Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच यदा स्रष्टुं मतिं चक्रे मोहश्चासीन्महात्मनः द्विजाश् च बुद्धिपूर्वं तु ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

சூதர் கூறினார்—அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய மகாத்மா பிரம்மா படைப்பைத் தொடங்க எண்ணியபோது, மோகத்தின் மறைவு அவரை மூடியது; அப்போது விவேகத்துடன் இருபிறப்பினர் ரிஷிகள் படைப்பாளரின் நோக்கை அறிய முயன்றனர்.

Verse 2

तमो मोहो महामोहस् तामिस्रश्चान्धसंज्ञितः अविद्या पञ्चधा ह्येषा प्रादुर्भूता स्वयम्भुवः

இருள் (தமஸ்), மோகம, மகாமோகம, தாமிஸ்ரம், ‘அந்தம்’ எனப்படும் மயக்கம்—இவை அவித்யையின் ஐந்து வடிவங்கள்; ஸ்வயம்புவிலிருந்து வெளிப்பட்டவை. இவற்றால் பசு ஜீவன் பாசத்தில் கட்டுண்டு மறைக்கப்படுகிறது; விடுதலைக்குப் பதி சிவனைச் சரணடையும் வரை.

Verse 3

अविद्यया मुनेर्ग्रस्तः सर्गो मुख्य इति स्मृतः असाधक इति स्मृत्वा सर्गो मुख्यः प्रजापतिः

அவித்யையால் பற்றிக்கொள்ளப்பட்ட படைப்பு ‘முக்கிய சிருஷ்டி’ என நினைக்கப்படுகிறது. அது உண்மையான சாதனைக்கு உதவாதது (அசாதக) என அறிந்து, பிரஜாபதியின் இந்தப் படைப்பே ‘முக்கியம்’ என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 4

अभ्यमन्यत सो ऽन्यं वै नगा मुख्योद्भवाः स्मृताः त्रिधा कण्ठो मुनेस्तस्य ध्यायतो वै ह्यवर्तत

அப்போது அவர் மனத்தில் இன்னொரு சங்கல்பத்தை எண்ணினார். அந்தத் தியானத்திலிருந்து முதன்மையான மலைகள் தோன்றின—என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. அந்த முனி தியானத்தில் நிலைத்திருந்தபோது, அவரது கண்டப் பகுதி உள்ளார்ந்த தரிசனத்தின்படி மும்மடங்காக வெளிப்பட்டது।

Verse 5

प्रथमं तस्य वै जज्ञे तिर्यक्स्रोतो महात्मनः ऊर्ध्वस्रोतः परस्तस्य सात्त्विकः स इति स्मृतः

அந்த மகாத்மா பதியிடமிருந்து முதலில் திர்யக்-ஸ்ரோதஸ்—விலங்கு முதலிய உயிர்களின் ஓட்டம்—உண்டாயிற்று. பின்னர் அவரிடமிருந்தே ஊர்த்வ-ஸ்ரோதஸ், சாத்த்விக ஒழுங்கு, தோன்றியது என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது।

Verse 6

अर्वाक्स्रोतो ऽनुग्रहश् च तथा भूतादिकः पुनः ब्रह्मणो महतस्त्वाद्यो द्वितीयो भौतिकस् तथा

பிரம்மாவுடன் தொடர்புடைய மகத் தத்துவத்திலிருந்து இரண்டு ஆதிப் பிரவாகங்கள் கூறப்படுகின்றன: முதலாவது அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ் (கீழ்நோக்கி வெளிப்படும் படைப்பு) மற்றும் அனுக்ரஹம்; இரண்டாவது பூதாதி—தத்துவங்களின் தொடக்கம்—அதுவே பௌதிக வெளிப்பாடு.

Verse 7

सर्गस्तृतीयश्चैन्द्रियस् तुरीयो मुख्य उच्यते तिर्यग्योन्यः पञ्चमस्तु षष्ठो दैविक उच्यते

மூன்றாவது ஐந்திரிய ஸர்கம் (இந்திரியங்களுக்குரியது); நான்காவது முதன்மை ஸர்கம் என்று கூறப்படுகிறது. ஐந்தாவது திர்யக்-யோனி ஸர்கம்; ஆறாவது தெய்விக ஸர்கம் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 8

सप्तमो मानुषो विप्रा अष्टमो ऽनुग्रहः स्मृतः नवमश्चैव कौमारः प्राकृता वैकृतास्त्विमे

ஓ விப்ரர்களே, ஏழாவது மனித ஸர்கம்; எட்டாவது அனுக்ரஹத்தால் பிறந்த ஸர்கம் என்று ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. ஒன்பதாவது கௌமார ஸர்கம். இவை பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் ஆகிய வெளிப்பாட்டு வகைகள்.

