The First Part
லிங்கபுராணத்தின் ‘பூர்வ பகம்’ படைப்பின் தொடக்கம், லிங்கத்தின் தோற்றம், மேலும் சிவாராதனையின் விதி-வழக்கங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. தொடக்கத்தில் பரமேசுவரன் சதாசிவன் ஆதியற்றவன், அந்தமற்றவன் எனக் காட்டி, பிரகృతి-புருஷம் முதலான தத்துவங்களின் விரிவு, உலகங்களும் தேவர்களும் எவ்வாறு ஒழுங்காக உருவாயின என்பதைக் ‘சிருஷ்டி-கிரமம்’ ஆக விளக்குகிறது. இப்பகுதியில் லிங்கத்தின் மகிமை சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது. நிர்குண பரத்தத்துவம் பக்தர்களுக்கு அருள்புரிய லிங்கரூபமாகச் சாகுண உபாசனையின் ஆதாரமாகிறது; பிரம்மா-விஷ்ணு நிகழ்வில் வெளிப்பட்ட அனந்த ஸ்தம்பரூப லிங்கம் சிவனின் சர்வவ்யாபகம், அனந்தம், சைதன்யஸ்வரூபம் ஆகியவற்றின் தத்துவச் சின்னமாக உரைக்கப்படுகிறது. பின்னர் சிவபூஜையின் அங்கங்கள்—அபிஷேகம், மந்திரஜபம், விரதம், உபவாசம், தானம், தீர்த்தசேவை, சிவாலய நிர்மாணம்—இவற்றின் விதிகளும் பலன்களும் கூறப்படுகின்றன. சுத்தாசாரம், பக்தி, குருவருள் ஆகியவற்றுடன் லிங்கார்ச்சனை செய்தால் பாபநாசம், மங்களம், மோக்ஷசித்தி கிடைக்கும் எனப் போதிக்கப்படுகிறது. மொத்தத்தில் ‘பூர்வ பகம்’ படைப்பின் இரகசியத்தை லிங்கத்தத்துவத்தில் நிறுவி, சிவபக்தியே நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கும் பரம ஆதாரம் என வலியுறுத்துகிறது. இது சாதகனின் நித்ய-நைமித்திக கர்மங்களுக்கு புனித வழிகாட்டுதலாக இருந்து சிவநிஷ்டையை உறுதிப்படுத்துகிறது.
नैमिषारण्ये सूतागमनम् — लिङ्गमाहात्म्यभूमिका तथा शब्दब्रह्म-ओङ्कार-लिङ्गतत्त्वम्
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் பல தீர்த்தங்களில் லிங்கபூஜை செய்து நைமிஷாரண்யம் வருகிறார். நைமிஷேய முனிவர்கள் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, வ்யாசரின் சீடன் சூதர் ரோமஹர்ஷணரைப் பார்த்து லிங்கமகிமை நிறைந்த புராணசம்ஹிதையை உரைக்க வேண்டுகின்றனர். சூதர் தேவத்திரயம், வ்யாசர் முதலியோருக்கு வணங்கி, லிங்கத்தத்துவத்தின் தத்துவ அடித்தளத்தை நிறுவுகிறார்—சப்தப்ரஹ்மம் ஓங்காரஸ்வரூபம், வேதாங்கங்களுடன் இணைந்தது, பிரதான-புருஷத்தைத் தாண்டியது; திரிகுணச் செயல்பாட்டில் சத்த்வமாக விஷ்ணு, ரஜஸாக ஹிரண்யகர்பன், தமஸாக காலருத்ரன் வெளிப்படுகின்றனர்; நிர்குண நிலையில் அதுவே மகேஸ்வரத்துவம் எனப் போதிக்கிறார். இந்த முன்னுரை அடுத்த அதிகாரங்களில் லிங்கோத்பவக் கதை, சிருஷ்டி-சம்ஹார லீலைகள், லிங்கபூஜாவிதி ஆகியவற்றின் ஓட்டத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.
ईशानकल्पवृत्तान्तः तथा लैङ्गपुराणस्य संक्षेप-सूची
சூதர் லிங்கபுராணத்தை ‘உத்தம’ மகாபுராணமாக அறிமுகப்படுத்துகிறார்—ஈசானகல்பத்துடன் தொடர்பாக பிரம்மா முதலில் எண்ணியதை, பின்னர் மனிதர்களுக்காக வியாசர் சுருக்கமாக அமைத்தார் என்கிறார். நூலின் அளவைச் சொல்லி விரிந்த தலைப்புப் பட்டியலை வழங்குகிறார்: பிரதானிக/பிராக்ருத/வைக்ருத படைப்புகள், பிரம்மாண்டம் மற்றும் அதன் ஆவரணங்கள், குண அடிப்படையிலான தெய்வச் செயல்கள், பிரஜாபதி-ஸர்கம், பூமி உத்தாரணம், பிரம்மாவின் பகல்-இரவு மற்றும் ஆயுள் கணக்குகள், யுக-கல்ப அளவுகள், தர்ம அமைப்புகள். பின்னர் சைவத் தூண்கள்—மீண்டும் மீண்டும் லிங்கோத்பவம், லிங்கமூர்த்தியின் சிறப்பு மகிமை, வாராணசி உள்ளிட்ட தீர்த்தங்கள், பாசுபத யோகம், பஞ்சாக்ஷர மந்திரம், சிராத்தம்-தானம்-பிராயச்சித்தம் மற்றும் உணவு நியமங்கள். தக்ஷன், வ்ருத்ரன், ததீசி, ஜாலந்தரன், கிருஷ்ணவம்ச நாசம் போன்ற புராண நிகழ்வுகள் தர்ம ஒழுங்கும் இறை அருளும் காட்டும் எடுத்துக்காட்டுகளாக அமைக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் பலச்ருதி—இந்தச் சுருக்கத்தை அறிந்து போதிப்பது புனிதப்படுத்தி உயர்ந்த லோகங்களுக்கு உயர்வை அளிக்கும்; அடுத்த अध्यாயங்களின் விரிவான கதைகள், வழிபாடுகளுக்கான முன்னுரை இதுவே.
अलिङ्ग-लिङ्ग-निरूपणं तथा प्राकृत-सृष्टिवर्णनम्
சூதர் பரமத்தை சிவ-அலிங்கம் என வரையறைக்கிறார்—அவ்யக்தம், நிர்குணம், அழிவிலி. பெயர்-வடிவ உலகம் சிவனின் லிங்கம்; மாயையால் அவ்யக்தத்திலிருந்து வ்யக்த அடையாளமாக அது வெளிப்படுகிறது. சிவனின் நோக்கால் சைவப் பிரகృతి இயக்கமடைந்து, அதிலிருந்து மகத், அகங்காரம், தன்மாத்திரைகள், பஞ்சமகாபூதங்கள் (ஆகாசம், வாயு, அக்னி, ஆபः, ப்ருதிவி) தத்தம் குணங்களுடன் தோன்றுகின்றன. ஞானேந்திரியங்கள், கர்மேந்திரியங்கள், மனம் உருவாகி, இறுதியில் அடுக்கடுக்கான ஆவரணங்களால் சூழப்பட்ட பிரம்மாண்ட அண்டம் உருவாகிறது. இத்தகைய எண்ணற்ற அண்டங்கள் உள்ளன; ஒவ்வொன்றிலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, பவன் செயல்படினும், குணங்களின் மூலம் ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயத்தின் பரம கர்த்தா மகேஸ்வரனே. இவ்வத்யாயம் பின்வரும் லிங்கபக்தி மற்றும் சைவத் தத்துவத்தை ஒரே சிவத் தத்துவத்தில் நிலைநிறுத்துகிறது.
Adhyaya 4: अहोरात्र-युग-मन्वन्तर-कल्पमान तथा प्रलयान्ते सृष्ट्युपक्रमः
சூதர், படைப்பாளியின் ‘பகல்’ என்பது வெளிப்படும் சிருஷ்டி, ‘இரவு’ என்பது பிரளயம் என்று கூறுகிறார்; இது வழக்குச் சொல், சாதாரண நாள்-இரவு அல்ல. பின்னர் கால அளவுகள் படிப்படியாக விளக்கப்படுகின்றன: மனிதரின் நிமேஷம் முதல் முஹூர்த்தம் வரை, பித்ருக்களின் நாள்-இரவு மற்றும் ஆண்டு, தேவர்களின் நாள்-இரவாக அயனங்கள். க்ருத, த்ரேதா, த்வாபர, கலி யுகங்களின் சந்த்யா பகுதிகளுடன் கூடிய அளவுகள், சதுர்யுகம், மன்வந்தரம், ஆயிரம் சதுர்யுகங்களான கல்பம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. சிவனின் ஆணையால் எல்லா விகாரங்களும் ஒடுங்குகின்றன; குணங்கள் சமநிலைக்கு வந்தால் பிரளயம், சமநிலை குலைந்தால் சிருஷ்டி—பரம காரணம் சிவனே. பிரளய முடிவில் பிரம்மா நீரில் நித்திரை செய்து விழித்து மீண்டும் படைப்பைத் தொடங்குகிறார்; வராஹக் குறிப்பால் பூமி மீட்பு சுட்டப்பட்டு அடுத்த अध्यாயங்களுக்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
अविद्या-पञ्चक, नवसर्ग-क्रमः, प्रजापति-प्रसवः (Vibhaga 1, Adhyaya 5)
சூதர் கூறுவது: படைக்க விரும்பும் ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவுக்கு முன் ஐவகை அவித்தியையின் மறை எழுகிறது—தமஸ், மோஹம், மகாமோஹம், தாமிஸ்ரம், அந்தம்; இதனால் ஆதிசிருஷ்டி ‘முதன்மை’யாயினும் ஆன்மீகப் பயனற்றதாகிறது. பின்னர் ஸர்க-கிரமம் (பிராக்ருத, வைக்ருத) வரிசையாக விளக்கப்படுகிறது—பூதம், தன்மாத்திரை, இந்திரியம் முதலிய பரிணாமங்களிலிருந்து தேவர், மனிதர், குமாரர் சிருஷ்டி வரை, சைதன்யம் எவ்வாறு தேகத்தை ஏற்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இதன் அடிப்படையில் பிரம்மா குமாரர்களையும் முக்கிய பிரஜாபதிகளையும் உண்டாக்குகிறார்; சதரூபாவின் பிள்ளைகள், ஆகூதி-பிரசூதி திருமணங்கள், தக்ஷனின் மகள்களை தர்மம் முதலிய முனிவர்களுக்கு அளித்தல் என வம்சநடை தொடர்கிறது. சதீ சிவசம்பந்தமான மனோஜ மகளாகக் கூறப்பட்டு, அவளை ருத்ரனுக்கு அளிக்க தக்ஷனை பிரம்மா ஆணையிடுகிறார்; ருத்ரனின் பலவடிவங்கள் மற்றும் ஸ்த்ரீலிங்க/புஂலிங்கச் சின்னவியல் பின்வரும் லிங்கத் தத்துவத்துக்கு முன்னுரை ஆகிறது. இறுதியில் தர்மத்தின் சந்ததி மற்றும் முனிவர்களின் மேலும் பிறப்புகள் கூறப்பட்டு, அடுத்த அத்தியாயங்களின் ருத்ர-சைவ விரதம், வழிபாடு, மோக்ஷ நோக்கை நிலைநாட்டுகிறது।
अग्नित्रय-पितृवंश-रुद्रसृष्टि-वैराग्योपदेशः
சூதர் அக்னியின் மூன்று முதன்மை வெளிப்பாடுகள்—பவமானன், பாவகன், சுசி—அவற்றின் வகைப்பாடுகள், வம்சங்கள், யாகங்களில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பின்னர் பித்ருக்களின் பிரிவுகள்—அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர்—மற்றும் அவர்களின் புகழ்பெற்ற சந்ததி (மேனா முதலியோர்) கூறப்பட்டு, யாகவம்ச மரபின் மூலம் உலகமும் மனிதகுலமும் தொடர்வது நிறுவப்படுகிறது. அதன் பின் சைவ மையத்தில் சதி பார்வதியாகிறார்; நீலலோஹித ருத்ரன் பல ருத்ரர்களை வெளிப்படுத்த, அவர்கள் பதினான்கு உலகங்களிலும் பரவி நிற்கின்றனர். பிரம்மா அந்த அமர, தூய ருத்ரர்களைத் துதித்து மரணமுள்ள உயிர்களின் படைப்பை வேண்டுகிறார்; சிவன் அத்தகைய படைப்புநிலையை ஏற்கமாட்டேன் எனச் சொல்ல, பிரம்மா ஜரா-மரணத்தால் கட்டுண்ட உலகை உருவாக்குகிறார். இறுதியில் போதனை—சிவன் ஸ்தாணு (அசையாமை) ரூபமாக நிலைபெறுகிறார்; யோகविद்யா மற்றும் படிப்படியான வைராக்யம் மூலம் மோக்ஷம், சங்கரன் சரணடைந்தால் பாவியும் நரகத்திலிருந்து விடுபடுவான்—அடுத்த கேள்விக்கான முன்னுரை, யார் எந்த கர்மத்தால் நரகத்திற்கு வீழ்கிறார்।
प्रसाद-ज्ञान-योग-मोक्षक्रमः तथा व्यास-रुद्रावतार-मन्वन्तर-परम्परा
சூதர் சங்கரனின் ஆதிமகிமை பற்றிய ‘ரகசியத்தை’ வெளிப்படுத்துகிறார்—யோகிகள் பிராணாயாமம் முதலான அஷ்டசாதனங்களும் கருணை போன்ற நற்குணங்களும் பெற்றிருந்தாலும், கர்மவினை பலனால் சொர்க்கம் அல்லது நரகம் அடைதல் உண்டு. தீர்மானமான வரிசை—பிரசாதம் → ஞானம் → யோகம் → மோக்ஷம்—என, விடுதலியின் இயக்கம் சிவகிருபையே. ‘சிந்தாரஹித’ சிவன் பிரசாதத்தை எவ்வாறு அளிக்கிறான், யோகமார்க்கத்தில் அது எப்போது உதயமாகிறது என்று ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். ரோமஹர்ஷணன் வம்ச-காலப் பரம்பரையால் துவாபரங்களில் வ்யாச அவதாரங்களையும், கலியில் ருத்ரனின் யோகாசார்ய அவதாரங்களையும், அவர்களின் சீடர்களையும் (சர்வாவர்த்தேஷு) பட்டியலிடுகிறான். வராஹகல்பத்தின் மன்வந்தரங்களை எண்ணி, எல்லா உயிர்களும் ‘பசு’, சிவன் ‘பசுபதி’ என்று நிறுவி, ருத்ரன் வெளிப்படுத்திய பாசுபத யோகத்தை சித்திகள் மற்றும் இறுதியில் மோக்ஷம் தரும் வழியாக அறிவிக்கிறது; அடுத்த உரையாடலில் கிருபை, தீக்ஷை, சைவ யோக ஒழுக்கம் விரிவாக வரும் என முன்னுரை அமைக்கிறது।
Adhyaya 8: Yogasthanas, Ashtanga Yoga, Pranayama-Siddhi, and Shiva-Dhyana leading to Samadhi
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் உடலுக்குள் உள்ள யோகஸ்தானங்களைச் சொல்கிறார்—முக்கியமாக நாபி, கண்டம், புருவமத்தி. ஒருமுனைப்பட்ட மனத்தால் ஆத்மஞானம் பெறுதலே யோகம்; அது சிவபிரசாதத்தின்மேல் சார்ந்தது; யோகம் மகேஸ்வரனின் நிர்வாணநிலையெனவும் கூறப்படுகிறது. ஞானத்தாலும் இந்திரியவிருத்தி-நிக்ரஹத்தாலும் பாபங்கள் எரிகின்றன. பின்னர் அஷ்டாங்கயோகம்—யமம், நியமம், ஆசனம், பிராணாயாமம், பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி—விரிவாக உபதேசிக்கப்படுகிறது; யமங்களில் அஹிம்சை, சத்தியம், அஸ்தேயம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம்; நியமங்களில் சௌசம், தபஸ், தானம், ஸ்வாத்யாயம், உபஸ்த-நிக்ரஹம், விரதம், உபவாசம், மௌனம், ஸ்நானம் முதலியன. பிராணாயாமத்தின் மாத்ரா கணக்குகள், வகைகள், அறிகுறிகள், வாயுக்களும் புத்தியும் பிரசாதம் பெறுதல் மூலம் சாந்தி–ப்ரசாந்தி–தீப்தி–ப்ரசாதம் என்ற நிலைகள் விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் ஷைவ தியானம்: ஓங்காரத்தை ஜ்வாலைபோன்ற தூய்மையாகத் தியானித்து, தாமரை/மண்டலங்களைப் பாவித்து, இதயம்-நாபி-புருவமத்தியில் சிவனை நிறுவி, முடிவில் நிர்குண, வர்ணிக்க இயலாத, அஜ பிரம்மரூப சிவனைத் தியானிப்பது—நிலையான சிவசாக்ஷாத்காரத்திற்கு அடித்தளமாகிறது.
योगान्तरायाः, औपसर्गिकसिद्धयः, परवैराग्येन शैवप्रसादः
சூதர் யோகியை வழிதவறச் செய்யும் பத்து யோகாந்தராயங்களை—ஆலஸ்யம் முதல் விஷயத் தृष்ணை வரை—விளக்கி, அவற்றின் உள்ளார்ந்த இயக்கத்தைச் சொல்கிறார்: ஞானத்தில் சந்தேகம், சித்தத்தின் நிலையின்மை, சாதனையில் நம்பிக்கை குறைதல், மோகமயமான புத்தி, மேலும் இயல்பான மூவகைத் துன்பம் (ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக)। பின்னர் தடைகள் தணிந்தபின் எழும் உபசர்கிக சித்தி-அனுபவங்கள்—பிரதிபா, திவ்யச் செவியறிவு, தரிசனம், நுண் ஆச்வாத/வேதனா, திவ்ய நாற்ற அறிவு—மற்றும் தத்துவங்களின்படி பல லோகங்களில் ஐஸ்வர்ய விரிவு, பிராஹ்மிக ஞானம் வரை, கூறப்படுகின்றன. இவை இறுதி இலக்கு அல்ல; பிரஹ்மலோகம் வரை கூட வைராக்யமும் ஸம்யமமும் கொண்டு துறக்கப்பட வேண்டும். யோகி எல்லா ஈர்ப்பையும் விட்டு மனத்தை அமைத்தால், மகாதேவனின் பிரசாதம் தோன்றி தர்மம், ஞானம், ஐஸ்வர்யம், வைராக்யம், அபவர்கம் அளிக்கிறது; பாசுபத-யோக நிஷ்டைக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது।
आचार्य-धर्मलक्षण-श्रद्धाभक्तिप्राधान्यं तथा लिङ्गे ध्यान-पूजाविधानसंकेतः (Adhyaya 10)
சைவ உபதேசத் தொடரில் சூதர், சித்த த்விஜர் மற்றும் சாதுக்களின் பண்புகள்—தமம், சத்தியம், அலோபம், ஸ்ருதி–ஸ்மிருதி நிபுணத்துவம்—எனப் பட்டியலிட்டு, ஸ்ரௌதமும் ஸ்மார்த்தமும் முரண்பாடின்றி நிறைவேறும் இடத்தில் மகேஸ்வரன் மகிழ்வான் என்கிறார். செயல்–பலன் நியாயத்தால் தர்ம–அதர்ம இலக்கணங்களை விளக்கி, சாஸ்த்ரார்த்தத்தை எடுத்துரைத்து ஆச்சாரத்தைத் தானே கடைப்பிடித்து போதிப்பவனே ஆச்சார்யன் என நிர்ணயிக்கிறார். நான்கு ஆச்ரமங்களிலும் சாதுத்துவம்—பிரம்மச்சரியம், கிருஹஸ்தக் கிரியை, வானப்ரஸ்தத் தபஸ், யதி-யோகம்—என்ற சாதனைகளால் விரிகிறது; அஹிம்சை, தயை, தானம், சமம், வைராக்யம், ஸந்நியாசம், ஞானம் ஆகியவை சுத்திகரிப்பவை என கூறப்படுகிறது. முடிவில், ஸ்ரத்தையால் நிலைபெற்ற பக்தி பல பிராயச்சித்தங்களையும் தபஸ்களையும் விட உயர்ந்தது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. வாராணசி (அவிமுக்த)யில் தேவி, மகாதேவன் எவ்வாறு திருப்தியடைகிறான், எவ்வாறு பூஜிக்கப்படுகிறான் என்று கேட்கிறாள்; சிவன் பிரம்மாவின் முன் கேள்வியை நினைத்து—ஸ்ரத்தையால் நான் வசப்படுவேன், லிங்கத்தில் தியானிக்கப்படவேண்டும், பஞ்சாஸ்ய ரூபத்தில் பூஜிக்கப்படவேண்டும்—என்று கூறி, அடுத்த பகுதிக்கான லிங்கோபாசனை மைய சைவ பூஜாதத்துவத்தைத் தொடங்குகிறார்।
Brahmā’s Yogic Vision of Sadyōjāta in the Śvetalohita Kalpa
ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—ஸ்வேதலோஹித கல்பத்தில் பிரம்மா மகேஸ்வரனை சத்யோஜாதமாகவும், வாமதேவ, அகோர, ஈசான ரூபங்களாகவும் எவ்வாறு கண்டார்? சூதர் கூறுகிறார்: பிரம்மா பரமத் தியானத்தில் சிகாதாரி, ஒளிமயமான ‘ஸ்வேதலோஹித குமார’ தரிசனத்தைப் பெற்று, அதனை பிரம்மரூப ஈச்வரனாக உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தி தியானயோகத்தில் ஆழ்ந்து சத்யோஜாதனை பக்தியுடன் பூஜிக்கிறார். பிரம்மாவின் பக்கத்திலிருந்து வெண்மை நிற சேவகர்-சிஷ்யர்கள்—சுனந்தன், நந்தன், விஸ்வநந்தன், உபநந்தன்—தோன்றி சைவ பரிவாரமும் பரம்பரையும் உருவாகும் குறியீடாகின்றனர். பின்னர் ஸ்வேதன் எனும் மகரிஷி தோன்றி, அவரிடமிருந்து ஹரன் வெளிப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. கூடிய முனிவர்கள் தீவிர பக்தியுடன் சரணடைந்து நித்திய பிரம்மமாகிய மகேஸ்வரனைப் புகழ்கிறார்கள். முடிவில்—விஸ்வேஸ்வரனிடம் சரணடைந்து பிராணாயாமம் செய்து மனத்தை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்தும் த்விஜர்கள் பாபமற்றவர்களாய் ஒளிவீசி, விஷ்ணுலோகத்தைத் தாண்டி ருத்ரலோகத்தை அடைவார்கள் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
रक्तकल्पे वामदेवदर्शनं चतुर्कुमारोत्पत्तिः
சூதர் ‘ரக்தகல்பம்’ என்பதை உரைக்கிறார். புத்திர விருப்பத்துடன் பிரம்மா ஆழ்ந்த தியானம் செய்து, சிவப்பு அலங்காரங்களால் ஒளிரும் ஒரு குமாரனை தரிசிக்கிறார்; உயர்ந்த தியான அறிவால் அவர் மகாதேவனின் வாமதேவ ரூபம் என அறிகிறார். பிரம்மா சிவனைப் போற்றி வணங்க, சிவன்—பக்தியும் தியானபலமும் இருந்தாலே இத்தகைய தரிசனம் உண்டாகும்; கல்பம் கல்பமாக மீண்டும் மீண்டும் முயன்றால் பிரம்மா சிவனையே உலகின் உண்மையான தாங்குபவன் என உணர்வார் என்று அருள்கிறான். அந்த ஷைவ சந்திப்பிலிருந்து நான்கு தூய, பிரம்மா-சமமான குமாரர்கள்—விரஜ, விபாஹு, விஷோக, விஷ்வபாவன—சிவப்பு ஆடை, புனித லேபனம் அணிந்து, பிரம்மபாவமும் வாமதேவத் தத்துவமும் மீது நிஷ்டையுடன் தோன்றுகின்றனர். அவர்கள் ஆயிரம் ஆண்டுகள் உலகமும் சீடர்களும் நலமடைய முழு தர்மத்தை உபதேசித்து, இறுதியில் ருத்ரனில் லயித்து அక్షயத்தில் பிரவேசமே மோக்ஷம் எனக் காட்டுகின்றனர். முடிவில்—வாமதேவனுடன் யோகமடைந்து பக்தியால் மகாதேவனை தரிசிக்கும் இருபிறப்பினர் பாபமற்ற பிரம்மச்சாரிகளாய் ருத்ரலோகம் அடைவார்கள்; அங்கிருந்து மீளுதல் அரிது; அடுத்ததாக நிலையான ஷைவ சாதனையின் பலன் கூறப்படுகிறது.
पीतवासा-कल्पः, माहेश्वरी-दर्शनम्, रौद्री-गायत्री, महायोगेन अपुनर्भवः
சூதர் கூறுகிறார்—இது ‘பீதவாச’ எனப்படும் முப்பத்தொன்றாம் கல்பம். சந்ததி சிருஷ்டிக்காக பிரம்மா தியானித்து, பீதாம்பரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒளிமிகு தெய்வ இளைஞனை தரிசிக்கிறார். பின்னர் உள்ளமுகமாகி உலகநாதனிடம் சரணடைந்து, மகேஸ்வரனிலிருந்து வெளிப்படும் பரம மாஹேஸ்வரியை காண்கிறார். தேவி நால்கால்கள், நான்முகம், நான்குகைகள், நான்மார்புகள் முதலான பலரூபத் திருமேனியால் முழுமையும் திசையெங்கும் வியாபிக்கும் சக்தியையும் குறிக்கிறாள். மகாதேவர் அவளை மதி, ஸ்ம்ருதி, புத்தி எனப் போற்றி, யோகத்தால் பிரபஞ்சமெங்கும் பரவி தர்ம ஒழுங்கை நிறுவுமாறு ஆணையிடுகிறார்; பிராமணர் நலனுக்கும் தர்மரட்சைக்கும் அவள் ருத்ராணியாக இருப்பாள் என அறிவிக்கிறார். சிவ உபதேசத்தால் பிரம்மா வேத ரௌத்ரீ காயத்ரியை ஜபித்து, சரணாகதியால் திவ்ய யோகம், ஞானம், ஐஸ்வரியம், வைராக்யம் பெறுகிறார். பிரம்மாவின் பக்கத்திலிருந்து ஒளிமிகு குமாரர்கள் தோன்றி, பிராமணர் நன்மைக்காக மகாயோகத்தை போதித்து இறுதியில் மகேஸ்வரனில் லயமடைகிறார்கள். அதுபோல ஒழுக்கமுடைய தியானிகள் பாவத்தை விட்டு தூய்மையடைந்து மறுபிறவியற்ற ருத்ரத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள்; அடுத்தடுத்த ஷைவ சாதனை மற்றும் உலக ஒழுங்கின் தொடர்ச்சி இங்கே முன்னுரை பெறுகிறது.
