Adhyaya 39

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वैष्णवकथनं नामाष्टत्रिंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच श्रुत्वा शक्रेण कथितं पिता मम महामुनिः पुनः पप्रच्छ देवेशं प्रणम्य रचिताञ्जलिः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் “வைஷ்ணவகதனம்” எனப்படும் முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. ஷைலாதி கூறினார்—ஷக்ரன் (இந்திரன்) சொன்னதை கேட்ட என் தந்தை மகாமுனி, கைகூப்பி வணங்கி, தேவேசனை மீண்டும் வினவினார்।

Verse 2

शिलाद उवाच भगवन् शक्र सर्वज्ञ देवदेवनमस्कृत शचीपते जगन्नाथ सहस्राक्ष महेश्वर

ஷிலாதர் கூறினார்—பகவான் ஷக்ரா! அனைத்தறிவோனே, தேவர்களால் வணங்கப்படுபவனே; ஷசீபதியே, ஜகந்நாதா, ஸஹஸ்ராக்ஷா, மஹேஸ்வரா!

Verse 3

युगधर्मान्कथं चक्रे भगवान्पद्मसंभवः वक्तुमर्हसि मे सर्वं सांप्रतं प्रणताय मे

பகவான் பத்மஸம்பவன் யுகதர்மங்களை எவ்வாறு நிறுவினான்? இப்போது வணங்கி நிற்கும் எனக்கு, அனைத்தையும் அருளிச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 4

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शिलादस्य महात्मनः व्याजहार यथादृष्टं युगधर्मं सुविस्तरम्

ஷைலாதி கூறினார்—மகாத்மா ஷிலாதரின் அந்தச் சொற்களை கேட்டபின், அவர் கண்டறிந்தபடியே யுகதர்மத்தை மிக விரிவாக உரைத்தார்।

Verse 5

शक्र उवाच <चतुर्युग> आद्यं कृतयुगं विद्धि ततस्त्रेतायुगं मुने द्वापरं तिष्यमित्येते चत्वारस्तु समासतः

சக்ரன் கூறினான்—முனிவரே, முதலில் க்ருதயுகம் என்பதை அறிக; அதன் பின் த்ரேதாயுகம். பின்னர் த்வாபரம், திஷ்யம் (கலி) — சுருக்கமாக இவை நான்கு யுகங்கள்.

Verse 6

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं च रजस्तमः कलिस्तमश् च विज्ञेयं युगवृत्तिर्युगेषु च

க்ருதயுகம் சத்துவம் மேலோங்கியது; த்ரேதாயுகம் ரஜஸ் மேலோங்கியது எனப்படுகிறது. த்வாபரத்தில் ரஜஸ்-தமஸ் கலவை; கலியுகத்தில் தமஸ் மட்டும்—இதுவே யுகங்களின் நடைமுறை.

Verse 7

ध्यानं परं कृतयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते भजनं द्वापरे शुद्धं दानमेव कलौ युगे

க்ருதயுகத்தில் உயர்ந்த சாதனை தியானம்; த்ரேதாயுகத்தில் யாகம் எனப்படுகிறது. த்வாபரத்தில் தூய பகஜனம் (சிவபக்தி), கலியுகத்தில் தானமே முதன்மை வழி.

Verse 8

चत्वारि च सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् तस्य तावच्छती संध्या संध्यांशश् च तथाविधः

க்ருதயுகம் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள். அதன் தொடக்கச் சந்தியா அவ்வளவு நூற்றாண்டுகள்; முடிவுச் சந்தியாம்சமும் அதே அளவு.

Verse 9

चत्वारि च सहस्राणि मानुषाणि शिलाशन आयुः कृतयुगे विद्धि प्रजानामिह सुव्रत

ஓ ஷிலாஷன (உறுதியானவனே), ஓ சுவ்ரதனே! இவ்வுலகில் க்ருதயுகத்தில் மனிதர்களின் ஆயுள் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் என அறிக.

Verse 10

ततः कृतयुगे तस्मिन् संध्यांशे च गते तु वै पादावशिष्टो भवति युगधर्मस्तु सर्वतः

அந்தக் க்ருதயுகத்தில் சந்த்யாஅம்சம் கடந்தபின், யுகதர்மம் எங்கும் ஒரு பாதமட்டுமே மீதமிருக்கும்.