Verse 9

पुरस्तादसृजद्देवः सनन्दं सनकं तथा सनातनं मुनिश्रेष्ठा नैष्कर्म्येण गताः परम्

ஆரம்பத்தில் தேவாதிதேவன் சனந்தன், சனகன், சனாதனன் ஆகியோரைப் படைத்தான். அந்த முனிவர்சிறந்தோர் நைஷ்கர்ம்ய சமாதியால் பரமபதத்தை அடைந்தனர்.

Verse 10

मरीचिभृग्वङ्गिरसः पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् दक्षमत्रिं वसिष्ठं च सो ऽसृजद्योगविद्यया

யோகविद்யையின் வல்லமையால் அவர் மரீசி, ப்ருகு, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டன் ஆகியோரைப் படைத்தார்—இவர்கள் ஆதிமுனிவர்; இறைவன் (பதி) விதிப்படி வெளிப்பாட்டின் பணியை நடத்துவர்.

Verse 11

नवैते ब्रह्मणः पुत्रा ब्रह्मज्ञा ब्राह्मणोत्तमाः ब्रह्मवादिन एवैते ब्रह्मणः सदृशाः स्मृताः

இவர்கள் ஒன்பது பேரும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள்—பிரம்மஞானிகள், பிராமணர்களில் சிறந்தோர். இவர்கள் பிரம்மவாதிகள்; இயல்பில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பானவர்கள் என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 12

संकल्पश्चैव धर्मश् च ह्य् अधर्मो धर्मसंनिधिः द्वादशैव प्रजास्त्वेता ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

சங்கல்பம், தர்மம், அதர்மம் மற்றும் ‘தர்ம-சன்னிதி’—இவை அவ்யக்தத்திலிருந்து தோன்றிய பிரம்மாவின் பன்னிரண்டு பிரஜைகள் (பிரஜாஜனகத் தத்துவங்கள்). இவற்றால் ஒழுங்கும் அதன் மறுப்பும் விரிகின்றன; ஆனால் இறைவன் (பதி) உள்ளார்ந்த சாட்சியாகத் திகழ்கிறான்.

Verse 13

ऋभुं सनत्कुमारं च ससर्जादौ सनातनः तावूर्ध्वरेतसौ दिव्यौ चाग्रजौ ब्रह्मवादिनौ

ஆரம்பத்தில் சனாதனப் பிரபு ரிபு மற்றும் சனத்குமாரரைப் படைத்தான். அவர்கள் இருவரும் தெய்வீகமானோர், மூத்தோர், ஊர்த்வரேதஸ் விரதத்தில் நிலைத்தோர், பிரம்மவாதிகள்.

Verse 14

कुमारौ ब्रह्मणस् तुल्यौ सर्वज्ञौ सर्वभाविनौ वक्ष्ये भार्याकुलं तेषां मुनीनामग्रजन्मनाम्

அந்த இரு குமாரர்கள் பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவர்கள்; அனைத்தையும் அறிந்தோர், எல்லாப் பாவங்களையும் உணர்வோர். இப்போது முதற்பிறப்புடைய முனிவர்களின் மனைவியருடன் கூடிய குலத்தைச் சொல்கிறேன்.

Verse 15

समासतो मुनिश्रेष्ठाः प्रजासम्भूतिमेव च शतरूपां तु वै राज्ञीं विराजमसृजत्प्रभुः

சுருக்கமாக, முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, ஆண்டவன் பிரஜாஸம்பூதியை உருவாக்கினான்; மேலும் ராணி சதரூபாவையும், அதே பரமாதிபதியால் மகிமைமிகு விராஜும் வெளிப்பட்டான்.

Verse 16

स्वायम्भुवात्तु वै राज्ञी शतरूपा त्वयोनिजा लेभे पुत्रद्वयं पुण्या तथा कन्याद्वयं च सा

ஸ்வாயம்புவ மனுவினால் ராணி சதரூபா—யோனியிலாதவள், புண்ணியமிகு நற்பண்புடையவள்—இரு மகன்களைப் பெற்றாள்; மேலும் இரு மகள்களையும் பெற்றாள்.

