Adhyaya 53

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे भुवनकोशस्वभाववर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच प्लक्षद्वीपादिद्वीपेषु सप्त सप्तसु पर्वताः ऋज्वायताः प्रतिदिशं निविष्टा वर्षपर्वताः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘புவனகோச ஸ்வபாவ வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—ப்லக்ஷத்வீபம் முதலிய த்வீபங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஏழேழு ‘வர்ஷ’ மலைகள் உள்ளன; அவை நேராக நீண்டு, ஒவ்வொரு திசையிலும் தத்தம் இடங்களில் அமைந்துள்ளன॥

Verse 2

प्लक्षद्वीपे तु वक्ष्यामि सप्त दिव्यान् महाचलान् गोमेदको ऽत्र प्रथमो द्वितीयश्चान्द्र उच्यते

இப்போது ப்லக்ஷத் தீவில் உள்ள ஏழு தெய்வீக மகாபர்வதங்களை நான் உரைப்பேன். அவற்றில் முதலாவது கோமேதகம்; இரண்டாவது சாந்திரம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 3

तृतीयो नारदो नाम चतुर्थो दुन्दुभिः स्मृतः पञ्चमः सोमको नाम सुमनाः षष्ठ उच्यते

மூன்றாவது நாரதன் எனப் பெயர்பெற்றது; நான்காவது துந்துபி என நினைவுகூரப்படுகிறது. ஐந்தாவது சோமகம்; ஆறாவது சுமனா என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 4

स एव वैभवः प्रोक्तो वैभ्राजः सप्तमः स्मृतः सप्तैते गिरयः प्रोक्ताः प्लक्षद्वीपे विशेषतः

அதே பர்வதம் வைபவம் என அறிவிக்கப்பட்டது; வைப்ராஜம் ஏழாவது என நினைவுகூரப்படுகிறது. இவ்வேழு மலைகளும் குறிப்பாக ப்லக்ஷத் தீவுக்குரியவையாக உரைக்கப்பட்டன.

Verse 5

सप्त वै शाल्मलिद्वीपे तांस्तु वक्ष्याम्यनुक्रमात् कुमुदश्चोत्तमश्चैव पर्वतश् च बलाहकः

சால்மலீத் தீவிலும் நிச்சயமாக ஏழு (முதன்மை மலைகள்) உள்ளன; அவற்றை வரிசையாக உரைக்கிறேன்—குமுதம், உத்தமம், பர்வதம், பலாஹகம்.

Verse 6

द्रोणः कङ्कश् च महिषः ककुद्मान् सप्तमः स्मृतः कुशद्वीपे तु सप्तैव द्वीपाश् च कुलपर्वताः

த்ரோணம், கங்கம், மகிஷம், ககுத்மான்—இவையும் நினைவுகூரப்படுகின்றன; ஏழாவதும் அதுபோலவே குறிப்பிடப்படுகிறது. குசத் தீவிலும் இவ்வாறே ஏழு பகுதிகள் உள்ளன; குலபர்வதங்களும் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன.

Verse 7

तांस्तु संक्षेपतो वक्ष्ये नाममात्रेण वै क्रमात् विद्रुमः प्रथमः प्रोक्तो द्वितीयो हेमपर्वतः

இப்போது அவற்றை வரிசையாகச் சுருக்கமாகப் பெயர்மட்டுமே கூறுகிறேன். முதலாவது ‘வித்ருமம்’; இரண்டாவது ‘ஹேமபர்வதம்’—பொன்ன்மலை.

Verse 8

तृतीयो द्युतिमान्नाम चतुर्थः पुष्पितः स्मृतः कुशेशयः पञ्चमस्तु षष्ठो हरिगिरिः स्मृतः

மூன்றாவது ‘த்யுதிமான்’—ஒளிமிகு. நான்காவது ‘புஷ்பித’—மங்கலமாக மலர்பவன். ஐந்தாவது ‘குஷேஷய’—இதயத் தாமரையில் தங்குபவன். ஆறாவது ‘ஹரிகிரி’—புனித மலைவடிவில் உறையும் இறைவன் என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 9

सप्तमो मन्दरः श्रीमान् महादेवनिकेतनम् मन्दा इति ह्यपां नाम मन्दरो धारणाद् अपाम्

ஏழாவது ஸ்ரீமான் ‘மந்தர’ மலை; அது மகாதேவனின் வாசஸ்தலம். ‘மந்தா’ என்பது நீரின் பெயர்; நீரைத் தாங்குவதால் அது ‘மந்தர’ எனப்படுகிறது.

