிடமிருந்து எழுந்து விரைந்து சென்றனர்.

Verse 25

यत्र यत्र ध्रुवः पादं मिनोति पृथिवीतले । धरा तस्य भराक्रांता विनमेत्तत्र तत्र वै

துருவன் பூமித்தளத்தில் எங்கே எங்கே காலடி வைத்தானோ, அங்கே அங்கே தவவலத்தின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட நிலம் நிச்சயமாக வணங்கி வளைந்தது.

Verse 26

अहो तदंगसंगीनि त्यक्त्वा जाड्यं जलान्यपि । रसवंति पदस्थानि स्फुरंत्यन्यत्र तद्भयात्

அஹோ! அவருடைய அங்கஸ்பரிசத்தால் மந்தமடைந்த நீரும் தன் மந்தத்தைக் களைந்து தெளிந்தது. அவர் பாதம் நின்ற இடமெல்லாம் ரசமும் உயிர்ச்சக்தியும் நிறைந்து துடித்தது; அவரது தவத்தீஜஸின் அச்சத்தால் ஓடைகள் நடுங்கி வேறிடத்திற்குச் சாய்ந்தன.

Verse 27

यावंति विष्वक्तेजांसि सिद्धरूपगुणानि च । नेत्रातिथीनि तावंति तत्तपस्तेजसाऽभवन्

எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள எத்தனை ஒளிமிகு சித்திகளும், சித்தரூபங்களும், குணங்களும் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தும் அந்தத் தவத்தீஜஸால் வெளிப்பட்டு ‘கண்களின் விருந்தினர்கள்’ ஆகக் கண்முன் தோன்றின.

Verse 28

अहो निजगुणस्पर्शः सततं मातरिश्वना । दूरदेशांतरस्थोपि तत्त्वचो विषयीकृतः

அஹோ! தன் இயல்புக் குணத்தின் தொடுதலால் எப்போதும் இயங்கும் மாதரிச்வன் (வாயு), தூரத் தேசாந்தரங்களில் சென்றாலும், தத்துவத்தில் நிலைத்த அந்த முனிவரால் அடக்கப்பட்டு—அடங்கிய பொருளாயிற்று.

Verse 29

व्योम्नापि शब्दगुणिना ध्रुवाराधनबुद्धिना । शब्दजातस्त्वशेषोपि तत्कर्ण शरणीकृतः

ஒலியே குணமாகிய ஆகாயமும், துருவ ஆராதனையில் நிலைத்த அவரது புத்தியால், எல்லா ஒலிகளையும் அவரது செவியின் சரணமாக்கியது—அனைத்துத் த்வனிகளும் அங்கேயே லயித்ததுபோல் ஆனது.

Verse 30

आराधितोऽनुदिवसं सभूतैरपि पंचभिः । तप एव परं मेने गोविंदार्पित मानसः

ஐம்பூதங்களோடு கூடிய அனைத்தாலும் அவர் நாள்தோறும் ஆராதிக்கப்படினும், கோவிந்தனுக்கு அர்ப்பணித்த மனத்துடன் அவர் தவத்தையே பரமம் எனக் கொண்டார்—அதையே உயர்ந்த சாதனமாக எண்ணினார்.

Verse 31

कौस्तुभोद्भासितहृदः पीतकौशेयवाससः । ध्यानात्तेजोमयं विश्वं तेनैक्षि नृपसूनुना

கௌஸ்துப மணியின் ஒளியால் மார்பு பிரகாசித்து, மஞ்சள் பட்டு ஆடை அணிந்த அந்த அரசகுமாரன் தியானத்தால் முழு உலகையும் தூய ஒளிமயமாகக் கண்டான்।

Verse 32

मरुत्वतातिमहती चिंताऽप्ता तत्तपोभयात् । मत्पदं चेदकांक्षिष्यदहरिष्यद्ध्रुवं धुवः

அந்தத் தவத்தின் அச்சத்தால் மருதர்களின் பெருங்கூட்டம் கவலையடைந்தது—‘துருவன் என் பதவியை விரும்பினால், நிச்சயமாக அதை பறித்துக் கொள்வான்।’

Verse 33

समर्थस्त्वप्सरोवर्गो नियंतुं यमिनां यमान् । स तु यूनि प्रभवति नात्र बाले करोमि किम्

‘அப்சரஸ்களின் கூட்டம் தவசிகளின் கட்டுப்பாடுகளையும் தடுக்க வல்லது; ஆனால் அது இளமையினரிடமே செயல்படும். இங்கே இந்தச் சிறுவன் பாதிக்கப்படாதவன்—நான் என்ன செய்வேன்?’

