Adhyaya 7

Verse 1

सूत उवाच रहस्यं वः प्रवक्ष्यामि भवस्यामिततेजसः प्रभावं शंकरस्याद्यं संक्षेपात्सर्वदर्शिनः

சூதர் கூறினார்—அளவிலா ஒளியுடைய பவனாகிய, அனைத்தையும் காணும் ஆதிச் சங்கரனின் இரகசியமும் மகிமையும் உங்களுக்குச் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 2

योगिनः सर्वतत्त्वज्ञाः परं वैराग्यमास्थिताः

யோகிகள்—அனைத்து தத்துவங்களையும் அறிந்தோர்—உயர்ந்த வைராக்யத்தில் நிலைபெறுவர்; பாசப் பந்தத்தை விட்டு, பதி பரமேஸ்வரனில் பராயணமாவர்।

Verse 3

प्राणायामादिभिश्चाष्टसाधनैः सहचारिणः

பிராணாயாமம் முதலான அஷ்ட சாதனங்களுடன், அவர்கள் பாசுபத மார்க்கத்தில் நிலையான துணைவர்களாய் பாசத்தால் கட்டுண்ட பசுவை விடுவிக்கும் பதி—சிவனை நோக்கிச் செல்கின்றனர்।

Verse 4

करुणादिगुणोपेताः कृत्वापि विविधानि ते कर्माणि नरकं स्वर्गं गच्छन्त्येव स्वकर्मणा

கருணை முதலான குணங்கள் உடையவர்களும் பலவகைச் செயல்களைச் செய்து, தம் கர்மத்தின் தூண்டுதலால் நரகம் அல்லது சொர்க்கம் சென்றே தீர்கின்றனர்; கர்மபந்தமாகிய பாசத்தின் வலியால் பசு பலன்சக்கரத்தில் சுழல்கிறது, பதி—சிவனை நோக்கித் திரும்பும் வரை।

Verse 5

प्रसादाज्जायते ज्ञानं ज्ञानाद्योगः प्रवर्तते योगेन जायते मुक्तिः प्रसादादखिलं ततः

பிரசாதத்தால் ஞானம் பிறக்கிறது; ஞானத்தால் யோகம் நடை பெறுகிறது. யோகத்தால் முக்தி உண்டாகிறது; ஆகவே அனைத்தும் இறுதியில் பிரசாதத்தாலேயே.

Verse 6

ऋषय ऊचुः प्रसादाद् यदि विज्ञानं स्वरूपं वक्तुमर्हसि दिव्यं माहेश्वरं चैव योगं योगविदां वर

ரிஷிகள் கூறினர்—யோக அறிஞர்களில் சிறந்தவரே! அருளால் நீங்கள் சொல்லத் தகுதியென எண்ணினால், தெய்வீக விஞ்ஞானத்தின் இயல்பு—மாஹேஸ்வரத் தத்துவம்—மற்றும் அந்த மாஹேஸ்வர யோகத்தையும் விளக்குங்கள்।

Verse 7

कथं करोति भगवान् चिन्तया रहितः शिवः प्रसादं योगमार्गेण कस्मिन्काले नृणां विभुः

சிந்தனை-கற்பனைகளற்ற பகவான் சிவன் யோக மார்க்கத்தின் வழியாக மனிதருக்கு அருளை எவ்வாறு அளிக்கிறார், மேலும் அந்த அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் எந்த நேரத்தில் அதை வழங்குகிறார்?