Verse 11

चतुर्भागैकहीनं तु त्रेतायुगमनुत्तमम् कृतार्धं द्वापरं विद्धि तदर्धं तिष्यमुच्यते

மேன்மையான த்ரேதாயுகம் க்ருதயுகத்திலிருந்து ஒரு பாதம் குறைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. த்வாபரயுகம் க்ருதத்தின் பாதி; அதன் பாதியே திஷ்ய (கலி) எனப்படும்.

Verse 12

त्रिशती द्विशती संध्या तथा चैकशती मुने संध्यांशकं तथाप्येवं कल्पेष्वेवं युगे युगे

முனிவரே! சந்த்யாகாலங்கள் முறையே மூன்றுநூறு, இருநூறு, நூறு (அளவுகள்) ஆகும்; சந்த்யாஅம்சமும் அதேபோல் கணிக்கப்படுகிறது—ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இவ்வாறே.

Verse 13

आद्ये कृतयुगे धर्मश् चतुष्पादः सनातनः त्रेतायुगे त्रिपादस्तु द्विपादो द्वापरे स्थितः

முதல் க்ருதயுகத்தில் சனாதன தர்மம் நான்கு பாதங்களில் நிலைபெறும். த்ரேதாயுகத்தில் அது மூன்று பாதங்களில்; த்வாபரத்தில் இரண்டு பாதங்களில் நிறுவப்படுகிறது.

Verse 14

त्रिपादहीनस्तिष्ये तु सत्तामात्रेण धिष्ठितः कृतयुग कृते तु मिथुनोत्पत्तिर् वृत्तिः साक्षाद्रसोल्लसा

ஆனால் திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் தர்மம் மூன்று பாதங்களை இழந்து, வெறும் இருப்பின் ஆதாரத்தால் மட்டுமே நிலைக்கிறது. க்ருதயுகத்தில் வாழ்க்கைமுறை நேரடியாக ரசத்தால் ஒளிர்ந்து, ஜோடி-பிறப்பு இசைவுடன் நடைபெறும்.

Verse 15

प्रजास्तृप्ताः सदा सर्वाः सर्वानन्दाश् च भोगिनः अधमोत्तमता तासां न विशेषाः प्रजाः शुभाः

அனைத்து உயிர்களும் எப்போதும் திருப்தியுடன், எல்லா ஆனந்தமும் நிறைந்த இன்பநுகர்வோராக இருந்தனர். அவர்களிடையே ‘தாழ்வு–உயர்வு’ வேறுபாடு இல்லை; அந்தச் சுபஜீவர்கள் வேறுபாடின்றி வாழ்ந்தனர்.

Verse 16

तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन्कृते युगे तासां प्रीतिर्न च द्वन्द्वं न द्वेषो नास्ति च क्लमः

கிருதயுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள், இன்பம், உருவம் அனைத்தும் சமமாக இருந்தது. அவர்களிடையே பரஸ்பர அன்பு இருந்தது; இருமைகள் இல்லை, வெறுப்பு இல்லை, சோர்வு இல்லை.

Verse 17

पर्वतोदधिवासिन्यो ह्य् अनिकेताश्रयास्तु ताः विशोकाः सत्त्वबहुला एकान्तबहुलास् तथा

மலைகளும் கடல்களும் சூழ வாழ்ந்தவர்கள் நிலையான இல்லத்தைச் சாராது இருந்தனர். அவர்கள் துயரமற்றோர், சத்துவம் மிகுந்தோர், தனிமை நிறைந்தோர் என வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 18

ता वै निष्कामचारिण्यो नित्यं मुदितमानसाः अप्रवृत्तिः कृतयुगे कर्मणोः शुभपापयोः

அவர்கள் ஆசையின்றி நடமாடினர்; அவர்களின் மனம் எப்போதும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் கொண்டது. கிருதயுகத்தில் புண்ணியம் அல்லது பாவம் காரணமாகச் செயலில் ஈடுபாடு இல்லை.

Verse 19

वर्णाश्रमव्यवस्था च तदासीन्न च संकरः रसोल्लासः कालयोगात् त्रेताख्ये नश्यते द्विज

அந்த யுகத்தில் வர்ண–ஆசிரம ஒழுங்கு உறுதியாக இருந்தது; கலப்பு அல்லது குழப்பம் இல்லை. ஆனால், ஓ இருபிறப்பாளனே, காலத்தின் சேர்க்கையால் தர்மரசத்தின் உல்லாசம் ‘திரேதா’ யுகத்தில் சுருங்கி அழிகிறது.