Verse 17

उत्तानपादो ह्यवरो धीमाञ्ज्येष्ठः प्रियव्रतः ज्येष्ठा वरिष्ठा त्वाकूतिः प्रसूतिश्चानुजा स्मृता

அவர்களில் உத்தானபாதன் இளையவன் எனவும், அறிவுடைய பிரியவ்ரதன் மூத்தவன் எனவும் கூறப்படுகிறது. மகள்களில் ஆகூதி மூத்தவளும் சிறந்தவளுமாகவும், பிரசூதி இளையவளாகவும் நினைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 18

उपयेमे तदाकूतिं रुचिर्नाम प्रजापतिः प्रसूतिं भगवान्दक्षो लोकधात्रीं च योगिनीम्

அப்போது ருசி என்னும் பிரஜாபதி ஆகூதியை மணந்தான்; மேலும் பகவான் தக்ஷன் உலகைத் தாங்கும் யோகினியான பிரசூதியைத் துணைவியாக ஏற்றான்.

Verse 19

दक्षिणासहितं यज्ञम् आकूतिः सुषुवे तथा दक्षिणा जनयामास दिव्या द्वादश पुत्रिकाः

ஆகூதி தக்ஷிணையுடன் கூடிய யஜ்ஞனைப் பெற்றாள்; தெய்வத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்த தக்ஷிணை பன்னிரண்டு திவ்ய மகளிரை ஈன்றாள்।

Verse 20

प्रसूतिः सुषुवे दक्षाच् चतुर्विंशतिकन्यकाः श्रद्धां लक्ष्मीं धृतिं पुष्टिं तुष्टिं मेधां क्रियां तथा

தக்ஷனிடமிருந்து பிரசூதி இருபத்துநான்கு மகளிரைப் பெற்றாள்—ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, புஷ்டி, துஷ்டி, மேதா, கிரியா முதலியோர்।

Verse 21

बुद्धिं लज्जां वपुःशान्तिं सिद्धिं कीर्तिं महातपाः ख्यातिं शान्तिं च सम्भूतिं स्मृतिं प्रीतिं क्षमां तथा

(அவர்களில்) புத்தி, லஜ்ஜை, உருவின் அமைதி, சித்தி, கீர்த்தி, மகாதபா, க்யாதி, சாந்தி, சம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமையும் பிறந்தன।

Verse 22

संनतिं चानसूयां च ऊर्जां स्वाहां सुरारणिम् स्वधां चैव महाभागां प्रददौ च यथाक्रमम्

பின்னர் முறையே சன்னதி, அனசூயா, ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, சுராரணீ, மகாபாக்யவதி ஸ்வதா ஆகிய கன்னியரைத் தக்க முறையில் அளித்தான்।

Verse 23

श्रद्धाद्याश्चैव कीर्त्यन्तास् त्रयोदश सुदारिकाः धर्मं प्रजापतिं जग्मुः पतिं परमदुर्लभाः

ஸ்ரத்தா முதலாக கீர்த்தி வரை அந்த பதின்மூன்று நற்கன்னியர் பிரஜாபதி தர்மனை அணுகி, மிக அரிதான பதி என அவரையே அடைந்தனர்।

Verse 24

उपयेमे भृगुर्धीमान् ख्यातिं तां भार्गवारणिम् सम्भूतिं च मरीचिस्तु स्मृतिं चैवाङ्गिरा मुनिः

ஞானமிகு முனிவர் ப்ருகு, பார்கவ குலத்தின் புகழ்மிகு கன்னி க்யாதியை மணந்தார். மரீசி சம்பூதியை, அங்கிர முனிவர் ஸ்ம்ருதியைத் தம் துணைவியாக ஏற்றார்.

Verse 25

प्रीतिं पुलस्त्यः पुण्यात्मा क्षमां तां पुलहो मुनिः क्रतुश् च संनतिं धीमान् अत्रिस्तां चानसूयकाम्

புண்ணியாத்மா புலஸ்த்யர் ப்ரீதியை, புலஹ முனிவர் க்ஷமையை, க்ரது ஸந்நதியை, மேலும் ஞானமிகு அத்ரி ‘அனசூயா’—குற்றமின்மையின் பிரியமானவளை—மனைவியாக ஏற்றார்.