Verse 10

तत्र साक्षाद्वृषाङ्कस्तु विश्वेशो विमलः शिवः सोमः सनन्दी भगवान् आस्ते हेमगृहोत्तमे

அங்கே நேரே வृषபக் கொடியுடைய ஆண்டவன்—விச்வேசன், மாசற்ற சிவன்—நந்தியுடன் கூடிய பகவான் சோமன், சிறந்த பொன் மாளிகையில் வீற்றிருக்கிறான்.

Verse 11

तपसा तोषितः पूर्वं मन्दरेण महेश्वरः अविमुक्ते महाक्षेत्रे लेभे स परमं वरम्

முன்னொரு காலத்தில் மந்தரத்தின் தவத்தால் மகேசுவரன் மகிழ்ந்தான். அவிமுக்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் மந்தரம் பரம வரத்தைப் பெற்றது—சிவனின் அருள்; அது பாசத்தைத் தளர்த்தி, பசுவை பதியான இறைவன் வழியில் விடுதலைக்குத் தழுவச் செய்கிறது.

Verse 12

प्रार्थितश् च महादेवो निवासार्थं सहांबया अविमुक्तादुपागम्य चक्रे वासं स मन्दरे

வாசஸ்தலத்திற்காக வேண்டப்பட்ட மகாதேவர் அம்பையுடன் அவிமுக்தத்திலிருந்து வந்து மந்தர மலைமேல் தம் வாசத்தை நிறுவினார்।

Verse 13

सनन्दी सगणः सोमस् तेनासौ तन्न मुञ्चति क्रौञ्चद्वीपे तु सप्तेह क्रौञ्चाद्याः कुलपर्वताः

சனந்தி மற்றும் கணங்களுடன் கூடிய சோமன் அதனால் அந்தப் பொறுப்பை விடுவதில்லை. மேலும் க்ரௌஞ்சத்வீபத்தில் க்ரௌஞ்சம் முதலான ஏழு குலமலைகள் உள்ளன।

Verse 14

क्रौञ्चो वामनकः पश्चात् तृतीयश्चान्धकारकः अन्धकारात्परश्चापि दिवावृन्नाम पर्वतः

முதலில் க்ரௌஞ்சம், அடுத்து வாமனகம்; மூன்றாவது ‘அந்தகாரகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அந்தகாரத்திற்குப் பின்புறம் ‘திவாவ்ருத்’ என்னும் மலை உள்ளது।

Verse 15

दिवावृतः परश्चापि विविन्दो गिरिरुच्यते विविन्दात्परतश्चापि पुण्डरीको महागिरिः

திவாவ்ருத்திற்குப் பின்பு ‘விவிந்த’ எனப்படும் மலை கூறப்படுகிறது. விவிந்திற்குப் பின்பும் ‘புண்டரீக’ என்னும் மகாமலை உள்ளது।

Verse 16

पुण्डरीकात्परश्चापि प्रोच्यते दुन्दुभिस्वनः एते रत्नमयाः सप्त क्रौञ्चद्वीपस्य पर्वताः

புண்டரீகத்திற்குப் பின்பு ‘துந்துபிஸ்வன’ எனப்படும் மலைவும் கூறப்படுகிறது. இவையே க்ரௌஞ்சத்வீபத்தின் ரத்தினமயமான ஏழு மலைகள்।