Verse 20

तस्यां सिद्धौ प्रनष्टायाम् अन्या सिद्धिः प्रजायते अपां सौक्ष्म्ये प्रतिगते तदा मेघात्मना तु वै

அந்தச் சித்தி அழிந்தபோது மற்றொரு சித்தி தோன்றுகிறது. நீர் தன் நுண்நிலைக்குத் திரும்பியபோது அது நிச்சயமாக மேக வடிவில் வெளிப்படுகிறது.

Verse 21

मेघेभ्यस्तनयित्नुभ्यः प्रवृत्तं वृष्टिसर्जनम् सकृद् एव तथा वृष्ट्या संयुक्ते पृथिवीतले

இடியுடன் கூடிய மேகங்களிலிருந்து மழை பொழிவு தொடங்குகிறது. அந்த மழை ஒருமுறையாவது பூமித்தளத்தில் விழுந்தால், நிலம் நீரால் நிறைந்து நீருடன் ஒன்றுபடுகிறது.

Verse 22

प्रादुरासंस्तदा तासां वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः सर्ववृत्त्युपभोगस्तु तासां तेभ्यः प्रजायते

அப்போது அவர்களுக்காக ‘வீடுகள்’ என அழைக்கப்பட்ட அந்த மரங்கள் வெளிப்பட்டன. அவற்றிலிருந்தே அந்த உயிர்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தின் எல்லா அனுபவங்களும்—உணவும் பயன்பாடும்—உண்டாயின.

Verse 23

वर्तयन्ति स्म तेभ्यस्तास् त्रेतायुगमुखे प्रजाः ततः कालेन महता तासामेव विपर्ययात्

திரேதா யுகத்தின் தொடக்கத்தில் அவர்களிலிருந்தே சந்ததிகள் இயக்கமடைந்தன. பின்னர் பெருங்காலத்தின் ஓட்டத்தில், அவர்களுடைய நிலையிலேயே ஏற்பட்ட மாறுபாட்டால் அந்த ஒழுங்கு சிதையத் தொடங்கியது.

Verse 24

रागलोभात्मको भावस् तदा ह्याकस्मिको ऽभवत् विपर्ययेण तासां तु तेन तत्कालभाविना

அப்போது பற்றும் பேராசையும் கொண்ட திடீர் மனநிலை எழுந்தது. ஆனால் அந்தக் காலத்தால் கட்டுப்பட்ட கணநேரத் தூண்டுதலின் மாறுபாட்டால் அவர்களின் நிலை எதிர்மாறாயிற்று.

Verse 25

प्रणश्यन्ति ततः सर्वे वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः ततस्तेषु प्रनष्टेषु विभ्रान्ता मैथुनोद्भवाः

பின்னர் ‘வீடு’ என அழைக்கப்பட்ட அந்த எல்லா மரங்களும் அழிந்தன. அந்த அடைக்கலங்கள் அழிந்தபோது, மைதுனத்தில் பிறந்த உயிர்கள் மயக்கமடைந்து குழம்பி அலைந்தன.

Verse 26

अपि ध्यायन्ति तां सिद्धिं सत्याभिध्यायिनस्तदा प्रादुर्बभूवुस्तासां तु वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः

அப்போது சத்தியத் தியானம் செய்பவர்கள் அந்தச் சித்தியைத் தியானித்தனர். அவர்களின் உண்மைச் சங்கல்பத்தின் வலிமையால் உடனே ‘வீடு’ எனப்படும் மரங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 27

वस्त्राणि ते प्रसूयन्ते फलान्याभरणानि च तेष्वेव जायते तासां गन्धवर्णरसान्वितम्

அவற்றிலிருந்து ஆடைகள், கனிகள், அணிகலன்கள் தோன்றுகின்றன; மேலும் அவற்றிலேயே மணம், நிறம், சுவை உடைய பொருளும் உண்டாகிறது.

Verse 28

अमाक्षिकं महीवीर्यं पुटके पुटके मधु तेन ता वर्तयन्ति स्म सुखमायुः सदैव हि

ஒவ்வொரு சிறு பெட்டியிலும் தேனீகள் இல்லாத, பூமியின் வலிமை நிறைந்த தேன் இருந்தது. அதனால் அவர்கள் எளிதாக வாழ்ந்தனர்; அவர்களின் ஆயுள் எப்போதும் நிலைத்திருந்தது.

