Adhyaya 47

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे भुवनकोशे द्वीपद्वीपेश्वरकथनं नाम षट्चत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच आग्नीध्रं ज्येष्ठदायादं काम्यपुत्रं महाबलम् प्रियव्रतो ऽभ्यषिञ्चद्वै जंबूद्वीपेश्वरं नृपः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், புவனகோசப் பகுதியில் ‘த்வீபங்களும் த்வீபேஸ்வரர்களும்’ எனும் நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம். சூதர் கூறினார்—பிரியவ்ரத மன்னன், காம்யையின் புதல்வனும் மூத்த வாரிசுமான மகாபலன் ஆக்நீத்ரனை அபிஷேகம் செய்து ஜம்பூத்வீபத்தின் அதிபதியாக்கினான்.

Verse 2

सो ऽतीव भवभक्तश् च तपस्वी तरुणः सदा भवार्चनरतः श्रीमान् गोमान्धीमान्द्विजर्षभाः

அவன் மிகுந்த பவ (சிவ) பக்தன்; இளமையிலும் எப்போதும் தவசியாக இருந்தான். பவார்ச்சனையில் ஈடுபட்டு, அவன் செல்வமிக்கவன்—மாடுச்செல்வம் உடையவன், அறிவுடையவன், த்விஜர்களில் சிறந்தவன்.

Verse 3

तस्य पुत्रा बभूवुस्ते प्रजापतिसमा नव सर्वे माहेश्वराश्चैव महादेवपरायणाः

அவனுக்கு பிரஜாபதிகளுக்கு ஒப்பான ஒன்பது புதல்வர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் மகேஸ்வர பக்தர்கள்; மகாதேவனையே பரமமாகக் கொண்டவர்கள்.

Verse 4

ज्येष्ठो नाभिर् इति ख्यातस् तस्य किंपुरुषो ऽनुजः हरिवर्षस्तृतीयस्तु चतुर्थो वै त्विलावृतः

மூத்தவன் ‘நாபி’ எனப் புகழப்படுகிறான். அவனுடைய இளையவன் ‘கிம்புருஷ’ன். மூன்றாவது ஹரிவர்ஷம்; நான்காவது நிச்சயமாக இலாவ்ருதம்.

Verse 5

रम्यस्तु पञ्चमस् तत्र हिरण्मान् षष्ठ उच्यते कुरुस्तु सप्तमस्तेषां भद्राश्वस्त्वष्टमः स्मृतः

அங்கே ஐந்தாவது ‘ரம்யக’ம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; ஆறாவது ‘ஹிரண்மய’ம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ஏழாவது ‘குரு’; எட்டாவது ‘பத்ராஷ்வ’ம் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 6

नवमः केतुमालस्तु तेषां देशान्निबोधत नाभेस्तु दक्षिणं वर्षं हेमाख्यं तु पिता ददौ

ஒன்பதாவது ‘கேதுமால’ம்—இந்த நாடுகளை அறிந்துகொள். நாபிக்கு தந்தை தெற்குப் பகுதியான ‘ஹேம’ எனப் பெயர்பெற்ற வர்ஷத்தை அளித்தார்.

Verse 7

हेमकूटं तु यद्वर्षं ददौ किंपुरुषाय सः नैषधं यत्स्मृतं वर्षं हरये तत्पिता ददौ

‘ஹேமகூட’ எனப்படும் வர்ஷத்தை அவர் கிம்புருஷனுக்கு அளித்தார். ‘நைஷத’ என நினைவுகூரப்படும் வர்ஷத்தை தந்தை ஹரன் (சிவன்)க்கு அருளினார்.

Verse 8

इलावृताय प्रददौ मेरुर्यत्र तु मध्यमः नीलाचलाश्रितं वर्षं रम्याय प्रददौ पिता

தந்தை இலாவ்ருதத்தை அளித்தார்—அதன் நடுவில் மேரு மலை நிற்கிறது. மேலும் நீலாசலத்தைச் சார்ந்த வர்ஷத்தை தந்தை ரம்யனுக்கு வழங்கினார்.