Verse 8

रोमहर्षण उवाच देवानां च ऋषीणां च पितॄणां संनिधौ पुरा शैलादिना तु कथितं शृण्वन्तु ब्रह्मसूनवे

ரோமஹர்ஷணன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் முன்னிலையில் ஷைலாதி உரைத்ததை, இப்போது பிரம்மாவின் புதல்வனுக்காகக் கேளுங்கள்।

Verse 9

व्यासावताराणि तथा द्वापरान्ते च सुव्रताः योगाचार्यावताराणि तथा तिष्ये तु शूलिनः

நல்ல விரதமுடையோரே! த்வாபர யுக முடிவில் அவர் வ்யாச அவதாரங்களாக வெளிப்படுகிறார்; திஷ்ய காலத்திலும் சூரல்தாரி ஆண்டவன் யோகாசார்ய அவதாரங்களாய் தோன்றி, ஒழுக்கத்தால் பசுக்களை (பந்தப்பட்ட ஜீவர்களை) பதி வழிக்குக் கொண்டு செல்கிறான்।

Verse 10

तत्रतत्र विभोः शिष्याश् चत्वारः शमभाजनाः प्रशिष्या बहवस्तेषां प्रसीदत्येवमीश्वरः

அங்கங்கும் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ஆண்டவனுக்கு நான்கு சீடர்கள் உள்ளனர்—சமம் (உள் அடக்கம்) பெறத் தகுந்த பாத்திரங்கள். அவர்களிடமிருந்து பல உபசீடர்கள் தோன்றுவர்; இவ்விதமே ஈச்வரன் (பதி) அருள்புரிகிறான்।

Verse 11

एवं क्रमागतं ज्ञानं मुखादेव नृणां विभोः वैश्यान्तं ब्राह्मणाद्यं हि घृणया चानुरूपतः

இவ்வாறு ஒழுங்கான பரம்பரையால் வந்த இந்த ஞானம், உயிர்களின் அதிபதியான ஆண்டவனின் வாயிலிருந்தே மனிதருக்குப் பிறந்தது. பிராமணன் முதலாக வைசியன் வரை, கருணையும் அடக்கமும் பொருந்திய அளவின்படி, ஒவ்வொருவருக்கும் தகுந்தவாறு அளிக்கப்பட்டது।

Verse 12

ऋषय ऊचुः द्वापरे द्वापरे व्यासाः के वै कुत्रान्तरेषु वै कल्पेषु कस्मिन्कल्पे नो वक्तुमर्हसि चात्र तान्

ரிஷிகள் கூறினர்—“ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் வ்யாசர்கள் யார்? அவர்கள் எந்தெந்த மன்வந்தரங்களில், எந்தெந்த கல்பங்களில், குறிப்பாக எந்த கல்பத்தில் தோன்றுகின்றனர்? இங்கே அவர்களைப் பற்றி சொல்லத் தகுதியானவர் நீர்; தயை செய்து விளக்குங்கள்।”

Verse 13

सूत उवाच शृण्वन्तु कल्पे वाराहे द्विजा वैवस्वतान्तरे व्यासांश् च साम्प्रतं रुद्रांस् तथा सर्वान्तरेषु वै

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்த முனிவர்களே, கேளுங்கள்; வராஹ கல்பத்தின் வைவைஸ்வத மந்வந்தரத்தில் இப்போது வியாசர்களையும் ருத்ரர்களையும், மேலும் பிற எல்லா மந்வந்தரங்களிலும் உள்ளவர்களையும் முறையே உரைப்பேன்।

Verse 14

वेदानां च पुराणानां तथा ज्ञानप्रदर्शकान् यथाक्रमं प्रवक्ष्यामि सर्वावर्तेषु साम्प्रतम्

இப்போது நான் வேதங்களையும் புராணங்களையும், மேலும் உண்மையான ஞானத்தை வெளிப்படுத்தும் சாஸ்திரங்களையும், முறையே விளக்குவேன்—இக்காலத்தில் எல்லா மரபுகளிலும் சொல்லப்படுவது போல।

Verse 15

क्रतुः सत्यो भार्गवश् च अङ्गिराः सविता द्विजाः मृत्युः शतक्रतुर्धीमान् वसिष्ठो मुनिपुंगवः

அவரே க்ரது, சத்யம், பார்கவம், அங்கிரசர்; அவரே சவிதா, த்விஜன் (உள்ளுணர்வு விழிப்பு). அவரே ம்ருத்யு, சதக்ரது, பரமத் தீமான், வசிஷ்டர், முனிகளில் முதன்மை.