अघोरस्य प्रादुर्भावः कुमारकचतुष्टयं च योगमार्गः
சூதர் கூறுகிறார்—முன்னொரு கல்பத்தில் மஞ்சள் நிறம் கொண்ட ஸ்வயம்பூ விலகிய பின் புதிய கல்பம் தொடங்கியது. ஏகார்ணவத்தில் படைப்பை விரும்பிய பிரம்மா கலக்கத்துடன் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். அவரது தியானத்திலிருந்து கருப்பு ஆடை அணிந்த, சுயம்பூ தேஜஸால் ஜ்வலிக்கும் குழந்தை வடிவ அோரன்/மஹேஸ்வரன் தோன்றினான். பிரம்மா வணங்கி, பிராணாயாமம் மற்றும் மனஒன்றுகூடலால் அவரை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, அந்த தரிசனத்தின் பின்னுள்ள பிரஹ்மரூபத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பினார். அோரன் மீண்டும் தரிசனம் அளித்து, தன் பக்கத்திலிருந்து கருநிறம் கொண்ட ஒளிமிக்க நான்கு குமாரகர்களை வெளிப்படுத்தினான். அவர்கள் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் பரமேஸ்வரனை யோகோபாசனையால் ஆராதித்து, சீடர்களுக்கு மஹாயோகத்தை உபதேசித்தனர். யோகத்தில் সিদ্ধர்கள் மனத்தாலேயே சிவனில் பிரவேசித்து நிர்குண, தூய பதத்தை அடைகின்றனர். இந்த யோகத்தால் மஹாதேவனை தியானிக்கும் ஞானி அழிவிலா ருத்ரனை அடைவான்; அடுத்த உரையில் சிவோபாசனை முறைகள் விரிவாக வரும்।
Aghora-Mantra Japa: Graded Expiations, Pañcagavya Purification, and Homa for Mahāpātaka-Nivṛtti
சூதர் கூறுகிறார்: அச்சமூட்டும் இருண்ட நிறக் கல்பத்தில் பிரம்மா சிவனைப் புகழ்கிறார். சிவன் அருள்புரிந்து, “இவ்வுருவிலேயே நான் சந்தேகமின்றி பாவங்களை கரைக்கிறேன்” என அறிவிக்கிறார். பின்னர் மகாபாதகங்கள், உபபாதகங்கள், மனம்-வாக்கு-காயம் குற்றங்கள், மரபாகவோ தற்செயலாகவோ வந்த மாசுகள் ஆகியவற்றைச் சொல்லி, அவற்றிற்குப் பரிகாரமாக அோர மந்திர ஜபத்தை விதிக்கிறார்; சங்கல்பம் மற்றும் ஜப முறைகள் (மானச, வாசிக, உபாம்சு) படி ஜப எண்ணிக்கைகள் படிநிலையாகக் கூறப்படுகின்றன. பிரம்மஹத்த்யா, வீரஹத்த்யா, ப்ரூணஹத்த்யா, மாத்ருஹத்த்யா, கோஹத்த்யா, க்ருதக்ஞதா, ஸ்த்ரீஹிம்சா, சுராபானம், ஸுவர்ணஸ்தேயம், மேலும் சங்கதோஷத்தால் ஏற்பட்ட பாவங்களுக்கும் அளவுகள் தரப்படுகின்றன. தொடர்ந்து ருத்ரகாயத்ரி, பஞ்சகவ்யம் (கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய்), குசோதகம் தயாரித்தல், நெய்-சரு-சமித்-எள்-யவம்-நெல் கொண்டு ஹோமம்; பின்னர் ஸ்நானம், சிவசன்னிதியில் கலவைப் பானம், பிரஹ்மஜபம் ஆகிய விதிகள் விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் மிகக் கடும் குற்றவாளிகளும் சுத்தமடைவார்கள்—நீண்ட கர்மப் பாரம் இருந்தும் சில நேரம் உடனே—என்று கூறி, அனைவருக்கும் நித்ய ஜபத்தை வலியுறுத்தி, தொடர்ந்த ஷைவ ஒழுக்கத்தை வழக்கமான மார்க்கமாக நிறுவுகிறது.
ब्रह्मकृत-ईशानस्तवः तथा विश्वरूपदेवी-प्रकृतिरहस्योपदेशः
சூதர் விசுவரூப-கல்பத்தை எடுத்துரைக்கிறார்: பிரளயத்திற்குப் பின் பிரஜா-ஸ்ருஷ்டிக்காக பிரம்மா தியானிக்க, சரஸ்வதி போன்ற விசுவரூப சக்தி வெளிப்படுகிறது. பிரம்மா உள்ளமுகமாக ஈசானன்—சிவன்—ஓங்காரமூர்த்தி எனக் கொண்டு நீண்ட ஸ்தோத்திரம் பாடி, சத்யோஜாத, வாமதேவ, ருத்ர, கால ரூபங்களைப் போற்றுகிறார். பலன் கூறப்படுகிறது: ஒருமுறை பாராயணம் செய்தாலும், ஸ்ராத்த காலத்தில் பாராயணம் செய்தாலும், பிரம்மலோகம் மற்றும் பரமகதி கிடைக்கும். திருப்தியடைந்த சிவன் பிரம்மாவுக்கு வரம் அளிக்க, பிரம்மா நான்முகம், நான்கால், பல கண்கள், பல கரங்கள் கொண்ட மர்மமான விசுவரூப தேவியின் பெயர், குலம், சக்தி, பணி ஆகியவற்றை வினவுகிறார். சிவன் ‘அனைத்து மந்திரங்களின் ரகசியம்’ என அவளைப் பிரக்ருதி, ஜகத்யோனி, விச்வகௌ/காயத்ரி என்று வெளிப்படுத்தி, கௌரி, மாயா, வித்யா, ஹைமவதி என்றும் கூறி 32 குணம்/32 அக்ஷர அமைப்புடன் தொடர்பைச் சுட்டுகிறார். இறுதியில் மேலும் வெளிப்பாடுகள், நியமமிக்க யோகாராதனை, ருத்ரத்தில் லயமடையும் சாதனை ஆகியவற்றைத் தெரிவித்து அடுத்த அதிகாரத்தின் சிருஷ்டிக்ரமம் மற்றும் ஷைவ முக்தித்தத்துவத்திற்கு முன்னுரை அமைக்கிறது.
Adhyaya 17: लिङ्गोद्भव—ब्रह्मविष्ण्वहङ्कार-शमनं, ओंकार-प्रादुर्भावः, मन्त्र-तत्त्वं च
சூதர் முன்பு கூறிய உலகவின்யாசக் கதையை நிறைவு செய்து, அதைச் செவிமடுத்தும் பாராயணம் செய்தும் பெறும் புண்ணியத்தைப் புகழ்கிறார். பின்னர் ரிஷிகள் சைவ ரகசியத்தை வினவுகின்றனர்—லிங்கம் என்ன, லிங்கி யார், சிவன் ஏன் லிங்கரூபத்தில் வழிபடப்படுகிறார்? பிரம்மா விளக்குகிறார்: ஆதிப் பிரதானப் பிரகிருதி ‘லிங்கம்’ எனப்படும்; பரமேஸ்வரனே ‘லிங்கி’. பிரளயத்தில் எல்லா உயிர்களும் லயமடைந்து இருள் நிறைந்த ஜலத்தில் பரதத்துவமே மட்டும் நிலைக்கும். படைப்பாளித்துவம் குறித்து பிரம்ம–விஷ்ணு வாதம் எழ, அளவிலா தீப்தியுடைய லிங்கம் தோன்றி அகங்காரத்தை அடக்கி மெய்ஞ்ஞானத்தை எழுப்புகிறது. பிரம்மா ஹம்சமாக உச்சியை, விஷ்ணு வராஹமாக அடியைத் தேடினும் இருவரும் காணாது பணிவுடன் திரும்புகின்றனர். அந்த லிங்கத்திலிருந்தே ஓங்காரம்—அ, உ, ம, நாதம், துரியம்—வெளிப்பட்டு வேதம், மந்திரம், சிருஷ்டித் தத்துவம் (பீஜ–யோனி, ஹிரண்யகர்பம், உலகோத்பவம்) ஆகியவற்றை இணைக்கிறது. சிவனின் சொல்லுருவ உடல் எழுத்து–மந்திரங்களில் அமைக்கப்பட்டு, ரிக்–யஜுஸ்–சாம–அதர்வ ஓடைகள் மற்றும் கர்ம–உபசாரப் பயன்கள் கூறப்படுகின்றன; இறுதியில் பிரம்ம–விஷ்ணு மகேஸ்வரனை ஸ்துதி செய்கின்றனர். லிங்கத்தின் அனந்தம் அகங்காரத்தைச் சீர்செய்து, மந்திரஞ்ஞானமும் உபாசனையும் முக்தி வழியாகும் என अध्यாயம் போதிக்கிறது.
विष्णुरुवाच—एकाक्षर-प्रणव-लिङ्ग-व्याप्ति-शिवस्तोत्रम्
இந்த அதிகாரத்தில் விஷ்ணு ருத்ர–சிவனை நோக்கி தொடர்ச்சியான ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறார். ஏகாக்ஷரப் பிரணவம் (அ-உ-ம்) விளக்கத்தில் ‘அ’ ருத்ரன்/ஆத்மரூபம், ‘உ’ ஆதிதேவன்/வித்யாதேகம், ‘ம்’ மூன்றாம் தத்துவம்—சிவன்/பரமாத்மா, சூரிய-அக்னி-சோமன் போல் ஒளிர்வான் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் சிவன் ருத்ரர்களின் அதிபதி, பஞ்சப்ரஹ்ம முகங்கள் (ஸத்யோஜாத, வாமதேவ, அகோர, ஈசான) மற்றும் ஊர்த்வலிங்கம், லிங்கி எனப் பரவலாகப் போற்றப்படுகிறார். அக்னி, வாயு, நீர், பூமி, ஆகாயம் மற்றும் தன்மாத்திரைகள் (சப்த, ஸ்பர்ச, ரச, கந்த) அனைத்திலும் அவர் வியாபித்திருப்பதும், அரூபனாக இருந்தும் சுரூபனாக இருப்பதும் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பலஸ்ருதி—இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்வதும் அல்லது வேதஞானி பிராமணர்களுக்கு போதிப்பதும் பாபநாசகமாகி பக்தனை பிரஹ்மலோக நோக்கி உயர்த்தும்; அடுத்த உரை ஸ்துதியிலிருந்து சாதனை மற்றும் தத்துவத் தெளிவாக்கத்திற்குச் செல்கிறது।
Mahādeva’s Boon: Unwavering Bhakti, Tri-functional Cosmos, and the Supratiṣṭhā of Liṅga-Arcā
சூதர் கூறுகிறார்—பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னிலையில் மகாதேவர் அருளுடன் தோன்றினார்; அவரது தரிசனமாத்திரத்தால் அச்சம் நீங்கி, உலக ஒழுங்கு மீண்டும் நிலைபெற்றது. பிரம்மா-விஷ்ணு தம் உடலின் இருபுறங்களிலிருந்து தோன்றியவர்கள் என சிவன் அறிவித்து, அவர்கள் சார்ந்தவர்களாயினும் உலகக் காரியத்தில் இன்றியமையாதவர்கள் என உறுதிப்படுத்தினார். மகிழ்ந்து வரம் அளிக்க, விஷ்ணு ஆட்சி அல்ல; நித்திய, அவ்யபிசாரிணி பக்தியையே வேண்டினார். சிவன் பிரம்மாவுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் நிலையான பக்தியை அருளி, முன் ஏற்பட்ட வாதத்தைத் தீர்த்து, ஸர்கம் (சிருஷ்டி), ஸ்திதி/ரக்ஷை, லயம் என்ற மும்மொழில்களை விளக்கி, தாம் குணாதீத பரமேஸ்வரன் என அறிவித்தார். விஷ்ணுவுக்கு மோகத்தை விட்டு பிரம்மாவை காக்க உத்தரவிட்டு, பத்மகல்பத்தில் வருங்கால அங்கீகாரத்தையும் சுட்டினார். சிவன் மறைந்த பின் லிங்கார்ச்சனை முப்புலகிலும் உறுதியாக நிறுவப்பட்டது; லிங்கவேதி தேவியாகவும், லிங்கம் சாட்சாத் சிவனாகவும் கூறப்பட்டது. லிங்கத்தின் சன்னிதியில் இக்கதையை ஓதுதல்/கேட்குதல் பக்தனை சிவத்துவம் அடையச் செய்கிறது என்ற முக்தி வாக்குறுதியுடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
एकार्णव-सृष्टिक्रमः, ब्रह्म-विष्णु-परस्परप्रवेशः, शिवस्य आगमनं च
சூதர் கூறுகிறார்—படைப்பிற்கு முன் ஏகார்ணவத்தில் அனந்தசயனத்தில் நாராயணன் துயில்கொண்டிருந்தான். அவன் நாபியிலிருந்து மாபெரும் தாமரை எழுந்து, அதிலிருந்து பத்மயோனி பிரம்மா தோன்றினான். பிரம்மா விஷ்ணுவை வினவ, மாயையின் தாக்கத்தால் நுண்ணிய போட்டி உருவானது. விஷ்ணு பிரம்மாவின் வாயில் புகுந்து அவனுள் உள்ள உலகங்களைப் பார்த்தான்; பின்னர் பிரம்மா விஷ்ணுவின் வயிற்றில் புகுந்து முடிவைக் காணாது நாபிப்பாதை, தாமரைநார் வழியாக வெளியேறினான். அப்போது கடல் நடுங்க, பயங்கரமும் அனைத்திலும் வியாபித்தும் காரணாதீதனுமான சிவன் வந்து, அந்த அதிர்வு தன் அடியெடுப்பும் சுவாசமும் காரணம் என விளக்கினான். பிரம்மாவின் அகந்தை அடங்கியது; விஷ்ணு சிவனை ஆதிகாரணம், விதைகளுக்கும் விதை எனப் போற்றி வணங்குமாறு அறிவுறுத்தினான். இறுதியில் சைவத் தத்துவம் வெளிப்படுகிறது—சிவன் நிஷ்கலமும் சகலமும்; ஆதிலிங்க-பீஜம் யோனியுடன் இணைந்து ஹிரண்யகர்ப அண்டத்தை உருவாக்கி, அதிலிருந்து பிரம்மா, பின்னர் சனகாதிகள் தோன்றி, கல்பங்கள் தோறும் மாயையின் செயல் நடைபெறுகிறது; அடுத்த போதனை ஸ்தோத்திரம், பிரணவம், சிவபரத்துவத்தின் சரியான ஞானமாக முன்னுரை பெறுகிறது.
ब्रह्मनारायणस्तवः — शिवस्य प्रभवत्व-प्रतिपादनम्
சூதர் கூறுகிறார்—விஷ்ணு, பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி, வேத நாமங்களாலும் தத்துவத்தைச் சுட்டும் விசேஷணங்களாலும் சிவனை ஸ்துதிக்கிறார். ஸ்தோத்திரத்தின் மையம் ‘ப்ரபவே நமः’; சிவன் வேத-ஸ்மிருதி, யோக-சாங்க்யம், ஸர்க-மன்வந்தரங்கள், கால அளவுகள் (க்ஷண-லவ-ருது-மாதம்) மற்றும் பிரகிருதியின் கூறுகள் (த்வீபம், சமுத்திரம், பர்வதம், நதிகள், ఔஷதிகள்) ஆகியவற்றின் மூல காரணம் எனப் போற்றப்படுகிறார். பின்னர் ருத்ரரூபத்தின் உக்ர-சாந்த, விசேஷ-நிர்விசேஷ, ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்ம, த்ருஷ்ய-அத்ருஷ்ய, பல்வண்ண-ரூபங்கள் விவரிக்கப்படுகின்றன; ஆயுதங்கள், கணாதிபதித்துவம், பசுபதித்துவம், மகாகால-ச்மசான-லீலை ஆகியவற்றுக்கும் குறிப்பு உள்ளது. இறுதியில் சிவதத்துவத்தை அறிந்து தியானக்ஷயத்தால் ‘அம்ருத்யு’ நிலை அடைதல், தூய கர்மங்களால் திவ்யபோகம் பெறுதல்—இரு மார்க்கங்கள் காட்டப்படுகின்றன. பலஸ்ருதியில் ஸ்ரவணம்/கீர்த்தனம்/ஜபம் அஷ்வமேதத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம், பிரம்மலோகப் பிராப்திக்கான சாதனம் எனக் கூறி அடுத்த சைவ உபாசனைகளுக்குப் பீடம் அமைக்கிறது।
Adhyaya 22 — शिवानुग्रहः, ब्रह्मतपः, एकादशरुद्राः तथा प्राणतत्त्वम्
சூதர் கூறுகிறார்: அச்சமூட்டும் பிரளய வெள்ளத்தில், பத்மயோனி பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணுவை, உண்மைத் துதி மற்றும் தாழ்மையால் மகிழ்ந்த உமாபதி திரிலோசன சிவன் விளையாட்டாகக் கேள்வி கேட்கிறான். அவர்களின் உள்ளநிலையை அறிந்து சிவன் வரம் அளிக்க, விஷ்ணு சிவனில் அசையாத பக்தியையே வேண்டுகிறான்; சிவன் அதை அருளி, விஷ்ணுவின் நிலையை ஏற்றுக்கொண்டாலும், பரமாதிகாரம் சிவானுக்ரஹத்திலேயே நிலைபெறுகிறது என உறுதிப்படுத்துகிறான். பின்னர் சிவன் பிரம்மாவைத் தொட்ந்து ஆசீர்வதித்து மறைந்தான். பிரம்மா படைப்பிற்காக கடும் தவம் செய்தான்; பலன் தோன்றாததால் கோபம் எழ, கண்ணீர் விழ, அந்தக் கண்ணீரிலிருந்து பாம்புபோன்ற வலிமைமிக்க உயிர்கள் தோன்றின—க்ரோதத்தால் விகரித்த படைப்பின் குறியீடு. கோபத்தில் மயங்கி பிரம்மா மரித்ததுபோல் ஆனான்; அவன் உடலிலிருந்து அழுகையால் ‘ருத்ரர்’ எனப்படும் பதினொன்று ருத்ரர்கள் வெளிப்பட்டனர், மேலும் ருத்ரன் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள பிராணத் தத்துவம் என உரை கூறுகிறது. நீலலோஹித திரிசூலதாரி சிவன் பிரம்மாவின் பிராணங்களை மீட்டளித்தான்; அப்போது பிரம்மா அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனைத் தரிசித்து, சிவனின் ஆதித் தன்மையை வினவினான்—அடுத்த ஷைவ தத்துவ விரிவுக்கான தொடக்கம் இது.
Adhyaya 23: श्वेत-लोहित-पीत-कृष्ण-विश्व-कल्पेषु रुद्रस्वरूप-गायत्री-तत्त्ववर्णनम्
சூதர் கூறுகிறார்—சிவன் புன்னகையுடன் பிரம்மாவுக்கு உபதேசித்து, தொடர்ச்சியான கல்பங்களில் தாம் ச்வேத, லோஹித, பீத, கிருஷ்ண நிறவடிவங்களை ஏற்கிறேன் என்றும், அதற்கேற்ப காயத்ரியும் பிரம்ம-ஸஞ்ஞிதையாக வெளிப்படுகிறாள் என்றும் சொல்கிறார். பிரம்மாவின் தவமும் யோக-பிரத்யபிஞ்ஞானமும் மூலம் சிவன் முதலில் ஸத்யோஜாதன், பின்னர் ‘வாம’ தத்துவம் மற்றும் நிற-விபர்யயத்தால் வாமதேவன், அதன் பின் தத்புருஷன் என அறியப்படுகிறார். சிவன் தன் கோர ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி உண்மையறிவோர்க்கு அோர-சாந்தியை வாக்குறுதி செய்து, இறுதியில் விஸ்வரூபமாக நிறைவு பெறுகிறார்; அப்போது சாவித்ரி/காயத்ரி விஸ்வரூபா, ஸர்வரூபா ஆகிறாள். அத்தியாயம் சதுர்யுகம், தர்மத்தின் நான்கு பாதங்கள், நான்கு ஆசிரமங்கள், வேத-வேத்யத்தின் நான்கு பிரிவுகள் எனும் பிரபஞ்ச வடிவமைப்பையும், பூர் முதலான லோகங்களின் வரிசையையும் கூறுகிறது; விஷ்ணுலோகம், ருத்ரலோகம் அரிதும் மீள்பிறவி அற்றதும்; அகங்காரம்-காமம்-க்ரோதம் அற்ற ஒழுக்கமுடைய த்விஜர்கள் அதனை அடைவார்கள். பிரம்மா காயத்ரியின் மூலம் மகேஸ்வர ஞானிகளுக்குப் பரமபதம் வேண்ட, சிவன் ஒப்புக்கொள்கிறான்—இந்த ஞானம் பிரம்ம-ஸாயுஜ்யமும் மோக்ஷமும் தரும்.
ध्यानयोगेन रुद्रदर्शनम् — रुद्रावतार-परिवर्तक्रमः, लकुली (कायावतार), पाशुपतयोगः, लिङ्गार्चन-निष्ठा
சூதர் கூறுகிறார்: பிரமன் பக்தியுடன் ருத்ரனை வினவுகிறார்—த்விஜர்கள் எப்போது, எந்த சாதனையால் மகாதேவனின் பல புனிதத் தனுக்கள் (உருக்கள்) நேரடியாகத் தரிசிக்க முடியும்? சிவன் பதிலில்—தபஸ், விரதம், தானம், தீர்த்தப் பலன், தக்ஷிணையுடன் யாகம், செல்வம், வேதாத்யயனம் ஆகியவை மட்டும் போதாது; தீர்மானமான வழி தியானமே என்கிறார். பின்னர் யுகாந்த/பரிவர்த்தக் கிரமத்தில் தன் பல அவதாரங்களை முன்கூறி ‘நான் … ஆகப் பிறப்பேன்’ என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி, உடன் வரும் சீடர்களின் பெயர்களையும் குறிப்பிடுகிறார்; அவர்கள் மகேஸ்வர யோகம், தியானநிஷ்டையால் ருத்ரலோகம் அடைந்து, மீள்வது அரிதாகும். இறுதியில் புகழ்பெற்ற லகுலீ/காயாவதார நிகழ்வு—பிராமண நலனுக்காக யோகமாயையால் இறந்த உடலில் பிரவேசம்—மற்றும் பாசுபத சித்தர்களின் அடையாளங்கள் (பஸ்மம், லிங்கார்ச்சனை, ஜிதேந்திரியம், தியானநிஷ்டை) விளக்கப்படுகின்றன. சிவன் பாசுபத யோகத்தை சம்சார பந்தம் அறுக்கும் ஞானமார்க்கப் பிரகாசகமாகவும், பஞ்சாக்ஷரியின் அவசியமாகவும் கூறுகிறார். முடிவில் பிரமன் விஷ்ணுத் தத்துவம் கேட்க, தேவர்கள் முனிவர்கள் லிங்கபூஜையால் பதவிகள் பெறுவர்; லிங்கார்ச்சனை இன்றி நிஷ்டை இல்லை என்று சொல்லி சிவன் மறைந்து, பிரமன் படைப்பைத் தொடர்கிறார்.
लिङ्गार्चनपूर्वकं स्नानाचमनविधिः (Snana–Achamana as Preparation for Linga-Archana)
ரிஷிகள் சூத ரோமஹர்ஷணரை வினவுகின்றனர்—லிங்கமூர்த்தியாகிய மகாதேவரை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? சூதர், கைலாசத்தில் சிவன் தேவிக்கு உபதேசித்த முறைகள் நந்தி வழியாக சனத்குமாரருக்கும் அங்கிருந்து வியாசருக்கும் வந்த பரம்பரையைச் சொல்லி, விதியின் அதிகாரத்தை நிறுவுகிறார். பின்னர் சிவபூஜைக்கு முன் பாபநாசகமான ஸ்நானம் அவசியம் எனக் கூறி, வருண-ஸ்நானம், ஆக்நேய-ஸ்நானம், மந்திர-ஸ்நானம் என மூன்று வகைகளை விளக்குகிறார்; புனித நீரால் அபிஷேகம் செய்து, ருத்ர சம்பந்த மந்திரங்கள் மற்றும் பஞ்சப்ரஹ்ம/பவித்ரக முதலிய ஜபங்களை விதிக்கிறார். மையக் கோட்பாடு—உள்ளார்ந்த தூய்மை (பாவம்) தான் தீர்மானம்; அது இல்லையெனில் புனித ஸ்நானமும் பயனற்றது. இறுதியில் மந்திரயுக்த ஆச்சமனம், சுத்திகரிப்பு, ஹிம்சை–பாபம் தணிய பிரதட்சிணை கூறி, அடுத்த லிங்கார்ச்சனைக்குப் பக்தனைத் தயாராக்குகிறார்।
स्नानविधिः — गायत्र्यावाहन, सूर्यवन्दन, तर्पण, पञ्चमहायज्ञ, भस्मस्नान, मन्त्रस्नान
இந்த அதிகாரத்தில் நந்தி, சிவபூஜைக்கு முன் செய்ய வேண்டிய தினசரி சுத்திகரண முறையை முழுமையாக உபதேசிக்கிறார். முதலில் வேதமாதா காயத்ரியை ஆவாஹனம் செய்து பாத்யம், ஆசமனீயம், அர்க்யம் அர்ப்பணம்; பின்னர் பிரணவத்துடன் பிராணாயாமம் மற்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கையில் ஜபம் செய்து, மரியாதையுடன் விசர்ஜனம். அதன் பின் வேத ஸூக்தங்களால் சூர்யவந்தனம், பிரதட்சிணை, தொடர்ந்து தேவ-ரிஷி-பித்ரு தர்ப்பணம்—புஷ்போதகம்/நீர், குசோதகம், திலோதகம் கொண்டு—உபவீத நிலைமைகள் மற்றும் விரல் முத்திரைகள் முறையாக. பின்னர் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்கள் (பிரஹ்ம, தேவ, பூத, மானுஷ்ய, பித்ரு) விளக்கப்பட்டு, பிரஹ்மயஜ்ஞம் உயர்ந்தது என்றும் அலட்சியம் செய்தால் தோஷம் என்றும் கூறப்படுகிறது; வேத-புராண-இதிஹாச-கல்பங்களுக்கு மரியாதையாக பிரஹ்மயஜ்ஞ ஆசமனம் மற்றும் ஸ்பர்ஷ விதியும் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் வெளிப்புற ஸ்நானம், விதிப்பூர்வ ஹோமத்தில் உண்டான பஸ்மத்தால் பஸ்மஸ்நானம், பஞ்சபிரஹ்ம மந்திரங்களால் அங்கந்யாசம்/சுத்தி, ‘ஆபோ ஹிஷ்டா’ முதலிய ருக்-யஜுஸ்-சாம மந்திரங்களால் மந்திரஸ்நானம் விதிக்கப்படுகிறது; சுருக்கமாகவும் பக்தியுடன் செய்தால் பரம நிலைக்குச் செல்ல வழி திறக்கிறது।
लिङ्गार्चनविधिक्रमः—शुद्धि, न्यास, आसनकल्पना, अभिषेक, स्तोत्र-प्रदक्षिणा (Adhyaya 27)
இந்த அதிகாரத்தில் ஷைலாதி லிங்கார்ச்சனையின் சுருக்கமான விதிக்ரமத்தை உரைக்கிறார். ஸ்நானம் செய்து சாதகன் பூஜாஸ்தலத்தில் நுழைந்து மூன்று முறை பிராணாயாமம் செய்து பஞ்சவக்த்ர அலங்காரமுடைய த்ர்யம்பக சிவனை தியானிக்கிறான். பின்னர் ஷைவ தேஹ-பாவனையை ஏற்று தேஹ-சுத்தி மற்றும் மந்திர-ந்யாசம் செய்கிறான்; இதில் பிரணவமும் பஞ்சாக்ஷரியும் முதன்மை. அர்ச்சனா-ஸ்தலம் மற்றும் ப்ரோக்ஷணீ, அர்க்ய, பாத்ய, ஆச்சமனீயம் போன்ற பாத்திரங்களை ஸம்ஸ்காரம் செய்து குளிர்ந்த நீரில் சந்தனம், உசீரம், கற்பூரம், மலர்கள், தானியம், பஸ்மம் சேர்த்து தயாரிக்க விதி கூறப்படுகிறது. சித்திகள் மற்றும் கோஸ்மிக் இடவின்யாசத்துடன் பத்மாசனத்தை கற்பனை செய்து சிவபீடிகை வரை நிறுவி, பஞ்சப்ரஹ்மம், ருத்ரகாயத்ரீ முதலிய மந்திரங்களால் ஆவாஹனம்-ஸ்திரீகரணம் செய்யப்படுகிறது. சுகந்த நீர், பஞ்சகவ்யம், நெய், தேன், கரும்புசாறு ஆகியவற்றால் சுத்த பாத்திரங்களில் (தங்க/வெள்ளி/செம்பு, சங்கம், மண்) அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது; லிங்கஸ்நானத்திற்கு பயனளிக்கும் வைதிக-ஷைவ ஸூக்தங்களின் பட்டியலும் தரப்படுகிறது. இறுதியில் வஸ்திரம், உபவீதம், கந்தம், தூபம், தீபம், நைவேத்யம், பிரதக்ஷிணை, நமஸ்காரம் செய்து, அடுத்த உபதேசத்தில் பாஹ்ய லிங்கார்ச்சனையிலிருந்து ஆப்யந்தர அர்ச்சனைக்கு, நிஷ்கல சிவ அனுபவத்திற்கான முன்னேற்றம் அறிவிக்கப்படுகிறது।
आभ्यन्तरध्यान-तत्त्वगणना-चतुर्व्यूहयोगः (Adhyaya 28)
முன்னர் கூறிய லிங்கார்ச்சனை விதிகளுக்குப் பின், ஷைலாதி உரை உள்ளே திரும்புகிறது—பிம்பம், குணங்கள், ஆத்மாவின் அடுக்குகள் எனும் தியான வரிசையை விளக்கி, மகாதேவனை நிஷ்கலமும் சகலமும் ஆகிய இரு ரூபங்களிலும் வழிபடச் செய்கிறது. பின்னர் சாங்க்யம் போன்ற தத்துவக் கணக்கீடு: அவ்யக்தத்திலிருந்து மகத், அஹங்காரம், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், மனம், பூதங்கள்; சிவனே 26-ஆம் தத்துவம், உலக ஒழுங்கின் உண்மைக் கர்த்தா என அறிவிக்கப்படுகிறது. செயல் அற்ற தூய ஆண்டவன் எவ்வாறு ‘செய்கிறான்’ என சனத்குமாரர் கேட்க, காலமும் மனத்தின் மயக்கமும் மூலம் ஷைலாதி தீர்வு கூறி, உலகம் சிவனின் மூர்த்த்யஷ்டகமாக (பூதங்கள், ஜ்யோதிர்கள், யஜமானன்) இருப்பதை விளக்குகிறார். இறுதியில் சதுர்வ்யூஹ தியானம்—ருத்ர/இந்திர/சோம/நாராயண பார்வைகளின் ஒருமைப்பாடு—‘ஷைவோஹம்/ஸோஹம்’ என்ற அத்வைத பாவத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. உள்ளார்ந்த வழிபாட்டாளர்களின் (ஆப்யந்தரார்ச்சகர்) மதிப்பை உறுதிப்படுத்தி, நிந்தையைத் தவிர்க்க எச்சரித்து, தொடரும் ஷைவ சாதனை மற்றும் மோட்சோபதேசத்திற்கான நெறி நிலத்தை அமைத்து அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
दारुवनलीला—नीललोहितपरीक्षा, ब्रह्मोपदेशः, अतिथिधर्मः, संन्यासक्रमः
சனத்குமாரர் தாருவனத்தில் நடந்ததை கேட்க விரும்புகிறார். சூதர் உரையில் ஷைலாதி கூறுகிறார்—ருத்ரனை நோக்கி முனிவர்கள் கடுந்தவம் செய்தனர்; அவர்களின் பிரவிருத்தி‑நிவிருத்தி விவேகத்தைச் சோதிக்க சிவன் நீலலோஹிதனாக திகம்பரன், விக்ருத வேடத்தில் தெய்வ வனத்தில் நுழைந்தான். பெண்கள் மயங்கினர்; ஆனால் முனிவர்கள் கடுஞ்சொற்களால் மகாதேவனை அறியாமல் தவவலிமை தடைபட்டது—அகந்தை, தவறான தீர்ப்பு அபாயம் என வெளிப்பட்டது. அவர்கள் பிரம்மாவிடம் முறையிட்டபோது, பிரம்மா கண்டித்து, அவர்கள் நிந்தித்தவன் பரமேஸ்வரனே என்று அறிவித்து, அழகானவனாக இருந்தாலும் அழகில்லாதவனாக இருந்தாலும் அதிதியை இகழக்கூடாது என்று உபதேசித்தார். பின்னர் சுதர்சன உபகதையைச் சொல்லி, அதிதி‑பூஜையால் மரணத்தையும் வெல்லலாம்; அதிதி‑சத்காரம் சிவ‑பூஜையே என நிறுவினார். இறுதியில் சந்நியாச‑கிரமம்—வேதஅಧ್ಯயனம், கிருஹஸ்த தர்மம், யாகம், வானப்ரஸ்த நியமம், விதிப்படி த்யாகம், தபஸ்—மூலம் சிவ‑சாயுஜ்யம் கிடைக்கும்; உறுதியான பக்தியால் உடனடி மோக்ஷமும் பெறலாம் என உறுதிப்படுத்தினார்.