Verse 17

शाकद्वीपे च गिरयः सप्त तांस्तु निबोधत उदयो रैवतश्चापि श्यामको मुनिसत्तमाः

சாகத்வீபத்தில் ஏழு மலைத்தொடர்கள் உள்ளன; கேளுங்கள்—உதய, ரைவத, மேலும் ச்யாமக, ஓ முனிவரிற் சிறந்தவர்களே।

Verse 18

राजतश्च गिरिः श्रीमान् आंबिकेयः सुशोभनः आंबिकेयात्परो रम्यः सर्वौषधिसमन्वितः

அங்கே ‘ராஜத’ எனும் புகழ்மிக்க, அழகிய ‘ஆம்பிகேய’ மலை உள்ளது; ஆம்பிகேயிற்கு அப்பால் எல்லா வகை மூலிகைகளும் நிறைந்த இனிய நிலம் உள்ளது।

Verse 19

तथैव केसरीत्युक्तो यतो वायुः प्रजायते पुष्करे पर्वतः श्रीमान् एक एव महाशिलः

அதேபோல் அது ‘கேசரி’ என அழைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அங்கிருந்து வாயு பிறக்கிறான் என்று கூறப்படுகிறது; புஷ்கரத்தில் ஒரே ஒரு புகழ்மிக்க மலை—மாபெரும் பாறைத் தொகுதி.

Verse 20

चित्रैर्मणिमयैः कूटैः शिलाजालैः समुच्छ्रितैः द्वीपस्य तस्य पूर्वार्धे चित्रसानुस्थितो महान्

பலவண்ண மணிமயச் சிகரங்களாலும் உயர்ந்த பாறை வலைப்பின்னல்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்தத் தீவின் கிழக்குப் பாதியில் ‘சித்ரசானு’ எனும் மகத்தான மலை நின்றது।

Verse 21

योजनानां सहस्राणि ऊर्ध्वं पञ्चाशदुच्छ्रितः अधश्चैव चतुस्त्रिंशत् सहस्राणि महाचलः

அந்த மகாசலம் மேலே ஐம்பதாயிரம் யோஜன உயரம் எழுந்து, கீழே முப்பத்துநான்காயிரம் யோஜன அளவும் விரிந்துள்ளது।

Verse 22

द्वीपस्यार्धे परिक्षिप्तः पर्वतो मानसोत्तरः स्थितो वेलासमीपे तु नवचन्द्र इवोदितः

தீவின் நடுப்பகுதியைச் சுற்றி மானசோத்தர மலை நிலைகொண்டுள்ளது; கடற்கரைக்கு அருகே அது புதிதாகத் தோன்றிய நவச்சந்திரனைப் போல எழுந்து ஒளிர்கிறது।

Verse 23

योजनानां सहस्राणि ऊर्ध्वं पञ्चाशदुच्छ्रितः तावदेव तु विस्तीर्णः पार्श्वतः परिमण्डलः

அது ஐம்பதாயிர யோஜனங்கள் உயர்ந்து நின்றது; அதே அளவு அகலமும் உடையது; பக்கங்களில் முழுமையாக வட்டவடிவம்—பாசத்தால் கட்டுண்ட பசுவின் குறுகிய அணுகலை மீறி நிற்கும் பதி (சிவன்) எனும் அளவிலா லிங்கச் சின்னம்।

Verse 24

स एव द्वीपपश्चार्धे मानसः पृथिवीधरः एक एव महासानुः संनिवेशाद्द्विधा कृतः

தீவின் மேற்கு பாதியில் அதே ‘மானச’ எனும் பூமிதாங்கும் மலை உள்ளது; அது ஒரே பெரும் மலைச்சரிவாக இருந்தும், அமைப்பினால் இரண்டாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 25

तस्मिन्द्वीपे स्मृतौ द्वौ तु पुण्यौ जनपदौ शुभौ राजतौ मानसस्याथ पर्वतस्यानुमण्डलौ

அந்தத் தீவில் இரண்டு புண்ணியமும் மங்களமும் உடைய நாடுகள் கூறப்படுகின்றன—‘ராஜத’ மற்றும் ‘அனுமண்டல’; முதலாவது மானச (ஏரி) தொடர்புடையது, இரண்டாவது மலையின் ஆளுமைப் பகுதியுடன் இணைந்தது।