Verse 16

सारस्वतस्त्रिधामा च त्रिवृतो मुनिपुंगवः शततेजाः स्वयंधर्मो नारायण इति श्रुतः

அவர் சாரஸ்வதன், த்ரிதாமன், த்ரிவ்ருதன் எனப் புகழப்படுகிறார்; முனிகளில் முதன்மை, நூறுமடங்கு ஒளியுடையவர், தானே எழுந்த தர்மஸ்வரூபன். ‘நாராயணன்’ என்றும் கேட்கப்படுகிறது—ஒரே பதி பல நாமங்களில் வெளிப்படுதல்.

Verse 17

तरक्षुश्चारुणिर्धीमांस् तथा देवः कृतंजयः ऋतंजयो भरद्वाजो गौतमः कविसत्तमः

மேலும் தரக்ஷு, ஞானமிகு சாருணி, தேவன், க்ருதஞ்சயன், ருதஞ்சயன், பரத்வாஜர், கௌதமர், கவிகளில் சிறந்தவர்—இவர்களும் இருந்தனர்.

Verse 18

वाचश्रवा मुनिः साक्षात् तथा शुष्मायणिः शुचिः तृणबिन्दुर् मुनी रूक्षः शक्तिः शाक्तेय उत्तरः

இந்த பரம்பரையில் வாசஶ்ரவா முனி சாக்ஷாத் வெளிப்பட்டார்; அதுபோல தூய ஶுஷ்மாயணி, கடுந்தவம் கொண்ட த்ருணபிந்து முனி, மேலும் ஶாக்தேயன் எனப் புகழ்பெற்ற சக்தி—பின்னர் வந்த ஆசாரியர்களில் சிறந்தவர்.

Verse 19

जातूकर्ण्यो हरिः साक्षात् कृष्णद्वैपायनो मुनिः व्यासास्त्वेते च शृण्वन्तु कलौ योगेश्वरान् क्रमात्

ஜாதூகರ್ಣ்யன்—சாக்ஷாத் ஹரியாக வெளிப்பட்டவன்—மற்றும் முனி கிருஷ்ணத்வைபாயனன், அதாவது வ்யாசன்; கலியுகத்தில் இவர்களையும் வரிசையாக யோகேஸ்வரர்களாகக் கேட்டு அறிக.

Verse 20

असंख्याता हि कल्पेषु विभोः सर्वान्तरेषु च कलौ रुद्रावताराणां व्यासानां किल गौरवात्

உண்மையாகவே எண்ணற்ற கல்பங்களில், அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனின் ஒவ்வொரு மந்வந்தரத்திலும், கலியுகத்திலும் ருத்ர அவதாரங்களும் வ்யாசர்களும் எண்ணற்றவர்கள்; அவர்களின் மகிமை அளவிலாதது.

Verse 21

वैवस्वतान्तरे कल्पे वाराहे ये च तान् पुनः अवतारान् प्रवक्ष्यामि तथा सर्वान्तरेषु वै

வைவஸ்வத மந்வந்தரத்தில், வராஹ கல்பத்தின் உள்ளே நிகழ்ந்த அவதாரங்களை நான் மீண்டும் உரைப்பேன்; அதுபோல மற்ற எல்லா மந்வந்தரங்களிலும் கூட.

Verse 22

ऋषय ऊचुः मन्वन्तराणि वाराहे वक्तुमर्हसि साम्प्रतम् तथैव चोर्ध्वकल्पेषु सिद्धान्वैवस्वतान्तरे

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே வராஹா! இப்போது மந்வந்தரங்களை எங்களுக்கு உரைக்க வேண்டும்; அதுபோல உயர்ந்த கல்பங்களில் உள்ள சித்தர்களையும், வைவைஸ்வத மந்வந்தரத்தில் தோன்றுபவர்களையும் கூறுக.