श्वेतमुनिना कालस्य निग्रहः (मृत्युञ्जय-भक्ति-प्रसादः)
சைலாதி முனிவர், பிரம்மா கூறிய ஸ்வேதமுனியின் புனித வரலாற்றை ரிஷிகளுக்கு உரைக்கிறார். லிங்கபூஜை, ருத்ரஜபத்தில் மூழ்கிய முதிய ஸ்வேதனை காலன் அணுகி ‘ரௌத்ர’ கிரியைகளின் பயனை கேள்விப்பட்டு, யமலோகத்துக்கு இழுத்துச் செல்லத் தன் அதிகாரத்தைச் சொல்கிறான். ஸ்வேதன் அசைக்க முடியாத சைவநம்பிக்கையுடன்—லிங்கத்தில் ருத்ரன் தாமே உறைகிறார்; தேவர்களின் மூலமும் அவரே; ஆகவே காலன் விலக வேண்டும் என்கிறான். கோபித்த காலன் பாசத்தால் கட்டி, லிங்கத்தில் உள்ள தெய்வம் செயலற்றது போல இகழ்கிறான். அப்பொழுது அம்பிகை, நந்தி, கணங்களுடன் சதாசிவன் திடீரென வெளிப்பட்டு, ஒரே பார்வையால் அந்தகனை அடக்கி வதைத்து பக்தனை காக்கிறார். பின்னர் உபதேசம்—போகமும் முக்தியும் பெற ம்ருத்யுஞ்ஜய சங்கரனை வழிபட வேண்டும்; வாதம் அல்ல, ஏகாந்த பக்தியால் பவனைச் சரணடைந்தால் துயரம் நீங்கும். தானம், தவம், யாகம், வேதம், யோகநியமங்கள் மட்டும் போதாது; முதன்மையாக சிவப்ரசாதத்தால் சிவபக்தி கிடைக்கும் என பிரம்மா போதிக்கிறார். பாசுபத பக்தி நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் மரணஜயத்தையும் தரும்—ததீசி, பிரம்மா, ஸ்வேதன் உதாரணங்கள்.
देवदारुवनौकसां प्रति ब्रह्मोपदेशः—लिङ्गलक्षण-प्रतिष्ठा-विधिः, शिवमायारूपदर्शनं, स्तुतिः
சனத்குமாரர் தேவதாருவன முனிவர்கள் சிவகிருபையால் எவ்வாறு சரணடைந்தனர் என்று கேட்கிறார். பதிலாக பிரம்மா உபதேசிக்கிறார்—மகாதேவரே பரமேஸ்வரன்; தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் அனைவருக்கும் அதிபதி. பிரளயத்தில் அவர் காலரூபமாக உயிர்களை ஒடுக்கி, தன் தேஜஸால் மீண்டும் படைப்பை உருவாக்குகிறார். பின்னர் சிவலிங்கத்தின் லக்ஷணமும் பிரதிஷ்டை விதியும் கூறப்படுகிறது—வட்டம், சதுரம், அஷ்டகோணம், ஷோடசகோணம் போன்ற வடிவங்களில் லிங்கம் அமைத்தல், அளவோடு வேதிகை, கோமுகி நீர்வெளியேற்றம், சுற்றுப் பட்டிகை, மங்களப் பொருட்கள் தேர்வு, நடுவில் கலச நிறுவல், தூய திரவியங்களால் அபிஷேகம்-ப்ரோக்ஷணம். முனிவர்கள் ஒரு வருடம் தவமும் பூஜையும் செய்கிறார்கள்; வசந்தத்தில் சிவன் சாம்பல் பூசப்பட்டு, திகம்பரனாய், அக்கினித் தண்டம் தாங்கி, முரணான நடத்தை உடைய உருவில் வந்து தன் யோகமாயையை வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்கள் குடும்பத்துடன் பூஜித்து உடல்-வாக்கு-மனம் குற்றங்களை ஒப்புக்கொண்டு ருத்ரனின் விஸ்வரூப ஆட்சி மகிமையை ஸ்துதிக்கிறார்கள். சிவன் பிரசன்னனாய் திவ்யதரிசனக் கண் அளித்து தன் திரிநேத்ர சத்தியஸ்வரூபத்தை காணச் செய்கிறான்—தாழ்மை மற்றும் சரியான உபாசனைக்குப் பின் தரிசனம் கிடைக்கும் ஒழுங்கு நிறுவப்படுகிறது.
ऋषिकृत-रुद्रस्तुतिः तथा संहाराग्नि-प्रश्नः (Kāma–Krodha–Lobha and the Fire of Dissolution)
முனிவர்கள் தீவிரமான ருத்ரஸ்துதியால் சிவனைத் திக்வாசன், திரிசூலன், பயங்கரமாயினும் மங்களகரமான ஆண்டவன் என வணங்குகின்றனர்—அவரே அரூபன், சுரூபன், விஸ்வரூபன். மலைகளில் மேரு, நட்சத்திரங்களில் சந்திரன், ரிஷிகளில் வசிஷ்டர், வேதங்களில் ஓங்காரம் போல அவர் பரமோன்னதன்; கடந்த-எதிர்கால எல்லா நிலைகளும் இறுதியில் அவரிலேயே காணப்படுகின்றன என்கிறார்கள். பின்னர் பந்தமிடும் உள்சக்திகள்—காமம், கோபம், லோபம், விஷாதம், மதம்—இவற்றின் தத்துவத்தை அறியக் கேட்கிறார்கள். மகாப்ரளயத்தில் சிவன் நெற்றியிலிருந்து ஸம்ஹாராக்னியை எழுப்ப, உலகங்கள் ஜ்வாலைகளால் சூழப்படுகின்றன; பல விகாரமான தீக்கள் எழ, அசைவும் அசையாதும் ஆகிய உயிர்கள் சிவஜ அக்கினியால் எரிகின்றன. அதனால் முனிவர்கள் பாதுகாப்பும் வழிகாட்டுதலும் வேண்டி சரணடைகின்றனர்; எண்ணற்ற உருவங்களின் முடிவை அடைய இயலாது எனச் சொல்லி, அடுத்த உரையில் இவ்வழிவுச் சக்திகளின் பொருள், கட்டுப்பாடு, அதீதம் சிவஆணை-அருளால் விளக்கப்படும் என முடிக்கின்றனர்.
Adhyaya 33: Pashupata Conduct, Bhasma-Vrata, and Shiva’s Boon to the Sages
நந்தி கூறுகிறார்—ரிஷிகளின் ஸ்தவத்தை கேட்ட மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்து, அந்த ஸ்தவத்தை ஓதுதல், கேட்குதல், போதித்தல் ஆகியவற்றின் புண்ணியத்தை அறிவித்து, தகுதியானோருக்கு கணபத்யம் போன்ற உயர்நிலையை அருள்கிறான். பின்னர் சிவன் தன்னிலிருந்தே தோன்றிய ஸ்த்ரீலிங்கம் (பிரகృతి) மற்றும் பும்லிங்கம் (புருஷன்) என்ற இரட்டைத் தத்துவங்களால் படைப்பின் அமைப்பை விளக்கி, பாலினச் சின்னங்களுக்குள் அத்துவைத சைவத் தத்துவத்தை நிறுவுகிறான். திக்வாச/தபஸ்வி குழந்தைபோல அல்லது பித்தன் போலத் தோன்றினாலும் சிவபக்தனாகவும் பிரம்மவாக்கியத்தைச் சொல்வனாகவும் இருந்தால் அவனை இகழவும் நிந்திக்கவும் கூடாது என நெறியுரைக்கிறான். பஸ்மம் தரித்து, வாக்கு-மனம்-உடலை அடக்கி, தியானநிஷ்டையுடன் மகாதேவனை வழிபடும் பிராமணர்கள் ருத்ரலோகத்தை அடைந்து மீளார் எனப் புகழ்கிறான். பஸ்மவிரதிகள், முண்டத் துறவிகள் ஆகியோரைக் கடக்கவும் அவமதிக்கவும் கூடாது; அவர்களை மதிப்பது சங்கரனை மதிப்பதாம், நிந்திப்பது மகாதேவனை நிந்திப்பதாம். பயமும் மயக்கமும் நீங்கிய ரிஷிகள் தூய நீர், குசா, மலர்களால் அபிஷேகம் செய்து, ரகசிய மந்திரங்களும் ஹுங்காரங்களும் கொண்டு அர்த்தநாரீஸ்வரர் உள்ளிட்ட ஸ்துதிகளைப் பாடுகின்றனர். சிவன் மகிழ்ந்து வரம் கேளுங்கள் எனச் சொல்ல, அவர்கள் பஸ்மஸ்நானம், திகம்பரத்துவம், வாமத்துவம், பிரதிலோமதா, மேலும் சேவிக்க வேண்டியது-விலக்க வேண்டியது ஆகியவற்றின் பொருளை வினவுகின்றனர்; அடுத்த போதனைக்கு இது முன்னுரை ஆகிறது।
Adhyaya 34: भस्ममहात्म्यं—अग्नीषोमात्मक-शिवतत्त्वं तथा पाशुपतव्रतप्रशंसा
இந்த அதிகாரத்தில் பகவான் சிவன் அக்னி–சோம ஸ்வரூபமாகத் தன் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தி, பஸ்மத்தின் தோற்றமும் அதன் பாவன சக்தியும் விளக்குகிறார். அக்னியால் உலகம் தகைந்து பஸ்மமாகி, அது மிகப் புனிதமானது; ‘பஸ்ம’ என்ற சுபபாவனையால் அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. பஸ்மம் ‘என் வீரியம்’ எனச் சொல்லி சிவசக்தியின் பிரதிநிதி என வர்ணிக்கப்படுகிறது; இல்லங்களிலும் சூதிகாகிரகங்களிலும் பாதுகாப்பிற்காக பஸ்மப் பயன்பாடு லோகாசாரமாகக் காட்டப்படுகிறது. பஸ்மஸ்நானத்தால் சுத்தமான ஆத்மா, கோப–இந்திரியங்களை வென்ற சாதகர் சிவசன்னிதிக்கு சென்று மறுபிறவி பெறமாட்டான்—மோட்ச நோக்கம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் பாசுபதவ்ரத–யோகம் பழமையானதும் உத்தமமானதும் எனக் கூறி, வெளிப்புற ஆடைகளைக் காட்டிலும் க்ஷமா, தைரியம், அஹிம்சை, வைராக்யம், மான–அபமான சமத்துவம் போன்ற உள்ளார்ந்த ஆவரணமே சிறந்தது எனப் போதிக்கிறது. திரிகால பஸ்மஸ்நானம் பாபதாஹகமாகவும், ஷைவகண தொடர்பையும், சித்தி/அமிர்தத்துவப் பாதையையும் சுட்டுவதாகவும் கூறி, இறுதியில் ஜடாதாரி, முண்டிதர், நிர்வஸ்திரர் அல்லது மலினர் ஆகிய சிவபக்த தபஸ்விகள் நிந்திக்கப்பட வேண்டியோர் அல்ல; சிவனைப் போலப் பூஜ்யர் என முடிவுறுகிறது.
Adhyaya 35 — दधीचि-क्षुप-युद्धम्, भार्गवोपदेशः, मृतसंजीवनी (त्र्यम्बक) मन्त्रः
சனத்குமாரரின் கேள்விக்கு விடையாக ஷைலாதி கூறுகிறார்—பிரம்மபுத்திர அரசன் ‘க்ஷுப்’ ததீசியின் நண்பனாக இருந்தும் ‘க்ஷத்திரிய-மேன்மை’ மற்றும் ‘விப்ர-மேன்மை’ விவாதத்தில் எதிரியாகிறான். தன்னை அஷ்ட-லோகபால-ஸ்வரூபம் என எண்ணி அவமதிப்பு தடை கோருகிறான்; ததீசி கோபத்தில் தாக்கினாலும், க்ஷுப் வஜ்ரத்தால் அவரை வீழ்த்துகிறான். துயருற்ற ததீசி பார்கவ (சுக்ர)ரை நினைக்க, சுக்ரர் யோகபலத்தால் வந்து உடல்-சந்தானம் செய்து, சிவன் த்ர்யம்பக/உமாபதி பூஜையால் பெற்ற ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ மந்திரத்தை உபதேசிக்கிறார்—‘த்ர்யம்பகம் யஜாமஹே… சுகந்திம் புஷ்டிவர்தனம்…’; சத்தியம், ஸ்வாத்யாயம், யோகம், தியானம் மூலம் மரணப் பாசம் அறுக்கும் வேண்டுதல். லிங்க சன்னிதியில் ஜப-ஹோம-அபிமந்திரித நீர்பான விதியால் மரணபயம் நீங்கி வஜ்ரம் போன்ற நிலை/அவध्यத்துவம் கிடைக்கும். மீண்டும் போரில் க்ஷுப்பின் வஜ்ரம் ததீசியை அழிக்க இயலாது; ததீசியின் பிரபாவத்தைப் பார்த்த க்ஷுப் ஹரி (முகுந்தன்) சரணத்தை நோக்கி மாறுகிறான்—இதனால் தேவர்களின் பரஸ்பர ஆதரவும் ஷைவ-வைஷ்ணவ உறவும் பற்றிய கதையோட்டம் விரிகிறது.
क्षुपस्य विष्णुदर्शनं, वैष्णवस्तोत्रं, दधीचविवादः, स्थानेश्वरतीर्थमाहात्म्यं
நந்தீஸ்வரர் கதையைத் தொடங்குகிறார்—க்ஷுப மன்னன் பூஜையால் மகிழ்ந்த கருடத்வஜ விஷ்ணு ஸ்ரீ-பூமியுடன் நேரில் தரிசனம் அளிக்கிறார். மன்னன் விஸ்வமூர்த்தி ரூபத்தில் ஸ்துதி செய்து, ஸ்ருஷ்டி தத்துவங்களின் ஆதாரம் (மஹான், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள்) மற்றும் பகவானின் விராட்-சரீரக் கருத்தை விளக்குகிறார்; பலश्रுதி உடன் இந்த வைஷ்ணவ ஸ்தோத்திரம் ‘சர்வபாபப்ரணாசனம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் க்ஷுப, ததீச பிரம்மரிஷியின் அவத்யத்துவத்தைச் சொல்லி போர்வெற்றி வேண்டுகிறார்; விஷ்ணு ருத்ரபக்தர்களுக்கு அபயம் உண்டு எனக் கூறி மன்னனைத் தளரச் செய்கிறார், ஆயினும் முயற்சி செய்யச் சொல்கிறார். விஷ்ணு பிராமண ரூபத்தில் ததீசாஸ்ரமம் சென்று வரம் கேட்கிறார்; ததீசர் அனைத்தறிவால் அவர் வருகையை அறிந்து நிர்பயத்தை நிலைநாட்டுகிறார். ததீசரின் பிரபாவத்தால் சுதர்சனச் சக்கரம் முதலிய ஆயுதங்கள் மந்தமாய் தோல்வியடைகின்றன; தேவர்களின் உதவியும் விஷ்ணுவின் பலரூபங்களும் பயனில்லை. ததீசர் விஸ்வரூப மாயையை விட்டு விடுமாறு உபதேசித்து, தன் உடலில் தேவ-ருத்ர-கோடிகளின் தரிசனத்தை அளிக்கிறார்; பிரம்மா விஷ்ணுவைத் தடுத்து, விஷ்ணு முனிவரை வணங்கி திரும்புகிறார். க்ஷுப மன்னன் மன்னிப்பு கேட்கிறான்; ததீசர் தக்ஷயஜ்ஞ நாசத்தைச் சுட்டி சாபம் அளித்து பிராமணபலத்தைப் புகழ்கிறார். இறுதியில் ஸ்தானேஸ்வர தீர்த்தத்தின் மகிமை—சிவசாயுஜ்யம், அபம்ருத்யுஜயம், பிரம்மலோகப் பிராப்தி—பலश्रுதி உடன் கூறப்படுகிறது.
क्षुपदधीचिसंवादः — शिलादतपः, वरसीमा, मेघवाहनकल्पे त्रिदेवसमागमः
சனத்குமாரர் ஷைலாதியிடம்—நீ மகாதேவ-உமாபதியின் கதையை கேட்கத் தகுதி எவ்வாறு பெற்றாய்? என்று கேட்கிறார். ஷைலாதி, தந்தை ஷிலாதன் மக்கள்-விருப்பத்தால் செய்த கடும் தவத்தைச் சொல்கிறான். இந்திரன் மகிழ்ந்து வரம் தர விரும்பினாலும், ஷிலாதன் ‘அயோனிஜன், மரணமற்ற மகன்’ வேண்டுகிறான். ஷக்ரன் விளக்குகிறான்—தேவர்களுக்கும் மரணமின்மை இல்லை; பிரம்மாவும் காலத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்ல, சிவனின் ஆயுளும் பரார்த்த-த்வயம் வரை நிர்ணயம்—இது காலநியதி. ஷிலாதன் அண்டயோனி/பத்மயோனி/மஹேஸ்வராங்கயோனி என்ற ஶ்ருதிகளை நினைவூட்டி காரணம் கேட்கிறான். அப்போது இந்திரன் மேகवाहன-கல்பக் கதையைச் சொல்கிறான்—நாராயணன் மேக ரூபத்தில் மகாதேவனை ஏந்துகிறான்; சிவன் மகிழ்ந்து படைப்பிற்காக பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து அனைத்தையும் அருள்கிறான். பிரம்மா க்ஷீரசாகரத்தில் யோகநித்திரையில் இருக்கும் விஷ்ணுவைக் கண்டு ‘நான் உன்னை விழுங்குவேன்’ என வேண்டி மீண்டும் படைக்கப்படுகிறார்; பின்னர் ருத்ரன் உக்ர ரூபத்தில் வந்து பிரம்மா-விஷ்ணுவின் ஸ்துதியால் அருள் செய்து மறைந்து விடுகிறார். இக்கதை ஷிலாதனின் புத்ரலாபமும் சிவப்ரசாதமயமான படைப்புத் தத்துவமும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
ब्रह्मणो वरप्रदानम् — शिवस्य परत्वप्रतिपादनम् तथा वराहेण भूमेः पुनःस्थापनम्
மகேஸ்வரன் மறைந்த பின் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) சிவனின் பரத்துவத்தைப் போற்றி—மகாதேவரே உலகமெங்கும் ஆண்டவன், பிரம்மா-விஷ்ணுவினும் அனைவருக்கும் சரணமென அறிவிக்கிறார். தாம் சிவனின் இடப்பக்க அம்சம், பிரம்மா வலப்பக்க அம்சம் என்றும்; முனிவர்கள் பிரகృతి/அவ்யக்தத்தை விஷ்ணுவுடன், புருஷனை பிரம்மாவுடன் தொடர்புபடுத்தினாலும், இரண்டிற்கும் பொதுக்காரணம் மகாதேவரே என்றும் விளக்குகிறார். தெய்வ ஆணையால் பிரம்மா ருத்ரனை வரதனென வணங்குகிறார். பின்னர் விஷ்ணு வராக ரூபம் கொண்டு நீரில் மூழ்கிய பூமியை உயர்த்தி நிலைநிறுத்தி, நதிகள்-கடல்கள்-நிலப்பரப்பை மறுசீரமைத்து உலகங்களை மீண்டும் அமைக்கிறார். பிரம்மா யோகபலத்தால் குமாரர்கள் (சனகாதிகள்), முதன்மை ரிஷிகள், மேலும் தர்ம-அதர்மத்தைப் படைத்து நெறி மற்றும் பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் அடித்தளத்தை நிறுவுகிறார்; இதுவே பின்வரும் ஷைவ வழிபாடு மற்றும் மோட்ச உபதேசங்களுக்கு ஆதாரமாகிறது।
युगधर्मवर्णनम् — चतुर्युग, गुण, धर्मपाद, तथा वार्तोत्पत्ति
சிலாதர், சக்கிரனிடமிருந்து முன் உபதேசம் கேட்டபின் மீண்டும் இந்திரனை வினவினார்—பிரம்மா யுகதர்மத்தை எவ்வாறு நிறுவினார்? சக்கிரன் க்ருத, த்ரேதா, த்வாபர, கலி எனும் நான்கு யுகங்களை குணங்களுடன் இணைத்து, ஒவ்வொரு யுகத்திற்கும் முதன்மை சாதனையைச் சொல்கிறான்: க்ருதயுகத்தில் தியானம், த்ரேதாவில் யாகம், த்வாபரத்தில் தூய பக்தியுடன் பஜனை/பூஜை, கலியில் தானம்। க்ருதயுகம் இயல்பான நிறைவு, குறைந்த மோதல், நிலையான வர்ணாஷ்ரமத்துடன் விளங்குகிறது। த்ரேதா தொடக்கத்தில் மழை, நதிகள், தாவரங்கள், பின்னர் வேளாண்மை மூலம் செழிப்பு வரும்; ஆனால் ஆசை, மமதை காரணமாக சண்டை, பசி, எல்லை நிர்ணயம் மற்றும் பாதுகாப்பு தேவை எழுகிறது; ஆகவே பிரம்மா க்ஷத்திரியரை நிறுவி வர்ணாஷ்ரமத்தை உறுதிப்படுத்தி யாக முறையை ஒழுங்குபடுத்துகிறார் (ஹிம்சா-அஹிம்சா விவாதங்களுடன்). த்வாபரத்தில் குழப்பம் அதிகரிக்கிறது—வேத சாகைகள் பெருகும், புராண மரபுகள் (லிங்கபுராணம் உட்பட) பலவகையாகும்; துயரம் வைராக்யம், விசாரணை, ஞான உதயத்தைத் தூண்டும்। இறுதியில் தர்மம் படிப்படியாகக் குறைந்து கலியில் பெரும்பாலும் மறைகிறது; எனவே சிவனை மையமாகக் கொண்ட எளிய பக்தி வழிகள் சிறப்பாக ஆதரிக்கப்படுகின்றன।
Adhyaya 40: Kali-yuga Lakshana, Yuga-sandhyamsha, and the Re-emergence of Dharma
இந்த அதிகாரத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) கலியுகத்தின் அறிகுறிகளைச் சொல்கிறான்—நோய், பஞ்சம், மழையின்மை, ஸ்ருதி மீது அவநம்பிக்கை, வேதஅధ్యயனமும் யாகங்களும் சிதைதல், வர்ணாஶ்ரம தர்மம் தலைகீழாகுதல், அரசர்களின் சுரண்டல், மேலும் தம்பம், திருட்டு, வன்முறை பெருகுதல். பின்னர் ஷைவ தீர்வு கூறப்படுகிறது—கலியில் மகாதேவன் சங்கரன் நீலலோஹிதராக தர்மத்தின் ‘பிரதிஷ்டை’க்காக வெளிப்படுகிறார்; அவரைச் சரணடைந்தோர் கலிதோஷத்தைத் தாண்டி பரமபதம் அடைகிறார்கள். யுகசந்தியில் இறுதிக்காலக் குழப்பம் சுத்திகரிப்பாக முடிகிறது; ‘ப்ரமிதி’ எனும் தண்ட சக்தி தோன்றி, சில ‘கலிசிஷ்ட’ சமூகங்கள் மட்டும் மீள்கின்றன. அவர்கள் காடுகளின் எல்லைகளில் தவவாழ்வு கொண்டு நிர்வேதம் பெற்று, புதிய க்ருதயுக வாழ்வின் விதையாகிறார்கள். சப்தரிஷிகள் ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த தர்மமும் வர்ணாஶ்ரம ஆச்சாரமும் மீண்டும் நிறுவி, சிவமைய தர்மம் யுகமாற்றங்களிலும் நிலைத்து மோக்ஷப் பாதைக்கு ஆதரவென உறுதிப்படுத்துகின்றனர்।
प्रलय-तत्त्वलयः, नीललोहित-रुद्रः, अष्टमूर्तिस्तवः, एवं ब्रह्मणो वैराग्यम्
இந்திரன் மகாப்ரளயச் சுழற்சியை உரைக்கிறான்—அளவிலா காலத்திற்குப் பின் பூமி நீரால் ஆட்கொள்ளப்படுகிறது; நீர் தீயிலும் வாயுவிலும் லயமாகிறது; இந்திரியங்களும் தன்மாத்திரைகளும் அகங்காரத்தில், பின்னர் மகத்தில், இறுதியில் அவ்யக்தத்தில் ஒடுங்குகின்றன. பின்னர் சிவ-புருஷனிடமிருந்து மீண்டும் படைப்பு தொடங்குகிறது; ஆனால் பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த பிரஜைகள் பெருகாததால் அவர் ஈசனை நோக்கி கடுந்தபம் செய்கிறார். சிவன் வெளிப்பாட்டு ரூபங்களால் பதிலளித்து அர்த்தநாரீஸ்வரத் தத்துவத்தைச் சுட்டி, பிரம்மா-ஹரியைத் தன் ஆதிபத்தியத்தில் நிலைநிறுத்துகிறார். பிரம்மா சமாதியில் இதயத் தாமரையில் சிவனை நிறுவி அக்ஷயனை வழிபடுகிறார்; அந்த உள்நோக்குப் பூஜையிலிருந்து நீலலோஹிதன் (காலரூபம்) தோன்ற, பிரம்மா அஷ்டமூர்த்தி ஸ்தவத்தால் ருத்ரனை உலகின் எட்டுரூபமாகப் போற்றுகிறார். அருளால் படைப்பு முன்னேறினாலும் பிரம்மா மீண்டும் ஏமாற்றம், கோபம் கொண்டு பூத-ப்ரேதப் பிறப்பை ஏற்படுத்துகிறார்; ருத்ரன் வெளிப்பட்டு பதினொன்று ரூபங்களாகப் பிரிந்து, சக்தியுடன் பல தேவிகளை உண்டாக்குகிறார். சிவன் பிரம்மாவின் பிராணங்களை மீட்டுத் தன்னை பரமாத்மா, மாயையின் அதிபதி என அறிவிக்கிறார்; பின்னர் அமர அயோனிஜனின் அரிதுத்தன்மை கூறப்பட்டு அருள்-மோட்சக் கதைகளுக்கான தொடர்ச்சி அமைக்கப்படுகிறது.