Verse 26

महावीतं तु यद्वर्षं बाह्यतो मानसस्य तु तस्यैवाभ्यन्तरो यस्तु धातकीखण्ड उच्यते

‘மகாவீத’ எனப்படும் வருஷம் மானச (மானசோத்தர)த்தின் வெளிப்புறத்தில் உள்ளது; அதே பரப்பின் உள்ளே இருப்பது ‘தாதகீகண்டம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 27

स्वादूदकेनोदधिना पुष्करः परिवारितः पुष्करद्वीपविस्तारविस्तीर्णो ऽसौ समन्ततः

இனிய நீர்க் கடலால் சூழப்பட்ட புஷ்கரத் தீவு, புஷ்கரத் தீவின் விரிவு-அளவின்படி எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்து விரிந்ததாக உள்ளது।

Verse 28

विस्तारान्मण्डलाच्चैव पुष्करस्य समेन तु एवं द्वीपाः समुद्रैस्तु सप्तसप्तभिर् आवृताः

விரிவிலும் வட்டவடிவிலும் புஷ்கரத்துக்கு ஒப்பான இத்தீவுகள், ஒழுங்காக ஏழு-ஏழு கடல்களால் சூழப்பட்டுள்ளன।

Verse 29

द्वीपस्यानन्तरो यस्तु समुद्रः सप्तमस्तु वै एवं द्वीपसमुद्राणां वृद्धिर्ज्ञेया परस्परम्

தீவுக்குப் பின்வரும் கடலே உண்மையில் ஏழாவது கடல்; இவ்வாறு தீவுகளும் கடல்களும் ஒன்றுக்கொன்று ஒழுங்காக அதிகரிக்கின்றன என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 30

परेण पुष्करस्याथ अनुवृत्य स्थितो महान् स्वादूदकसमुद्रस्तु समन्तात्परिवेष्ट्य च

புஷ்கரத்திற்குப் அப்பால் தொடர்ந்து விரிந்த பெரும் இனியநீர்க் கடல் உள்ளது; அது எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்தையும் சூழ்ந்து எல்லையாக நிலைகொள்கிறது।

Verse 31

परेण तस्य महती दृश्यते लोकसंस्थितिः काञ्चनी द्विगुणा भूमिः सर्वा चैकशिलोपमा

அதற்குப் அப்பால் உலகங்களின் பெரும் அமைப்பு காணப்படுகிறது—பொன்னிறமுடையது; அங்குள்ள நிலம் இருமடங்கு விரிந்தது, முழுப் பகுதியும் ஒரே உடையாத கற்பலகை போன்றது।

Verse 32

तस्याः परेण शैलस्तु मर्यादापारमण्डलः प्रकाशश्चाप्रकाशश् च लोकालोकः स उच्यते

அதற்கு அப்பால் எல்லையின் வெளிவட்டமாக நிற்கும் ஒரு மலை உள்ளது. அது ஒளி–ஒளியின்மை உலகங்களைப் பிரிக்கும் எல்லை; அதுவே ‘லோகாலோக’ம் எனப்படும்.

Verse 33

दृश्यादृश्यगिरिर् यावत् तावदेषा धरा द्विजाः योजनानां सहस्राणि दश तस्योच्छ्रयः स्मृतः

இருமுறை பிறந்த முனிவர்களே, இந்தப் பூமி ‘த்ருஷ்ய–அத்ருஷ்ய’ எனப்படும் மலைவரை விரிந்துள்ளது. அதன் உயரம் மரபாகப் பத்தாயிரம் யோஜனங்கள் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 34

तावांश् च विस्तरस्तस्य लोकालोकमहागिरेः अर्वाचीने तु तस्यार्धे चरन्ति रविरश्मयः

அந்த மகா லோகாலோக மலை இவ்வளவு பரப்புடையது. அதன் அண்மையான பாதியில் சூரியக் கதிர்கள் சுழன்று செல்கின்றன; அத்தளவிலேயே ஒழுங்குபட்ட உலகங்கள் ஒளியடைகின்றன.