Verse 9

श्वेतं यदुत्तरं तस्मात् पित्रा दत्तं हिरण्मते यदुत्तरं शृङ्गवर्षं पिता तत्कुरवे ददौ

அந்த வடநாட்டுப் பகுதியிலிருந்து ‘ச்வேத’ எனும் வருஷத்தைத் தந்தை ஹிரண்மதனுக்கு அளித்தான். மேலும் வடக்கிலுள்ள ‘ச்ருங்கவருஷம்’ எனும் நாட்டைத் தந்தை அந்த குருவுக்கு வழங்கினான்.

Verse 10

वर्षं माल्यवतं चापि भद्राश्वस्य न्यवेदयत् गन्धमादनवर्षं तु केतुमालाय दत्तवान्

அவன் ‘மால்யவத்’ வருஷத்தைப் பத்ராஷ்வனுக்கு ஒப்படைத்தான்; ‘கந்தமாதன’ வருஷத்தை கேதுமாலனுக்கு அளித்தான்—இவ்வாறு ஆண்டவன் (பதி) நிறுவிய ஒழுங்கின்படி பகிர்ந்தான்.

Verse 11

इत्येतानि महान्तीह नव वर्षाणि भागशः आग्नीध्रस्तेषु वर्षेषु पुत्रांस्तानभिषिच्य वै

இவ்வாறு இங்கே ஒன்பது பெரிய வருஷங்கள் தத்தம் பங்குகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அக்னீத்ரன் அவ்வருஷங்களில் தன் புதல்வர்களை அபிஷேகம் செய்து அதிகாரத்தில் நிறுவினான்.

Verse 12

यथाक्रमं स धर्मात्मा ततस्तु तपसि स्थितः तपसा भावितश्चैव स्वाध्यायनिरतस्त्वभूत्

ஒழுங்கின்படி அந்த தர்மாத்மா பின்னர் தவத்தில் நிலைபெற்றான். தவத்தால் பரிபக்வமடைந்து, ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டான்; அதனால் பசு-ஜீவன் தூய்மையடைந்து பதி—சிவனை நோக்கித் திரும்பும்.

Verse 13

स्वाध्यायनिरतः पश्चाच् छिवध्यानरतस् त्वभूत् यानि किंपुरुषाद्यानि वर्षाण्यष्टौ शुभानि च

ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்ட பின், அவன் சிவத்யானத்தில் லயித்தான். கிம்புருஷம் முதலிய எட்டு மங்கள வருஷங்கள் இவையே.

Verse 14

तेषां स्वभावतः सिद्धिः सुखप्राया ह्ययत्नतः विपर्ययो न तेष्वस्ति जरामृत्युभयं न च

அவர்களுக்கு சித்தி இயல்பாகவே—முயற்சியின்றி, பெரும்பாலும் ஆனந்தமயமாக உண்டாகிறது. அவர்களில் வீழ்ச்சி அல்லது மாறுபாடு இல்லை; முதுமை, மரணம் பற்றிய அச்சமும் இல்லை.

Verse 15

धर्माधर्मौ न तेष्वास्तां नोत्तमाधममध्यमाः न तेष्वस्ति युगावस्था क्षेत्रेष्वष्टसु सर्वतः

அந்த எட்டு புனித சிவ-க்ஷேத்ரங்களில் தர்ம-அதர்மத்தின் ஆட்சி இல்லை; உயர்வு-தாழ்வு-நடுத்தரம் என்ற வேறுபாடும் எழாது. அந்த புண்ணிய நிலங்களில் யுகநிலைகள் எவ்விதத்திலும் செயல்படுவதில்லை.

Verse 16

रुद्रक्षेत्रे मृताश्चैव जङ्गमाः स्थावरास् तथा भक्ताः प्रासंगिकाश्चापि तेषु क्षेत्रेषु यान्ति ते

ருத்ர-க்ஷேத்ரத்தில் இறப்போர்—இயங்கும் உயிர்களாக இருந்தாலும் நிலைபெற்றவையாக இருந்தாலும்—பக்தர்களும், சூழ்நிலைத் தொடர்பால் மட்டும் இணைந்தவர்களும், அனைவரும் அந்தப் புனித ஷைவக் க்ஷேத்ரங்களை அடைகின்றனர்.