Verse 34

तपस्विनां तपो हंतुं द्वौ मत्साहाय्यकारिणौ । कामक्रौधौ न तावस्मिन्प्रभवेतां शिशौ ध्रुवे

‘தவசிகளின் தவத்தை அழிக்க எனக்கு இரு துணையாளர்—காமமும் கோபமும்; ஆனால் அவை இரண்டும் அந்தச் சிறுவன் துருவனை வெல்ல இயலாது।’

Verse 35

एक एव किलोपायो बाले मे प्रभविष्यति । भूतालिं भीषणाकारां प्रहिणोमीह तद्भिये

‘இந்தச் சிறுவனுக்கு எதிராக எனக்கு ஒரே வழியே வெற்றி தரும்—அவனை அச்சுறுத்த இங்கே பயங்கர உருவமுடைய பூதக் கூட்டத்தை அனுப்புவேன்।’

Verse 36

बालत्वाद्भीषितो भूतैस्तपस्त्यक्ष्यत्यसौ ध्रुवम् । इति निश्चित्य भूतालिं प्रेषयामास वासवः

“இவன் சிறுவன்; பூதங்களால் அஞ்சித் தவத்தை நிச்சயம் கைவிடுவான்” என்று தீர்மானித்து வாசவன் (இந்திரன்) பூதக் கூட்டத்தை அவன்மேல் அனுப்பினான்।

Verse 37

भल्लूकाकारसर्वांग उष्ट्रलंबशिरोधरः । कश्चिद्दुर्दर्शदशनस्त्वभ्यधावत्तमर्भकम्

ஒரு பூதத்தின் உடல் முழுதும் கரடி போன்றது; ஒட்டகம்போல் நீண்டு தொங்கும் தலை; பார்க்கவே அச்சமூட்டும் பற்களுடன் அது அந்தச் சிறுவனை நோக்கி பாய்ந்தது।

Verse 38

तं व्याघ्रवदनः कश्चिद्व्यादाय विकटाननम् । द्विपोच्च देहसंस्थानो मुहुर्गर्जन्समभ्यगात्

மற்றொரு பூதம் புலி முகத்துடன், கொடூரமான வாயை விரித்து; யானை போன்ற உடற்கட்டுடன் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தபடி அவனை நோக்கி முன்னேறியது।

Verse 39

रयात्तु मांसकं भुंजन्कश्चिद्विकटदंष्ट्रकः । रोषात्तमभिदुद्राव दृष्ट्वा संतर्जयन्निव

மற்றொரு பூதம் விகாரமான தந்தங்களுடன், அவசரமாக மாம்சத்தை உண்டுகொண்டே; அவனைப் பார்த்ததும் கோபத்தில் மிரட்டுவது போல அவன்மேல் பாய்ந்தது।

Verse 40

अतितीक्ष्णैर्विषाणाग्रैस्तटानुच्चान्विदारयन् । खुराग्रैर्दलयन्भूमिं महोक्षोऽभिजगर्जतम्

மிகக் கூர்மையான கொம்புகளின் முனைகளால் உயர்ந்த கரைகளைப் பிளந்து, குளம்புகளால் நிலத்தை இடித்துத் தகர்த்தபடி ஒரு மாபெரும் காளை பேரொலியுடன் கர்ஜித்து முன்னே வந்தது।

Verse 41

कश्चिद्धि पन्नगी भूय फटाटोपभयानकः । अतिलोलद्विरसनः पुस्फूर्जनिकषाचितम्

மீண்டும் ஒருத்தி பன்னகி-வடிவில் தோன்றினாள்—பணத்தின் ஃபட்கார ஒலியால் அச்சமூட்டும்; மிகச் சஞ்சலமான இரு நாவுகளுடன் சீறி நடுங்கி அவனைப் பயமுறுத்தினாள்।

Verse 42

कश्चिच्च महिषाकारः क्षिपञ्शृंगाग्रतो गिरोन् । लांगूलताडितधरः श्वसन्वेगात्तमाप्तवान्

மற்றொருவன் எருமை வடிவில்—கொம்பின் முனைகளால் மலைகளை எறிந்து; வாலால் நிலத்தை அடித்து, வலிய மூச்சின் வேகத்துடன் சீறிக்கொண்டு அவனை அணைந்தான்।