Verse 35

परार्धे तु तमो नित्यं लोकालोकस्ततः स्मृतः एवं संक्षेपतः प्रोक्तो भूर्लोकस्य च विस्तरः

அதன் அப்பாதியில் நிரந்தர இருள் நிலவுகிறது; ஆகவே அது ‘லோகாலோக’—உலகமும் அஉலகமும் பிரியும் எல்லைமலை—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. இவ்வாறு சுருக்கமாக பூலோகத்தின் பரப்பு கூறப்பட்டது.

Verse 36

आ भानोर्वै भुवः स्वस्तु आ ध्रुवान्मुनिसत्तमाः आवहाद्या निविष्टास्तु वायोर्वै सप्त नेमयः

முனிவர்சிறந்தவர்களே, சூரியனிலிருந்து புவர்லோகம் வரை, அங்கிருந்து துருவம் வரை, வாயுவின் ஏழு ‘நேமிகள்’—ஆவஹ முதலியவை—நிலைத்துள்ளன; அவை அந்தப் பகுதிகளை நல்வரிசையில் தாங்குகின்றன.

Verse 37

आवहः प्रवहश्चैव ततश्चानुवहस् तथा संवहो विवहश्चाथ ततश्चोर्ध्वं परावहः

ஆவஹம், ப்ரவஹம்; அதன் பின் அனுவஹம்; அதுபோல ஸம்வஹம், விவஹம்—இவற்றிற்குப் பின் மேலே உயர்ந்து பராவஹம் (வாயுப் பிரவாகம்) உள்ளது.

Verse 38

द्विजाः परिवहश्चेति वायोर्वै सप्त नेमयः बलाहकास् तथा भानुश् चन्द्रो नक्षत्रराशयः

ஓ த்விஜர்களே! வாயுவின் ஏழு நெமிகள் (சுற்றுவட்டங்கள்) இவையே—த்விஜா, பரிவஹ; மேலும் பலாஹகர்கள், பானு, சந்திரன், நட்சத்திர-ராசிக் கூட்டங்கள்.

Verse 39

ग्रहाणि ऋषयः सप्त ध्रुवो विप्राः क्रमादिह योजनानां महीपृष्ठाद् ऊर्ध्वं पञ्चदश आ ध्रुवात्

ஓ விப்ரர்களே! இங்கு வரிசையாக கிரகங்கள், சப்தரிஷிகள், துருவன் உள்ளனர். பூமிப் பரப்பிலிருந்து மேலே யோஜன அளவுகளில் அவர்களின் நிலைகள் பதினைந்து படிகளாக அளக்கப்பட்டு துருவம் வரை செல்கின்றன.

Verse 40

नियुतान्येकनियुतं भूपृष्ठाद्भानुमण्डलम् रथः षोडशसाहस्रो भास्करस्य तथोपरि

பூமிப் பரப்பிலிருந்து பானுமண்டலம் வரை ஒரு நியுதம் தூரம்; அதன் மேலே பாஸ்கரனின் ரதம் பதினாறு ஆயிரம் (யோஜன) விரிந்துள்ளது.

Verse 41

चतुरशीतिसाहस्रो मेरुश्चोपरि भूतलात् कोटियोजनमाक्रम्य महर्लोको ध्रुवाद्ध्रुवः

பூதலத்திற்குமேல் மேரு எண்பத்துநான்கு ஆயிரம் (யோஜன) உயரம். ஒரு கோடி யோஜன பரப்பைத் தாண்டி, துருவத்திற்குப் புறம் மகர்லோகம் துருவம்போல் அசையாது நிலைத்துள்ளது.