Verse 29

हृष्टपुष्टास्तया सिद्ध्या प्रजा वै विगतज्वराः ततः कालान्तरेणैव पुनर्लोभावृतास्तु ताः

அந்தச் சித்தியால் மக்கள் மகிழ்ந்து செழித்தனர்; காய்ச்சல் துன்பம் நீங்கினர். ஆனால் காலம் கடந்தபின் அவர்கள் மீண்டும் பேராசையால் மூடப்பட்டனர்.

Verse 30

वृक्षांस्तान्पर्यगृह्णन्ति मधु वा माक्षिकं बलात् तासां तेनोपचारेण पुनर्लोभकृतेन वै

பேராசையால் அவர்கள் அந்த மரங்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள்; அல்லது தேனீக்களின் தேனையும் பலத்தால் பறிக்கிறார்கள். புதிய ஆசையை வளர்க்கும் நோக்கில் செய்யப்படும் அதே ‘உபசாரம்’ காரணமாகவே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பேராசையில் விழுகின்றார்கள்.

Verse 31

प्रनष्टा मधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित् तस्यामेवाल्पशिष्टायां सिद्ध्यां कालवशात्तदा

அப்போது காலத்தின் கட்டாயத்தால், தேன் நிறைந்த செல்வத்துடன் கூடிய கல்பவிருட்சங்கள் இடையிடையே மறைந்தன. மீதமிருந்த சித்தியும் காலவசத்தால் மிகச் சிறிதளவாகவே எஞ்சியது.

Verse 32

आवर्तनात्तु त्रेतायां द्वन्द्वान्यभ्युत्थितानि वै शीतवर्षातपैस्तीव्रैस् ततस्ता दुःखिता भृशम्

ஆனால் யுகம் திரேதாவாக மாறியவுடன் இருமைகள் உண்மையாகவே எழுந்தன. கடும் குளிர், மழை, எரிக்கும் வெயில் ஆகியவற்றால் தாக்கப்பட்ட உயிர்கள் மிகுந்த துயருற்றன.

Verse 33

द्वन्द्वैः सम्पीड्यमानाश् च चक्रुर् आवरणानि तु कृतद्वन्द्वप्रतीघाताः केतनानि गिरौ ततः

இருமைகளின் அழுத்தத்தால் நெருக்கப்பட்ட அவர்கள் அப்போது பாதுகாப்பு மூடல்கள் (வேலிகள்) அமைத்தனர். பின்னர் மலையில், இருமைத் தாக்கங்களைத் தடுத்து எதிர்த்தடிக்க உருவாக்கப்பட்ட கொடிச்சின்னங்களையும் கేతனங்களையும் நிறுவினர்.

Verse 34

पूर्वं निकामचारास्ता ह्य् अनिकेता अथावसन् यथायोगं यथाप्रीति निकेतेष्ववसन्पुनः

முன்பு அவர்கள் விருப்பம்போல் அலைந்து, நிலையான இல்லமின்றி வாழ்ந்தனர். பின்னர், தத்தம் தகுதிக்கும் விருப்பத்திற்கும் ஏற்ப, அவர்கள் மீண்டும் நிரந்தர வாசஸ்தலங்களில் குடியிருந்தனர்.

Verse 35

कृत्वा द्वन्द्वोपघातांस्तान् वृत्त्युपायमचिन्तयन् नष्टेषु मधुना सार्धं कल्पवृक्षेषु वै तदा

இவ்வாறு இருமைகளின் தாக்கங்களைத் தாங்கி, அவன் வாழ்வாதார வழியைச் சிந்தித்தான். அப்போது கற்பவிருட்சங்களும் தங்கள் தேனுடன் சேர்ந்து அழிந்தன.

Verse 36

विवादव्याकुलास्ता वै प्रजास्तृष्णाक्षुधार्दिताः ततः प्रादुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः

அந்த உயிர்கள் வாதவிவாதத்தால் கலங்கித் தாகமும் பசியும் துன்புறின. பின்னர் திரேதா யுகத்தில் அவர்களுக்குச் சித்தி மீண்டும் வெளிப்பட்டது.