Verse 43

कश्चिद्दावानलालीढ खर्जूरद्रुमसन्निभम् । बिभ्रदूरुद्वयंभूतो व्यात्तास्यस्तमभीषयत्

மற்றொருவன் காட்டுத்தீயால் கருகிய பேரீச்சை மரம் போல; இரு பெரும் தொடைகளுடன் பூதமாகி, வாயை விரித்து அவனை அச்சுறுத்தினான்।

Verse 44

मौलिजैरभ्रसंघर्षं कुर्वन्दीर्घकृशोदरः । निमग्नपिंगनयनः कश्चिद्भीषयति स्म तम्

மற்றொருவன் உயர்ந்த, ஒல்லிய வயிற்றுடன்—தலையணிகளால் மேகங்களை உரசச் செய்து; உள்ளிழிந்த மஞ்சள் கண்களுடன் அவனைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தினான்।

Verse 45

कृपाणपाणिर्भग्नास्यो वामहस्तकपालधृत् । प्रचंडं क्ष्वेडयन्कश्चिदभ्यधावत्तमर्भकम्

மற்றொருவன் கையில் கৃপாணம், சிதைந்த வாயுடன்; இடக்கையில் கபாலம் தாங்கி, கொடுஞ்சத்தம் எழுப்பி அந்தக் குழந்தை மீது பாய்ந்தான்।

Verse 46

विशाल सालमादाय कुर्वन्किल किलारवम् । कश्चित्तमभितो याति कालो दंडधरो यथा

கையில் பெரிய சால மரத்தை ஏந்திக்கொண்டு, பயங்கரமான கூச்சலிட்டபடி, தண்டம் ஏந்திய எமனைப் போல ஒருவன் அவனை நோக்கி வந்தான்.

Verse 47

तमः संकेतसदनं व्याघ्रं वै वदनं महत् । कृतांतकं दराकारं बिभ्रत्कश्चित्तमभ्यगात्

இருளின் இருப்பிடத்தைப் போன்றவனும், புலி போன்ற பெரிய முகத்தை உடையவனும், எமனைப் போன்ற பயங்கரமான உருவம் கொண்டவனுமான ஒருவன் அவனை நெருங்கினான்.

Verse 48

उलूकाकारतां धृत्वा फूत्कारैरतिदारुणैः । हृदयाकंपनैः कश्चिद्भीषयामास तं ध्रुवम्

ஆந்தையின் உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நெஞ்சை நடுங்க வைக்கும் மிகக் கொடூரமான சீறல்களால் ஒருவன் அவனைப் பயமுறுத்தினான்.

Verse 49

यक्षिणी काचिदानीय रुदंतं कस्यचिच्छिशुम् । अपिबद्रुधिरं कोष्ठाच्चखादास्थि मृणालवत्

ஒரு யக்ஷிணி அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு குழந்தையின் உடலைக் கொண்டு வந்து, அதன் வயிற்றிலிருந்து ரத்தத்தைக் குடித்து, எலும்புகளைத் தாமரைத் தண்டு போல மென்று தின்றாள்.

Verse 50

पिपासिताद्य रुधिरं तेपि पास्याम्यहं धुव । यथास्य बालस्य तथा चर्वित्वास्थीनि वादिनी

'இன்று நான் தாகமாக இருக்கிறேன்; நிச்சயமாக உன் ரத்தத்தையும் குடிப்பேன். இந்தக் குழந்தையின் எலும்புகளை மென்றது போலவே, உன்னுடைய எலும்புகளையும் மென்று தின்பேன்' என்று அவள் கூறினாள்.

Verse 51

अनीय तृणदारूणि परिस्तीर्य समंततः । दावाग्निं ज्वालयामास काचिद्वात्याविवर्धितम्

அப்போது மற்றொருத்தி புல் மற்றும் மரத்துண்டுகளைச் சுற்றிலும் பரப்பி, சுழற்காற்றால் தீவிரமான காட்டுத்தீயை எரியவைத்தாள்।

Verse 52

वेताली रूपमास्थाय भंक्त्वा काचित्तरून्गिरीन् । रुरोध गगनाध्वानं कंपयंती च तं भृशम्

பின்னர் மற்றொருத்தி வேதாளி வடிவம் கொண்டு மரங்களையும் மலைகளையும் உடைத்துத் தகர்த்து, ஆகாயப் பாதையையே மறித்து அதனை மிகுந்து நடுங்கச் செய்தாள்।