Indra’s Account: Shilada’s Tapas and Shiva’s Manifestation as Nandi
சூதர், மகாதேவருக்கு ஷிலாதன் கொண்ட அசைக்க முடியாத பக்தியை எடுத்துரைக்கிறார். நீண்ட காலம் கடும் தவம் செய்து உடல் மெலிந்து, பூச்சிகளால் மூடப்பட்டபோதும் சிவதியானத்தில் நிலைத்திருந்தான். மகிழ்ந்த சங்கரர் உமையுடனும் கணங்களுடனும் தோன்றி, தவத்தின் நோக்கத்தை கேட்டுத் ‘சர்வஞ்ஞன், சாஸ்திரார்த்த நிபுணன்’ என்ற மகனை வரமாக அளிக்க முன்வந்தார். ஷிலாதன் அயோனிஜனாகவும் அமரனாகவும் உள்ள மகனை வேண்டினான். முன் வழிபாட்டின் பலனாலும் தெய்வத் திட்டத்தாலும் தாமே ஷிலாதனின் மகனாக ‘நந்தி’ எனப் பிறப்பேன்; ஷிலாதன் உலகப் பிதாவிற்கும் பிதாவாகிறான் என்று சிவன் அருளினார். யாக மண்டபத்தில் நந்தி திரிநேத்திரன், சதுர்புஜன், ஆயுததாரி, ஒளிமிகு பயங்கர ரூபத்தில் வெளிப்பட்டார்; தேவர்கள், ரிஷிகள், தெய்வ சக்திகள் போற்றினர். ஷிலாதனின் ஸ்துதியில் நந்தி ரட்சகர், ஜகத்குரு; கூடிய முனிவர்களை தன் பாக்கியத்தை காண அழைத்து, ஒருமுக பக்தி மற்றும் யாக சுத்தியால் சிவகிருபை கிடைக்கும் என இணைக்கிறது.
नन्दिकेश्वरोत्पत्तिः — Nandikesvara’s Origin, Shiva’s Boons, and the Rise of Sacred Rivers
நந்திகேஸ்வரர் கூறுகிறார்—மகேஸ்வரனை வழிபட்டு தந்தை சிலாதருடன் ஆசிரமம் திரும்பியபோது, தன் தெய்வநிலை மனித உடலில் மறைந்து விண்ணுலக நினைவு குன்றியது. சிலாதர் அன்புடன் ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்து பல வேத சாகைகள், வேதாங்க அறிவுகள் ஆகியவற்றை கற்றுத்தந்தார். ஏழாம் வயதில் சிவ ஆணையால் மித்ர-வருண முனிவர்கள் வந்து, சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்திருந்தாலும் நந்தியின் ஆயுள் குறைவு என முன்னறிவித்தனர்; இதனால் சிலாதர் துயருற்றார். மரண நிழலைக் கண்டு நந்தி பிரதக்ஷிணை செய்து ருத்ரஜபம் செய்து, இதயத் தாமரையில் த்ரயம்பகனைத் தியானித்தான். சிவன் தோன்றி அச்சம் நீக்கி, முன்ஜன்ம வழிபாட்டை வெளிப்படுத்தி, ஸ்பரிசத்தால் ஜரா-சோகமற்றவனாக்கி, யோகசக்தியுடன் பிரிய கணநாயகனாக நியமித்தான். பின்னர் சிவன் ஜடாஜலத்திலிருந்து ஜடோதகா, திரிஸ்ரோதஸ், வ்ருஷத்வனி, ஸ்வர்ணோதகா/ஜம்பூநதி முதலிய தீர்த்தநதிகளை உருவாக்கி பெயரிட்டான்; ஜப்யேஸ்வரரருகே பஞ்சநதத்தில் ஸ்நான-பூஜையால் சிவசாயுஜ்யம் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது. இறுதியில் உமையின் பங்கு கொண்டு நந்தியின் அபிஷேகம் மற்றும் கணங்களில் உயர்த்தல் குறிக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 44: Nandikesvara’s Manifestation and Abhisheka; The Rule of Namaskara in Shiva-Nama
சைலாதி கூறுகிறார்—ருத்ரனை நினைத்த மாத்திரத்தில் எண்ணிலடங்கா கணங்கள் தோன்றுகின்றனர்; அவர்கள் ஒளிவீசும், மும்முகக் கண்கள் உடைய, ஆயுதம் தாங்கியவர்களாய், இசை‑நடனத்துடன் திவ்ய வாகனங்களில் வந்து, தெய்வ ஆணை நெருங்கியதைக் குறிக்கின்றனர். அவர்கள் சிவ‑தேவியை வணங்கி, எத்தகைய பணியைச் செய்ய வேண்டும் எனக் கேட்கின்றனர்; கடல்களை உலர்த்துதல், இந்திரனை கட்டுதல், யமனை எதிர்த்தல், தைத்யர்களை அடக்குதல் போன்ற பேர்செயல்களையும் முன்வைக்கின்றனர். சிவன்—உலக நலனுக்காகவே நீங்கள் அழைக்கப்பட்டீர்கள்; என் புதல்வனெனக் கருதப்படும் நந்தீஸ்வரனை கணங்களின் சேனாதிபதியாக நிறுவ வேண்டும் என்கிறான். பின்னர் ரத்தின மண்டபம், மேருவைப் போன்ற பொன் ஆசனம், பாதபீடம், இரட்டைக் கலசங்கள், எல்லா தீர்த்தங்களின் நீரால் நிரம்பிய ஆயிரக் கணக்கான பாத்திரங்கள், ஆடை‑நறுமணம்‑அலங்காரம், குடை‑சாமரம் முதலிய அரசச் சின்னங்கள்—தெய்வக் கலைஞர்களால் செய்யப்பட்டவை—அபிஷேகத்திற்காக அமைக்கப்படுகின்றன. பிரம்மா முதலில் அபிஷேகம் செய்கிறார்; பின்னர் விஷ்ணு, இந்திரன், லோகபாலர்கள் செய்கிறார்கள்; முனிவரும் தேவரும் புதிதாக அபிஷேகிக்கப்பட்ட கணேஸ்வரனைப் புகழ்கிறார்கள்; பிரம்மாவின் விதியின்படி திருமணச் சடங்கு குறித்த குறிப்பும் வருகிறது. இறுதியில் நெறியுரை—நமஸ்காரம் இன்றி சிவநாமம் உச்சரிக்கக் கூடாது; வணக்கத்தால் தொடங்கி பக்தியால் முடியும் நாமோச்சாரணமே பாதுகாப்பும் முக்தியும் தரும் விதி என அறிவுறுத்தப்படுகிறது।
Adhyaya 45: Rudra as Sarvatma—Seven Lokas, Seven Talas, and the Cosmic Body of Shiva
பூர்வபாக உரையாடல் தொடர, ரிஷிகள் சூதரிடம் சங்கரனின் சர்வாத்மபாவமும், சாதாரண பார்வைக்கு அப்பாற்பட்ட ருத்ரனின் உண்மை ஸ்வரூபமும் விளக்குமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் பூः, புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, தபः, ஸத்யம் ஆகிய ஏழு லோகங்களையும், பாதாளம்-நரகாதி நிலைகளையும் வரிசையாகச் சொல்லி, கிரகங்கள், துருவன், சப்தரிஷிகள், விமானிகர்கள் முதலிய அனைத்தும் சிவப்ரசாதத்தால் நிலைபெற்றவை என்கிறார். சிவன் சமஷ்டிரூப சர்வாத்மனாக நித்தியமாக இருப்பினும், மாயையில் மயங்கியோர் அவரை அறியார். திரிலோகம் ருத்ரனின் சரீரமே; ஆகவே உலக ‘நிர்ணயம்’க்கு முன் சிவபூஜை முதன்மை எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பின்னர் மகாதலம், ரசாதலம், தலாதலம், சுதலம், விதலம், அதலம் முதலிய சப்த தலங்களின் சிறப்பு, அங்குள்ள நாகர், தைத்ய-அசுரர், பழங்கால அரசர்கள் ஆகியோரின் வாசஸ்தலங்களை விவரித்து, இறுதியில் அம்பையுடன் பரமேஸ்வரன், ஸ்கந்தன், நந்தி, கணங்கள் அனைத்திடத்தும் வியாபித்திருப்பதை நிறுவி, சிவமையமான பிரபஞ்ச அமைப்பின் அடுத்த கட்டத்திற்கான முன்னுரையை அமைக்கிறார்।
सप्तद्वीप-सप्तसमुद्र-वर्णनम् तथा प्रियव्रतवंश-राज्यविभागः
இந்த अध्यாயத்தில் சூதர் ரோமஹர்ஷணர் பூமியின் சப்தத்வீபங்கள்—ஜம்பூ, ப்லக்ஷ, ஷால்மலி, குஷ, க்ரௌஞ்ச, ஷாக, புஷ்கர—மற்றும் அவற்றைச் சூழ்ந்த சப்தசமுத்திரங்கள்—க்ஷார, இக்ஷுரஸ, சுரா, க்ருத, ததி, க்ஷீர, ஸ்வாது—என வரிசையாக விளக்குகிறார். இப் புவியியல் வர்ணனையின் மையத்தில் சிவன் ‘ஜலரூபி பவ’ எனக் கணங்களுடன் சமுத்திரங்களில் விளையாடி உலகாதாரத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். க்ஷீரசாகரப் பிரசங்கத்தில் ஹரி சிவஞானத்துடன் யோகநித்ரையில் சயனிக்கிறார்; அவரது நித்திரை-விழிப்பு மூலம் உலகின் விழிப்பு-நித்திரை, மேலும் ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி-லயங்கள் தேவதேவனின் அருளினாலேயே நிகழும் என நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் பிரியவ்ரதனின் புதல்வர்கள் (ஆக்னீத்்ர முதலியோர்) த்வீபாதிபதிகளாக நியமிக்கப்பட்டு த்வீப-தேச-வர்ஷங்கள் பெயருடன் பகுக்கப்படுகின்றன; ஷாக, க்ரௌஞ்ச, குஷ, ஷால்மலி, ப்லக்ஷ முதலிய இடங்களில் புதல்வர்-பகிர்வால் ஜனபதங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பஞ்சத்வீபங்களில் வர்ணாஷ்ரம தர்மத்தின் பொதுத்தன்மை, ருத்ரார்ச்சனையின் முதன்மை, பிரஜாபதி-ருத்ர தொடர்பால் பிரஜாஸ்ருஷ்டி ஆகியவற்றைச் சுட்டி, அடுத்த अध्यாயங்களின் விரிவான புவிவர்ணனை/பாதாளலோகப் பிரசங்கத்திற்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது.
जम्बूद्वीपस्य नववर्षविभागः रुद्रस्य अष्टक्षेत्रसन्निधिः नाभि-ऋषभ-भरतकथा
சூதர் புவனகோச வர்ணனையைத் தொடர்ந்தபடி, பிரியவ்ரதன் அக்னீத்ரனை ஜம்பூத்வீபத்தின் அரசனாக அபிஷேகம் செய்ததையும், அக்னீத்ரனின் ஒன்பது புதல்வர்களையும் கூறுகிறார். ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி வர்ஷம் அளிக்கப்பட்டது—நாபிக்கு ஹேம, கிம்புருஷனுக்கு ஹேமகூட, ஹரிக்கு நைஷத, இலாவ்ருதம் மேரு-மையம், ரம்யகனுக்கு நீலாஶ்ரித, ஹிரண்மானுக்கு ஷ்வேத-வடக்கு, குருவுக்கு ஷ்ருங்கவான், பத்ராஶ்வனுக்கு மால்யவத், கேதுமாலனுக்கு கந்தமாதன. பின்னர் இலாவ்ருதத்தைத் தவிர்த்து எட்டு புனிதப் பகுதிகள் இயல்பாகவே சித்தமானவை எனச் சொல்லப்படுகின்றன—அங்கு யுகநியமங்கள், சமூகப் படிநிலைகள், முதுமை-மரணப் பயம் இல்லை; ஏனெனில் ருத்ரன் ‘அஷ்டக்ஷேத்ரம்’ நிறுவி பக்தர்களுக்கு நித்திய சன்னிதியாக இருப்பான். தொடர்ந்து வம்சகதையில் நாபியின் மகன் ரிஷபன், ரிஷபன் பரதனை அரசில் நிறுவியது, மேலும் ஞான-வைராக்யத்தின் பேரில் பரமாத்மாவில் உள்ளாழ்ந்து சந்நியாசம் செய்து ஷைவ பரமபதம் அடைந்தது கூறப்பட்டு, பரதன் மற்றும் மனித உலகமான பாரதவர்ஷம் மையமான தர்ம-வரலாற்றுக்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
मेरुवर्णनम्—प्रमाण, दिग्विभाग, देवपुरी-विमान-निवासाः
சூதர் ஜம்பூத்வீபத்தின் நடுவில் உள்ள மகாகிரி மேருவை அதன் உயரம், அகலம், சுற்றளவு முதலிய அளவுகளுடன் விவரித்து, அது சராவுபோல் அமைந்துள்ளது எனக் கூறுகிறார். மகேஸ்வரனின் திருவங்கத் தொடுதலால் மேரு பொன்னிறமாக ஆனது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. மேருவின் திசைப்பகுதிகளில் பலவகை ரத்தின ஒளிகள், அமராவதி முதலிய திவ்யபுரிகள் பிராசாதம், கோபுரம், தோரணம், நீர்த்தடங்கள், குளங்கள் ஆகியவற்றால் செழித்ததாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. சிகரத்தில் தூய ஸ்படிகம் போன்ற விமானங்கள்; அங்கே சர்வனின் சிங்காசனம், ஹரி-பத்மஜாதிகளின் வாசஸ்தலங்கள், மேலும் இந்திரன், யமன், வருணன், நிருதி, பாவகன், வாயு முதலியோரின் நகரங்களும் கூறப்படுகின்றன. ஈசான்ய திசையிலுள்ள ஈசுவரக்ஷேத்திரத்தில் நித்யார்ச்சனை ஒழுங்கு, சித்தேஸ்வரர்கள், சனத்குமாராதிகள், சைலாதி கணேஸ்வரர் மற்றும் ஷண்முக கணசமூகங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பின்னர் ஜம்பூநதி, ஜம்பூவிருட்சம், இலாவிருதவர்ஷம் மற்றும் ஜம்பூத்வீபத்தின் நவவர்ஷ அமைப்பு சுட்டிக்காட்டப்பட்டு, அடுத்த விரிவான வர்ணனைக்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 49: जम्बूद्वीप-मेर्वादि-वर्षपर्वत-वन-सरः-रुद्रक्षेत्र-वर्णनम्
சூதர் ஜம்பூத்வீபத்தின் அளவு, சப்தத்வீபத் தொடர்பு, லோகாலோக ஆவரணம் ஆகியவற்றை விளக்கி, மேருவை மத்தியதேசமாக நிறுவுகிறார். பின்னர் நீல, ஷ்வேத, ஷ்ருங்கீ, ஹிமவான், ஹேமகூட, நிஷத, மால்யவான், கந்தமாதன முதலிய வர்ஷப் பர்வதங்களின் திசைநிலை, விரிவு-நீள அளவுகள் மற்றும் பாரத, கிம்புருஷ, ஹரிவர்ஷ, இலாவ்ருத, ரம்யக, ஹிரண்மய, குரு வர்ஷங்களின் பெயர்களை வரிசையாகச் சொல்கிறார். மேருவின் அடிவாரத்தில் நான்கு திசைகளிலும் பர்வதஸ்தம்பங்கள், கடம்ப, ஜம்பூ, அஷ்வத்த, ந்யக்ரோத போன்ற மகாவிருட்சங்கள் கூறப்பட்டு ‘த்வீபகேது’ குறியீடு காட்டப்படுகிறது. திவ்ய வனங்கள், ஈஸ்வரக்ஷேத்ரச் சுட்டுக்கள், அருணோத, மானஸ, சிதோத, மகாபத்ர முதலிய சரஸ்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன; இடைமலைப் பகுதிகளில் தேவர்-ரிஷி-சித்தர்-நாகர்-வித்யாதரர் வாசமும், எங்கும் ருத்ரக்ஷேத்ரங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன என்பதாலும் ஷைவ தீர்த்தப் பாவனை உறுதியாகிறது; அடுத்தடுத்த தீர்த்ததர்ம-உபாசனைப் பிரசங்கத்திற்கும் அடித்தளம் அமைக்கிறது।
Adhyaya 50 — देवपुर्यः, पुराणि, आयतनानि च; श्रीकण्ठाधिपत्य-प्रतिपादनम्
சூதரின் அண்டவியல் உரை தொடர்ச்சியாக, இவ்வத்யாயம் தைத்யர், தானவர், ராக்ஷசர், யக்ஷர், கின்னரர், கந்தர்வர், வித்யாதரர், நாகர் முதலிய பல வகை உயிர்களின் புனித சிகரங்களையும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய புரிகள்/புராணிகளையும் பட்டியலிடுகிறது; கருடன், நீலலோஹிதன், குபேரன், குகன், சப்தரிஷிகள் போன்ற தெய்வ வாசிகளையும் குறிப்பிடுகிறது. பின்னர் மர்யாதா-பர்வதங்களில் உள்ள ஆயதனங்களும் இறுதியில் ஸ்ரீகண்டரின் ஆதிஷ்டானத்தில், அவரின் ஆட்சிக்குள் நிறுவப்பட்டவையே எனத் தெளிவுபடுத்துகிறது. அண்ட-பாலகர்களை சக்கரவர்த்தி போன்ற உலக நிர்வாகிகளாக ஒப்பிட்டு, வித்யேஸ்வரர்களை உயர்ந்த ஒழுங்கமைப்பு தத்துவமாகச் சுட்டுகிறது. முடிவில் அசைவும் அசையாததும் ஆகிய முழு பிரபஞ்சம் காலாக்னி-சிவன் வரை ஸ்ரீகண்டரின் ஆளுமையில் நிலைகொள்கிறது என உரைத்து, அடுத்த உரைக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறது.
Bhūtavana–Kailāsa–Mandākinī–Rudrapurī: Śiva’s Jeweled Abodes and Perpetual Worship
சூதர் மகாகூடத்தில் உள்ள தேவகூடத்தை வர்ணிக்கிறார்—தங்கமும் ரத்தினங்களும் ஒளிர, தெய்வீக மரங்கள், மலர்சுமந்த அருவிகள் நிறைந்தது. அதன் நடுவில் பூதவனம்; எண்ணற்ற பூதகணங்கள் வாழும் இடம். அங்கே மகாதேவரின் ஆயதனம் ஸ்படிக வாயில்கள், ரத்தின சிங்காசனங்கள், அலங்கரித்த மண்டபங்களால் பிரகாசிக்கிறது. பிரமதர்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், பிரம்மாவும் கூட வாத்திய ஒலி, முழக்க ஜயகோஷங்களுடன் சிவனை இடையறாது வழிபடுகின்றனர். பின்னர் கைலாசம் குபேரரின் உலகமாகவும், மந்தாகினி தங்கத் தாமரைகள், ரத்தினப் படிகள் கொண்டதாகவும், அப்சரஸ்கள் மற்றும் யக்ஷ-கந்தர்வ பெண்கள் சேவிப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. மந்தாகினி கரையில் ருத்ரபுரி முதலான சிவத் தலங்கள் உள்ளன; அங்கே சிவன் தன்னை பல வடிவங்களாகப் பெருக்கி அம்பையுடன் விளையாடுகிறார். இறுதியில், சிவாயதனங்கள் ஒவ்வொரு தீவு, மலை, காடு, நதிக்கரையிலும் எண்ணிலடங்காதவை என பொதுமைப்படுத்தி, அடுத்ததாக புனிதத் தலங்களின் விரிவான பட்டியலுக்கான முன்னுரையை அமைக்கிறது।
Adhyaya 52: सोमाधारः, पुण्योदानदी, मेरुप्रदक्षिणा, जम्बूद्वीपनववर्षवर्णनम्
பூர்வபாகத்தின் சிவமையமான பிரபஞ்சவிளக்கத்தைத் தொடர்ந்து சூதர் கூறுகிறார்: ஏரிகளிலிருந்து எண்ணற்ற புண்ய நதிகள் தோன்றி நியத திசைகளில் ஓடுகின்றன. பின்னர் ‘சோமம்’ வானில் உள்ள கடலாகவும் அமிர்தத்தின் மூலமாகவும், தேவர்கள் உயிர்கள் அனைத்தையும் தாங்கும் ஆதாரமாகவும் விளக்கப்படுகிறது. அதிலிருந்து திவ்ய புண்யோதா நதி பிறந்து நட்சத்திரக்கூட்டங்களுடன் ஆகாயத்தில் செல்கிறது; சோமம்போல் இடையறாது சுற்றிச் செல்கிறது. அது மேருவை பிரதட்சிணம் செய்து, அங்கே ஸ்ரீகண்ட/சர்வன் கணங்களுடன் விளையாடுவதைச் சொல்கிறது. சிவஆணையால் அதன் நீர் பிரிந்து மேருவின் உள்சிகரங்களிடையே இறங்கி மகாசமுத்திரத்தில் கலக்கிறது; இதனால் தீவுகள், மலைகள், வர்ஷங்களில் நூற்றுக் கணக்கிலும் ஆயிரக் கணக்கிலும் நதிகள் உருவாகின்றன. பின்னர் ஜம்பூத்வீபத்தின் ஒன்பது வர்ஷங்களின் மக்களின் நிறம், ஆயுள், உணவு, குணம் ஆகியவை கூறப்பட்டு, பாரதவர்ஷத்தில் கர்மவசமான மனித வாழ்வு, வர்ணாஶ்ரம தர்மம், மேலும் தர்ம-அர்த்த-காம சாதனை—இவை இறுதியில் ஸ்வர்க்கம் மற்றும் அபவர்க்கம் நோக்கிச் செல்கின்றன—என்று விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் முக்கிய மலைநாடுகளைப் பெயரிட்டு, எங்கும் சிவனின் பரவலான ஆட்சி நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.
भुवनकोशस्वभाववर्णनम् — सप्तद्वीप-पर्वत-लोकविन्यासः तथा यक्ष-उमा-प्रकाशः
சூதர் புவனகோச விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து ஏழு தீவுகளும் அவற்றின் குலமலைகளும் கூறுகிறார்—ப்லக்ஷ, ஷால்மலி, குஷ, க்ரௌஞ்ச, ஷாக, புஷ்கர; மந்தர மலையை சிவதாமமாகச் சிறப்பித்து வர்ணிக்கிறார்। புஷ்கரத் தீவில் மனஸோத்தர மலைவும், ஒளி முடிந்து இருள் தொடங்கும் லோகாலோக எல்லையும் விவரிக்கப்படுகின்றன। பின்னர் மேலுலக அடுக்குகளில் ஏழு வாயுக்கள், சூரியன்-சந்திரன், நட்சத்திரங்கள்-கிரகங்கள், சப்தரிஷிகள், துருவன்; மேலும் மகர்லோகம், ஜனலோகம், தபோலோகம், பிரம்மலோகம்; கீழே தலங்கள் மற்றும் நரகங்கள் கூறப்படுகின்றன। எண்ணற்ற அண்டங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் பதினான்கு உலகங்கள் உள்ளன; அனைத்திற்கும் காரணம் மகேஸ்வரன் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது। இறுதியில் யக்ஷ நிகழ்வு தேவர்களின் அகந்தையைத் தாழ்த்துகிறது; உமா ஹைமவதி தோன்றி, சக்தியின் பின்னால் மறைந்த ஆண்டவரை அவர்கள் அறியச் செய்கிறாள்। இவ்வத்யாயம் உலகவியல் கணக்கிலிருந்து சிவத்தத்துவத்துக்கு பாலமாகி, சிவபக்தி-சிவஞானமே உண்மையான ஆட்சி மற்றும் முக்திக்கான விசை எனக் காட்டுகிறது।
भुवनकोशविन्यासनिर्णयः (ज्योतिर्गति-वृष्टिचक्र-वर्णनम्)
சூதர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்களிடம் அண்டத்திலுள்ள ஜ்யோதிர்கணங்களின் இயக்கத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறுகிறார். திசைகளில் உள்ள தேவக்ஷேத்திரங்கள்/புரிகள் குறிப்பிடப்பட்டு, சூரியனின் தக்ஷிணாயன இயக்கம் அம்புவேகம்போல் தீவிரம், உத்தராயன இயக்கம் குயவன் சக்கர நாபி உவமையால் மந்தம் என விளக்கப்படுகிறது. பகல்-இரவு முஹூர்த்த அளவு, நக்ஷத்திரப் பரிவ்ரமணம், மேலும் துருவன் (ஔத்தானபாத) துருவத்துவப் பிரசாதத்தால் கிரகச் சக்கரத்தின் நிலைத்தன்மை நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் சூரியன் நீரை எடுத்தல், சந்திரக்ரமத்தால் நீர்மாற்றம், புகை-அக்னி-வாயு சேர்க்கையால் மேக உருவாக்கம், மழை வகைகள்—நன்மை தரும் மழை மற்றும் அபிசாரப் புகையால் உண்டாகும் அசுப விளைவுகளைக் கொடுக்கும் மழை—ஆகியவை விவரிக்கப்படுகின்றன. இவ்வத்யாயம் சிவனை ‘அபாம் அதிபதி’ என்றும் உலகநலத்திற்காக இயக்கவிதானம் செய்பவர் என்றும் அறிவித்து, இயற்கைச் செயல்முறைகளை ஷைவத் தத்துவத்தில் நிறுவுகிறது; அடுத்த பகுதிகளில் சிவாதிபத்தியின் கீழ் சிருஷ்டி-பாலன விதிகளும் உபாசனை/தர்மப் பலன்களும் மேலும் தெளிவாகும் என அடித்தளம் அமைக்கிறது.