Verse 37

वार्तायाः साधिकाप्यन्या वृष्टिस्तासां निकामतः तासां वृष्ट्युदकादीनि ह्य् अभवन्निम्नगानि तु

முன்னதைக் கடந்த இன்னொரு மழை, அவர்களுக்குரிய நியத அளவின்படி பொழிந்தது. அந்த மழைநீரிலிருந்து ஓடைகள் தோன்றி, தாழ்வுநிலங்களை நோக்கி ஓடின.

Verse 38

अभवन्वृष्टिसंतत्या स्रोतस्थानानि निम्नगाः एवं नद्यः प्रवृत्तास्तु द्वितीये वृष्टिसर्जने

தொடர்ந்த மழையால் ஊற்றிடங்களும் நீர்வழிகளும் உருவாகி, ஓடைகள் தாழ்வாகப் பாய்ந்தன. இவ்வாறு இரண்டாம் மழை-சிருஷ்டியில் நதிகள் ஓடத் தொடங்கின.

Verse 39

ये पुनस्तदपां स्तोकाः पतिताः पृथिवीतले अपां भूमेश् च संयोगाद् ओषध्यस्तास्तदाभवन्

அந்த நீர்த்துளிகள் பூமித்தளத்தில் விழுந்தபோது, நீரும் மண்ணும் சேர்ந்த சங்கமத்தால் அவை அன்றே மூலிகைத் தாவரங்களாயின.

Verse 40

अथाल्पकृष्टाश्चानुप्ता ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश ऋतुपुष्पफलाश्चैव वृक्षगुल्माश् च जज्ञिरे

அப்போது சிறிதளவு பயிரிடப்படுபவையும் விதைக்காமலே முளைப்பவையும், ஊர்ச் செடிகளும் காடுச்செடிகளுமாக—பதினான்கு வகைத் தாவரங்கள் வெளிப்பட்டன; காலத்திற்கேற்ற மலர்-கனி தரும் மரங்களும் புதர்களும் தோன்றின.

Verse 41

प्रादुर्भूतानि चैतानि वृक्षजात्यौषधानि च तेनौषधेन वर्तन्ते प्रजास्त्रेतायुगे तदा

அப்போது மரவகைகளாகவும் மூலிகை-ஔஷதங்களாகவும் இவை அனைத்தும் வெளிப்பட்டன; அந்தத் திரேதா யுகத்தில் உயிர்கள் அவை தரும் மருந்துத் தாவரங்களாலேயே வாழ்வை நடத்தின.

Verse 42

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभश् च सर्वशः अवश्यं भाविनार्थेन त्रेतायुगवशेन च

பின்னர் அவர்களிடையே எங்கும் மீண்டும் ஆசையும் பேராசையும் எழுந்தன—நிகழ வேண்டியதன் தவிர்க்கமுடியாத விதியாலும், திரேதா யுகத்தின் ஆற்றலாலும்.

Verse 43

ततस्ताः पर्यगृह्णन्त नदीक्षेत्राणि पर्वतान् वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्य तु यथाबलम्

அப்போது அவர்கள் தங்கள் வலிமைக்கேற்ப வலுக்கட்டாயமாக நதிக்கரையிடங்கள், வயல்-நிலங்கள், மலைகள், மேலும் மரங்கள், புதர்கள், மூலிகைகளையும் கைப்பற்றினர்.

Verse 44

विपर्ययेण चौषध्यः प्रनष्टास्ताश्चतुर्दश मत्वा धरां प्रविष्टास्ता इत्यौषध्यः पितामहः

பின்னர் ஒரு புரட்டலால் அந்தப் பதினான்கு மூலிகைகள் அழிந்தன என்று கருதி, அவை பூமிக்குள் புகுந்தன; மூலிகைகள் குறித்து பிதாமஹன் (பிரம்மா) இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 45

दुदोह गां प्रयत्नेन सर्वभूतहिताय वै तदाप्रभृति चौषध्यः फालकृष्टास्त्वितस्ततः

அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காக அவர் உறுதியான முயற்சியுடன் பூமியைப் பால் கறந்தார். அந்நாள்முதல் உழுத நிலத்திலிருந்து மருந்தும் ஊட்டமும் தரும் மூலிகைகள் எங்கும் விளையத் தொடங்கின।

Verse 46

वार्तां कृषिं समायाता वर्तुकामाः प्रयत्नतः वार्ता वृत्तिः समाख्याता कृषिकामप्रयत्नतः