Verse 53

अन्या सुनीतिरूपेण तमभिप्रेक्ष्य दूरतः । रुरोदातीवदुःखार्ता वक्षोघातं मुहुर्मुहुः

மேலும் ஒருத்தி ‘சுநீதி’ வடிவம் கொண்டு அவனைத் தொலைவில் இருந்து நோக்கி, துயரால் நொறுங்கியவள்போல் அழுது, மீண்டும் மீண்டும் மார்பை அடித்துக் கொண்டாள்।

Verse 54

उवाच च वचश्चाटु बहुमाया विनिर्मितम् । कारुण्यपूर्ण वात्सल्यमतीवातन्वती सती

அந்த சதி பல மாயைகளால் அமைந்த இனிய, மயக்கும் சொற்களை உரைத்தாள்; கருணையும் தாய்மையும் நிரம்பிய பாவத்தை மிகையாகப் பரப்பினாள்।

Verse 55

त्वदेकशरणां वत्स बत मृत्युर्जिघांसति । रक्षरक्ष गतासुं मां शरणागतवत्सल

“குழந்தையே! நான் உன்னையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டேன்; அய்யோ, மரணம் என்னைக் கொல்ல விரும்புகிறது. காப்பாற்று, காப்பாற்று; நான் உயிரற்றவள்போல் இருக்கிறேன். சரணடைந்தோர்க்கு அன்புடையவனே!”

Verse 56

प्रतिग्रामं प्रतिपुरं प्रत्यध्वं प्रतिकाननम् । प्रत्याश्रमं प्रतिगिरिं श्रांता त्वद्वीक्षणातुरा

கிராமம் கிராமமாக, நகரம் நகரமாக, ஒவ்வொரு பாதையும் ஒவ்வொரு காடும் கடந்து; ஆசிரமம் ஆசிரமமாக, மலை மலைகளாக நான் அலைந்தேன். உன் தரிசன வேட்கையால் மட்டும் சோர்ந்து தவித்தேன்.

Verse 57

यदा प्रभृति रे बाल निरगात्तपसे भवान् । तदेव दिनमारभ्य निर्गताऽहं त्वदीक्षणे

ஓ குழந்தையே, நீ தவத்திற்காகப் புறப்பட்ட அந்த நாளிலிருந்தே, அதே நாள்முதல் நானும் புறப்பட்டேன்—உன் தரிசனம் ஒன்றிற்காகவே.

Verse 58

तैस्तैः सपत्नीदुर्वाक्यैर्दुनोपि त्वं यथार्भक । तथाऽहमपि दूनास्मि नितरां तद्वचोऽग्निना

சகபத்னிகளின் கடுஞ்சொற்களால் நீ ஒரு சிறுவனைப் போல வேதனைப்பட்டதுபோல், நானும் அந்தச் சொல்-அக்னியால் இன்னும் அதிகமாகச் சுடப்படுகிறேன்.

Verse 59

न निद्रामि न जागर्मि नाश्नामि न पिबाम्यहम् । ध्यायामि केवलं त्वाऽहं योगिनीव वियोगिनी

நான் உறங்கவும் இல்லை, உண்மையாக விழித்தும் இல்லை; உண்ணவும் இல்லை, பருகவும் இல்லை. நான் உன்னை மட்டுமே தியானிக்கிறேன்—யோகினியைப் போல, ஆனால் பிரிவால் வாடும் பிரிவினியைப் போல.

Verse 60

निद्रादरिद्रनयना स्वप्नेपि न तवाननम् । आनंदि सर्वथा यन्मे मंदभाग्या विलोकये

என் கண்கள் உறக்கத்தால் வறுமையடைந்தன; கனவிலும் உன் முகம் தோன்றவில்லை. ஆனாலும் எப்படியாயினும் உன் முகத்தை நான் காணும்போது, நான்—மந்தபாக்கியவள்—மகிழ்ச்சியால் நிறைகிறேன்.

Verse 61

त्वदाननप्रतिनिधिर्विधुर्विधुरया मया । उदित्वरोपिनालोकि तापं वै त्यक्तुकामया

பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய நான், உன் முகத்தின் பிரதிநிதியான நிலவு உதயமாவதை நோக்கி, எரியும் துயரைத் துறக்க விரும்பினேன்।

Verse 62

त्वदालापसमालापं कलयन्किलकाकलीम् । कोकिलोपि मयाकर्णि नालकाकीर्णकर्णया

உன் பேச்சைப் போல ஒலிக்கும் குயிலின் இனிய கூவும் கூட நான் நன்றாகக் கேட்க இயலவில்லை; என் செவிகள் புலம்பலால் நிரம்பின.