Verse 23

रोमहर्षण उवाच मनुः स्वायम्भुवस्त्वाद्यस् ततः स्वारोचिषो द्विजाः उत्तमस्तामसश्चैव रैवताश्चाक्षुषस् तथा

ரோமஹர்ஷணன் கூறினான்—முதல் மனு ஸ்வாயம்புவன்; அதன் பின், ஓ இருபிறப்பாளரான முனிவர்களே, ஸ்வாரோசிஷ மனு. பின்னர் உத்தம, தாமச, ரைவத, மேலும் சாக்ஷுஷ மனுக்கள் வருகின்றனர்.

Verse 24

वैवस्वतश् च सावर्णिर् धर्मः सावर्णिकः पुनः पिशङ्गश्चापिशङ्गाभः शबलो वर्णकस् तथा

மேலும் வைவர்ஸ்வதன், சாவர்ணி; மீண்டும் தர்மன், சாவர்ணிகன்; பிசங்கன், அபிசங்காபன்; சபலன் மற்றும் வர்ணகன் எனவும் (மனுக்கள்) கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 25

औकारान्ता अकाराद्या मनवः परिकीर्तिताः श्वेतः पाण्डुस् तथा रक्तस् ताम्रः पीतश्च कापिलः

மனுக்கள் ‘அ’ தொடங்கி ‘ஓ’ முடியும் வரிசையில் கீர்த்திக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் வெள்ளை, வெளிற், சிவப்பு, செம்புநிறம், மஞ்சள், மற்றும் காபில (மஞ்சள்-பழுப்பு) நிறமாகச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 26

कृष्णः श्यामस् तथा धूम्रः सुधूम्रश् च द्विजोत्तमाः अपिशङ्गः पिशङ्गश् च त्रिवर्णः शबलस् तथा

ஓ இருபிறப்பாளருள் சிறந்தவர்களே, (அவர்) கிருஷ்ண, ஷ்யாம, தூம்ர, சுதூம்ர; அபிசங்க, பிசங்க; மேலும் திரிவர்ண, சபல எனப் போற்றப்படுகிறார்—இந்நாமங்கள் குணாதீதமான ஒரே சிவன் பல நிற-வடிவங்களாய் வெளிப்படுதலைக் குறிக்கின்றன.

Verse 27

कालंधुरस्तु कथिता वर्णतो मनवः शुभाः नामतो वर्णतश्चैव वर्णतः पुनरेव च

இவ்வாறு காலந்துரன் கூறப்பட்டது. புனிதமான மனுக்கள் கூட—வர்ண/வகுப்பினால், பெயரினால், மேலும் மீண்டும் வகைப்பாட்டினால்—விளக்கப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 28

स्वरात्मानः समाख्याताश् चान्तरेशाः समासतः वैवस्वत ऋकारस्तु मनुः कृष्णः सुरेश्वरः

இவ்வாறு சுருக்கமாக சுயஒளி உட்புற ஆளுநர்கள் (அந்தரேசர்கள்) அறிவிக்கப்பட்டனர். அவர்களில் ருக்-தத்துவ இயல்புடைய வைவர்ஸ்வதன் மனு, கிருஷ்ணன், தேவேஸ்வரன்; அவனே அந்தர்யாமியாக உயிர்களுள் தர்ம-நியமத்தைத் தாங்குகின்றான்.

Verse 29

सप्तमस्तस्य वक्ष्यामि युगावर्तेषु योगिनः समतीतेषु कल्पेषु तथा चानागतेषु वै

இப்போது அவருடைய ஏழாவது யோக வடிவத்தைச் சொல்கிறேன்—யுகங்களின் திருப்பங்களில் அந்த யோகி (சிவன், பதி) எவ்வாறு வெளிப்படுகிறானோ, கடந்த கல்பங்களிலும் வரவிருக்கும் கல்பங்களிலும் அதேபோலவே।

Verse 30

वाराहः साम्प्रतं ज्ञेयः सप्तमान्तरतः क्रमात् योगावतारांश् च विभोः शिष्याणां संततिस् तथा

இப்போதைய வரிசையில் ஏழாவது மன்வந்தரச் சுழற்சிக்குள் (பெருமானின்) வெளிப்பாடு வராஹ (பன்றி) வடிவம் என அறிய வேண்டும். அதுபோல அனைத்திலும் நிறைந்த விபு சிவனின் யோக அவதாரங்களையும், அவருடைய சீடர்களின் தொடர்ச்சிப் பரம்பரையையும் வரிசையாக உணர வேண்டும்.