வாழ்வாதாரத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பி முயற்சியுடன் வார்த்தா—வேளாண்மை மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய தொழில்—ஏற்கும்வர்கள், அவர்களின் வாழ்வொழுக்கம் ‘வார்த்தா’ எனப்படும்; அது உழவின் தீவிர முயற்சியால் உண்டாகிறது।

Verse 47

अन्यथा जीवितं तासां नास्ति त्रेतायुगात्यये हस्तोद्भवा ह्यपश्चैव भवन्ति बहुशस्तदा

இல்லையெனில் திரேதாயுக முடிவில் அவர்களுக்கு வாழ்வு நிலைக்காது. அக்காலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பல ‘கையிலிருந்து தோன்றிய’ உயிர்கள் எழுகின்றன; மேலும் ‘பசு’—யாக ஒழுங்கிற்கு தகுதியானவர்—அல்லாதவர்களும் தோன்றுகின்றனர்।

Verse 48

तत्रापि जगृहुः सर्वे चान्योन्यं क्रोधमूर्छिताः सुतदारधनाद्यांस्तु बलाद्युगबलेन तु

அங்கேயும் அனைவரும் கோபத்தில் மயங்கி ஒருவரையொருவர் பிடித்துக்கொண்டனர். மேலும் வலிமையாலும் யுகத்தின் வலிமையாலும் மகன், மனைவி, செல்வம் முதலியவற்றையும் வன்முறையால் பறித்தனர்।

Verse 49

मर्यादायाः प्रतिष्ठार्थं ज्ञात्वा तदखिलं विभुः ससर्ज क्षत्रियांस्त्रातुं क्षतात्कमलसंभवः

மரியாதை (நியாய ஒழுங்கு) நிலைபெற அனைத்தையும் அறிந்த பரம்பொருள், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா, சேதத்திலிருந்து காக்கக் க்ஷத்திரியர்களை உருவாக்கினார்; உலகம் பாதுகாக்கப்படுவதற்காக.

Verse 50

वर्णाश्रमप्रतिष्ठां च चकार स्वेन तेजसा वृत्तेन वृत्तिना वृत्तं विश्वात्मा निर्ममे स्वयम्

தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் விஸ்வாத்மனான சிவன் வர்ண‑ஆசிரமத்தின் அடித்தளத்தை நிறுவினார். நல்வழக்கமும் அதைத் தூண்டும் சக்தியும் கொண்டு அந்த ஜகத்பதி உலக வாழ்வின் நியத ஒழுங்கைத் தாமே அமைத்தார்.

Verse 51

यज्ञप्रवर्तनं चैव त्रेतायामभवत्क्रमात् पशुयज्ञं न सेवन्ते केचित्तत्रापि सुव्रताः

இவ்வாறு முறையாக திரேதா யுகத்தில் யாகச் செயல்பாடு தோன்றியது. ஆனாலும் அங்கேயும் சில சுவ்ரதர்கள் பசு‑பலியுடன் கூடிய யாகத்தை நாடவில்லை; அவர்கள் கிரியையில் கட்டுப்பாட்டையே தேர்ந்தெடுத்தனர்.

Verse 52

बलाद्विष्णुस्तदा यज्ञम् अकरोत्सर्वदृक् क्रमात् द्विजास्तदा प्रशंसन्ति ततस्त्वाहिंसकं मुने

அப்போது அனைத்தையும் காணும் விஷ்ணு அவசியத்தின் வலியால் முறையாக யாகத்தைச் செய்தார். அக்காலத்தில் த்விஜர்கள் அவரைப் புகழ்ந்தனர்; ஆகவே, முனிவரே, அவர் அஹிம்சைநெறியாளர் எனச் சொல்லப்படுகிறார்.

Verse 53

द्वापरेष्वपि वर्तन्ते मतिभेदास्तदा नृणाम् मनसा कर्मणा वाचा कृच्छ्राद्वार्ता प्रसिध्यति

த்வாபர யுகத்திலும் மனிதர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் எழுகின்றன. அப்போது மனம், செயல், சொல்—மூன்றினாலும்—அரிதாகவே தர்ம ஒழுக்கமும் உலக ஒழுங்கும் முன்னேறுகின்றன.