सूर्यरथ-रचना, ध्रुव-प्रेरणा, मास-गणाः च (Jyotish-chakra: Surya’s Motion and Monthly Retinues)
சூதர் சுருக்கமான கோஸ்மிக் மொழியில் சூரியன் ஒருசக்கரத் தேரில் விண்ணில் செல்கின்ற முறையை விளக்குகிறார்—சக்கர அமைப்பு, தேரின் அளவுகள், வேதச் சந்தஸ்களால் உருவான ஏழு குதிரைகள். துருவம் உலக அச்சாக இருந்து அதன்மூலம் இயக்கம் ஒழுங்குபடுகிறது; கதிர்கள் மற்றும் கட்டுப்பாட்டு கயிறுகள் நுகத்தைப் பிணைத்து தேரைச் சுற்றச் செய்கின்றன; உள்ள/வெளிப் பாதை மாற்றம் பருவமாற்றம் (உத்தராயணம்/தக்ஷிணாயணம்) எனத் தெரிவிக்கிறது. பின்னர் பன்னிரண்டு மாதச் சுழற்சியின் புனித நிர்வாகம் கூறப்படுகிறது—ஆதித்யர்/தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள், நாகர்கள், கிராமணிகள்/யக்ஷர்கள், யாதுதானர்கள் மாதந்தோறும் மாறி சூரியத் தத்துவத்தைப் பூஜித்து, பாடி, நடனமாடி, கதிர்களைச் சேகரித்து, ஏந்தி, காத்து, பாஸ்கரனின் தேஜஸை வளர்க்கின்றனர். முடிவில் இந்நிலையத் தெய்வங்கள் மன்வந்தரங்களிலும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன என்றும், பச்சைநிறக் குதிரைகளும் ஒருசக்கரமும் உடைய சூரியன் ஏழு தீவுகள்-ஏழு சமுத்திரங்களின் மேல் விண்ணில் பயணிப்பது காலச்சுழற்சி, உலகாட்சி, ஈசுவராதீன சைவத் தேஜஸ் விவாதங்களுக்கு பாலமாகிறது என்றும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
सूर्यरथनिर्णयः (चन्द्रस्य पक्षवृद्धिक्षयविधानम्)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் சந்திரனின் ரதத்தின் வடிவம், அசுவ‑சக்கராதி இலக்கணங்கள், மேலும் சூரியத் தேஜஸால் சோமனின் வளர்ச்சி‑குறைவு ஒழுங்கை விளக்குகிறார். சுக்லபக்ஷத்தில் சூரியக் கதிர்களால், குறிப்பாக சுஷும்னா நாடி ரூபமாக, சந்திரக் கலைகள் படிப்படியாக நிரம்பி பௌர்ணமியில் முழு மண்டல தரிசனம் நிகழ்கிறது. பின்னர் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள் அம்புமய சோமனை மது‑சுதா‑அமிர்த ரூபமாகப் பருகுகின்றனர்; தினந்தோறும் கலைகள் குறைந்து அமாவாசையில் மீதமுள்ள கலைகளால் பித்ருகணம் திருப்தியடைகிறது. ‘பக்ஷவృద్ధி‑க்ஷயம் ஷோடசியில் ஸ்ம்ருதம்’ எனத் திதி‑தர்மத்தின் அடித்தளத்தை நிறுவி, வருங்காலப் பர்வ‑ஸ்ராத்த‑வ்ரதாதிகள் சிவதர்மத்துடன் இசைவதைச் சுட்டுகிறது.
सोमवर्णनम् (Graha–Ratha–Aśva Varṇana, Dhruva-Nibaddha Gati, Maṇḍala-Pramāṇa, Graha-Arcana)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் சோமன், சுக்கிரன், செவ்வாய், குரு, சனி, ஸ்வர்பானு (ராகு) முதலிய கிரகங்களின் ரத அமைப்பு, குதிரைகளின் எண்ணிக்கை, வாகனச் சிறப்புகள் ஆகியவற்றை விளக்குகிறார். பின்னர் எல்லா கிரக-நட்சத்திரங்களும் துருவத்துடன் பிணைக்கப்பட்டு, வாயுரச்மிகளால் அலாதசக்கரம் போலச் சுழலுகின்றன எனப் பிரபஞ்ச இயக்க ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது. சூரிய-சந்திர மண்டலங்களின் அளவு, ராகுவின் தமோமய இடம், கிரகங்களின் பரஸ்பர அளவுப் பேதங்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன; உத்தராயணம்-தக்ஷிணாயணம், பௌர்ணமி-அமாவாசை, விஷுவ காலங்களில் சூரிய-சந்திரத் தோற்றம்/இருள் வட்டம் பற்றியும் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் உலக வரிசை (சூரியன் முதல் துருவோர்த்வம் வரை), பிரம்மனால் கிரகாதிபத்திய தீட்சை, கிரகபீடா-சமனத்திற்காக அக்னியில் கிரகார்ச்சனை செய்ய வேண்டுமென உபசம்ஹாரம் செய்து, காலகதியை உணர்த்தி சைவ கர்மங்களில் (லிங்கபூஜை/சாந்தி) நியமத் தத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது।
ग्रहाद्यधिपत्याभिषेकः (Cosmic Consecrations of Lords of Planets and Domains)
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—படைப்பின் தொடக்கத்தில் பிரம்மா பிரஜாபதி தேவர்-தைத்தியர் முதலியவர்களை அவரவர் அதிகாரப் பதவிகளில் எவ்வாறு அபிஷேகம் செய்தார்? சூதர் கூறுகிறார்—சூரியன் கிரகாதிபதி; சந்திரன் நக்ஷத்திரங்களும் மூலிகைகளும்; வருணன் நீரின்; யக்ஷச்ரேஷ்டன் செல்வத்தின்; விஷ்ணு ஆதித்யர்களின்; பாவகன் (அக்னி) வசுக்களின்; தக்ஷன் பிரஜாபதிகளின்; இந்திரன் மருத்களின்; பிரஹ்லாதன் தைத்ய-தானவர்களின்; தர்மன் பித்ருக்களின்; நிருதி பிசிதாசிகளின்; ருத்ரன் பசுக்கள் மற்றும் பூதங்களின் அதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். நந்தி கணநாயகன்; வீரபத்ரன் வீரர்களின்; சாமுண்டா மாத்ருக்களின்; நீலலோஹிதன் ருத்ரர்களின்; விநாயகன் விக்னங்களின்; உமா பெண்களின்; சரஸ்வதி வாக்கின்; ஹிமவான் மலைகளின்; ஜாஹ்னவி நதிகளின்; சமுத்திரம் நீர்நிதி; அச்வத்த-ப்லக்ஷம் மரங்களில்; சித்ரரதன் கந்தர்வாதிகளின்; வாசுகி-தக்ஷகன் நாக-சர்ப்பங்களின்; ஐராவதம் திக்கான யானைகளின்; கருடன் பறவைகளின்; உச்சைஷ்ரவா குதிரை அரசன்; சிங்கம் மிருகங்களின்; வृषபம் பசுக்களின்; சரபம் மிருகாதிபர்களின்; குஹன் சேனாதிபதி; லகுலீசன் ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி அதிபதி. இறுதியில் ப்ருது பூமியில் நிறுவப்பட்டு, மகேஸ்வரன் சங்கரன் வृषபத்வஜன் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதார அதிபதி, சதுர்மூர்த்திகளில் சர்வஜ்ஞன் என வலியுறுத்தி, சிவப்ரசாதத்தால் நடைபெறும் அபிஷேகக் கிரமத்தின் சாரம் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 59 — सूर्याद्यभिषेककथनम् (Surya and Related Abhisheka/ Cosmological Determinations)
முன்னைய உரையை கேட்ட பின் முனிவர்கள் சூத ரோமஹர்ஷணரை மீண்டும் அணுகி, ஜ்யோதிர்களின்—குறிப்பாக சூரியன், சந்திரன்—இயக்கம் மற்றும் செயல்களைத் துல்லியமாக விரிவாக நிர்ணயித்து சொல்லுமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் சடங்கு-தலைப்பைத் தாண்டி காரணவியலை விளக்கி, அக்னியின் மூவகைப் பிரிவை கூறுகிறார்—சௌர, பார்திவ, வாரிகர்ப/வைத்யுத—இவை ஒன்றுக்கொன்று புகுந்து பரஸ்பரம் போஷிக்கின்றன. சூரியன் கதிர்களால் நீரை ‘பருகி’ பகல்-இரவு மாற்றத்தையும், பருவ விளைவுகளான வெப்பம், மழை, குளிர் ஆகியவற்றையும் ஏற்படுத்துகிறான். நாடி வழிகள், கதிர்களின் வகைகள், அவற்றின் விளைவுகள் (மழை, பனி/தூசாரம், வெப்பம்) கூறப்பட்டு, மாதந்தோறும் சூரியனின் பெயர்கள்/அதிகாரிகள் மற்றும் கதிர் எண்ணிக்கைகள் தொகுக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் சந்திரன், கிரகங்கள், நக்ஷத்திரங்கள் சூரியத்திலிருந்து தோன்றியவை என நிறுவி, சூரிய-சந்திரரை இறைவனின் இரு கண்கள் எனக் கூறி, சைவ புனித ஒழுங்கும் அபிஷேகத் தத்துவமும் இணையும் பாதையை அமைக்கிறது.
सूर्यरश्मिस्वरूपकथनम् (Surya-Rashmi Svarupa Kathana)
சூதர் ஐந்து கிரகங்களின் தேவதாச்வரூபத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறி, கிரக-நட்சத்திர அமைப்பின் ஆதிதெய்வ அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆதித்யனே காலக் கணக்கீட்டின் மூலமென, க்ஷணம் முதல் யுகம் வரை அனைத்தும் சூரியாதீனமென நிறுவுகிறார்; சூரியன் இல்லையெனில் நியமம், தீக்ஷை, அஹ்நிகக் கர்மங்கள், ऋது பிரிவு, மலர்-கனி-தானிய உற்பத்தி, உலக நடத்தை ஆகியவை நிகழாது என தத்துவ-நடைமுறை காரணங்களால் உறுதிப்படுத்துகிறார். சூரியன் ‘ருத்ரரூபி’ என்றும் ‘த்வாதசாத்மா பிரஜாபதி’ என்றும் கூறப்படுவதால், சிவனின் நியந்த்ருத்துவம் ஜ்யோதி-தத்துவத்தில் நிறுவப்படுகிறது. பின்னர் ஸஹஸ்ரரஷ்மி சூரியனின் ஏழு சிறந்த ரஷ்மிகள்—சுஷும்னா, ஹரிகேஷ, விஷ்வகர்மா, விஷ்வவ்யசா, ஸன்னத்த, ஸர்வாவஸு, ஸ்வராட்—கிரஹயோனிகளாகக் குறிப்பிடப்பட்டு, அவைகளால் புதன், சுக்கிரன், செவ்வாய், குரு, சனி முதலிய கிரகங்கள் போஷணமும் வளர்ச்சியும் பெறுகின்றன என உரைக்கப்படுகிறது. இவ்வத்யாயம் சூரிய-சிவ-பிரகாசத் தத்துவத்தால் உலக ஒழுங்கை உறுதிப்படுத்தி, அடுத்த விரிவான ஜ்யோதிட/ஆதிதெய்வ விளக்கத்திற்கான நிலத்தை அமைக்கிறது.
Adhyaya 61 — ग्रह-नक्षत्र-स्थाननिर्णयः (Cosmic Abodes of Luminaries and the Shaiva Order of Time)
சூதர் கூறுகிறார்: கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் ஸ்வயம்பூ சூரியன், சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்களைப் படைத்து, அவை மன்வந்தரங்கள் முழுவதும் தெய்வசன்னிதிகளின் ‘கிருஹ/ஸ்தானம்’ ஆக இருந்து பிரளயம் வரை நிலைத்திருக்கும். ‘ஸவித்ரு’ முதலிய பெயர்களின் நிருக்தி, சூரியமண்டலத்தின் தேஜோமய இயல்பு, சந்திரமண்டலத்தின் ஜ்யோதி-நீர்மய அமைப்பு விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் கிரகநிலைகளின் வரிசை—சௌரம், சௌம்யம், ஷௌக்ரம், ப்ருஹஸ்பதி, லோஹித (செவ்வாய்), ஷனைஶ்சர, பௌத (புதன்), ஸ்வர்பானு/ராகு—அவற்றின் நிறம், கதிர்-லட்சணம், யோஜன அளவுகளுடன் கூறப்படுகிறது. சில கிரகங்களின் நக்ஷத்திரத் தோற்றம், ராகுவின் இருண்ட நிலையம் மற்றும் சூரிய-சந்திரருடன் ஒப்பிட்ட இயக்கம் மூலம் கிரகணமெனத் தோன்றும் விதி புராண-தாந்திரிக மொழியில் விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் ஷைவக் கருத்து நிறுவப்படுகிறது: உலக ஒழுங்குக்கும் அறிவோரின் விவேகத்திற்கும் இந்த ஜ்யோதிஷ அமைப்பை மகாதேவன் அமைத்தான்; சாஸ்திரம், பிரத்யக்ஷம், அனுமானம், ஒழுங்கான பரிசோதனை ஆகியவற்றால் அது உறுதிப்படுத்தப்பட்டு, தர்ம ஆதரவும் சிவமுக்தி போதனையும் வரவிருக்கும் பகுதிகளுக்கான முன்னுரையாகிறது।
ग्रहसंख्यावर्णनम् — ध्रुवस्य तपोबलात् ध्रुवस्थानप्राप्तिः
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—விஷ்ணுவின் அருளால் துருவன் எவ்வாறு ‘கிரஹங்களின் மேதி’ எனப்படும் துருவ-மையமாக ஆனான்? சூதர் மார்க்கண்டேயக் கதையை உரைக்கிறார்: உத்தானபாத அரசனின் மகன் துருவன்; சுருசியின் அவமதிப்பால் துயருற்று, தாய் சுநீதியின் அறிவுரையால் வனத்திற்குச் செல்கிறான். விஸ்வாமித்ரர் உபதேசித்த பிரணவம் சேர்ந்த ‘நமோऽஸ்து வாசுதேவாய’ மந்திரத்தை ஜபித்து, சாக-மூலம்-பழம் மட்டும் உண்டு ஒரு ஆண்டு தவம் செய்கிறான்; ராட்சச-வேதாள முதலிய தடைகளும் அவனை அசைக்க முடியாது. பின்னர் கருடாரூட விஷ்ணு வந்து சங்கஸ்பரிசத்தால் ஞானம் அளிக்கிறார்; துருவன் ஸ்துதி செய்து வரம் வேண்ட, விஷ்ணு துருவஸ்தானத்தை அருள்கிறார். தேவர்-கந்தர்வர்-சித்தர்களுடன் தாயோடு துருவன் அங்கே நிறுவப்படுகிறான்; பலன்—வாசுதேவ நமஸ்காரத்தால் துருவத்துவம்/துருவசாலோக்கியம் பெறுதல்।
Adhyaya 63: Daksha’s Progeny, Kashyapa’s Offspring, and the Rishi-Vamshas that Sustain the Worlds
முனிவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க சூதர் படைப்பின் தொடர்ச்சியான முறைகளை விளக்குகிறார்; தக்ஷனுக்குப் பின் உயிர்விரிவு பெரும்பாலும் மைதுனீ (ஆண்-பெண் சேர்க்கை) வழியாக நடைபெறுகிறது என வலியுறுத்துகிறார். நாரதரின் அறிவுரையால் தக்ஷனின் முதல் இரண்டு புதல்வக் குழுக்கள்—ஹர்யஷ்வர், ஷபலர்—திசைகளில் பரவி மீளாது; ஆகவே தக்ஷன் அறுபது மகள்களைப் படைத்து அவர்களை தர்மன், கஷ்யபன், சோமன், அரிஷ்டநேமி, ப்ருகுபுத்ரன், க்ருஷாஷ்வன், அங்கிரஸ் ஆகியோருக்கு அளிக்கிறார். இவ்விணைப்புகளால் விஶ்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள், மருத்கள், எட்டு வசுக்கள் (பெயர்களுடன்) மற்றும் பதினொன்று ருத்ரர்கள் (பெயர்களுடன்) தோன்றுகின்றனர். பின்னர் கஷ்யபனின் மனைவிகளின் வழியாக ஆதித்யர்கள், தைத்யர்கள் (ஹிரண்யகசிபு/ஹிரண்யாக்ஷ), தானவர்கள், பறவைகள், விலங்குகள், கருடன்-அருணன், முக்கிய நாகாதிபதிகள், ராட்சசர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்ஸரஸ்கள், தாவர உலகம் ஆகியவை பிறக்கின்றன. தொடர்ந்து ரிஷி வம்சங்கள்—புலஸ்த்யரிலிருந்து விஷ்ரவஸ் மற்றும் ராட்சச வம்சங்கள்; அத்ரி வம்சத்தில் சோமன், தத்தாத்ரேயர், துர்வாசர்; வசிஷ்டர் வழியில் பராசரர், வ்யாசர், ஷுகர்—என்று கூறப்படுகிறது. இவ்வம்சங்கள் சூரியக் கதிர்களைப் போல மூவுலகிலும் பரவி, பின்வரும் தர்மபோதனைகளுக்கும் சிவமுக்தி வழிக்கும் அடித்தளமாகின்றன।
देवादिसृष्टिकथनम् (वसिष्ठशोकः, पराशरजन्म, एकलिङ्गपूजा, रुद्रदर्शनम्)
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—வசிஷ்டரின் புதல்வன் சக்தி எவ்வாறு ராட்சசனால் உண்டுபோகப்பட்டது? சூதர் கூறுகிறார்—விசுவாமித்திரன் தூண்டுதலால் ருதிர-ராட்சசன் கல்மாஷபாத ரூபம் கொண்டு வசிஷ்ட குலத்தைத் துன்புறுத்தினான்; சக்தி சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து பசிக்கப்பட்டான். இதைக் கேட்ட வசிஷ்டர் அருந்ததியுடன் துயரத்தில் உயிர்துறக்க முடிவு செய்கிறார்; ஆனால் மருமகள் அத்ருஷ்யந்தி கருவிலுள்ள குழந்தைக்காக உடலைத் தாங்குமாறு வேண்டுகிறாள். கருவிலேயே பராசரன் ரிக் வாணியை வெளிப்படுத்துகிறான்; விஷ்ணு தோன்றி வசிஷ்டருக்கு சோகத்தை விடுமாறு உபதேசிக்கிறார்—இந்த ருத்ரபக்தன் குலத்தைத் தார்ப்பான். பத்தாம் மாதத்தில் பராசரன் பிறக்கிறான்; அத்ருஷ்யந்தி சக்தியை நினைத்து அழுகிறாள். பராசரன் மண்ணால் ‘ஏகலிங்கம்’ செய்து ருத்ரசூக்தம், த்வரிதருத்ரம், நீலருத்ரம், பஞ்சப்ரஹ்மம், லிங்கசூக்தம், அதர்வசிரம் முதலியவற்றால் சிவபூஜை செய்கிறான்; சிவன் உமா கணங்களுடன் தரிசனம் தந்து தந்தை தரிசனமும் அருள்கிறான். பின்னர் பராசரன் ராட்சசகுலத்தை எரிக்க முனைந்தபோது, வசிஷ்டர் க்ஷமாதர்மத்தை போதித்து அவனைத் தடுத்து நிறுத்துகிறார். புலஸ்த்யர் வருகையால் பராசரனுக்கு புராணகர்த்தൃത്വ வரம் கிடைத்து, அடுத்த अध्यாயங்களில் தர்ம-புராண பரம்பரையின் ஓட்டம் நிறுவப்படுகிறது।
वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
நைமிஷாரண்யத்தில் ரிஷிகள் சூதர் ரோமஹர்ஷணரை—ஆதித்யவம்சமும் சோமவம்சமும் சுருக்கமாகச் சொல்லுமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் கஷ்யப–அதிதியிலிருந்து சூரியவம்சப் பிரசங்கத்தைத் தொடங்கி, ஸஞ்ஞா, சாயா, பிரபா எனும் மூன்று மனைவிகளின் கதையை உரைக்கிறார். சாயாபுத்திரர்களிடம் பாகுபாடு காரணமாக யமன் கோபித்து சாயாவை அடிக்க, சாயாவின் சாபத்தால் யமனின் பாதத்தில் குறை உண்டாகிறது; பின்னர் கோகர்ணத்தில் மகாதேவனை ஆராதித்து சாபவிமோசனம் பெற்று, லோகபால பதவியும் பித்ருக்களின் ஆதிபத்தியமும் அடைகிறான்—சிவானுகிரஹத்தால் தர்ம ஒழுங்கு நிலைபெறுவது காட்டப்படுகிறது. ஸஞ்ஞையின் அஸ்வரூபத்தால் அஸ்வினீகுமாரர்கள் பிறப்பு, மேலும் த்வஷ்டா செய்த சுதர்சனச் சக்கர நிர்மாணக் கதை (ருத்ரப் பிரசாதத் தொடர்புடன்) வருகிறது. தொடர்ந்து வைவர்ஸ்வத மனுவின் சந்ததி விரிவு, இளா/சுத்யும்னனின் பெண்-ஆண் ரூபமாற்றம், புதனுடன் ஐல புரூரவா மூலம் சோமவம்ச வளர்ச்சி, இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் மாந்தாதா–புருகுத்ஸ முதலிய பரம்பரை கூறப்படுகிறது. இறுதியில் தண்டின் பிரசங்கத்தில் ருத்ர ஸஹஸ்ரநாம ஜபத்தின் மகிமை—காணபத்யப் பெறுதல், ஆயிரம் அஸ்வமேதப் பலனுக்கு சமம், மகாபாப நாசம்—என்று போற்றி, சைவ ஸ்தோத்திர-ஜப சாதனையின் பாலமாக अध्यாயம் நிறைகிறது.
अध्याय 66: इक्ष्वाकुवंश-ऐलवंशप्रवाहः (त्रिशङ्कु-राम-ययात्यादि-प्रकरणम्)
சூதர் திரிதன்வா நிகழ்ச்சியால் தொடங்கி, சத்யவ்ரதன் (திரிசங்கு) வீழ்ச்சி‑உயர்ச்சி கதையை உரைக்கிறார்—தந்தைத் துறப்பு, வசிஷ்டரின் கோபம், விஸ்வாமித்திரரால் ராஜ்யாபிஷேகம், மேலும் உடலோடு சொர்க்காரோகம். பின்னர் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தின் நீண்ட பரம்பரை—ஹரிச்சந்திரன், சகரன், பகீரதன், தசரதன், ராமன், குச‑லவம் முதலியோர்—சுருக்கமாகக் கூறப்படுகிறது; அவர்கள் பாசுபத ஞானம் பயின்று சிவ சமர்ச்சனை செய்து விதிப்படி யாககர்மம் நிறைவேற்றி திவ்யலோகம் அடைந்தனர் என ஷைவ தர்மத்தின் பலன் விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து ஐல வம்சத்தில் புரூரவா, நஹுஷன், யயாதி, தேவயானி‑சர்மிஷ்டா சந்ததி பிரிவு, மேலும் ஜனமேஜயனுக்கு கர்க சாபத்தால் ரதநாசம் ஏற்பட்டபின் பிராயச்சித்தம் செய்து அச்வமேதத்தால் சுத்தி பெற்றது போன்றவை—கர்மபலன், பிராயச்சித்தம், ராஜதர்ம ஓட்டமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அதிகாரத்தின் இறுதியில் புருவின் ராஜ்யாபிஷேகத்தைப் பற்றி வர்ணங்களின் தர்மயுக்த வாதத்துடன் முடிவடைந்து, அடுத்த ராஜதர்ம‑நியாயநிர்ணயங்களுக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது.