Verse 31

सम्प्रेक्ष्य सर्वकालेषु तथावर्तेषु योगिनाम् आद्ये श्वेतः कलौ रुद्रः सुतारो मदनस् तथा

எல்லாக் காலங்களிலும் யோகிகளின் மீள்மீள் சுழற்சிகளை நோக்கினால் (பெருமானின் வடிவங்கள்) இவ்வாறு: முதல் யுகத்தில் ஸ்வேதன்; கலியுகத்தில் ருத்ரன்; மேலும் சுதாரன், மதனன் ஆகியவையாகவும்।

Verse 32

सुहोत्रः कङ्कणश्चैव लोकाक्षिर् मुनिसत्तमाः जैगीषव्यो महातेजा भगवान् दधिवाहनः

சுஹோத்ரன், கங்கணன்; மேலும் முனிகளில் சிறந்த லோகாக்ஷி; பேரொளி கொண்ட ஜைகீஷவ்யன்; மற்றும் வணங்கத்தக்க பகவான் ததிவாஹனன்—(இவர்கள்).

Verse 33

ऋषभश् च मुनिर्धीमान् उग्रश्चात्रिः सुबालकः गौतमश्चाथ भगवान् सर्वदेवनमस्कृतः

அங்கே ஋ஷபன் எனும் ஞானமிகு முனி, உக்ரன், அத்ரி, சுபாலகன், மேலும் கௌதமனும் இருந்தனர்—அனைத்து தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் அந்தப் புனித பகவான்।

Verse 34

वेदशीर्षश् च गोकर्णो गुहावासी शिखण्डभृत् जटामाल्यट्टहासश् च दारुको लाङ्गली तथा

அவர் வேதமே முக்குடமாக உடையவர்; ‘கோகರ್ಣன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஆண்டவன்; குகைவாசி; மயிலிறகுச் சிகண்டம் தரித்தவர்; ஜடாமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; விடுதலை அளிக்கும் பேரொலிக்கும் அட்டஹாசம் உடையவர்; ‘தாருகன்’ என அழைக்கப்படுபவர்; மேலும் உழவுக் கலப்பை (லாங்கலி) ஏந்தியவர்—இந்நாமங்களால் பதி சிவன் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 35

महाकायमुनिः शूली दण्डी मुण्डीश्वरः स्वयम् सहिष्णुः सोमशर्मा च नकुलीशो जगद्गुरुः

அவர் மகாகாயமுனி—மாபெரும் உடலுடைய முனிவர்; சூலீ—திரிசூலதாரி; தண்டீ—தண்டம் ஏந்திய தவசி; முண்டீஸ்வரன்—முண்டிதவிரத சந்நியாசி வடிவில் உள்ள ஈசன்; மேலும் ஸ்வயம்—ஸ்வயம்பூ. அவர் ஸஹிஷ்ணு—என்றும் பொறுமையாளர்; சோமசர்மா—சோமத்துடன் தொடர்புடைய மங்கள ரூபன்; மற்றும் நகுலீசன்—ஜகத்குரு, பசுவை பாசப் பந்தத்தைக் கடக்க வழிநடத்தும் பதி।

Verse 36

वैवस्वते ऽन्तरे सम्यक् प्रोक्ता हि परमात्मनः योगाचार्यावतारा ये सर्वावर्तेषु सुव्रताः

வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் பரமாத்மனின் யோகாசார்ய அவதாரங்கள் முறையாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன—ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும் தோன்றி ஒழுக்கநெறியை நிலைநாட்டும் சுவிரத ஆசான்கள் அவர்கள்।

Verse 37

व्यासाश्चैवं मुनिश्रेष्ठा द्वापरे द्वापरे त्विमे योगेश्वराणां चत्वारः शिष्याः प्रत्येकमव्ययाः

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு ஒவ்வொரு த்வாபர யுகத்திலும் இவ்வ்யாசர்கள் தோன்றுகின்றனர்; மேலும் யோகேஸ்வரர்களுக்கு நான்கு சீடர்கள் உண்டு—ஒவ்வொருவரும் தம் தம் பரம்பரையில் அந்த அழியாத சைவ பரம்பரையைத் தவறாது தாங்குபவர்।

Verse 38

श्वेतः श्वेतशिखण्डी च श्वेताश्वः श्वेतलोहितः दुन्दुभिः शतरूपश् च ऋचीकः केतुमांस् तथा

அவர் ச்வேதன் (தூயவன்), ச்வேத-சிகண்டி (வெண்சிகை உடையவன்), வெண்குதிரை வாகனன், வெண்-செம்மை நிறமுடையவன். புனித துந்துபி நாதமாய் ஒலிப்பவன், நூறு ரூபங்களுடையவன், ருக் மந்திரங்களால் போற்றப்படுபவன், ஒளிமிகு கேது (கொடி) உடையவன்—இந்நாமங்களால் பதி சிவன் நினைக்கப்படுகிறார்।

Verse 39

विशोकश्च विकेशश् च विपाशः पापनाशनः सुमुखो दुर्मुखश्चैव दुर्दमो दुरतिक्रमः

அவர் விசோகன் (துயரமற்றவன்), விகேசன் (அவிகார கேசமுடையவன்); விபாசன் (பந்தமற்றவன்), பாபநாசன். அவர் சுமுகன் (இனிய முகம்) என்றும், தேவையெனில் துர்முகன் (பயங்கர முகம்) என்றும்; அவர் துர்தமன் (அடங்காதவன்), துரதிக்ரமன் (மீற இயலாதவன்)।

Verse 40

सनकश् च सनन्दश् च प्रभुर्यश् च सनातनः ऋभुः सनत्कुमारश् च सुधामा विरजास् तथा

சனகன், சனந்தனன், பிரபு, சனாதனன்; ரிபு, சனத்குமாரன், மேலும் சுதாமா, விரஜா—இப் புனித முனிவர்கள் சைவ ஞானப் பரம்பரையின் தாங்கிகள்; பசுவை பாசப் பந்தத்தைக் கடந்து பதி சிவ அனுபவப் பாதையில் செலுத்துவோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 41

शङ्खपाद् वैरजश्चैव मेघः सारस्वतस् तथा सुवाहनो मुनिश्रेष्ठो मेघवाहो महाद्युतिः

சங்கபாதன், வைரஜன், மேகன், சாரஸ்வதன்; மேலும் முனிகளில் சிறந்த சுவாஹனன், மகாத்யுதி மேகவாஹன்—இவர்கள் பதி சிவனுடன் இணைந்த மங்களமான பரிவார-ஒழுங்கில் உயர்ந்தோர்; இவர்களின் சன்னிதி சிவனின் பிரபஞ்சக் காரிய விரிவைத் தாங்குகிறது।

Verse 42

कपिलश्चासुरिश्चैव तथा पञ्चशिखो मुनिः वाल्कलश् च महायोगी धर्मात्मानो महौजसः

கபிலன், ஆசுரி, மேலும் முனி பஞ்சசிகன்; வால்கலன்—மகாயோகி—இவர்கள் அனைவரும் தர்மாத்மா, மகௌஜஸ்வி; சைவத் தாரையில் நிலைத்து பசுவை பாசத்திலிருந்து விடுவித்து பதி சிவனிடம் அழைத்துச் செல்பவர்கள்।

Verse 43

पराशरश् च गर्गश् च भार्गवश्चाङ्गिरास् तथा बलबन्धुर् निरामित्रः केतुशृङ्गस्तपोधनः

பராசரர், கர்கர், பார்கவர், அங்கிரசர்; மேலும் பலபந்து, நிராமித்ர, கேதுச்ருங்கர்—இவர்கள் அனைவரும் தபோதன முனிவர்கள். சிவமார்க்கத்தைத் தாங்கி, தவம்-நியமங்களால் முக்திசாதனையைப் பேணினர்.