Verse 26

ऊर्जां वसिष्ठो भगवान् वरिष्ठो वारिजेक्षणाम् विभावसुस् तथा स्वाहां स्वधां वै पितरस् तथा

அவர்கள் பரமேஸ்வரனை ‘ஊர்ஜா’ எனவும், ‘பகவான் வசிஷ்ட’—மிகச் சிறந்தவன்—எனவும், ‘தாமரை-கண்’ எனவும், ‘விபாவசு’ (ஒளிவீசும் அக்னி) எனவும், ‘ஸ்வாஹா’ ‘ஸ்வதா’ எனவும், மேலும் ‘பித்ரு’ சக்திகளாகவும் போற்றினர்.

Verse 27

पुत्रीकृता सती या सा मानसी शिवसम्भवा दक्षेण जगतां धात्री रुद्रमेवास्थिता पतिम्

தக்ஷன் மகளாக ஏற்றுக் கொண்ட அந்த சதி, மனதிலிருந்து தோன்றியவளும் சிவசம்பவையுமாக இருந்தாள். உலகங்களைத் தாங்குபவள் எனப் போற்றப்பட்டாலும், ருத்ரனையே தன் பதி-பரமேஸ்வரனாகக் கொண்டு அவரிலேயே நிலைத்தாள்.

Verse 28

अर्धनारीश्वरं दृष्ट्वा सर्गादौ कनकाण्डजः विभजस्वेति चाहादौ यदा जाता तदाभवत्

படைப்பின் தொடக்கத்தில் பொன்னில் பிறந்த பிரம்மா அர்த்தநாரீஸ்வரரைத் தரிசித்தார். ஆதியிலேயே அவர் “விபஜஸ்வ—உன்னைப் பிரித்துக் கொள்” என்று உரைத்தார்; அக்கணமே சக்தி வெளிப்பட்டு வேறுபாடு நிலைபெற்றது.

Verse 29

तस्याश्चैवांशजाः सर्वाः स्त्रियस्त्रिभुवने तथा एकादशाविधा रुद्रास् तस्य चांशोद्भवास् तथा

அவளுடைய அம்‌சத்திலிருந்தே மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லா பெண்களும் தோன்றினார்கள்; அதுபோலவே அவருடைய அம்‌ச வெளிப்பாடுகளிலிருந்து பதினொன்று ருத்ரர்களும் எழுந்தனர்.

Verse 30

स्त्रीलिङ्गमखिलं सा वै पुंलिङ्गं नीललोहितः तं दृष्ट्वा भगवान् ब्रह्मा दक्षमालोक्य सुव्रताम्

அவள் முழுமையாக ஸ்த்ரீலிங்கமாக (யோனி—சக்தி தத்துவம்) ஆனாள்; நீலலோஹிதன் பும்லிங்கமாக (லிங்க—சிவ தத்துவம்) ஆனான். அதை கண்ட பகவான் பிரம்மா, தக்ஷனையும் அந்த சுவ்ரதையையும் நோக்கினார்.

Verse 31

भजस्व धात्रीं जगतां ममापि च तवापि च पुन्नाम्नो नरकात्त्राति इति पुत्रीत्विहोक्तितः

உலகங்களின் தாத்ரியை வழிபடு—எனக்காகவும் உனக்காகவும். இங்கு கூறப்பட்டுள்ளது: மகள், தன் மகள்தன்மையாலேயே ‘புன்னாம’ எனும் நரகத்திலிருந்து (குலத்தை) மீட்கிறாள்.

Verse 32

प्रशस्ता तव कान्तेयं स्यात् पुत्री विश्वमातृका तस्मात् पुत्री सती नाम्ना तवैषा च भविष्यति

அன்பனே, உன் இந்த மகள் மிகச் சிறந்தவளாக இருப்பாள்; அவள் உலகமாதாவாக ஆவாள். ஆகவே உன் இந்த மகள் ‘சதி’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படுவாள்.