Verse 42

जनलोको महर्लोकात् तथा कोटिद्वयं द्विजाः जनलोकात्तपोलोकश् चतस्रः कोटयो मतः

ஓ இருபிறப்பினரே, மகர்லோகத்திற்குப் பின் ஜனலோகம் இரண்டு கோடி தூரத்தில் உள்ளது. மேலும் ஜனலோகத்திலிருந்து தபோலோகம் வரை நான்கு கோடி தூரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 43

प्राजापत्याद्ब्रह्मलोकः कोटिषट्कं विसृज्य तु पुण्यलोकास्तु सप्तैते ह्य् अण्डे ऽस्मिन्कथिता द्विजाः

பிராஜாபத்ய லோகத்திற்குப் பின் பிரம்மலோகம் உள்ளது; ஆறு கோடி (உபப் பிரிவுகளை) விலக்கி, ஓ இருபிறப்பினரே, இந்த அண்டத்தில் இவ்வேழு புண்ணிய லோகங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 44

अधः सप्ततलानां तु नरकाणां हि कोटयः मायान्ताश्चैव घोराद्या अष्टाविंशतिरेव तु

சப்ததலங்களின் கீழே நரகங்களின் எண்ணற்ற கோடிகள் உள்ளன. அவற்றில் கோர முதலியன தொடங்கி மாயாந்தம் வரை இருபத்தெட்டு பயங்கரப் பிரிவுகள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 45

पापिनस्तेषु पच्यन्ते स्वस्वकर्मानुरूपतः अवीच्यन्तानि सर्वाणि रौरवाद्यानि तेषु च

அந்த நரகங்களில் பாவிகள் தத்தம் கர்மத்திற்கேற்ப எரிந்து ‘வேகுகின்றனர்’. அங்கே ரௌரவ முதலியன தொடங்கி அவீசி வரை எல்லா நரகங்களும் உள்ளன.

Verse 46

प्रत्येकं पञ्चकान्याहुर् नरकाणि विशेषतः अण्डमादौ मया प्रोक्तम् अण्डस्यावरणानि च

சிறப்பாக, நரகங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஐந்து ஐந்தாகக் குழுக்களாக அமைந்துள்ளன என்று கூறுவர். முன்பே நான் அண்டம் (பிரபஞ்ச முட்டை) மற்றும் அதன் ஆவரணங்களையும் உரைத்தேன்.

Verse 47

हिरण्यगर्भसर्गश् च प्रसंगाद्बहुविस्तरात् अण्डानामीदृशानां तु कोट्यो ज्ञेयाः सहस्रशः

ஹிரண்யகர்பத்திலிருந்து நிகழும் படைப்பு இங்கே प्रसங்கமாக விரிவான சுட்டிக்காட்டாக மட்டுமே கூறப்பட்டது. இத்தகைய பிரம்மாண்டங்கள் கோடிக்கோடி, ஆயிரக் கோடிகள் என அறிந்துகொள்।

Verse 48

सर्वगत्वात् प्रधानस्य तिर्यग् ऊर्ध्वम् अधस् तथा अण्डेष्वेतेषु सर्वेषु भुवनानि चतुर्दश

பிரதானம் (பிரகృతి) அனைத்திலும் பரவி—அகலம், மேலே, கீழே என—இவ்வெல்லா பிரம்மாண்டங்களிலும் பதினான்கு உலகங்கள் ஒழுங்காக அமைந்துள்ளன।

Verse 49

प्रत्यण्डं द्विजशार्दूलास् तेषां हेतुर्महेश्वरः अण्डेषु चाण्डबाह्येषु तथाण्डावरणेषु च

ஓ த்விஜசார்தூலர்களே! ஒவ்வொரு அண்டத்திற்கும் (பிரம்மாண்டத்திற்கும்) காரணம் மகேஸ்வரனே. அவர் அண்டத்தின் உள்ளும், வெளியும், அண்டாவரணங்களிலும் பரவி நிற்கிறான்।

Verse 50

तमो ऽन्ते च तमःपारे चाष्टमूर्तिर्व्यवस्थितः अस्यात्मनो महेशस्य महादेवस्य धीमतः

இருளின் எல்லையிலும், அந்த இருளுக்கு அப்பாலும் அஷ்டமூர்த்தி நிலைபெற்றுள்ளது; அது ஞானமிகு மகேசன், மகாதேவனின் ஆத்மஸ்வரூபமே.