Verse 44

लम्बोदरश् च लम्बश्च लम्बाक्षो लम्बकेशकः सर्वज्ञः समबुद्धिश् च साध्यः सर्वस्तथैव च

அவரே லம்போதரன், லம்பன், லம்பாக்ஷன், லம்பகேசகன். அவரே சர்வஜ்ஞன், சமபுத்தி, சாத்யன், சர்வன்—எங்கும் நிறைந்த பரம பதி சிவன்; சாதனையால் அறியப்படுபவன்.

Verse 45

सुधामा काश्यपश्चैव वासिष्ठो विरजास् तथा अत्रिर् देवसदश्चैव श्रवणो ऽथ श्रविष्ठकः कुणिश् च कुणिबाहुश् च कुशरीरः कुनेत्रकः

சூதர் கூறினார்—சுதாமா, காச்யபர், வாசிஷ்டர், விரஜா; அதுபோல் அத்ரி, தேவசத; பின்னர் ஸ்ரவணன், ஸ்ரவிஷ்டகன்; குணி, குணிபாஹு; குசரீரன், குனேத்ரகன்—இவ்வாறு படைப்பின் ஓட்டத்தில் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. பதி இறைவன் ஆணையால் இப் பிரஜா ஓடைகளில் உயிர் உடல் பெறுகிறது.

Verse 46

कश्यपो ऽप्युशनाश्चैव च्यवनो ऽथ बृहस्पतिः उतथ्यो वामदेवश् च महायोगो महाबलः

காச்யபர், உசனஸ் (சுக்ரர்), ச்யவனர், பிருகஸ்பதி; மேலும் உதத்யர், வாமதேவர்—இவர்கள் மகாபலமுடைய மகாயோகி முனிவர்கள். பதி சிவனை வழிபட்டு பந்தப்பட்ட உயிரின் பாசத்தை அறுத்து முக்திமார்க்கத்தில் நிலைநிறுத்தினர்.

Verse 47

वाचश्रवाः सुधीकश्च श्यावाश्वश् च यतीश्वरः हिरण्यनाभः कौशल्यो लोगाक्षिः कुथुमिस् तथा

வாசச்ரவா, சுதீகன், ச்யாவாச்வன், யதீஸ்வரன்; ஹிரண்யநாபன், கௌசல்யன், லோகாக்ஷி, குதுமி—இவர்கள் சைவ ஓட்டத்தின் போற்றத்தக்க ஞானதரிசிகள். பதி-ஞானத்தைப் பரப்பி பந்தப்பட்ட உயிரை பாசபந்தத்திலிருந்து விடுவிப்போர்.

Verse 48

सुमन्तुर्बर्बरी विद्वान् कबन्धः कुशिकंधरः प्लक्षो दाल्भ्यायणिश्चैव केतुमान् गोपनस् तथा

சுமந்து, அறிஞர் பர்பரீ, கபந்த, குசிகந்தர, ப்லக்ஷ, மேலும் தால்ப்யாயணி—கேதுமான், கோபனுடன்—இவர்கள் அனைவரும் புனித ஞானப் பரம்பரையின் மதிக்கத்தக்க பரப்புநர்களாக நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 49

भल्लावी मधुपिङ्गश्च श्वेतकेतुस्तपोनिधिः उशिको बृहदश्वश् च देवलः कविरेव च

பல்லாவீ, மதுபிங்க, தவநிதி ஸ்வேதகேது, உஷிக, ப்ருஹதஸ்வ, தேவல, கவி—இவர்கள் சைவ தரிசனத்தை காக்கும் புனித பரம்பரையின் முனிவர்கள்; தவம், நியமம் மூலம் பதி சிவனை உணர்த்துகின்றனர்।