Verse 63

त्वदंगसंगमधुरो ध्रुवधूपितयामया । नानिलोपि मयालिंगि क्वचिद्विश्रांतया भृशम्

உன் அங்கங்களின் சேர்க்கைத் தொடுதல்போல் இனிமையான காற்றும் என்னை அணைக்கவில்லை; நான் எங்கோ மிகுந்த சோர்வுடன் ஓய்வெடுத்து படுத்திருந்தாலும்.

Verse 64

के देशाः काश्च सरितः के शैलास्त्वत्कृते ध्रुव । मया चरणचारिण्या राजपत्न्या न लंघिताः

ஓ துருவா! உன் பொருட்டு எந்த நாடுகள், எந்த நதிகள், எந்த மலைகள்—நான் அரசமகளிராக இருந்தும்—கால்நடையாகக் கடக்காதவை?

Verse 65

अध्रुवं सर्वमेवैतत्पश्यंत्यंधीकृतास्म्यहम् । धात्रीं त्रायस्व मां पुत्र प्राप्य त्वंमेंऽधयष्टिताम्

இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை என்று பார்த்துப் பார்த்து நான் கண்மூடியவள்போல் ஆகிவிட்டேன். மகனே! உன் தாயை காப்பாற்று; நீ என்னை இந்தத் துன்புற்ற, ஆதரவற்ற நிலையில் கண்டடைந்தாய்।

Verse 66

मृदुलानि तवांगानि क्वेमानि क्व तपस्त्विदम् । परुषं पुरुषैः साध्यं परुषांगैर्नरर्षभ

உன் அங்கங்கள் மென்மையானவை—இந்தக் கடும் தவத்துடன் அவற்றுக்கு என்ன தொடர்பு? ஓ நரசிறந்தவனே, கடும் தவம் கடின உடலுடைய உறுதியான ஆண்களாலேயே நிறைவேறும்.

Verse 67

अनेन तपसा वत्स त्वयाऽप्यं किमनेनसा । धराधीशतनूजत्वादधिकं तद्वदाधुना

குழந்தையே, இந்தத் தவத்தால் நீ என்ன பெறப் போகிறாய்? நீ பூமியரசனின் மகன்—அரசச் செல்வத்தைவிட இப்போது மேலும் என்ன நாடுகிறாய், சொல்.

Verse 68

अनेन वयसा बाल खेलनीयं त्वयाऽनिशम् । बालक्रीडनकैरन्यैः सवयः शिशुभिः समम्

குழந்தையே, இந்த வயதில் நீ எப்போதும் விளையாட வேண்டும்—உன் வயதுச் சிறார்களுடன், விளையாட்டுகளும் பொம்மைகளும் கொண்டு மகிழ்ந்து.

Verse 69

ततः कौमारमासाद्य वयोऽभिध्यानशीलिना । भवता सर्वविद्यानां भाव्यं वै पारदृश्वना

பின் இளமை அடைந்ததும் நீ படிப்பிலும் தியானத்திலும் ஈடுபட வேண்டும்; ஓ தொலைநோக்கனே, எல்லா கல்விகளையும் அறிந்தவனாக நீ ஆக வேண்டும்.

Verse 70

वयोथ चतुरं प्राप्य योषास्रक्चंदनादिकान् । निर्वेक्ष्यसि बहून्भोगानिंद्रियार्थान्कृतार्थयन्

பின்னர் வயது முதிர்ந்த சிறப்பை அடைந்ததும் நீ பெண்கள், மலர்மாலைகள், சந்தனம் முதலியனவும், புலன்களின் பல இன்பங்களையும் அனுபவித்து நிறைவு பெறுவாய்.

Verse 71

उत्पाद्याथ बहून्पुत्रान्गुणिनो धर्मवत्सलान् । परिसंक्रामितश्रीकस्तेष्वथो त्वं तपश्चर

அப்போது நீ பல குணமிக்க, தர்மத்தில் அன்புடைய புதல்வர்களை ஈன்று, உன் ஸ்ரீ-செல்வத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைத்து, அதன் பின் தவம் செய்।

Verse 72

इदानीमेव तपसि बाल्ये वयसि कः श्रमः । पादांगुष्ठकरीषाग्निः कदा मौलिमवाप्स्यति

இப்போதே இளமைப் பருவத்தில் தவம் செய்தால் என்ன துன்பம்? பாதத்தின் பெருவிரலில் எரியும் சாண அக்னி எப்போது தலைச் சிகரத்தை அடையும்?