Verse 33

एवमुक्तस्तदा दक्षो नियोगाद्ब्रह्मणो मुनिः लब्ध्वा पुत्रीं ददौ साक्षात् सतीं रुद्राय सादरम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, முனி தக்ஷன் பிரம்மாவின் நியோகத்தினால் மகளைப் பெற்று, நேரில் மரியாதையுடன் சதியை ருத்ரனுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 34

धर्मस्य पत्न्यः श्रद्धाद्याः कीर्तिता वै त्रयोदश तासु धर्मप्रजां वक्ष्ये यथाक्रममनुत्तमम्

தர்மனின் மனைவியர்—ஸ்ரத்தா முதலியோர்—உண்மையாக பதின்மூவர் எனப் புகழப்பட்டனர். இப்போது அவர்களிடமிருந்து தர்மனுக்குப் பிறந்த ஒப்பற்ற சந்ததியை வரிசையாக நான் உரைப்பேன்.

Verse 35

कामो दर्पो ऽथ नियमः संतोषो लोभ एव च श्रुतस्तु दण्डः समयो बोधश्चैव महाद्युतिः

காமம், தார்ப்பியம், நியமம், திருப்தி, லோபம்; மேலும் ஸ்ருதி, தண்டம், சமயம், போதம்—இவை அனைத்தும் ‘மஹாத்யுதி’ எனும் மாபெரும் ஒளியாக வெளிப்பட்டன.

Verse 36

अप्रमादश् च विनयो व्यवसायो द्विजोत्तमाः क्षेमं सुखं यशश्चैव धर्मपुत्राश् च तासु वै

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! அவர்களிடமிருந்து அப்பிரமாதம், பணிவு, உறுதியான முயற்சி பிறந்தன; மேலும் க்ஷேமம், சுகம், யசஸ்—இவையும் தர்மனின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 37

धर्मस्य वै क्रियायां तु दण्डः समय एव च अप्रमादस् तथा बोधो बुद्धेर्धर्मस्य तौ सुतौ

தர்மம் செயல்-வடிவில் நிலவும் இடத்தில் தண்டமும் சமயமும் நிறுவப்பட்டன; அதுபோல அப்பிரமாதமும் போதமும்—இவ்விரண்டும் புத்தியிலிருந்து பிறந்து தர்மத்திற்காக அதன் புதல்வர்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 38

तस्मात्पञ्चदशैवैते तासु धर्मात्मजास्त्विह भृगुपत्नी च सुषुवे ख्यातिर्विष्णोः प्रियां श्रियम्

ஆகையால் அவர்களிடமிருந்து இங்கே இந்தப் பதினைந்து தர்மாத்மஜர்கள் பிறந்தனர். மேலும் ப்ருகுவின் மனைவி க்யாதி, விஷ்ணுவின் பிரியையான ஸ்ரீயை பெற்றெடுத்தாள்.

Verse 39

धातारं च विधातारं मेरोर्जामातरौ सुतौ प्रभूतिर्नाम या पत्नी मरीचेः सुषुवे सुतौ

மரீசியின் மனைவி பிரபூதி தாதா, விதாதா எனும் இரு புதல்வர்களை பெற்றாள்; பின்னர் அவர்கள் மேருவின் மருமக்களாயினர். இவ்வாறு படைப்பின் ஒழுங்கில் பதி-பரமேசன் வம்சமும் உறவுமுறையும் விதிக்கிறார்; பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-உயிர்கள் சிவனை நோக்கித் திரும்பினாலே விடுதலை பெறுகின்றன।

Verse 40

पूर्णमासं तु मारीचं ततः कन्याचतुष्टयम् तुष्टिर्ज्येष्ठा च वै दृष्टिः कृषिश्चापचितिस् तथा

மரீசியிலிருந்து பூர்ணமாசன் பிறந்தான்; அதன் பின் துஷ்டி, ஜ்யேஷ்டா, திருஷ்டி, கிருஷி, அபசிதி எனும் மகளிர் குழு வெளிப்பட்டது. இச் சக்திகளின் வழியே பதி-பரமேசன் படைப்பின் ஒழுங்கை நடத்தி, பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-உயிர்களின் அனுபவத்தை விதிப்படுத்துகிறார்।

Verse 41

क्षमा च सुषुवे पुत्रान् पुत्रीं च पुलहाच्छुभाम् कर्दमं च वरीयांसं सहिष्णुं मुनिसत्तमाः

முனிவரே, க்ஷமா புலஹரால் புதல்வர்களையும் ஒரு மங்களமான மகளையும் பெற்றாள்—கர்தமன், சிறந்த சஹிஷ்ணு, மேலும் மகள் சுபா.