ययातिना पूरौ राज्याभिषेकः, दिक्प्रदानं, तृष्णा-वैराग्योपदेशः, वनप्रवेशः च
இந்த அதிகாரத்தில் யயாதி கூடியிருந்த வர்ணங்களையும் மூத்தோர்களையும் நோக்கி—அவமதிப்பு, எதிர்மறை இயல்பு காரணமாக மூத்த யது அரசாட்சிக்கு தகுதியற்றவன்; பெற்றோர் கடமையைப் பேணும் புருவே புகழத்தக்கவன்—என்று அறிவிக்கிறார். சுக்ரரின் வரத்தை நினைவூட்டி—கீழ்ப்படிதல் கொண்ட மகனே அரசுப் பாரத்தை ஏற்றுவான்—என்று பொதுச் சம்மதத்துடன் புருவை அரியணையில் அபிஷேகம் செய்கிறார். பின்னர் பூமியை வென்று திசைமுறைப்படி நாட்டைப் பகிர்கிறார்—துர்வசுவுக்கு ஆக்னேய திசை, யதுவுக்கு தெற்கு, த்ருஹ்யு மற்றும் அனுவுக்கு மேற்கு/வடக்கு. அதன் பின் யயாதியின் காதைகளில் உபதேசம்: அனுபவத்தால் தாகம் அடங்காது; நெய் ஊற்றிய தீ போல அது வளர்கிறது; பிரம்மப் பெறுதலின் அடையாளங்கள்—மனம், சொல், செயலில் அஹிம்சை, வெறுப்பின்மை, அச்சமின்மை; உடல் முதிர்ந்தாலும் தாகம் அஜரமாகத் திகழ்கிறது. இறுதியில் யயாதி ராணியுடன் வனத்தில் நுழைந்து ப்ருகுதுங்கத்தில் தவம் செய்து ஸ்வர்க்கம் அடைகிறார்; இக்கதை கேட்கவும் பாடவும் செய்தால் சுத்தியும் சிவலோக உயர்வும் கிடைக்கும் என உரைக்கப்படுகிறது।
यदुवंश-प्रवचनम्: हैहय-क्रोष्टु-वंशविस्तारः (कृतवीर्यार्जुनादि, ज्यामघ-विदर्भ-शात्वत-पर्यन्तम्)
சூதர் யயாதி-பிரசங்கத்திலிருந்து நகர்ந்து, யதுவம்சத்தின் சுருக்கமான ஆனால் தொடர்ச்சியான வம்சாவளியை உரைக்கிறார். ஹைஹயப் பிரவாகம் ஸஹஸ்ரஜித்→சதஜித்→ஹைஹய முதலியோரால் விரிந்து, ஆயிரம் கரங்களும் பேரரசாட்சியும் பெற்ற கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனனில் நிறைவடைகிறது. பின்னர் வீதிஹோத்ர, போஜ, அவந்தி, சூரசேன, தாலஜங்க போன்ற கிளைகள் கூறப்பட்டு, குலமுதல்வர்களின் பெயர்களிலிருந்து ஜனபத/கணப் பெயர்கள் எவ்வாறு உருவானன என்பதும் விளக்கப்படுகிறது. க்ரோஷ்டு கிளை அறிமுகமாகி, பின்னாளில் வ்ருஷ்ணிகுலத்தின் பெருமையாக விஷ்ணு அவதாரமாகப் பிறப்பார் என இணைக்கப்படுகிறது. சசபிந்து செய்த அச்வமேத முதலிய யாகங்கள், பெருந்தானங்கள்; அதன் பின் ஜ்யாமகனின் நாடுகடத்தல், நர்மதா கரையில் குடியேற்றம், மனைவி சைப்யாவின் தாமதமான புதல்வப் பிறப்பு, விதர்ப வம்சத் தொடக்கம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் சத்த்வ/சாத்வத குலத் தொடர்பும், ஜ்யாமக வம்சத்தைப் படித்தல்/கேட்கல் ஸ்வர்கம், செல்வம், நலன் தரும் என்ற பலश्रுதி கூறப்பட்டு அடுத்த பகுதியின் தர்ம-பக்தி வளர்ச்சிக்கு முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
वंशानुवर्णनम् — सात्वतवंशः, स्यमन्तक-प्रसङ्गः, कृष्णावतारः, शिवप्रसादः (पाशुपतयोगः)
சூதர் கூறினார்—சாத்வத வம்சத்தின் நான்கு புதல்வர் பரம்பரை (பஜன, ப்ராஜமான, தேவாவ்ருத், அந்தக) விரிவாக உரைக்கப்படுகிறது. தேவாவ்ருத்தின் புகழ், பப்ருவின் பாராட்டு, பின்னர் வ்ருஷ்ணி–ஷினி–ஷ்வபல்க–அக்ரூரர் முதலியோரின் வம்சவரிசை, மேலும் சத்ராஜித், சூரியன், ஸ்யமந்தக மணிமாலை, பிரசேனன், வேட்டைப் பிரசங்கம் சுருக்கமாகக் குறிக்கப்படுகிறது. அடுத்து ஆஹுக, உக்ரசேன, தேவக, வசுதேவ, தேவகி, ரோஹிணி வரை வம்சப் பெருக்கு; ராம-கிருஷ்ண அவதாரம், கம்ச பயம், யோகநித்ரா-கௌஷிகி, வசுதேவனின் குழந்தை மாற்றம், கம்சவதம், கிருஷ்ணனின் புதல்வர் பரம்பரை, ருக்மிணி–ஜாம்பவதி தொடர்புகள் விளக்கப்படுகின்றன. ஷைவ மையமாக—ஜாம்பவதிக்குப் புதல்வர்க்காக கிருஷ்ணன் தவம், வ்யாக்ரபாத ஆசிரமம், பாசுபத யோக தீட்சை, ருத்ர வரம், சாம்பன் பெறுதல். இறுதியில் வ்ருஷ்ணிகுல உபசம்ஹாரம், பிரபாசத்தில் நிலை, ஜரா வேடன் சூழ்ச்சியால் தேகத் தியாகம், வாசிப்பு-கேள்வியால் வைஷ்ணவ லோகப் பிராப்தி எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 70: आदिसर्गः—महत्-अहङ्कार-तन्मात्रा-भूतसृष्टिः, ब्रह्माण्डावरणम्, प्रजासर्गः, त्रिमूर्ति-शैवाधिष्ठानम्
ரிஷிகளின் வேண்டுகோளால் சூதர் முன்பு ‘முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்படாத’ ஆதிஸர்கத்தை விரிவாக உரைக்கிறார். மகாதேவர் பிரக்ருதி‑புருஷனைத் தாண்டியவர் என நிறுவி, அவ்யக்தத்திலிருந்து மஹத் (மனஸ்/மதி/புத்தி/க்யாதி/சம்வித் முதலிய பெயர்கள்) தோன்றுதல், அதன் பணிகள் மற்றும் பெயர்விளக்கங்களைச் சொல்கிறார். ரஜோகுணம் கலந்த அஹங்காரத்திலிருந்து மும்மடங்கு சிருஷ்டி ஓட்டம்—தாமசத்திலிருந்து தன்மாத்திரைகள், பின்னர் மகாபூதங்கள் வரிசையாக (ஆகாசம்→வாயு→தேஜஸ்→ஆபஸ்→பிருதிவி); சாத்த்விக (வைகாரிக) அஹங்காரத்திலிருந்து இந்திரியங்கள் மற்றும் மனம். பூதங்களின் பரஸ்பர ஊடுருவல், பிரம்மாண்ட உருவாக்கம், அதன் ஆவரணங்கள் விவரிக்கப்பட்டு, அந்த நிலைகளில் சிவரூபங்களின் ஆதிஷ்டானம் கூறப்படுகிறது. திரிமூர்த்திகள் மகாதேவரிலிருந்து வெளிப்பட்டவை என இணைத்து, கல்ப‑மன்வந்தர காலம், வராஹனால் பூமி உயர்த்தல், பிரம்மாவின் பிரஜாசர்கம்—தேவர், அசுரர், பித்ருக்கள், மனிதர், யக்ஷ‑ராக்ஷசர், நாகர், கந்தர்வர், விலங்குகள், யாக அமைப்புகள்—என்று தொடர்கிறது. இறுதியில் ருத்ரசிருஷ்டி, சிவனின் ஸ்தாணு நிலை, அர்த்தநாரீஸ்வரத் தத்துவம், தேவிநாமப் பாராயணத்தின் ரட்சக‑புண்ய பலன் கூறி, சைவ பக்தி மற்றும் மோட்ச வாக்குறுதியுடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।
Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः
ரிஷிகள் சூதரிடம் திரிபுரதாஹத்தின் பொருளையும் முறையையும் கேட்கிறார்கள்—பசுபதி ஒரே தெய்வீக அம்பால் மூன்று புரங்களையும் எவ்வாறு எரித்தார், முன் தாக்குதல்கள் ஏன் தோல்வியுற்றன? சூதர் கூறுகிறார்: தாரகாசுரன் வதத்திற்குப் பின் அவன் மகன்கள் வித்யுன்மாலி, தாரகாக்ஷ, கமலாக்ஷ கடும் தவம் செய்து பிரம்மாவிடமிருந்து நிபந்தனை வரம் பெற்றனர்—மூன்று நகரங்களும் ஒன்றாகச் சேரும் வேளையில் மட்டுமே, அதுவும் ஒரே அம்பால் தான் அவர்கள் கொல்லப்படுவர். மயன் சொர்க்கத்தில் பொன், அந்தரிக்ஷத்தில் வெள்ளி, பூமியில் இரும்பு என மூன்று கோட்டைப் புரங்களை அமைத்தான்; அவை மூவுலகத்திற்கே போட்டியாக விளங்கின. திரிபுரவாசிகள் தர்மநிஷ்டரும் சிவபக்தரும் (லிங்கார்ச்சனை செய்பவர்கள்) ஆக இருந்ததால் தேவர்களின் சாதாரண வன்முறை பயனளிக்கவில்லை. ஆகவே விஷ்ணு ‘தர்மவிக்ஞம்’ ஏற்படுத்தி, மாயாசாரியனையும் மோகசாஸ்திரத்தையும் உருவாக்கி தைத்யர்களை சிவபூஜையிலிருந்து விலக்குகிறார்; லக்ஷ்மி விலக, அதர்மம் பரவுகிறது. சிவாராதனை சிதைந்ததும் விஷ்ணுவும் தேவர்களும் மகாதேவனை பரம, சர்வவ்யாபி தத்துவமாகப் போற்றி ஸ்துதி செய்கிறார்கள். சிவன் திட்டத்தை ஏற்று நந்தியால் ரதம், சாரதி, வில், அம்பு ஆகியவற்றைத் தயாரிக்கச் செய்து—திரிபுரதாஹத்தின் ஏற்பாடுகள் தொடங்குகின்றன.
Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
சூதர் கூறுகிறார்: திரிபுரத்தை அழிக்க விஸ்வகர்மா ஒரு தெய்வ ரதத்தை அமைத்தான்; அதன் அங்கங்கள் பிரபஞ்சத் தத்துவங்களாகக் குறிக்கப்படுகின்றன—சூரியன், சந்திரன் சக்கரங்கள்; பருவங்கள், காலப் பிரிவுகள் கூறுகள்; மலைகள், சமுத்திரங்கள் ஆதாரங்கள்; ரதம் ஒரு குறியீட்டு பிரபஞ்சமாகிறது. ரிஷிகள், அப்சரஸ்கள், கணங்கள் புகழ்ந்து பாடும் நடுவே சிவன் ரதமேறுகிறார். கணேசன் முதலில் தடைகள் உண்டாக்கி, வழிபட்டதும் அருள்புரிகிறான்—பெரும் யாகாதி காரியங்களுக்கு முன் விநாயகப் பூஜை அவசியம் என நிறுவப்படுகிறது. ருத்ரனின் ‘பசுத்த்வ’ அறிவிப்பால் தேவர்கள் அஞ்சினாலும், பாசுபத விரதம் உயிர்களை பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் என சிவன் உறுதிப்படுத்துகிறார். படைகள் திரண்டபோதும் சிவனின் எளிய ஆதிக்கம் வெளிப்படும்—ஒரு பார்வையாலேயே திரிபுரத்தைச் சாம்பலாக்க முடியும்; ஆனாலும் லீலையாக வில் மற்றும் பாசுபத அஸ்திரத்தால் செயலை நிறைவேற்றுகிறார். பின்னர் பிரம்மா ஓங்காரம், பஞ்சபிரம்ம ரூபங்கள், யோகம் (பிரத்யாஹாரம் முதல் சமாதி வரை), லிங்க/அலிங்க தத்துவம் ஆகியவற்றை இணைத்து விரிவான சிவஸ்துதி செய்கிறான். மகிழ்ந்த சிவன் வரங்கள் அளிக்கிறார்—பிரம்மா சாரதி, விஷ்ணு வாகனம்; இறுதியில் பலश्रுதி, கேட்போர்க்கு தூய்மை, வெற்றி, செல்வம் என வாக்குறுதி அளித்து அடுத்த ஷைவ பக்தி-விரத-ஸ்துதி போதனைகளுக்குப் பாலமாகிறது.
Adhyaya 73 — त्रिपुरदाहे ब्रह्मस्तवः (Brahmā’s Hymn in the Context of Tripura’s Burning)
சூதர் கூறுகிறார்: மகாதேவன் கணநேரத்தில் திரிபுரத்தை எரித்தபின், பிரம்மா இந்திரனையும் கூடிய தேவர்களையும் நோக்கி—தாரகாக்ஷன், கமலாக்ஷன், வித்யுன்மாலி முதலிய தைத்யர்கள் லிங்கமூர்த்தி சிவபக்தியை விட்டுத் மாயையைச் சார்ந்ததால் அழிந்தனர் என்றார். லிங்கபூஜை நித்தியக் கடமை; உலகம் முழுதும் லிங்கமயமாகப் பரவி, அனைத்தும் அதிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது என அவர் அறிவித்தார். தேவர்கள், அசுரர்கள், யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், பித்ருக்கள், முனிவர்கள், ராக்ஷசர்கள் முதலியோர் லிங்கார்ச்சனையால் சித்தி பெறுவர் எனக் கூறினார். பின்னர் சாதனை—பசுபாவத்தை உணர்ந்து பாசுபத முறையால் அதைக் கடத்தல், பிரணவயுக்த பிராணாயாமத்தால் சுத்தி, தத்துவசுத்தி (குணங்கள், அகங்காரம், தன்மாத்திரைகள், பூதங்கள், இந்திரியங்கள்), பஸ்மதாரணம். இறுதியில் சிவனை இடையறாது நினைந்து வழிபடுதல் பாபத்திலிருந்து காக்கி, போகமும் தெய்வப் பதவியும் அளிக்கும்; பின்னர் சக்ரன் உட்பட தேவர்கள் பஸ்மம் பூசி பாசுபதராக சிவனை வழிபடுகின்றனர்।
Vibhaga 1, Adhyaya 74 — ब्रह्मप्रोक्तलिङ्गार्चनविधिः (Materials, Classes, and Fruits of Linga-Worship)
இந்த அத்தியாயத்தில் சூதசம்வாதத்தில் பிரம்மன் உரைத்த லிங்கார்ச்சன விதியின் சிறப்பு கூறு விளக்கப்படுகிறது. பிரம்மாவின் ஆணையால் விஸ்வகர்மா தேவர்களின் அதிகாரத்திற்கேற்ப பல த்ரவ்யங்களால் லிங்கங்களை அமைத்து அளித்தான்—விஷ்ணுவுக்கு இந்திரநீலம், இந்திரனுக்கு பத்மராகம், வருணனுக்கு ஸ்படிகம், சோமனுக்கு மௌக்திகம், தைத்யாதிகளுக்கு இரும்பு, மாத்ருகணங்களுக்கு மணல், ருத்ரர்களுக்கு பஸ்மம், முனிவர்களுக்கு குசாக்ரம் முதலியன. பின்னர் ‘ஷட்வித லிங்க’ வகைப்பாடு—சைலஜ (4), ரத்னஜ (7), தாதுஜ (8), தாருஜ (16), ம்ருண்மய (2), க்ஷணிக (7)—என்று கூறி, ஒவ்வொன்றின் பலன்களும் சொல்லப்படுகின்றன. தியானத்தில் லிங்கத்தின் அடியில் பிரம்மா, நடுவில் விஷ்ணு, மேலே ருத்ரன், அதற்கும் மேலே பிரணவஸ்வரூப சதாசிவன்; வேதியாகத் திரிகுணாத்மிக மகாதேவி பிரதிஷ்டிதம் எனும் இணைப்பு கூறப்படுகிறது. லிங்கஸ்தாபனத்தின் மகாபலன், லோகக్రమ உயர்வு, தேஜோவிருத்தி ஆகியவை வர்ணிக்கப்பட்டு, இறுதியில் சகல-நிஷ்கல சிவபாவனை வேறுபாடு—சாதகர்களுக்கு பூஜ்யம் சகல ரூபம், யோகிகளுக்கு த்யேயம் நிஷ்கல சிவன்—என்று முடிவுறுகிறது।
Adhyaya 75: Nishkala–Sakala Shiva, Twofold Linga, and the Supremacy of Dhyana-Yajna
ரிஷிகளின் கேள்விக்கு விடையாக—நிஷ்கலமான நித்திய சிவன் எவ்வாறு ‘சகல’மாகத் தோன்றுகிறார்—என்று சூதர் ஞானத்தின் பல்வேறு ஆனால் ஒன்றிணையும் போதனைகளைச் சொல்கிறார்: சிலர் பிரணவ-மையமான சாக்ஷாத்காரமே ஞானம் எனவும், சிலர் பிழையற்ற அறிவுணர்வை எனவும், மற்றோர் சிலர் குருப்ரசாதத்தால் ஒளிரும் நிர்விகல்ப, நிராலம்ப தூய சைதன்யத்தை எனவும் கூறுவர். மோக்ஷம் ஞானத்தோடு இணைந்தது; பிரசாதத்தால் பூரணமடைந்து, யோகத்தால் நிலைபெறும். பின்னர் சிவனின் பிரபஞ்ச-தேஹ ந்யாசம்—ஆகாசம் தலை, சூரிய-சந்திர-அக்னி கண்கள், திசைகள் காதுகள் முதலியன—பக்திக் கற்பனையில் அத்வைதத் தத்துவத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. சாதனைக் கட்டம்: கர்மயஜ்ஞம் < தபோயஜ்ஞம் < ஜபயஜ்ஞம் < த்யானயஜ்ஞம்; த்யானத்தில் சிவசன்னிதி வெளிப்படும். வெளிப்புற ஸ்தூல லிங்கம் கர்மகாண்டிகளுக்காக, உள்ளார்ந்த சூக்ஷ்ம லிங்கம் ஞானிகளுக்கு நேரடியாக; உள்ளுணர்வு இன்றி வெறும் வெளிப்புற ஆரோபணத்தை எச்சரிக்கிறது. இறுதியில் தீர்வு: காணப்படுவதெல்லாம் சிவமே; வேறுபாடு தோற்றம் மட்டுமே. சிவனின் மும்மடங்கு தேகம்—நிஷ்கலம், சகல-நிஷ்கலம், சகலம்—உருவாராதனையிலிருந்து த்யானமய அத்வைதத்துக்கு சாதகரை அழைத்து, யந்திர வடிவங்களில் பூஜாரூபங்களும் யோகதரிசனமும் பற்றிய அடுத்த உரைக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது।
स्वेच्छाविग्रहसंभव-प्रतिष्ठाफलवर्णनम् (विविधशिवमूर्तिप्रतिष्ठा, लोक-फल, शिवसायुज्य)
சூதர் முன்ன்பாகத்தின் சிவமைய உரையை தத்துவத்திலிருந்து நடைமுறை விதி-தத்துவமாக மாற்றுகிறார். பக்தியுடனும் விதிப்படியும் சிவனின் சுயஇச்சை வெளிப்பட்ட விக்ரகங்களை பிரதிஷ்டை செய்வதன் பலனை கூறுகிறார்—ஸ்கந்த-உமா உடன் நிறுவுதல் முதல் திவ்ய விமானம், பல லோகங்களில் போகம், இறுதியில் மோட்சம். பின்னர் தியானத்தில் சிவதேகமே தத்துவ-பூதங்களின் மாத்ரிகை என—பிரகృతి, புத்தி, அகங்காரம், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், பஞ்சபூதங்கள் அனைத்தும் சிவலீலையாக சிருஷ்டி என்று விளக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து நந்தி உடன், திகம்பர வெண்மை கபாலதாரி, உக்ர-ரட்சக ரூபங்கள், அர்த்தநாரீஸ்வரர், குருரூப லகுலீஸ்வரர், பஸ்மலிப்த கபாலதாரி முதலிய மூர்த்தி விதானங்கள்; மந்திர சாதனையில் குறிப்பாக “ஓம் நமோ நீலகண்டாய” எனும் மந்திரம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் ஜாலந்தராந்தக, திரிபுராந்தக ரூபங்கள், பிரம்மா-விஷ்ணு ஸ்தாபனங்களுடன் லிங்க-கோஸ்மோகிரம் கூறி, சரியான பிரதிஷ்டையால் சிவலோகம் மற்றும் சிவசாயுஜ்யம் கிடைக்கும் என உறுதிப்படுத்தி, அடுத்த அத்தியாயங்களின் ஷைவ அனுஷ்டானங்களுக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது।
Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
ரிஷிகள் சூதரிடம் லிங்கப் பிரதிஷ்டையின் புண்ணியம், மண்ணிலிருந்து ரத்தினம் வரை சிவாலய நிர்மாணத்தின் பலன் ஆகியவற்றை விளக்குமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் பொருள்-சாமர்த்தியத்தை விட பக்தியே உயர்ந்தது என்கிறார்—எளிய குடிலும் சிறு ஆலயமும் பக்தியுடன் வழிபட்டால் ருத்ரலோகம் கிடைக்கும்; கைலாச/மந்தர/மேரு மாதிரி மாபெரும் பிராசாதங்கள் தெய்வீக போகங்களைத் தந்து இறுதியில் ஞானயோகத்தால் சிவசாமீப்யத்தை அளிக்கும். நாகர, திராவிட, கேசர முதலிய ஆலய வடிவங்கள் கூறப்படுகின்றன; சேதமடைந்த ஆலயங்களின் ஜீர்ணோத்தாரம் மற்றும் ஆலய சேவை மிகுந்த புண்ணியம் எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் சிவக்ஷேத்திரத்தின் எல்லை-லட்சணங்கள், மரணமே முக்தி தரும் புகழ்பெற்ற தலங்களின் மகாத்மியம் கூறி, தரிசனம், ஸ்பரிசம், பிரதக்ஷிணை, மேலும் தீர்த்தஸ்நானம்/அபிஷேகம் ஆகியவற்றின் படிப்படியான பலன்கள் விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் தாமரை மற்றும் ஷடஸ்ர மண்டலங்களில் பிரக்ருதி, குணங்கள், பூதங்கள், இந்திரியங்கள், அஹங்காரம், புத்தி, ஆத்மா முதலிய தத்துவங்களை நியாசம் செய்து மண்டலவிதி கூறி, வெளிப்படும்-மறையும் சிவ வழிபாடே பரம மோக்ஷ சாதனம் என முடிவுறுத்தி அடுத்த ‘சர்வகாமார்த்த சாதன’ விதிகளுக்குத் துவக்கம் செய்கிறது।
उपलेपनादिकथनम् (Vastraputa-jala, Ahimsa, and Conduct in Shiva Worship)
சூதர் கூறினார்—சிவக்ஷேத்திரத்தில் உபலேபனம், அப்யுக்ஷணம், ஸ்நானம்/அபிஷேகம் முதலிய கர்மங்கள் ‘வஸ்த்ரபூத’ (துணியால் வடிகட்டிய) நீராலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; அசுத்த நீரில் நுண்ணுயிர் தொடர்பால் பாபம் ஏற்படும் என்பதால் தெய்வீக கர்மங்கள் தூய நீரால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். இல்லறத்தில் துடைத்தல், வெட்டுதல், அரைத்தல், நீர் சேகரித்தல் போன்றவற்றில் ஹிம்சை வாய்ப்பு இருப்பதை காட்டி ‘அஹிம்சையே பரம தர்மம்’ என நிறுவுகிறார்; அஹிம்சகனின் பலன் வேதபாரகனின் பலனை விட கோடிகுணம் எனக் கூறி கருணை, உயிர்நலம் போற்றப்படுகின்றன. சிவபூஜையில் சிவார்த்தமாக மலர்ஹிம்சை விதிவிலக்காக அனுமதிக்கப்பட்டாலும், நிஷித்த ஹிம்சை விலக்கப்பட வேண்டும்; குறிப்பாக சந்நியாசி பிரஹ்மவாதிகளுக்கு. பாஷண்டர்களின் எல்லை கூறி, சத்சங்கம் மட்டுமாலும் மகேஸ்வரார்ச்சனையால் ருத்ரலோகப் பிராப்தி என பக்தி-முதன்மை உபசம்ஹாரம் செய்கிறது।
Adhyaya 79 — Bhakti-Mahima and Linga-Archana-Vidhi (Condensed Ritual Sequence)
ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—அल्प ஆயுள், குறைந்த வல்லமை உடைய மனிதர்கள் மகாதேவனை எவ்வாறு வழிபடுவர்? தேவர்களே நீண்ட தவத்தால் கூட அவரை காணப் போராடுகிறார்களே. சூதர் கூறுகிறார்—இந்த ஐயம் நியாயம்; ஆனால் சிவன் ‘ஸ்ரத்தா’ (உறுதியான பக்தி) மூலம் அணுகப்படுகிறார், அதனால் ‘தரிசனம்’ கிடைக்கிறது; வழிபடுபவரின் உள்ளநிலைக்கேற்ப பலன் அளிக்கிறார். அசுத்தம் அல்லது தவறான நோக்கத்துடன் செய்த பூஜையின் தாழ்ந்த பலன்களைச் சொல்லி, நன்மையான மையமாக லிங்கபூஜையின் சுருக்கமான முறையை விளக்குகிறார்—லிங்கம், பீடம் சுத்தி, ஆவாஹனம், அர்க்யாதி உபசாரங்கள், புனித திரவங்களால் அபிஷேகம், சந்தனம்-மலர்கள் குறிப்பாக வில்வ இலை அலங்காரம், தூபம் மற்றும் பலவகை நைவேத்யம், பிரதட்சிணை மற்றும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். இறுதியில் ஈசான, தத்புருஷ/புருஷ, அகோர, வாமதேவ, ஸத்யோஜாத—பஞ்சப்ரஹ்ம மந்திரங்களால் சிவாராதனை நிறைவு பெறுகிறது. தரிசனம், கேள்வி, அனுமோதனம் அல்லது நெய்தீபம் அளித்தல், குறிப்பாக கார்த்திகையில், உயர்ந்த லோகங்களையும் இறுதியில் சிவசாயுஜ்யத்தையும் தரும்; பக்தித் தத்துவத்திலிருந்து தினசரி நடைமுறை வழிபாட்டிற்கு இது பாலமாகிறது।
शिवार्चनविधिः — देवतानां पाशुपतव्रतप्राप्तिः तथा पशुपाशविमोक्षणम् (अध्याय ८०)
ரிஷிகள் சூதரை வினவுகின்றனர்—தேவர்கள் எவ்வாறு பசுபதி சிவனைத் தரிசித்து ‘பசுத்துவம்’ நீங்கி பாசத்திலிருந்து விடுபட்டனர்? சூதர் கூறுகிறார்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள் பிரம்மாவுடன் கருடாரூடனான ஹரியுடன் மேரு–கைலாசப் பிரதேசம் சென்றனர். மேருமலையும் சிவனின் திவ்யபுரியும் விரிவாக வர்ணிக்கப்பட்ட பின், ரத்தினமயப் பிராகாரங்கள், விமானங்கள், நடனம்-பாடல், அப்சரக் கூட்டம், கணேசாலயங்கள், தடாக-வாபிகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவதாமத்தில் அவர்கள் நுழைந்தனர். பரமேஸ்வர விமானத் துவாரத்தில் சிலாததனயன் நந்தியை வணங்கி, பசுபாச விமோசனத்திற்காக மகேஸ்வர தரிசனம் வேண்டினர். நந்தி பாசுபத விரதத்தின் இரகசியத்தைச் சொன்னான்—இந்த விரதத்தால் பசுத்துவம் நில்லாது; பன்னிரண்டு நாள்/மாதம்/வருடம் அனுஷ்டித்தால் பாசம் அறும். பின்னர் நந்தி அவர்களை சம்புவின் அருகே அழைத்துச் சென்றான்; மகேஸ்வரன் அவர்களின் பசுத்துவத்தைச் சுத்திகரித்து தாமே பாசுபத விரதத்தை உபதேசித்தார். அம்பையுடன் பவன் அருளி தேவர்களை பாசுபதர்களாக்கினார்; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முடிவில் அவர்கள் பாசமின்றி தம் நிலையடைந்தனர். இவ்வத்யாயம் சிவார்ச்சனை-தீட்சை-பிரசாதக் கிரமத்தை நிறுவி, விரதத்தை மோக்ஷ சாதனமாக உறுதிப்படுத்துகிறது.