Verse 73

विपक्षपरिभूतेन हृतमानेन केनचित् । परिभ्रष्टश्रिया वापि तप्तव्यं तेषु को भवान्

எதிரிகளால் இழிவுபடுத்தப்பட்டவன், யாரோ ஒருவரால் மானம் பறிக்கப்பட்டவன், அல்லது ஸ்ரீ-செல்வத்திலிருந்து வீழ்ந்தவன்—அவர்களே தவம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் நீ அவர்களில் யார்?

Verse 74

हृतमानेन तप्तव्यं निशम्येति वचो ध्रुवः । दीर्घमुष्णं हि निःश्वस्य पुनर्दध्यौ हरिं हृदि

‘மானம் பறிக்கப்பட்டால் தவம் செய்ய வேண்டும்’ என்ற சொல் கேட்டதும் துருவன் நீண்ட, சூடான மூச்சை விட்டுத் தன் உள்ளத்தில் மீண்டும் ஹரியைத் தியானித்தான்।

Verse 75

जनयित्रीमनाभाष्य भूतभीतिं विहाय च । ध्रुवोऽच्युतध्यानपरः पुनरेव बभूव ह

தாயிடம் ஒன்றும் பேசாமல், உயிர்களின் அச்சத்தை விட்டு, துருவன் மீண்டும் அச்யுதனின் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்।

Verse 76

सापि भूतावली भीतिंबहुभीषणभूषणा । दर्शयंती तमभितोऽद्राक्षीच्चक्रं सुदर्शनम्

அந்த பூதக் கூட்டமும்—பல பயங்கர ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—அவனைச் சுற்றி அச்சத்தை வெளிப்படுத்த முயன்றபோது, அவனை வளைத்திருந்த சுதர்சனச் சக்கரத்தை கண்டது।

Verse 77

परितः परिवेषाभं सूर्यस्योच्चैः स्फुरत्प्रभम् । रक्षणाय च रक्षोभ्यस्तस्याधोक्षज निर्मितम्

அது எங்கும் சூரியனின் ஒளிவட்டம் போலப் பிரகாசித்து, உயர்ந்த தேஜஸால் ஜ்வலித்தது; ராக்ஷசர்களிடமிருந்து காக்க அதோக்ஷஜன் தாமே அதை உருவாக்கினார்।

Verse 78

भूतावली तमालोक्य स्फुरच्चक्रसुदर्शनम् । ज्वालामालाकुलं तीव्रं रक्षंतं परितो ध्रुवम्

ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்ட, கடுமையாக மின்னும் சுதர்சனச் சக்கரம் துருவனை எல்லாத் திசைகளிலும் உறுதியாகக் காக்கிறது என்பதைப் பார்த்த பூதக் கூட்டம் அச்சமடைந்தது।

Verse 79

अतीव निष्कंपहृदं गोविदार्पितचेतसम् । तपोंकुरमिवोद्भिद्य मेदिनीं समुदित्वरम्

மிகவும் அசையாத இதயத்துடன், கோவிந்தனுக்கே மனத்தை அர்ப்பணித்த துருவன், தவத்தின் முளை போல மண்ணை பிளந்து மேலெழுந்தான்।

Verse 80

सापि प्रत्युतभीतातं ध्रुवं ध्रुवविनिश्चयम् । नमस्कृत्य यथायातं याताव्यर्थमनोरथा

அவளும் இப்போது அஞ்சியவளாய், உறுதியான தீர்மானம் கொண்ட துருவனை வணங்கி, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றாள்; அவளின் ஆசைகள் வீணாயின।

Verse 81

गर्जत्कादंबिनीजालं व्योम्नि वै व्याकुलं यथा । वृथा भवति संप्राप्य मनागनिललोलताम्

வானில் கர்ஜிக்கும் மேகக் கூட்டம் சிறிதளவு காற்றின் அலைச்சலை அடைந்தவுடன் கலங்கி சிதறி வீணாகிவிடுவது போல, அவர்களின் கலக்கமும் பயனின்றி வீணாயிற்று।