Verse 51

अदेहिनस् त्वहो देहम् अखिलं परमात्मनः अस्याष्टमूर्तेः शर्वस्य शिवस्य गृहमेधिनः

அருள்மிகு அதிசயம்! அவர் உடலற்றவராயினும்—முழு பிரபஞ்சமே அந்த பரமாத்மாவின் உடலாகும்; அஷ்டமூர்த்தியான சர்வன், சிவன்—இல்லறத்தோனாய் நின்றும் உலகைத் தாங்கி வளர்ப்பவன்.

Verse 52

गृहिणी प्रकृतिर्दिव्या प्रजाश् च महदादयः पशवः किङ्करास्तस्य सर्वे देहाभिमानिनः

தெய்வீகப் பிரகிருதி அவருடைய இல்லத்தரசியென கூறப்படுகிறது; மகத் முதலிய பிரஜைகள் அவருடைய சார்ந்தோர்போல் உள்ளனர். இவை அனைத்தும் பசுக்கள்—தேகாபிமானத்தில் கட்டுண்டு—அவருக்குச் சேவகர்களாய் நிற்கின்றன.

Verse 53

आद्यन्तहीनो भगवान् अनन्तः पुमान्प्रधानप्रमुखाश् च सप्त प्रधानमूर्तिस्त्वथ षोडशाङ्गो महेश्वरश्चाष्टतनुः स एव

ஆதி-அந்தமற்ற அனந்த பகவான் பரம புருஷன். பிரதானம் முதலிய ஏழு தத்துவங்களாகவும் அவற்றின் ஆதாரமாகவும் அவர் நிற்கிறார். பிரதானமூர்த்தியாக அவர் ஷோடச விகாரங்களாகவும்; அதே மகேஸ்வரன் அஷ்டதனுவாகவும் உள்ளான்.

Verse 54

आज्ञाबलात्तस्य धरा स्थितेह धराधरा वारिधराः समुद्राः ज्योतिर्गणः शक्रमुखाः सुराश् च वैमानिकाः स्थावरजङ्गमाश् च

அவருடைய ஆணை-வலத்தால் இப்பூமி நிலைத்திருக்கிறது; மலைதாங்கிகள், மேகதாங்கிகள், சமுத்திரங்கள் தத்தம் நிலையிலே நிற்கின்றன. ஒளிக்கூட்டங்கள், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், விமானவாசிகள், நிலை-இயங்கு அனைத்தும் அந்த பரம பதியின் விதியில் தங்குகின்றன.

Verse 55

दृष्ट्वा यक्षं लक्षणैर्हीनमीशं दृष्ट्वा सेन्द्रास्ते किमेतत्त्विहेति यक्षं गत्वा निश्चयात्पावकाद्याः शक्तिक्षीणाश्चाभवन् यत्ततो ऽपि

அடையாளங்களற்ற யக்ஷனைப் பார்த்தும்—அவன் உண்மையில் ஈசன்—இந்திரன் உடன் தேவர்கள் “இது இங்கே என்ன?” என்றனர். உண்மை தீர்மானிக்க யக்ஷனை அணுகியபோது அக்னி முதலியோரின் சக்திகள் சுருங்கின; எதிர்பார்ப்பை மீறியும்.

Verse 56

दग्धुं तृणं वापि समक्षमस्य यक्षस्य वह्निर्न शशाक विप्राः वायुस्तृणं चालयितुं तथान्ये स्वान्स्वान्प्रभावान् सकलामरेन्द्राः

ஓ விப்ரர்களே, அந்த யக்ஷன் முன்னிலையில் அக்னி ஒரு புல்துண்டையும் எரிக்க இயலவில்லை; அதுபோல வாயுவும் அதை அசைக்க இயலவில்லை. இவ்வாறு எல்லா அமரேந்திரர்களின் தனித்தனிப் பெருமைகள் பயனற்றனவாயின.