Verse 42

तथा कनकपीतां स पीवरीं पृथिवीसमाम् प्रीत्यां पुलस्त्यश् च तथा जनयामास वै सुतान्

அவ்வாறே புலஸ்த்யர் அன்பினால் பிரீதியிடத்தில் புதல்வர்களை உண்டாக்கினார்; அந்தப் பிரீதி பொன்னிறம் கொண்டவள், வளமான உடலுடையவள், பூமிபோல் விரிந்தவள்.

Verse 43

दत्तोर्णं वेदबाहुं च पुत्रीं चान्यां दृषद्वतीम् पुत्राणां षष्टिसाहस्रं संनतिः सुषुवे शुभा

மங்களமான ஸந்நதி தத்தோர்ணன், வேதபாஹு ஆகியோரையும், மேலும் மற்றொரு மகள் திருஷத்வதியையும் பெற்றாள்; மேலும் அறுபதாயிரம் புதல்வர்களையும் பெற்றாள்.

Verse 44

क्रतोस्तु भार्या सर्वे ते वालखिल्या इति श्रुताः सिनीवालीं कुहूं चैव राकां चानुमतिं तथा

க்ரதுவின் மனைவியிடமிருந்து ‘வாலகில்யர்’ எனப் புகழப்படும் அனைவரும் பிறந்தனர்; மேலும் சினீவாலி, குஹூ, ராகா, அனுமதி ஆகியோரும் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 45

स्मृतिश् च सुषुवे पत्नी मुनेश्चाङ्गिरसस् तथा लब्धानुभावमग्निं च कीर्तिमन्तं च सुव्रता

அங்கிரச முனிவரின் நற்கடமைமிக்க மனைவி ஸ்ம்ருதி, பெற்ற வல்லமையுடைய அக்னியையும், கீர்த்திமந்தனையும் பெற்றெடுத்தாள்।

Verse 46

अत्रेर्भार्यानसूया वै सुषुवे षट्प्रजास्तु याः तास्वेका कन्यका नाम्ना श्रुतिः सा सूनुपञ्चकम्

அத்திரியின் மனைவி அனசூயா உண்மையாகவே ஆறு சந்ததிகளைப் பெற்றாள். அவர்களில் ‘ஸ்ருதி’ என்ற பெயருடைய ஒரு கன்னி இருந்தாள்; அவள் ஐந்து மகன்களைப் பெற்றாள்।

Verse 47

सत्यनेत्रो मुनिर्भव्यो मूर्तिरापः शनैश्चरः सोमश् च वै श्रुतिः षष्ठी पञ्चात्रेयास्तु सूनवः

அவர் சத்தியநேத்திரன்; அவர் முனி; அவர் பவ்யன்—மங்களமயன். அவரின் மூர்த்தி ‘ஆபः’—நீர்தத்துவம்; அவரே சனைச்சரன் (சனி), அவரே சோமன் (சந்திரன்). அவரே ஸ்ருதி (வேதம்), அவரே ஷஷ்டி, மேலும் அவரே அத்திரியின் ஐந்து புதல்வர்கள்.

Verse 48

ऊर्जा वसिष्ठाद्वै लेभे सुतांश् च सुतवत्सला ज्यायसी पुण्डरीकाक्षान् वासिष्ठान् वरलोचना

மூத்தவளும், பிள்ளைபாசமுடையவளும், அழகிய கண்களையுடையவளுமான ஊர்ஜா, வசிஷ்டரால் ‘புண்டரீகாக்ஷர்’ எனப் புகழப்படும் வாசிஷ்ட புதல்வர்களைப் பெற்றாள்।

Verse 49

रजः सुहोत्रो बाहुश् च सवनश्चानघस् तथा सुतपाः शुक्र इत्येते मुनेर्वै सप्त सूनवः

ரஜஃ, ஸுஹோத்ர, பாஹு, ஸவன, அதுபோல அனக, ஸுதபா, சுக்ர—இவர்களே அந்த முனிவின் ஏழு புதல்வர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 50

यश्चाभिमानी भगवान् भवात्मा पैतामहो वह्निरसुः प्रजानाम् स्वाहा च तस्मात्सुषुवे सुतानां त्रयं त्रयाणां जगतां हिताय

அபிமானி எனும் பரமன், பவ-ஸ்வரூபன், பிதாமஹ அগ্নி, உயிர்களின் உயிர்—அவன் ஸ்வாஹாவின் மூலம் மூன்று புதல்வர்களை உண்டாக்கினான், மூன்று உலகங்களின் நலனுக்காக.