Verse 54

तदा तु सर्वभूतानां कायक्लेशवशात्क्रमात् लोभो भृतिर्वणिग्युद्धं तत्त्वानामविनिश्चयः

அப்போது எல்லா உயிர்களுக்கும் உடல் துன்பம் மேலோங்க, மெல்ல மெல்ல பேராசை எழுகிறது; வாழ்வாதாரம் பாரமாகிறது; வணிகர்கள் மோதலுக்குச் செல்கின்றனர்; தத்துவங்களின் தீர்மானம் மங்குகிறது.

Verse 55

वेदशाखाप्रणयनं धर्माणां संकरस् तथा वर्णाश्रमपरिध्वंसः कामद्वेषौ तथैव च

வேதத்தின் பல சாகைகள் பெருகும்; தர்மங்களில் கலப்பு மற்றும் குழப்பம் உண்டாகும்; வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கு சிதையும்; காமமும் த்வேஷமும் மேலோங்கும்।

Verse 56

द्वापरे तु प्रवर्तन्ते रागो लोभो मदस् तथा वेदो व्यासैश्चतुर्धा तु व्यस्यते द्वापरादिषु

த்வாபர யுகத்தில் ராகம், லோபம், மதம் எழுகின்றன; த்வாபரமும் பின்வரும் யுகங்களிலும் வ்யாசர்கள் ஒரே வேதத்தை நான்காகப் பிரிக்கின்றனர்।

Verse 57

एको वेदश्चतुष्पादस् त्रेतास्विह विधीयते संक्षयादायुषश्चैव व्यस्यते द्वापरेषु सः

இந்த உலகில் திரேதா யுகத்தில் ஒரே வேதம் நான்கு பாதங்களாக அமைக்கப்படுகிறது; ஆயுள் குறைவதால் த்வாபர யுகத்தில் வ்யாசர் அதை மேலும் ஒழுங்குபடுத்தி பிரிக்கிறார்।

Verse 58

ऋषिपुत्रैः पुनर्भेदा भिद्यन्ते दृष्टिविभ्रमैः मन्त्रब्राह्मणविन्यासैः स्वरवर्णविपर्ययैः

மீண்டும் ரிஷிகளின் புதல்வர்களால் பார்வை-மயக்கம் காரணமாக வேறுபாடுகள் தோன்றுகின்றன—மந்திரங்களும் பிராஹ்மணப் பகுதிகளும் இடமாற்றம் பெறுவதாலும், ஸ்வரம்-வர்ணம் புரட்டப்படுவதாலும்।

Verse 59

संहिता ऋग्यजुःसाम्नां संहन्यन्ते मनीषिभिः सामान्या वैकृताश्चैव द्रष्टृभिस्तैः पृथक्पृथक्

ரிக், யஜுஸ், சாமன் ஆகியவற்றின் ஸம்ஹிதைகள் ஞானிகள் தொகுக்கின்றனர்; மேலும் அந்தத் த்ரஷ்டா ரிஷிகளே அவற்றை பொதுவானதும் (ஸாமான்ய) மாறுபட்டதும் (வைக்ருத) என இரு வகையிலும் தனித்தனியாக வெளிப்படுத்துகின்றனர்।

Verse 60

ब्राह्मणं कल्पसूत्राणि मन्त्रप्रवचनानि च अन्ये तु प्रस्थितास्तान्वै केचित्तान्प्रत्यवस्थिताः

சிலர் பிராஹ்மண நூல்கள், கல்பசூத்திரங்கள், மந்திரப் பிரவசனங்களை வெளிப்படுத்தினர்; மற்றோர் சிலர் அதே உபதேசப் பாதைகளில் சென்றனர்; மரபைக் காக்கும்ோர் அவர்களை மீண்டும் ஏற்று உறுதியாக நிறுவினர்।

Verse 61

इतिहासपुराणानि भिद्यन्ते कालगौरवात् ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा

இதிகாசங்களும் புராணங்களும் காலத்தின் கௌரவ-அதிகாரத்தின்படி வேறுபடுத்தப்படுகின்றன; ஆகவே பிராஹ்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், ஷைவம், மேலும் பாகவதம் எனப் பெயரிடப்படுகின்றன।

Verse 62

भविष्यं नारदीयं च मार्कण्डेयमतः परम् आग्नेयं ब्रह्मवैवर्तं लैङ्गं वाराहमेव च

அதன்பின் பவிஷ்யம், நாரதீயம், மார்கண்டேயம் எனக் கணிக்கப்படுகின்றன; பின்னர் ஆக்நேயம், பிரஹ்மவைவர்த்தம், லைங்கம், வாராஹம் என்பனவும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 63