Verse 82

अथ जंभारिणा सार्धं भीताः सर्वे दिवौकसः । संमंत्र्य त्वरिता जग्मुर्ब्रह्माणं शरणं द्विज

அப்போது ஜம்பாரி (இந்திரன்) உடன் அஞ்சிய எல்லா தேவர்களும் ஆலோசித்து விரைந்து பிரம்மதேவனைச் சரணடைந்தனர், ஓ இருபிறப்பனே।

Verse 83

नत्वा विज्ञापयामासुः परिष्टुत्या पितामहम् । वच्रोऽवसरमालोक्य पृष्टागमनकारणाः

அவர்கள் வணங்கி, புகழ்ச்சிப் பாடல்களால் பிதாமகன் பிரம்மனை விண்ணப்பித்தனர்; பேசத் தக்க தருணத்தை நோக்கி, அவர்களது வருகையின் காரணம் கேட்கப்பட்டது।

Verse 84

देवा ऊचुः । धातरुत्तानपादस्य तनयेन सुवर्चसा । तपता तापिताः सर्वे त्रिलोकी तलवासिनः

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தாதா! உத்தானபாதனின் ஒளிமிகு புதல்வனின் தவத்தின் வெப்பத்தால் மும்முலகங்களிலும் வாழ்வோர் அனைவரும் சுட்டெரிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 85

सम्यक्संविद्महे तात धुवस्य न मनीषितम् । पदं परिजिहीर्षुः स कस्यास्मासु महातपाः

தாதா! துருவனின் எண்ணத்தை நாம் தெளிவாக அறியவில்லை. அந்த மகாதபஸ்வி ஒரு ‘பதம்’ (நிலை) பறிக்க விரும்புகிறான்—எங்களில் யாருடைய பதத்தை அவன் எடுத்துக்கொள்ள எண்ணுகிறான்?

Verse 86

इति विज्ञापितो देवैर्विहस्य चतुराननः । प्रत्युवाचाथ तान्सर्वान्ध्रुवतो भीतमानसान्

தேவர்கள் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தபோது, நான்முகப் பிரமன் புன்னகைத்து, துருவனை எண்ணி அஞ்சிய மனத்துடன் இருந்த அவர்களனைவருக்கும் பதிலுரைத்தான்।

Verse 87

ब्रह्मोवाच । न भेतव्यं सुरास्तस्माद्ध्रुवाद्ध्रुवपदैषिणः । व्रजंतु विज्वराः सर्वे न स वः पदमिच्छति

பிரமன் கூறினான்—துருவபதத்தை நாடும் தேவர்களே, அந்தத் துருவனை அஞ்சாதீர். நீங்கள் அனைவரும் துயரமின்றி செல்லுங்கள்; அவன் உங்கள் பதவிகளை விரும்புவதில்லை।

Verse 88

न तस्माद्भगवद्भक्ताद्भेतव्यं केनचित्क्वचित् । निश्चितं विष्णुभक्ता ये न ते स्युः परतापिनः

இறைவனின் பக்தரை எங்கும், யாராலும், எப்போதும் அஞ்ச வேண்டாம். உறுதி—விஷ்ணுபக்தர்கள் பிறரைத் துன்புறுத்துவோர் அல்லர்।

Verse 89

आराध्य विष्णुं देवेशं लब्ध्वा तस्मात्स्वकांक्षितम् । भवतामपि सर्वेषां पदानि स्थिरयिष्यति

தேவர்களின் ஈசனான விஷ்ணுவை வழிபட்டு, அவரிடமிருந்து தன் விருப்பமான வரத்தைப் பெற்ற துருவன், உங்களெல்லாரின் பதங்களையும் நிலைபெறச் செய்வான்।

Verse 90

निशम्येति च गीर्वाणाः प्रणीतं ब्रह्मणो वचः । प्रणिपत्य स्वधिष्ण्यानि प्रहृष्टाः परिवव्रजुः

பிரமனின் நன்கு உரைக்கப்பட்ட வாக்குகளை கேட்ட தேவர்கள் வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 91

अथ नारायणो देवस्तं दृष्ट्वा दृढमानसम् । अनन्यशरणं बालं गत्वा तार्क्ष्यरथोऽब्रवीत्

அப்போது தேவநாராயணன், உறுதியான மனத்துடன் தன்னைத் தவிர வேறு சரணமில்லாத அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்து, கருடரதத்தில் ஏறி அருகே சென்று உரைத்தான்।