Pāśupata-vrata Māhātmya: Dvādaśa-Liṅga Mahāvrata, Month-wise Dravya, and Pūjā-krama
பந்தமோசனம் தரும் பழமையான பாசுபத லிங்கவிரதத்தின் விவரங்களை ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள். சூதர், சனத்குமாரருக்கு முன்பு வெளிப்பட்ட உபதேசத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நந்தியின் சுருக்கமான போதனையைச் சொல்லி, இந்த விரதம் பெரிய வேத யாகங்களைவிடச் சிறந்தது; உலக நலமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் தருவதாகப் புகழ்கிறார். பின்னர் பூஜைமுறை: சிறிய லிங்கம் தயாரித்து அபிஷேகம் செய்து, (சிறந்தது) பொன்-ரத்தினம் பதித்த தாமரைப் பீடத்தில் நிறுவி, காயத்ரியுடன் வில்வ இலை, தாமரை முதலிய மலர்களை அர்ப்பணம் செய்து, சந்தனம்-தூபம்-தீபம்-நீராஜனம் செயல். திசைத் திசையாக சிவனின் பஞ்சவக்த்ர மந்திரங்கள் (ஈசான, தத்புருஷ/புருஷ, அகோர, வாமதேவ, ஸத்யோஜாத) படி அர்ப்பணங்கள்; பாயசம், மஹாசரு போன்ற நைவேத்யமும் தர்மமான உபஹாரங்களும் கூறப்படுகின்றன. மாதந்தோறும் லிங்கத் திரவியங்கள்—வஜ்ரம், மரகதம், முத்து, நீலம், பத்மராகம், கோமேதகம், பவளம், வைடூரியம், புஷ்பராகம், சூர்யகாந்தம், ஸ்படிகம்—மற்றும் எளிய மாற்றுகள் (வெள்ளி, செம்பு/இரும்பு, கல், மரம், மண்) நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடுகள், பௌர்ணமி/அமாவாசை நோன்பு, ஆண்டிறுதியில் கோதானம்-வ்ருஷோத்ஸர்கம், மேலும் பூஜித்த லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டை/தானம் மூலம் விரதம் நிறைவு பெறுகிறது; இறுதியில் சிவலோகப் பிராப்தியும் வேண்டிய சித்திகளும் வாக்குறுதி அளிக்கப்படுகின்றன।
अध्याय ८२ — व्यपोहनस्तवः (पापव्यपोहन-स्तोत्रम्)
நைமிஷாரண்யத்தில் சூதர், வ்யபோஹன-ஸ்தவத்தின் பரம்பரைப் பிரமாணத்தை ரிஷிகளுக்கு எடுத்துரைக்கிறார்—நந்தியின் வாயிலிருந்து குமாரர் கேட்டு வ்யாசரிடம் கூற, அதையே சூதர் மீண்டும் உரைக்கிறார். ஸ்தவத்தின் தொடக்கத்தில் சிவனின் பரமாத்ம ஸ்வரூபம், பஞ்சவக்த்ர-பஞ்சப்ரஹ்ம ரூபம், அனைத்திலும் வியாபித்த அமைதியான ஞானஸ்வரூபம் தியானித்து பாபநாசம் வேண்டப்படுகிறது. பின்னர் தேவியின் பல நாமரூபங்கள் (தாட்சாயணி, உமா, கௌரி, கௌசிகி முதலியவை) மற்றும் நந்தி, ப்ருங்கி, ஸ்கந்தன், வீரபத்ரன், மாத்ருகணம் ஆகிய சிவபரிவாரத்துடன் விரிந்த ‘சிவபக்த-மண்டலம்’ அறிவிக்கப்படுகிறது. ஆதித்யன், வாயுத்தத்துவம், சித்த-யக்ஷ-நாக-வித்யாதரர், ரிஷி-பித்ரு-அப்ஸரைகள், கிரக-ராசி-நக்ஷத்திரங்கள், பூத-ப்ரமதாதிகள் அனைவரும் சிவபூஜையில் பராயணர் என நிறுவி, சிவபக்தியை உலகத்தத்துவ-தேவதைகளுடன் கூடிய ரட்சாகவசமாக நிலைநிறுத்துகிறது. முடிவில் மாதந்தோறும் பாராயணம்/கேட்கும் விதி, இஷ்டபலப் பெறுதல், நோய்-பயம் நீங்குதல், அகாலமரணம் தவிர்த்தல், மகாபாபிகளும் புனிதமடைவது எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
व्यपोहनस्तवनिरूपण-प्रसङ्गे नक्तभोजन-शिवव्रतविधिः (वार्षिक-प्रतिमास-क्रमः)
வ்யபோஹன ஸ்தவத்தின் புண்ணியத்தை கேட்ட முனிவர்கள், லிங்கதானத்துடன் தொடர்புடைய விரதங்களை விளக்குமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர், நந்தி கூறி வ்யாச பரம்பரையில் வந்த சிவவிரத உபதேசங்களை நடைமுறையாக எடுத்துரைக்கிறார். முதன்மை ஒழுக்கம் ‘நக்தபோஜனம்’—நித்யம் இரவில் மட்டுமே உணவு—மேலும் இரு பக்ஷங்களிலும் அஷ்டமி, சதுர்தசி தினங்களில் சிவபூஜை, ஆண்டிறுதியில் பிராமண போஜனம். பிக்ஷை, அயாசிதம், நக்தம் என்ற வாழ்வுமுறைகளில் நக்தத்தை ‘உத்தமம்’ எனப் புகழ்ந்து, பூ-சய்யை, அக்னிகாரியம், ஸ்நானம், ஹவிஷ்ய உணவு போன்ற துணைத் தவங்களையும் கூறுகிறார். பின்னர் புஷ்யம் முதல் மார்கசீர்ஷம் வரை மாதந்தோறும் விரதச் சுழற்சியில் அன்ன வகைகள், நெய்-பால் நைவேத்யம், பூர்ணிமையில் அபிஷேகம், தானம்—குறிப்பாக பல நிறங்களுடைய கோமிதுன தானம்—விதிக்கப்படுகிறது; இதனால் அக்னி, யம, சந்திர, நிருதி, வருண, வாயு, யக்ஷ, ஈசான, சூர்ய, சோம லோகப் பலன் கிடைக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் நெறி விரதங்களின் சாரத்தைச் சுருக்கி, இந்த ஆண்டு முழு முறையை வரிசையாகவோ எதிர்வரிசையாகவோ செய்தால் சிவ-சாயுஜ்யமும் ஞானயோகமும் பெறலாம் என்று உறுதிப்படுத்தி, அடுத்த விரத-பூஜை விரிவுகளுக்கான தொடர்ச்சியை அமைக்கிறது.
Adhyaya 84: शिवव्रतकथनम् (Uma–Maheshvara Vrata, Shula-dana, and Month-wise Ekabhakta Vrata)
சூதர் முனிவர்களிடம், எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக ஈசுவரன் உபதேசித்த சிவவிரதத்தை அறிவிக்கிறார். பௌர்ணமி, அமாவாசை, அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் இரவு உணவு-நியமம்/உபவாசம், ஹவிஷ்ய உணவு, பவ (சிவ) பூஜை ஆகியவை கூறப்படுகின்றன. ஆண்டிறுதியில் இயன்ற அளவுக்கு தங்க/வெள்ளி/செம்பால் உமா–மகேஸ்வரர் உருவத்தை செய்து பிரதிஷ்டை செய்து, பிராமண போஜனம், தக்ஷிணா தானம் செய்து, ருத்ராலயத்தில் சத்ர-சாமர முதலான ராஜோபசாரங்களுடன் விரத சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பெண்களுக்கு பிரம்மச்சரியம், கட்டுப்பட்ட உபவாசம்; பலனாக பவானி-சிவருடன் சாரூப்ய-சாயுஜ்யம், ஆண்களுக்கும் ருத்ர-சாயுஜ்யம் கிடைக்கும். பின்னர் சூலதானம்—திரிசூலம் தயாரித்து அர்ப்பணம், தாமரை பூஜை, பிராமணர்களுக்கு தானம்—மகாப்ராயச்சித்தமாகப் போற்றப்படுகிறது. மார்கழி முதல் கார்த்திகை வரை மாதந்தோறும் காளை, சூலம், ரதம், உருவங்கள், கைலாச மாதிரி, பிரம்ம-விஷ்ணு சின்னங்களுடன் லிங்கமூர்த்தி, வீடு தானம், தானியம்/எள் ‘மலை’ தானம்; இறுதியில் மகாமேரு விரதத்தின் விரிவான பிரதிஷ்டை, முடிவில் சிவனின் மோக்ஷ வாக்குறுதி மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
उमामहेश्वरव्रतं—पञ्चाक्षरमन्त्रस्य माहात्म्यं, न्यासः, जपविधिः, सदाचारः, विनियोगः
சூதர் கூறுகிறார்—எல்லா விரதங்களிலும் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தால் உமாபதி (சிவன்) வழிபாடு முதன்மை; விரத நிறைவேற்றத்தின் உறுதியான வழி ஜபமே. ரிஷிகள் மந்திரத்தின் வலிமையும் முறையும் கேட்க, சூதர் சிவன் பார்வதிக்கு உபதேசித்ததைச் சொல்கிறார்—பிரளயத்தில் அனைத்தும் லயமாகினும், வேத-சாஸ்திரங்கள் பஞ்சாட்சரத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு நிலைத்திருக்கும். சிவன் வாசக–வாச்ய தத்துவத்தை விளக்கி, இதை அல்பாட்சர-மகார்த்தம், வேதசாரம், மோக்ஷப்ரதம் எனப் புகழ்கிறார். பின்னர் ரிஷி-சந்தஸ்-தேவதை, பீஜ/சக்தி, ஸ்வர-வர்ண-ஸ்தான நிர்ணயம், மேலும் உற்பத்தி–ஸ்திதி–ஸம்ஹார ந்யாசம், கர/தேஹ/அங்க ந்யாசம், திக்பந்தனம், ஷடங்க ந்யாசம் ஆகிய விதிகள் கூறப்படுகின்றன. குருவை அணுகுதல், தக்ஷிணை, தீக்ஷா ஒழுக்கம், புரஸ்சரண எண்ணிக்கை, பிராணாயாமம், ஜப இடங்கள்-பலவிருத்தி, மாலை, வாசிக/உபாம்ஷு/மானஸ ஜப வகைகள் விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் சதாசாரம், உணவு-தூய்மை விதிகள், குருபக்தி, ஆரோக்கியம்-ஆயுள்-சாந்தி-கிரகபீடை நிவாரணம் முதலான வினியோகங்கள் கூறி, இந்த விதியை கேட்பதும் போதிப்பதும் பரம நிலையை அளிக்கும் என முடிகிறது।
ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
ரிஷிகளின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க சூதர் சிவ உபதேசத்தை எடுத்துரைக்கிறார்—உண்மையான ‘விஷம்’ என்பது சம்சாரம்; அது அவித்யை, ஆசை, கர்மத்தால் உண்டாகும் தேகதாரணம் ஆகியவற்றால் வளர்கிறது. கர்ப்பவாசம் முதல் மனித வாழ்வின் நிலைகள், விலங்கு யோனிகள், அரசியல் போராட்டம், தேவலோகப் போட்டி, ஸ்வர்கத்தின் நிலையின்மை வரை எங்கும் துக்கமே நிறைந்தது எனக் காட்டி வைராக்யத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. பின்னர் விடுதலைப் பாதையாக பாசுபத விரதமும், பஞ்சார்த்த ஞானத்தால் ஆதரிக்கப்படும் யோகமும் கூறப்படுகின்றன; ஞானமே பாவத்தை எரித்து கர்மப் பந்தத்தை அறுக்கிறது. பரா-அபரா வித்யா வேறுபாடு, இதயத் தாமரையில் உள்ள்முக தியானம், நாடிகள்-பிராணங்கள், ஜாக்ரத்-ஸ்வப்ன-ஸுஷுப்தி-துரிய நிலைகள் விவரிக்கப்பட்டு, சிவன் துரியாதீதன், அந்தர்யாமி என நிறுவப்படுகிறது. அஹிம்சை, சத்தியம், பிரம்மச்சரியம், அபரிக்ரஹம் போன்ற யமங்களும், பூதத் தத்துவங்களில் சிவ ரூப தியானமும் விரிவாக கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஞான-தியானமே சம்சார நோய்க்கு ஒரே மருந்து என்றும், இதை கேட்க/படிக்க பிரஹ்ம-சாயுஜ்யம் கிடைக்கும் என்றும் பலश्रுதி கூறி, பஞ்சாக்ஷர மையமான ஷைவ சாதனைக்கு முன்னுரை அமைக்கிறது।
Adhyaya 87 — Saṃsāra-viṣa-kathana: Ājñā-śakti, Māyā-bandha, and Mokṣa by Prasāda
சூதர் கூறுகிறார்: முன் உபதேசத்தை கேட்ட முனிவர்கள் அச்சத்துடனும் பக்தியுடனும் பினாகி சிவனை வணங்கினர். ஹிமவதியுடன் மகாதேவன் எவ்வாறு ‘க்ரீடை’ செய்கிறான் என்ற கேள்விக்கு சிவன் நுண்ணிய தத்துவம் உரைக்கிறான்—உடலுடைய ஜீவன் மாயை, கர்மம் காரணமாக பந்தமும் மோட்சமும் அனுபவிக்கிறது; ஆனால் ஆத்மா உண்மையில் கட்டுப்பட்டதல்ல. வித்யை—ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி சார்ந்த அறிவுத் தத்துவமும் நிலைத்த சக்தியும் தன்னிலேயே நிலைபெற்றவை எனக் கூறி, ‘ஆஜ்ஞா’ எனும் நித்திய பஞ்சவக்த்ர தெய்வீக சக்தி பல முறைகளில் அனைத்திலும் பரவி மோட்ச நோக்கைத் தொடங்கச் செய்கிறது என விளக்குகிறான். பின்னர் பவானி மாயையை அகற்றி தரிசித்தோரைக் விடுவிக்கிறாள்; உமா–சங்கரர் பரமார்த்தத்தில் அபேதம் என நூல் உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆண்டவனின் பிரசாதத்தால் மோட்சம் உடனடியாக, வயது அல்லது பிறப்புவகை வேறுபாடின்றி; பந்தமும் விடுதலையும் நிகழ்த்தும் ஒரே ஜகதீஸ்வரன் சிவனே. இறுதியில் சித்தர்கள் ருத்ரனை விஸ்வரூபமாகப் போற்றி அம்பிகையின் அருளால் சாயுஜ்யம் அடைகிறார்கள்.
मुनिमोहशमनम् (Pāśupata-yoga, Siddhis, Puruṣa-darśana, Saṃsāra, and Prāṇa-Rudra Pañcāhutī)
ரிஷிகள் சூதரிடம், யோகிகள் அணிமா முதலான சித்திகளை எவ்வாறு பெறுகின்றனர் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் அரிய ஐவகைப் பாசுபத-யோகத்தை உபதேசிக்கிறார்: மனநிலைத்தன்மை, பத்மாசனக் கற்பனை, சக்தி/ருத்ர அமைப்புகளுடன் உமாபதியின் தியானம்; இதனால் ஒப்பற்ற ஞானம் உதயமாகிறது. அஷ்டசித்திகளைச் சொல்லி, எண்ணற்ற கர்மகாண்டங்களால் அல்ல, யோகத்தாலேயே அவை सिद्धியாகும் எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். பின்னர் சித்திகளைத் தாண்டி பரம இலக்கு—அபவர்கம், சிவ-சாயுஜ்யம்—என்று கூறி, புருஷன் சூட்சுமன், அனைத்திலும் வியாபித்தவன், இந்திரிய-குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன்; யோகதரிசனத்தால் அறியப்படுவான் என விளக்குகிறார். கர்ப்பாதானம், கருவளர்ச்சி, பிறப்பு, நரகங்கள், கர்மத்தின்படி மறுபிறப்புகள் ஆகியவற்றை நெறி-கர்ம விவரமாகக் கூறி, சம்சாரபயத்திற்கு மருந்து தியானமே என வலியுறுத்துகிறார். இறுதியில் பிராண, அபான, வியான, உதான, சமானங்களுக்கு ஐந்து ஆஹுதிகளாக உள்ளார்ந்த ஹோமத்தைச் சொல்லி, ருத்ரன் பிராணரூபனும் இதயத்திலுள்ள வைஶ்வானர அগ্নியுமாக ஒன்றே என நிறுவுகிறார். பஸ்மதாரணம் உடைய ஷைவாசாரம் மற்றும் பாராயணம்-श्रவணம் பரமபதத்தை அளிக்கும் வழி எனப் புகழ்ந்து, அடுத்த ஷைவ சாதனைகளுடன் இணைக்கிறார்.
Adhyaya 89: शौचाचारलक्षणम् — सदाचार, भैक्ष्यचर्या, प्रायश्चित्त, द्रव्यशुद्धि, आशौच-निर्णय
சூதர், யோகியும் சைவ வாழ்வும் நிலைபெற ‘சௌசம்’ மற்றும் ‘சதாசாரம்’ அடித்தளமென விளக்குகிறார். மானம்–அவமானத்தில் சமநிலை, யம–நியமங்கள், சத்தியம், மனத் தூய்மை ஆகிய உள்ளடக்க ஒழுக்கங்களிலிருந்து தொடங்கி, பிக்ஷாசர்யை, சித்தி–ஸ்தைரியத்தைத் தரும் உணவுகள், குருவந்தனம், குருவின் அருகில் செய்யக் கூடாத நடத்தை ஆகியவற்றை கூறுகிறார். தேவத்ரோகம், குருத்ரோகம் போன்ற தவறுகளுக்கு படிநிலைப் பிராயச்சித்தங்கள்—சிறப்பாக பிரணவ ஜபம்—நியமிக்கப்படுகின்றன. பின்னர் திரவ்யசுத்தி விதிகள்: நீர், துணி, உலோகம், பாத்திரங்கள், இல்ல/யாகப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தும் முறைகள்; மேலும் உணவு, உறக்கம், துப்புதல் அல்லது அசுத்தத் தொடர்புக்குப் பின் மீள்தூய்மை விதிகள். இறுதியில் உறவு மற்றும் வர்ண வேறுபாட்டின்படி சூதக–பிரேத ஆசௌச காலங்கள், மாதவிடாய் காலத் தடைகள், சுத்தி வழிகள், நாள் கணக்கின்படி கர்ப்பம் பற்றிய கருத்துகள் கூறப்படுகின்றன. சதாசாரத்தை கேட்பதும் போதிப்பதும் பிரம்மலோகப் புண்ணியம் எனப் புகழ்ந்து அத்தியாயம் நிறைவு பெறுகிறது।
यतिप्रायश्चित्तविधानम् (Ascetic Atonements and Discipline)
சூதர் யதிகளுக்கென சிவன் உரைத்த சிறப்பு பிராயச்சித்த விதிகளை எடுத்துரைக்கிறார். பாபம் வாக்கு, மனம், உடல் என மூவகை; அது இடையறாது சம்சாரப் பிணைப்பை வளர்க்கும் எனக் கூறி, விழிப்புள்ள சாதகனுக்கு யோகமே பரம சக்தி; அதனால் ஞானிகள் அவித்யையை வென்று பரம நிலையைக் அடைவார்கள் என விளக்குகிறார். பின்னர் பிக்ஷுக்களின் விரத-உபவிரதங்கள், குற்றத்தின் அளவுக்கேற்ப பிராயச்சித்தப் படிகள், காமத்தால் நிகழும் பாலியல் அணுகுதலுக்கு பிராணாயாமத்துடன் சாந்தபனமும் அதன் பின் க்ருச்சிரமும், மீண்டும் மீண்டும் சுத்திகரித்து கட்டுப்பட்ட ஆச்ரம வாழ்விற்கு திரும்புதல் ஆகியவை வலியுறுத்தப்படுகின்றன. பொய் கண்டிக்கப்படுகிறது; திருட்டு மகாதர்மவிரோதமும் ஹிம்சைக்கு ஒப்புமையும்—செல்வம் பிராணனுடன் தொடர்புடையதென—சொல்லப்படுகிறது. கடுமையான தவறுகளுக்கு நீண்டகால சாந்திராயணம் விதிக்கப்படுகிறது. செயல்-சொல்-சிந்தனையில் அஹிம்சை மையம்; சிறு உயிர்களுக்கு தவறுதலாக தீங்கு செய்தால் க்ருச்சிராதிக்ருச்சிரம் அல்லது சாந்திராயணம். இரவு/பகல் ச்ராவ வேறுபாட்டிற்கு தனித்த பிராணாயாம-உபவாச விதிகள், தடைசெய்யப்பட்ட உணவுப் பட்டியல், மீறினால் பிராஜாபத்ய-க்ருச்சிரம். இறுதியில் சுத்த யதி மண்-தங்கம் சமமாகக் கண்டு, எல்லா உயிர்களின் நலனில் லயித்து, மறுபிறவியைத் தாண்டிய நித்திய தாமத்தை அடைகிறான்।
अध्याय 91: अरिष्ट-लक्षण, मृत्यु-संस्कार, पाशुपत-धारणा तथा ओङ्कार-उपासना
சூதர் கூறுகிறார்—இப்போது ‘அரிஷ்ட-லட்சணங்கள்’ சொல்லப்படுகின்றன; இவற்றால் யோகிகள் மரணத்தின் நெருக்கத்தை அறிகிறார்கள். முதலில் விண்மீன்/பார்வை சார்ந்த அபசகுனங்கள் (அருந்ததி-துருவம் தெரியாமை, பகலில் நட்சத்திரம் தோன்றுதல், மேகம் இன்றியே மின்னல்), நிழல் விகாரம், உடல் மணம், இந்திரியக் க்ஷயம், திடீர் பருமன்-ஒல்லித்தல், மேலும் கனவு-சின்னங்கள் (தெற்கு திசை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்படுதல், அசுபப் பெண் உருவம், குழியில் விழுதல், ஆயுதம் தாங்கிய கருப்புப் புருஷன்) மூலம் ஆயுள் குறையும் காலம் கூறப்படுகிறது. பின்னர் வழி—காலம் வந்தால் துக்கத்தை விட்டுத் தூய்மையடைந்து தனிமையான சமநிலப் பகுதியில் அமர்ந்து மகேஸ்வரனை வணங்க வேண்டும்; காற்றில்லா விளக்குச் சுடர்போல் நிலைத்து இந்திரியநிக்ரகம் செய்து சுத்த-தியானம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ஓங்கார-யோகத்தின் மும்மாத்திரை (அ-உ-ம), ப்லுதமாத்திரை, அமாத்திர ‘சிவபதம்’ ஆகியவற்றின் தத்துவ விளக்கம்; பிரணவம் வில், ஆத்மா அம்பு, இலக்கு பிரம்மம்/சிவபதம் எனக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் மரணக் கணத்தில் பிரணவத் தியானம், ருத்ர நமஸ்காரம், அவிமுக்த/ஸ்ரீபர்வதம் போன்ற க்ஷேத்திரங்களுடன் தொடர்புடைய முக்திமார்க்கம், சிவசாயுஜ்ய வாக்குறுதி ஆகியவை வருகின்றன.
अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
ரிஷிகள் சூதரிடம் அவிமுக்தக்ஷேத்திரம் (காசி/வாரணாசி) மகிமையை விளக்குமாறு கேட்கிறார்கள். சூதர் சிவன் பார்வதியுடன் வருகை, அவிமுக்தேஸ்வரர் வெளிப்பாடு, தெய்வீக தோட்டம் மற்றும் புனித சூழல் ஆகியவற்றை கவிதைநயமாக வர்ணிக்கிறார். பின்னர் சிவன் பார்வதிக்கு க்ஷேத்திர ரகசியத்தை உபதேசிக்கிறார்—அவிமுக்தம் அவரது நித்தியபுரி; மற்ற மகாதீர்த்தங்களைவிட உயர்ந்தது; அதன் எல்லைக்குள் உடல் நீத்தால், தர்மத்தை அலட்சியப்படுத்தியவர்களுக்குக் கூட நிச்சயமாக மோட்சம் கிடைக்கும். தொடர்ந்து கோப்ரேக்ஷக, ஹிரண்யகர்ப, ஸ்வர்லிங்கேஸ்வர, சங்கமேஸ்வர, மத்யமேஸ்வர, சுக்ரேஸ்வர, வ்யாக்ரேஸ்வர, ஜம்புகேஸ்வர, ஷைலேஸ்வர முதலிய முக்கிய லிங்க-தீர்த்தங்களின் பட்டியல் மற்றும் அவற்றின் ரட்சக பலன்கள் கூறப்படுகின்றன. அபிஷேகம் (மஹாஸ்நான முறைகளுடன்), பில்வ-புஷ்ப அர்ச்சனை, நைவேத்யம், ஜாகரணம், பிரதக்ஷிணை, ருத்ரபீஜம் மற்றும் பஞ்சாக்ஷர ஜபம் ஆகியவற்றை சிவன் விதித்து சிவசாயுஜ்யத்தை வாக்குறுதி அளிக்கிறார். இறுதியில் பார்வதியின் பூஜையும் சூதரின் பலश्रுதி உரையும் காசி மையமான ஷைவ சாதனையின் புண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
अन्धकानुग्रहः—शूलारोपणं, रुद्रस्मरण-फलम्, तथा गाणपत्य-प्रदानम् (अध्याय 93)
ரிஷிகள் கேட்கிறார்கள்—மந்தரத்தின் சாருகந்தரத்தில் அடக்கப்பட்ட அந்தகன் மகேஸ்வரனிடமிருந்து ‘காணபத்யம்’ எவ்வாறு பெற்றான்? சூதர் முன்னுரை கூறுகிறார்—பிரம்மாவின் வரத்தால் அவத்யனாகி அந்தகன் திரிலோகத்தையும் வென்று இந்திரனை அச்சுறுத்தினான். தேவர்கள் நாராயணனை முன்னிலைப்படுத்தி மந்தரத்தில் சரணடைந்து சிவனை வேண்டினர். சிவன் கணேஸ்வரர்களுடன் அந்தகன் முன் சென்று அசுரக்கூட்டத்தைச் சாம்பலாக்கி, சூலத்தால் அந்தகனைத் துளைத்தார். சூலமுனையில் இருந்த அந்தகனுக்குள் சாத்த்விக உணர்வு எழுந்தது; ருத்ரஸ்மரணத்தின் மகிமையை உணர்ந்து சிவஸ்துதி செய்தான். கருணைமிகு நீலலோஹித சிவன் வரம் கேட்கச் சொன்னார்; அந்தகன் ‘அரிதான ஸ்ரத்தா’வை வேண்டினான். சிவன் அவனுக்கு ஸ்ரத்தாவும் ‘காணபத்ய’ பதவியும் அளித்தார்; தேவர்கள் அந்தப் பிரதிஷ்டைக்கு சாட்சியாயினர். இந்த நிகழ்வு—தண்டனைக்குமேல், சிவானுக்ரஹத்தால் சரணாகதன் மாற்றம் பெறுதலே உயர்ந்தது என விளக்குகிறது.
अन्धक-हिरण्याक्ष-प्रसङ्गः, वराहावतारः, दंष्ट्राभूषणं च
ரிஷிகள் மூன்று தொடர்புடைய விஷயங்களை வினவுகின்றனர்—அந்தகனின் தந்தையாக ஹிரண்யாக்ஷனின் அடையாளம், விஷ்ணுவின் கையால் அவன் வதம், மேலும் வராஹனின் தந்தம் (தம்ஷ்ட்ரை) மகாதேவனின் ஆபரணமாக ஆன தத்துவம். சூதர் கூறுகிறார்—ஹிரண்யகசிபுவின் சகோதரன் ஹிரண்யாக்ஷன் தேவர்களை வென்று, பூமியை கட்டி ரசாதலத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறான். தேவர்களின் வேண்டுதலால் விஷ்ணு யஜ்ஞ-வராஹ ரூபம் கொண்டு, தந்தத்தின் முனையால் தைத்தியனை வதம் செய்து, பூதேவியை உயர்த்தி உலக ஒழுங்கை மீட்டெடுக்கிறார். பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் வராஹனை தாங்குபவன், காப்பவன், ஜகதாதாரம் என விரிவாக ஸ்துதி செய்கிறார்கள். விஷ்ணு சென்றபின் தந்தத்தின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட பூமி அதை அங்கே விட்டுச் செல்கிறாள்; சிவன் (பவ) தற்செயலாகக் கண்டு அதை எடுத்துக் கொண்டு மார்பில் ஆபரணமாக அணிகிறார். இது வெறும் புராணக் குறிப்பு அல்ல; பரமேஸ்வரனின் விடுதலை அளிக்கும் லீலை என अध्यாயம் சுட்டி, அடுத்ததாக சிவச் சின்னங்களின் முக்கியத்துவம் பக்தி மற்றும் விப்ரமுக்திக்காக விளக்கப்படும் என முன்னுரை செய்கிறது.
Varaha-Pradurbhava Context: Prahlada’s Bhakti, Narasimha’s Ugra-Form, and Shiva’s Sharabha Intervention
ரிஷிகள் சூதரிடம், நரசிம்மன் ஹிரண்யகசிபுவை எவ்வாறு வதைத்தான் என்று கேட்கிறார்கள். சூதர், பிரஹ்லாதனின் வாழ்நாள் முழுதான நாராயண பக்தியைச் சொல்கிறார்; அதனால் கோபமுற்ற ஹிரண்யகசிபு பல வழிகளில் பிரஹ்லாதனை கொல்ல முயல்கிறான், ஆனால் தெய்வக் காவலால் அனைத்தும் தோல்வியடைகின்றன. பின்னர் விஷ்ணு நரசிம்மராக வெளிப்பட்டு கூர்மையான நகங்களால் ஹிரண்யகசிபுவை சம்ஹரிக்கிறார்; ஆனால் நரசிம்மனின் பயங்கர கர்ஜனை மற்றும் எல்லையற்ற பலரூப ஒளி மூவுலகையும் அதிரச் செய்து தேவர்கள் உள்ளிட்ட உயிர்களை அச்சுறுத்துகிறது. தேவர்கள் அவரை ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்மத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளாகவும், அவதாரங்களின் ஆதாரமாகவும் போற்றி ஸ்துதி செய்கிறார்கள்; ஆனாலும் அமைதி திரும்பவில்லை. ஆகவே பிரம்மாவும் தேவர்களும் மந்தர மலையில் மகாதேவனைச் சரணடைகிறார்கள்; பிரம்மா விரிவான ருத்ரஸ்துதியில் சிவனை காலகாலன், சர்வரூபன், அந்தகன், அந்தர்யாமி என்று பெயர்களால் வணங்குகிறான். சிவன் அபயம் அளித்து சரப ரூபம் கொண்டு நரசிம்மனின் உக்கிர சக்தியை அடக்கி அமைதிப்படுத்துகிறார்; நரசிம்மன் சாந்தமடைந்து உலக ஒழுங்கு மீள நிறுவப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த ஷைவ ஸ்தவத்தைப் பாராயணம்/கேட்பது ருத்ரலோகம் மற்றும் ருத்ரசான்னித்ய ஆனந்தத்தை அளிக்கும்.
अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—மகாதேவன் ‘சரப’ எனும் மிகக் கொடிய விகார ரூபத்தை எவ்வாறு எடுத்தார்? சூதர் கூறுகிறார்—தேவர்களின் வேண்டுதலால் சிவன் நரசிம்மனின் உக்கிரத் தேஜஸும் அகந்தையும் அடங்க வீரபத்ரனை நியமித்து, பைரவ ஸ்வரூபத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். வீரபத்ரன் அவதாரப் பரம்பரையை நினைவூட்டி நரசிம்மனை சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும், அகந்தையால் நரசிம்மன் சம்ஹாரப் பிரதிஞ்ஞை செய்கிறான். அப்போது சிவதேஜஸ் சரப ரூபமாக வெளிப்பட்டு, சிறகடிப்பு முதலியவற்றால் நரசிம்மனின் பலம் அழிகிறது. பரவசமான விஷ்ணு சிவனை அஷ்டோத்தர சதநாம பாவத்துடன் ஸ்தோத்திரம் செய்து, ‘யதா யதா மம அஜ்ஞானம் அகங்காரதூஷிதம்’ என சாந்திப் பிரார்த்தனை செய்கிறார். தேவர்களும் சதாசிவ பரதத்துவத்தைப் போற்றுகின்றனர்; இறுதியில் பாராயண-श्रவண பலனாக விக்னநாசம், வியாதி-சமனம், சாந்தி, சிவஞானப் பிரகாசம் கூறப்படுகிறது.
शरभप्रादुर्भावो नाम षण्णवतितमोऽध्यायः (जलन्धरविमर्दनम्)
நைமிஷாரண்யத்தில் முனிவர்கள் சூதரை வினவுகின்றனர்—ஜடாமௌலி, பகநேத்ரஹர ஹரன் ஜலந்தரனை எவ்வாறு வதைத்தான்? சூதர் கூறுகிறார்: ஜலமண்டலத்தில் தோன்றிய ஜலந்தரன் தவவலத்தால் பேராற்றல் பெற்றான்; தேவர், கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர் மற்றும் பிரம்மாவையும் வென்று விஷ்ணுவுடன் நீண்ட போர் செய்து, விஷ்ணுவையும் தோற்கடித்து சங்கரனை ‘அஜித’ எனச் சவால் செய்தான். பிரம்மவாக்கை காக்கவும் உலகைக் காக்கும் கடமையாலும் சிவன் நந்தி-கணங்களுடன் போருக்கு நிற்கிறான். அகந்தையால் ஜலந்தரன் தன் வலிமையைப் புகழ்ந்து (இந்திராதிகளை அடக்குதல், கங்கைத் தடுப்பு, கருடனைப் பிணைத்தல், பெண்களைப் பறித்தல் முதலியவை) பேசுகிறான்; சிவன் கண்நெருப்பால் அவன் ரதத்தை எரித்து, பாதாங்குஷ்டத்தால் கடலில் ரதச்சக்கரத்தை உருவாக்கி அவனைப் போருக்கு அழைக்கிறான். ஜலந்தரன் சுதர்சனத்தை ஒத்த சக்கரத்தைப் பிடிக்க முயன்றபோது அதே சக்கரத்தால் இரண்டாக வெட்டப்பட்டு விழுகிறான்; அவன் இரத்தம் ருத்ரநியோகத்தால் மாம்சம்போல் மாறி ‘ரக்தகுண்டம்’ போலத் தோன்றுகிறது. தேவர்கள் ஜயகோஷம் செய்கின்றனர்; பலश्रுதி—‘ஜலந்தரவிமர்தனம்’ வாசித்தல்/கேட்கல்/கேட்பித்தல் மூலம் சிவகண-அனுகிரகச் சித்தி கிடைக்கும்; முடிவை நிர்ணயிப்பது சிவானுகிரகமே என்ற உணர்வு உறுதியாகிறது.
देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
ரிஷிகள் சூதரிடம்—விஷ்ணு மகேஸ்வரரிடமிருந்து சுதர்சனச் சக்கரத்தை எவ்வாறு பெற்றார்? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுகிறார்—தைத்யர்கள் உலகைத் துன்புறுத்த, தோற்ற தேவர்கள் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்து அவரையே ஒரே பாதுகாவலன் எனப் போற்றுகின்றனர். விஷ்ணு—ஜலந்தரனை வதைக்க திரிபுராரி சிவன் உருவாக்கிய பயங்கர ரதாங்கம் (சக்கரம்) அவசியம்; ஆகவே மகாதேவரை அணுகுவேன் எனத் தீர்மானிக்கிறார். இமயத்தின் புனிதச் சிகரத்தில் விஸ்வகர்மா செய்த மாட்சிமைமிகு சிவலிங்கத்தை நிறுவி, நறுமணப் பொருட்கள், மலர்களால் அபிஷேகம் செய்து, ‘பவ’ முதலான நாமங்களால் அக்னிஹோத்திரம் நடத்தி, விரிவான சிவசஹஸ்ரநாம ஸ்தவத்தை ஜபிக்கிறார். சிவன் சோதனைக்காக ஒரு தாமரையை மறைக்க, முழு அர்ப்பண வ்ரதம் குலையாமல் விஷ்ணு தன் கண் ஒன்றை எடுத்து அந்த இடத்தில் அர்ப்பணித்து ‘பத்மாக்ஷ’ எனப் பெயர் பெறுகிறார். பின்னர் சிவன் ஜ்வலிக்கும் பயங்கர ரூபத்தில் தோன்றி தெய்வக் காரியத்தை நிறைவேற்றி, சூரிய ஒளிபோன்ற சுதர்சனச் சக்கரத்தை அளித்து, போரில் அசாந்தியும் தவறான க்ஷமையும் தர்மத்தைத் தளர்த்தும் என உபதேசிக்கிறார். வரங்களை வழங்கி, தேவர்-அசுரர் மத்தியில் விஷ்ணுவின் வருங்காலப் புகழையும், உமா/ஹைமவதியின் அருளால் உறவுச் சமநிலையும் முன்கூறுகிறார். இறுதியில் பலश्रுதி—இந்த சஹஸ்ரநாமத்தை கேட்டு/படித்து பூஜித்தால் மகாயஜ்ஞத்துக்கு இணையான புண்ணியம், பரமகதி கிடைக்கும்; ஜலந்தர வதத்திற்கான தொடர்கதை அமைக்கப்படுகிறது।
विष्णुचक्रलाभो नाम (अर्धनारीश्वर-तत्त्वं, सती-पार्वती-सम्भवः, दक्षयज्ञविनाशः)
ரிஷிகள் சூதரிடம் தேவியின் தோற்றமும் அவளின் உறுதியான பதிவிரதமும் கூறுமாறு வேண்டுகின்றனர்—அவள் சதியாக எவ்வாறு ஆனாள், தக்ஷ யாகம் எவ்வாறு அழிந்தது, சாம்புவுக்கு எவ்வாறு அர்ப்பணிக்கப்பட்டாள் என்பதைக் கேட்கிறார்கள். சூதர் பரம்பரையை (பிரம்மா→தண்டின்→வ்யாசர்→சூதர்) நினைவூட்டி, தத்துவத்தை நிறுவுகிறார்—லிங்கமே பகவான், தமஸைத் தாண்டிய ஜ்யோதி; வேதியுடன் இணைந்தபோது அது அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபமாக சிவ-சக்தியின் ஒரே யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த ஒன்றுமையிலிருந்து பிரம்மா தோன்றி, ருத்ரரிடமிருந்து ஞானோபதேசம் பெறுகிறார்; படைப்பு சிவாதிஷ்டித சைதன்யத்தால் நடைபெறுகிறது. பின்னர் தக்ஷனின் அகந்தை, உமாபதியை அவமதித்தல், சதியின் யோகாக்னியில் தன்னுயிர் துறத்தல், தவத்தால் பார்வதியாக மறுபிறப்பு, மற்றும் சிவக்ரோதத்தால் தக்ஷயாகம் திடீரென நாசமாதல் கூறப்படுகிறது. இவ்வத்யாயம் வெறும் யாகவழிபாட்டின் வெறுமையை விமர்சித்து, தேவாபராதத்தின் விளைவு, தர்மநிறுவல், மற்றும் கர்மகாண்டத்தை விட பக்தி-ஞானத்தின் முதன்மையை முன்னிறுத்துகிறது।
दक्षयज्ञध्वंसः—वीरभद्रप्रेषणं, देवविष्ण्वोः पराजयः, पुनरनुग्रहः
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—ததீசி வாக்கிற்குப் பின் மகேஸ்வரன் விஷ்ணுவை வென்றும் யாகத்தில் எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்? சூதர் தக்ஷயாகப் பிரசங்கத்தை உரைக்கிறார். ருத்ரன் தேவர்களையும் முனிவர்கணங்களையும் தகித்தான்; பின்னர் பிரம்மா வீரபத்ரனை அனுப்பினார். வீரபத்ரன் ரோமஜகணங்களுடன் கனகாலில் உள்ள யாகவாடத்தில் நுழைந்து யூபாதிகளை நொறுக்கி, தேவர்களின் அங்கபங்கம் செய்கிறான்—பகனின் கண் பறித்தல், பூஷணனின் பல் முறித்தல் முதலியன; இந்திரன்-அக்னி-யமன் முதலியோர் தோற்கடிக்கப்படுகின்றனர். விஷ்ணுவுடன் பயங்கரப் போர்; விஷ்ணுவின் யோகபலத்தால் தோன்றிய பல திவ்யதேகங்கள் அடங்குகின்றன, சக்கரம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. யாகம் மான் வடிவில் ஓடுகிறது; தக்ஷனின் தலை வெட்டப்பட்டு அக்னியில் தகுகிறது. பின்னர் பிரம்மா கோபநிவாரணம் வேண்டி வேண்டுகிறார்; சிவன் வृषத்வஜனாய் சगணமாக வெளிப்பட்டு, கொல்லப்பட்ட தேவர்களுக்கு முன்புபோல் உடலை அளித்து, தக்ஷனின் தலையை மீண்டும் நிறுவி வரங்களை அளிக்கிறார்; தக்ஷன் ஸ்துதி செய்து கணபத்யம் பெறுகிறான். இவ்வத்யாயம் யாகதர்மத்தின் தூய்மை, தேவர்களின் மீள்நிறுவல், சிவானுக்ரஹம் முதன்மையான ஷைவமார்க்கத்தை சுட்டுகிறது।
अध्याय १०१: हैमवती-तपः, तारकवंश-उत्पातः, स्कन्द-प्रत्याशा, मदनदहनम्
ரிஷிகள் சதீதேவியின் மறுபிறவி வரலாற்றை வினவுகின்றனர்—ஹிமவானின் மகளாக ஹைமவதி (உமா/பார்வதி) எவ்வாறு பிறந்தாள், சிவனை கணவராக எவ்வாறு பெற்றாள் என்று. சூதர் கூறுகிறார்: தேவி மேனையின் உடலை ஆதாரமாகக் கொண்டு தன் இச்சையால் ஹைமவதியாக அவதரித்தாள்; கிரிராஜன் அவளுக்குச் சடங்குகளைச் செய்தான். பன்னிரண்டு வயதில் அவள் தங்கையருடன் தவம் தொடங்கினாள்; அபர்ணா, ஏகபர்ணா, ஏகபாடலா போன்ற பெயர்களால் தவவிரதங்களின் வகைகள் சுட்டப்படுகின்றன; அனன்ய பக்தியால் சிவனருள் எளிதென வெளிப்படுகிறது. அதே காலத்தில் தானவன் தாரகன் பிரம்மவரத்தால் வலிமை பெற்று விஷ்ணுவையும் வென்றான்; தேவர்கள் அச்சமுற்று பிருஹஸ்பதியிடம் புலம்புகின்றனர். பிரம்மா உபதேசிக்கிறார்—உமா-சிவ யோகத்தால் ஸ்கந்தன் பிறந்து தாரகனை வதம் செய்வான். தேவர்காரியம் நிறைவேற இந்திரன் காமதேவனை சிவ-உமா சங்கமத்திற்காக அனுப்புகிறான்; மதன் ரதி, வசந்தனுடன் சிவாஸ்ரமம் சென்று முயல்கிறான், ஆனால் த்ரியம்பகன் மூன்றாம் கண் அக்கினியால் அவனை எரித்தழிக்கிறான். ரதியின் துயரத்தைப் பார்த்த சிவன் அருள் அளிக்கிறார்—மதன் அமூர்த்தனாக இருந்து, பிற்காலத்தில் வாசுதேவன் (விஷ்ணு) தொடர்பான சாபப்பிரசங்கத்தில் புதல்வனாக மீண்டும் பெறப்படுவான். இவ்வத்தியாயம் பார்வதித் தவம், ஸ்கந்தோத்பத்தி, தாரகவதம் ஆகிய தொடர்கதைக்கு முன்னுரை அமைத்து, காமதஹனத்தின் மூலம் சிவனின் வைராக்யமும் ஐஸ்வர்யமும் விளக்குகிறது.
मदनदाहः — पार्वतीतपः, स्वयंवरलीला, देवस्तम्भनं, दिव्यचक्षुर्दानम्
சூதர் கூறுகிறார்—பார்வதியின் கடும் தவத்தால் சிவன் மகிழ்கிறான். பிரம்மா அவள் ஆசிரமத்துக்கு வந்து உலகை வெப்பமூட்டும் தவத்தை நிறுத்துமாறு வேண்டி, சிவனே அவளை வரிப்பான் என உறுதி கூறுகிறான். பின்னர் சிவன் த்விஜரூபத்தில் வந்து பார்வதியை ஆறுதல் கூறி, சுயம்வரத்தில் சௌம்ய ரூபத்தில் தோன்றுவேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறான். இமாலயம் சுயம்வரத்தை அறிவிக்க, தேவர்கள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், தத்துவங்கள் கூடுகின்றன. அலங்கரிக்கப்பட்ட பார்வதியின் முன் சிவன் குழந்தையாகி அவள் மடியில் படுத்துக் கொள்கிறான்; தேவர்கள் சந்தேகித்து தாக்க முயல்கிறார்கள். இந்திரன், அக்னி, யமன், வருணன், வாயு, சோமன், குபேரன், ஈசானன், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சக்கரதாரி விஷ்ணுவும் சிவலீலையால் ஸ்தம்பிதமடைகிறார்கள்; பூஷணனின் பற்கள் சிவதரிசனத்தால் உதிர்கின்றன. பிரம்மா உண்மையை உணர்ந்து சிவனை புத்தி-அஹங்காரத்தின் மூலமாகவும், பிரம்மா-விஷ்ணு மற்றும் பிரகృతి/தேவியின் ஆதிகாரணமாகவும் போற்றி, மயங்கிய தேவர்களுக்கு அருள் வேண்டுகிறான். சிவன் அவர்களை விடுவித்து அதிசய திவ்யரூபம் காட்டி, காண திவ்யசக்ஷு அளிக்கிறான்; மலர்கள், முரசுகள், ஸ்தோத்திரங்கள், பார்வதியின் மாலையால் பூஜிக்கப்பட, சிவனின் பரமாதிக்கம் நிறுவப்படுகிறது.
उमास्वयंवरः / भवोद्वाहः, गणसमागमः, अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्यम्, तथा विनायक-उत्पत्तिसूचना
சூதர் கூறுகிறார்—பிரம்மா கைகூப்பி மகாதேவரிடம் திருமணத்தைத் தொடங்க வேண்டி வேண்டுகிறார். சிவன் சம்மதித்தவுடன், பிரம்மா உடனே ரத்தினமயமான தெய்வநகரை திருமண மண்டபமாக உருவாக்குகிறார். அங்கு தேவர்களின் தாய்மார்கள், தேவபத்னிகள், நாகர்-கருடர், யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர், சமுத்திரங்கள், மலைகள், மேகங்கள், மாதங்கள்-வருடங்கள், வேதங்கள், மந்திரங்கள், யாகங்கள், எண்ணற்ற அப்சரஸ்கள் கூடுகின்றனர்—இது தனிப்பட்ட சடங்கு அல்ல, பிரபஞ்சத் திருவிழா. ஜடை, சந்திரசூடன், திரிநேத்திரன், நீலகண்டன் போன்ற ஷைவ இலக்கணங்களுடன் எண்ணற்ற கணேஸ்வரரும் பெயர்பெற்ற கணங்களும் திரளுகின்றனர். விஷ்ணு அலங்கரிக்கப்பட்ட கிரிஜையை நகருக்குள் கொண்டு வந்து, ருத்ரனின் பக்கங்களிலிருந்து பிரம்மா-விஷ்ணு தோன்றினர்; உலகம் ருத்ரரூபங்களால் அமைந்தது எனத் தத்துவ வம்சத்தைச் சொல்கிறார். பிரம்மா ஹோதாவாக அக்னிசாட்சியில் வைதிக மந்திரங்களால் பிரதட்சிணை, ஆஹுதி முதலியவற்றை நடத்தி தெய்வத் தம்பதியின் விதிப்பூர்வ இணைப்பை நிறைவேற்றுகிறார். பின்னர் சிவன் நந்தி மற்றும் கணங்களுடன் அவிமுக்த க்ஷேத்திரமான காசிக்கு செல்கிறார். பார்வதி அதன் மகிமையை வினவ, அவிமுக்தத்தில் பாபநாசம்; அங்கே மரிப்போர்க்கு மறுபிறவி இல்லா மோட்சம் என சிவன் உரைக்கிறார். இறுதியில், தெய்வங்களின் காரியங்கள் தடையின்றி நிறைவேறவும், அசுரவிக்னங்களைத் தடுக்கவும் கஜவக்த்ர விநாயகர் வெளிப்படும் புனிதத் தோட்டத்தைச் சுட்டி, காசி-மகாத்மியம் மற்றும் விநாயகர் பங்கை முன்னிறுத்துகிறார்.
Vighneshvara-Prashna and Deva-Krita Shiva-Stava (Adhyaya 104)
ரிஷிகள் சூதரிடம்—யானைமுக விநாயக கணேஸ்வரன் எவ்வாறு பிறந்தான், தடைகளின் மீது அவன் ஆற்றல் ஏன் மிகப் பெரிது என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் ஒரு பேருலகச் சந்தியைச் சொல்கிறார்; இந்திரன்-உபேந்திரன் முதலிய தேவர்கள், தைத்யர்கள் ஏற்படுத்திய குழப்பத்தால் தர்மம் குலையாமல் காக்க வழி தேடுகின்றனர். இங்கு ‘விக்னம்’ என்பது வெறும் துரதிர்ஷ்டம் அல்ல, கர்மபலத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் நியமம்; தேவர்கள் அவிக்னமாக இருக்கவும், மனிதர்கள் புத்திரலாபமும் காரியசித்தியும் பெறவும் சிவனைப் போற்றி, கணப/விக்னேசன் தோன்ற வேண்டும். பின்னர் தேவர்கள் சிவனை விரிவாக ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்கள்—அவரை காலன், காலாக்னிருத்ரன், ஓங்காரம், வேதம், பஞ்சாக்ஷரம், குணாதீத பரத்தத்துவம் என ஒருமைப்படுத்திப் புகழ்கிறார்கள். இறுதியில் பலश्रுதி—பக்தியுடன் இந்த தேவகிருத சிவஸ்தவத்தை பாராயணம் அல்லது போதனை செய்பவன் பரமபதம் அடைவான்; அடுத்ததாக விக்னேசனின் தோற்றமும் பணியும் விவரிக்கப்படும்।
Devas Praise Śiva; Gaṇeśa Manifests as Vighneśvara and Receives the Primacy of Worship
சூதர் கூறுகிறார்—தேவர்கள் பினாகதாரி மகேஸ்வர சிவனை அணுகி வணங்க, அவர் கருணைநோக்கால் அருள்வரமளிக்கிறார். தங்கள் செயல்கள் காக்கப்பட வேண்டி, தேவர்களைத் துன்புறுத்தி யாகாதி புனிதக் கிரியைகளைச் சிதைக்கும்ோர் தடுக்கப்பட வேண்டும் என வேண்டுகின்றனர். அப்போது சிவன் கணேஸ்வர/விநாயக ரூபம் எடுக்கிறார்; தேவர்கள் மற்றும் கணங்கள் மலர்வீழ்ச்சி செய்து, யானைமுகம், ஆயுதங்களும் மங்களலட்சணங்களும் உடைய இறைவனைப் புகழ்கின்றனர். ஒளிமிக்க குழந்தை வடிவ கணேசன் தோன்றி, சிவனும் அம்பிகையும் அவரை மதிக்கின்றனர். சிவன் அவருக்கு உலகப் பொறுப்பை அளிக்கிறார்—அதர்மச் செயல்களுக்கு, குறிப்பாக குறைபட்ட யாகங்கள், தவறான போதனை-கற்றல், தர்மத்திலிருந்து வீழ்ந்தோர் ஆகியோருக்கு விக்னம் ஏற்படுத்துதல்; எல்லா வயதினரான பக்தர்களைக் காத்தல். இவ்வத்யாயம் விக்னங்களின் மீது கணேசனின் பொதுவான அதிகாரத்தையும், முதற்பூஜையின் முதன்மையையும் நிறுவுகிறது: அவரை வழிபடாமல் ஶ்ரௌத, ஸ்மார்த்த, உலகியல்ச் செயல்கள் பலனளிக்காது; வழிபாட்டால் வெற்றி, மரியாதை கிடைக்கும். இதனால் சரியான முன்னங்கங்களால் தர்மம் காக்கப்பட்டால் மட்டுமே லிங்கபூஜை பலிக்கும் என ஷைவ விதிநியாயம் விளங்குகிறது।
विनायकोत्पत्तिः / ताण्डव-प्रसङ्गः (दारुक-वधः, काली-उत्पत्तिः, क्षेत्रपालोत्पत्तिः)
ரிஷிகள் சம்புவின் நடனத் தொடக்கத்திற்கான காரணத்தையும், ஸ்கந்தனின் அண்ணன் தொடர்பான நிகழ்வையும் கேட்கிறார்கள். சூதர் தாருகாசுரனை வர்ணிக்கிறார்—தபஸால் வலிமை பெற்று அவன் தேவர்கள், த்விஜர்கள் ஆகியோரைக் கொடுமைப்படுத்துகிறான். பிரம்மா முதலியோர் உமாபதி சிவனைச் சரணடைந்து தாருகவதத்தை வேண்டுகின்றனர். சிவன் கிரிஜையை வேண்ட, தேவி சிவதேகத்தில் புகுந்து உக்ர சக்தியாகிறது. சிவன் மூன்றாம் கண் மூலம் காளி (காலகண்டி)யை உருவாக்குகிறார்; காளி தாருகனை வதைத்தும் கோபஅக்னியால் உலகை கலக்கமடையச் செய்கிறாள். அப்போது சிவன் சுடுகாட்டில் குழந்தை வடிவில் அழுதபடி தோன்றி, தேவி பாலூட்டி அவளது கோபத்தைத் தணிக்கிறாள். அந்தக் குழந்தை க்ஷேத்ரபாலனாகிறது; அஷ்டமூர்த்திகளின் குறிப்பு வழங்கப்படுகிறது. இறுதியில் சந்தியைக்காலத்தில் சிவன் பிரேதகணங்களுடன் தாண்டவம் ஆட, தேவி நடனாமிர்தம் அருந்தி மகிழ்கிறாள்; தேவர்கள் காளியையும் பார்வதியையும் வணங்குகின்றனர்.
Upamanyu’s Tapas, Shiva’s Indra-Form Test, and the Bestowal of Kshiroda and Gaṇapatya
ரிஷிகள் சூதரிடம்—உபமன்யுவுக்கு கணபத்யமும் க்ஷீரோதம் (பால்கடல்) வரமும் எவ்வாறு கிடைத்தது? என்று கேட்கிறார்கள். சூதர் கூறுகிறார்—சிறுவயதில் பாலுக்கான பேராசையால் உபமன்யு தாயிடம் கேட்டான்; செல்வம் மகாதேவனின் முன் வழிபாடும் தற்போதைய அருளும் சார்ந்தது என்று தாய் சொன்னாள். அதனால் அவன் இமயத்தில் கடும் தவம் செய்து உலகங்களை நடுங்கச் செய்தான். காரணம் அறிந்த விஷ்ணு சிவனை அணுக, சிவன் அருள முனைந்து முதலில் சோதிக்க இந்திர ரூபத்தில் தோன்றினார். இந்திர ரூப சிவன் வரங்களை முன்வைத்து ருத்ரபக்தியை விட்டுவிடச் சொல்கிறான்; உபமன்யு பஞ்சாக்ஷரியை ஜபித்து வஞ்சகத்தை உணர்ந்து சிவநிந்தை மகாபாபம் என அறிவிக்கிறான். அவன் அதர்வாஸ்திர சக்தியால் எதிர்க்கத் தயாரானபோது சிவன் தடுத்து தன் உண்மை ரூபத்தை வெளிப்படுத்தி பால்கடலும் அன்னாதி பெருங்கடல்களும் தோன்றச் செய்கிறான். சிவ-பார்வதி அவனை பிள்ளைபோல் ஏற்று அமரத்துவம், நிலையான கணபத்யம், யோகைஸ்வரியம், பிரம்மவித்யை அளிக்கிறார்கள். இறுதியில் அசையாத நம்பிக்கையும் நிரந்தர சன்னிதியும் வேண்டிய பக்தனின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றி சிவன் மறைகிறான்—பக்தி ஞானமாகி முக்தியாகும் மாதிரியை நிறுவி।
उपमन्युना कृष्णाय पाशुपतज्ञान-प्रदानम् तथा दानविधि-फलश्रुतिः
ரிஷிகள் சூதரிடம் கேட்கிறார்கள்—எளிதில் செயல் நிறைவேற்றும் புகழுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தெய்வீக பாசுபத-ஞானமும் பாசுபத விரதமும் எவ்வாறு பெற்றான்? சூதர் கூறுகிறார்—வாசுதேவன் சுயஇச்சையால் அவதரித்தாலும் மனிதனைப் போல உடல்-சுத்தி செய்து, தௌம்யரின் மூத்தரான ரிஷி உபமன்யுவை பக்தியுடன் அணுகி வணங்கி பிரதட்சிணம் செய்தான். உபமன்யுவின் ஒரே பார்வையால் கிருஷ்ணனின் உடல் மற்றும் கர்ம மாசுகள் நீங்கின; பஸ்மம் பூசிய ஒளிமிக்க உபமன்யு தத்துவ-சக்திகளுடன் ஒன்றுபட்டு மகிழ்ந்து தெய்வீக பாசுபத-ஞானத்தை அருளினார். ஒரு ஆண்டு தவத்திற்குப் பின் கிருஷ்ணன் கணங்களுடன் மகேஸ்வரனை தரிசித்து சாம்பன் என்ற புதல்வரத்தை பெற்றான்; பின்னர் பாசுபத முனிவர்கள் அவனுடன் யோக ஒற்றுமையில் நிலைத்தனர். தொடர்ந்து மோட்ச நோக்கிய தானவிதி கூறப்படுகிறது—தங்க இடைக்கட்டு, தண்ட ஆதாரம், விசிறி, எழுதும் கருவிகள், கத்தி/கத்தரிக்கோல், பாத்திரங்கள், உலோகங்கள் முதலியவற்றை இயன்ற அளவு பஸ்மதாரி பாசுபத யோகிகளுக்கு தானம் செய்ய வேண்டும். பலன்—பாபநாசம், குல உயர்வு, ருத்ரபதப் பெறுதல்; மேலும் பாராயணம்/கேள்வியால் விஷ்ணுலோகப் பெறுதல்—சைவ சாதனையும் புராண மோட்சமார்க்கமும் இணையும் பாலமாகிறது.