Verse 50

शालिहोत्रो ऽग्निवेशश्च युवनाश्वः शरद्वसुः छगलः कुण्डकर्णश् च कुम्भश्चैव प्रवाहकः

சாலிஹோத்ர, அக்னிவேச, யுவநாஷ்வ, சரத்வசு, சகல, குண்டகர்ண, கும்ப, பிரவாஹக—இவர்களும் சிவனின் யோகப் பரம்பரையில் எண்ணப்படுகின்றனர்; இவர்களின் ஒழுக்கத்தால் கட்டுண்ட ஆன்மா (பசு) பதி சிவனை நோக்கி வழிநடத்தப்படுகிறது।

Verse 51

उलूको विद्युतश्चैव मण्डूको ह्याश्वलायनः अक्षपादः कुमारश् च उलूको वत्स एव च

உலூக, வித்யுத், மண்டூக, மேலும் ஆஸ்வலாயன; அக்ஷபாத, குமார—அதேபோல் உலூக, வத்ஸவும்—இவர்கள் பெயரால் குறிப்பிடப்பட்ட ஆசாரியர்கள்; இச்சைவ சாஸ்திரப் பரம்பரையைப் பாதுகாக்கும் புனித பரப்புநர்கள்।

Verse 52

कुशिकश्चैव गर्भश् च मित्रः कौरुष्य एव च शिष्यास्त्वेते महात्मानः सर्वावर्तेषु योगिनाम्

குசிக, கர்ப, மித்ர, கௌருஷ்ய—இம்மகாத்மா சீடர்கள் யோகிகளின் ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும் நிலைபெற்றவர்கள்; யுகம் யுகமாக பாசுபத யோகத்தின் ஓட்டத்தைத் தாங்கி, சாதகர்களை பதி சிவப் பெறுதலின் பாதையில் நிலைநிறுத்துகின்றனர்।

Verse 53

विमला ब्रह्मभूयिष्ठा ज्ञानयोगपरायणाः एते पाशुपताः सिद्धा भस्मोद्धूलितविग्रहाः

அவர்கள் மாசற்றோர்; பிரம்மநிலையிலே நிலைத்தோர்; ஞானயோகத்தில் பராயணர். இவர்கள் सिद्ध பாசுபதர்; திருநீற்றால் உடல் தூளிமயமாக அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 54

शिष्याः प्रशिष्याश्चैतेषां शतशो ऽथ सहस्रशः प्राप्य पाशुपतं योगं रुद्रलोकाय संस्थिताः

இவர்களின் சீடரும் பேர்சீடரும் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் இருந்தனர். பாசுபத யோகத்தை அடைந்து, அந்த உணர்வில் நிலைத்து, ருத்ரலோகத்திற்கு தகுதியடைந்தனர்.

Verse 55

देवादयः पिशाचान्ताः पशवः परिकीर्तिताः तेषां पतित्वात्सर्वेशो भवः पशुपतिः स्मृतः

தேவரிலிருந்து பிசாசுகள் வரை எல்லா உடலுடையவரும் ‘பசு’ எனக் கூறப்படுகின்றனர். அவர்களின் அதிபதி என்பதால் அனைத்தையும் ஆளும் பவனே ‘பசுபதி’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 56

तेन प्रणीतो रुद्रेण पशूनां पतिना द्विजाः योगः पाशुपतो ज्ञेयः परावरविभूतये

ஓ இருபிறப்பினரே, பசுக்களின் (பந்தப்பட்ட ஆன்மாக்களின்) அதிபதி ருத்ரன் அருளிய இந்த பாசுபத யோகம் அறியத்தக்கது—பரமும் அபரமும் ஆகிய விபூதிகளை அடைவதற்காக.