Verse 92

श्रीविष्णुरुवाच । प्रसन्नोस्मि महाभाग वरं वरय सुव्रत । तपसोऽस्मान्निवर्तस्व चिरं खिन्नोसि बालक

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—ஹே மகாபாக! நான் பிரசன்னன். ஹே சுவ்ரத! வரம் வேண்டு. இத்தவத்திலிருந்து இப்போது விலகு; ஹே பாலகா, நீ நீண்ட காலம் களைத்திருக்கிறாய்।

Verse 93

वचोऽमृतं समाकर्ण्य पर्युन्मील्य विलोचने । इंद्रनीलमणिज्योतिः पटलीं पर्यलोकयत्

அமுதமென இனிய அந்த வாக்குகளை கேட்டவுடன் அவன் கண்களைத் திறந்து, இந்திரநீல மணியின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஒளிச்சரத்தை கண்டான்।

Verse 94

प्रत्यग्रविकसन्नीलोत्पलानां निकुरंबकैः । प्रोत्फुल्लितां समंताच्च रोदसी सरसीमिव

புதிதாய் மலர்ந்த நீலத் தாமரைக் கூட்டங்கள் எங்கும் விரிந்ததால், வானமும் பூமியும் ஒரு ஏரிபோல் மலர்ச்சியுடன் தோன்றின।

Verse 95

लक्ष्मीदेवीकटाक्षोघैः कटाक्षितमिवाखिलम् । धुवस्तदानिरैक्षिष्ट द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

அப்போது துருவன், வானமும் பூமியும் இடையிலுள்ள அனைத்தையும், லக்ஷ்மீதேவியின் அருள்மிகு கடாட்சப் பெருக்கால் முழுவதும் தீண்டப்பட்டதுபோல் கண்டான்।

Verse 96

प्रोद्यत्कादंबिनीमध्य विद्युद्दामसमानरुक् । पुरः पीतांबरः कृष्णस्तेन नेत्रातिथीकृतः

உயர்ந்து வரும் மேகக்கூட்டத்தின் நடுவே மின்னல் கோடிபோல் ஒளிர்ந்து, பீதாம்பரம் தரித்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவன் முன்னே தோன்றி, துருவனின் கண்களுக்கு புனித விருந்தினனாய் ஆனான்।

Verse 97

नभो निकष पाषाणो मेरुकांचन रेखितः । यथातथा ध्रुवेणैक्षि तदा गरुडवाहनः

வானத்தைப் போல விரிந்தவனாய்—மேருவின் பொன் கோடுகள் பதிந்த தட்டுக்கல்லைப் போல—அந்நேரம் துருவன் கருடவாகனனான இறைவனைத் தரிசித்தான்।

Verse 98

सुनीलगगनं यद्वद्भूषितं तु कलावता । पीतेन वाससा युक्तं स ददर्श हरिं तदा

ஆழ்ந்த நீல வானம் நிலவின் கலையால் அலங்கரிக்கப்படுவது போல, அந்நேரம் துருவன் பீதவஸ்திரம் அணிந்த ஹரியைத் தரிசித்தான்—அவரின் சன்னிதி உலகை அழகுறச் செய்கிறது।

Verse 99

दंडवत्प्रणिपत्याथ परितः परिलुठ्य च । रुरोद दृष्ट्वेव चिरं पितरं दुःखितः शिशुः

அவன் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்து, எல்லாத் திசைகளிலும் உருண்டு, அழுதான்—நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தந்தையைப் பார்த்த துயருற்ற குழந்தை போல।

Verse 100

नारदेन सनंदेन सनकेन सुसंस्तुतः । अन्यैः सनत्कुमाराद्यैर्योगिभिर्योगिनां वरः

யோகிகளில் சிறந்த அந்தத் துருவன் நாரதர், சனந்தனர், சனகர், மேலும் சனத்குமாரர் முதலிய பிற மகாயோகிகளால் மிகுந்த புகழுடன் ஸ்துதிக்கப்பட்டான்।

Verse 103

स्पर्शनाद्देवदेवस्य सुसंस्कृतमयी शुभा । वाणी प्रवृत्ता तस्यास्यात्तुष्टावाथ ध्रुवो हरिम्

தேவர்களின் தேவனின் ஸ்பரிசத்தால் அவன் வாயில் மங்களமும் நன்கு பண்பட்டதுமான வாக்கு எழுந்தது; பின்னர் துருவன் ஹரியைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் தொடங்கினான்।