Verse 57

तदा स्वयं वृत्ररिपुः सुरेन्द्रैः सुरेश्वरः सर्वसमृद्धिहेतुः सुरेश्वरं यक्षमुवाच को वा भवानितीत्थं स कुतूहलात्मा

அப்போது வ்ருத்ரனை வதைத்த சக்ரன்—தேவர்களின் தலைவன், அவர்களின் செழிப்பிற்குக் காரணமான சுரேசுவரன்—மற்ற தேவர்களுடன் வந்து, முன்னிருந்த யக்ஷரூப ஆண்டவனை நோக்கி ஆவலுடன் கேட்டான்: “நீ யார்?”

Verse 58

तदा ह्यदृश्यं गत एव यक्षस् तदांबिका हैमवती शुभास्या उमा शुभैराभरणैरनेकैः सुशोभमाना त्वनु चाविरासीत्

அப்போது அந்த யக்ஷன் கண்களுக்கு எட்டாமல் மறைந்தான். அதே நொடியில், இன்முகத்தாள் ஹைமவதியான அம்பிகை—உமா—பல மங்கள ஆபரணங்களால் ஒளிவீசி வெளிப்பட்டாள்.

Verse 59

तां शक्रमुख्या बहुशोभमानाम् उमामजां हैमवतीमपृच्छन् /* किमेतदीशे बहुशोभमाने वांबिके यक्षवपुश्चकास्ति

அப்போது சக்ரன் முதலிய தேவர்கள், மிக ஒளிவீசும், பிறவியற்ற ஹைமவதியான உமாவை வினவினர்: “அம்பிகையே, பேரழகியவளே! இங்கு யக்ஷரூபமாகத் தோன்றும் இந்த அற்புத இருப்பு யார்?”

Verse 60

निशम्य तद्यक्षमुमाम्बिकाह त्वगोचरश्चेति सुराः सशक्राः /* प्रणेमुरेनां मृगराजगामिनीमुमामजां लोहितशुक्लकृष्णाम्

அந்த யக்ஷன் உமா-அம்பிகையே என்றும், அவள் இந்திரியங்களுக்கு எட்டாதவள் என்றும் கேட்டதும், சக்ரனுடன் தேவர்கள் அனைவரும் அவளுக்கு வணங்கினர்— சிங்கினியின் நடைபோல் நடக்கும், பிறவியற்ற உமாவை; செம்மை, வெண்மை, கருமை நிற ஒளியால் விளங்குபவளை.

Verse 61

संभाविता सा सकलामरेन्द्रैः सर्वप्रवृत्तिस्तु सुरासुराणाम् अहं पुरासं प्रकृतिश् च पुंसो यक्षस्य चाज्ञावशगेत्यथाह

அனைத்து அமரேந்திரர்களாலும் போற்றப்பட்ட அவள், தேவர்களும் அசுரர்களும் செயற்படும் எல்லாப் பிரவேசங்களுக்கும் தூண்டுதலானாள். பின்னர் அவள் கூறினாள்— “ஆதிகாலம் முதல் நான் புருஷனின் பிரகிருதி; மேலும் அந்த யக்ஷரூப பரமேசுவரனின் ஆணைக்குள் நான் நிலைத்திருக்கிறேன்.”

Verse 62

तस्माद्द्विजाः सर्वमजस्य तस्य नियोगतश्चाण्डमभूदजाद्वै अजश् च अण्डादखिलं च तस्माज् ज्योतिर्गणैर्लोकमजात्मकं तत्

ஆகையால், ஓ இருமுறைப் பிறந்த முனிவர்களே, அந்த அஜன் (அஜன்மன்) பரமேசுவரனின் நியோகத்தால் பிரபஞ்ச அண்டம் தோன்றியது. அஜனிலிருந்தே அண்டம் வெளிப்பட்டது; அண்டத்திலிருந்து முழு வெளிப்பட்ட உலகவிரிவு உருவாயிற்று. பின்னர் ஜ்யோதிர்கணங்கள் அஜ-சாரமுடைய அந்த உலகை ஒழுங்குபடுத்தி வெளிப்பாட்டிற்கு தகுதியானதாக ஆக்கின.