वामनाख्यं ततः कूर्मं मात्स्यं गारुडमेव च स्कान्दं तथा च ब्रह्माण्डं तेषां भेदः प्रकथ्यते

பின்னர் வாமனம், அதன் பின் கூர்மம், மாத்ஸ்யம், காருடம்; மேலும் ஸ்காந்தம், பிரஹ்மாண்டம்—இவற்றின் வேறுபாடுகள் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 64

लैङ्गम् एकादशविधं प्रभिन्नं द्वापरे शुभम् मन्वत्रिविष्णुहारीतयाज्ञवल्क्योशनो ऽङ्गिराः

மங்களமான த்வாபர யுகத்தில் லிங்கத் தத்துவம் சார்ந்த ஷைவ மரபு பதினொன்று வகைகளாகப் பிரிந்தது; அது மனு, அத்ரி, விஷ்ணு, ஹாரீத, யாஜ்ஞவல்க்ய, உஷனஸ் (சுக்ர), அங்கிரஸ் முதலிய பெயர்களுடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 65

यमापस्तम्बसंवर्ताः कात्यायनबृहस्पती पराशरव्यासशङ्खलिखिता दक्षगौतमौ

யமன், ஆபஸ்தம்பன், ஸம்வர்த்தன், காத்யாயனன், ப்ருஹஸ்பதி; பராசரர், வ்யாசர், சங்கர், லிகிதர், மேலும் தக்ஷர், கௌதமர்—இவர்கள் தர்மத்தின் அதிகாரப்பூர்வ ஆசான்களாக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 66

शातातपो वसिष्ठश् च एवमाद्यैः सहस्रशः अवृष्टिर्मरणं चैव तथा व्याध्याद्युपद्रवाः

சாதாதபர், வசிஷ்டர் முதலிய ஆயிரக்கணக்கான முனிவர்களுடன், மழையின்மை, மரணம், மேலும் நோய் முதலான துன்பங்கள் எழுந்தன। பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) தர்மத்தையும் பதி (சிவன்) பக்தியையும் விட்டு விலகினால், பாசங்கள் (பந்தங்கள்) இவ்வாறு வெளியில் கூட்டுத் துன்பங்களாக வெளிப்படும்।

Verse 67

वाङ्मनःकर्मजैर् दुःखैर् निर्वेदो जायते ततः निर्वेदाज्जायते तेषां दुःखमोक्षविचारणा

வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் உண்டான துயரங்களால் நிர்வேதம் (வைராக்யம்) பிறக்கிறது; அந்த நிர்வேதத்திலிருந்து துயரமோட்சம் பற்றிய விசாரணை அவர்களுள் எழுகிறது।

Verse 68

विचारणाच्च वैराग्यं वैराग्याद्दोषदर्शनम् दोषाणां दर्शनाच्चैव द्वापरे ज्ञानसंभवः

விசாரணையால் வைராக்யம் உண்டாகிறது; வைராக்யத்தால் குற்றங்களின் தெளிவான பார்வை கிடைக்கிறது. அந்த குற்றங்களை நேரடியாகக் கண்டதால், த்வாபர யுகத்தில் ஞானம் தோன்றுதல் சாத்தியமாகிறது।

Verse 69

एषा रजस्तमोयुक्ता वृत्तिर् वै द्वापरे स्मृता आद्ये कृते तु धर्मो ऽस्ति स त्रेतायां प्रवर्तते

ரஜஸ்-தமஸ் கலந்த இந்த நடத்தை த்வாபர யுகத்தின் தன்மையாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஆதிக் க்ருத யுகத்தில் தர்மம் நிலைத்து நிற்கிறது; அதே தர்மம் திரேதா யுகத்திலும் தொடர்கிறது।

Verse 70

द्वापरे व्याकुलीभूत्वा प्रणश्यति कलौ युगे

த்வாபர யுகத்தில் தர்மம் கலங்கி சீர்குலைகிறது; கலியுகத்தில் அது அழிந்துபோகிறது. இவ்வாறு யுகந்தோறும் தர்மக் குறைவு பாசப் பந்தத்தால் பசு (ஜீவன்) மேலும் இறுக்கப் பிணைக்கிறது; பாசுபதி சிவன் சரணமின்றி விடுதலை இல்லை।