Verse 17

तेषां हिताय रुद्रेण चाष्टक्षेत्रं विनिर्मितम् तत्र तेषां महादेवः सान्निध्यं कुरुते सदा

அவர்களின் நலனுக்காக ருத்ரன் எட்டு க்ஷேத்ரங்களின் புனித வட்டத்தை அமைத்தான். அங்கே அவர்களுக்காக மகாதேவன் எப்போதும் சாந்நித்யம் செய்கிறான்—நித்திய அருகாமையும் அருளையும் அளிக்கிறான்.

Verse 18

दृष्ट्वा हृदि महादेवम् अष्टक्षेत्रनिवासिनः सुखिनः सर्वदा तेषां स एवेह परा गतिः

இதயத்தில் மகாதேவனைத் தரிசித்த எட்டு க்ஷேத்ர வாசிகள் எப்போதும் மகிழ்வுடன் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அவரே—இவ்வாழ்விலேயே—பரம கதியும் பரம அடைக்கலமும் ஆவார்.

Verse 19

नाभेर्निसर्गं वक्ष्यामि हिमाङ्के ऽस्मिन्निबोधत नाभिस्त्वजनयत्पुत्रं मेरुदेव्यां महामतिः

இப்போது நாபியின் தோற்றமும் வம்சமும் கூறுகிறேன்; இப்புனித வரலாற்றை கவனமுடன் கேளுங்கள். மகாமதி நாபி, மேருதேவியிடத்தில் ஒரு புதல்வனைப் பெற்றான்.

Verse 20

ऋषभं पार्थिवश्रेष्ठं सर्वक्षत्रस्य पूजितम् ऋषभाद्भरतो जज्ञे वीरः पुत्रशताग्रजः

ரிஷபன் அரசர்களில் சிறந்தவன்; எல்லா க்ஷத்திரியர்களாலும் போற்றப்பட்டவன். ரிஷபனிடமிருந்து பரதன் பிறந்தான்—வீரன், நூறு புதல்வர்களில் மூத்தவன்.

Verse 21

सो ऽभिषिच्याथ ऋषभो भरतं पुत्रवत्सलः ज्ञानवैराग्यमाश्रित्य जित्वेन्द्रियमहोरगान्

பின்னர் புதல்வன்பால் அன்புடைய ரிஷபன் பரதனை அபிஷேகம் செய்து ஆட்சி ஒப்படைத்தான். உண்மை ஞானமும் வைராக்யமும் சார்ந்து, இந்திரியமெனும் மகா நாகங்களை வென்று, பசுவின் பாசங்களைத் தளர்த்தி, பதியாகிய சிவனையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டான்.

Verse 22

सर्वात्मनात्मनि स्थाप्य परमात्मानमीश्वरम् नग्नो जटी निराहारश् चीरी ध्वान्तगतो हि सः

அனைத்துஆத்ம உணர்வால் தன் உள்ளாத்மத்தில் பரமாத்ம ஈசுவரனை நிறுவி, அவன் துறவியானான்—நிர்வாணன், ஜடாமுடியன், உண்ணாவிரதன், கிழிந்த துணியணிந்தவன்; உண்மையிலே ‘இருள்’ எனும் நிலை, அதாவது வெளிப்புறத் தோற்றங்களைத் தாண்டிய உள்ளமைதியில் லயித்தவன்.

Verse 23

निराशस्त्यक्तसंदेहः शैवमाप परं पदम् हिमाद्रेर्दक्षिणं वर्षं भरताय न्यवेदयत्

எதிர்பார்ப்பின்றி, எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கி, அவன் பரம ஷைவப் பதத்தை—பதியாகிய சிவனின் உச்ச நிலையைக்—அடைந்தான். பின்னர் இமயத்தின் தெற்கில் உள்ள நாட்டைப் பரதனுக்குத் தெரிவித்தான்.

Verse 24

तस्मात्तु भारतं वर्षं तस्य नाम्ना विदुर्बुधाः भरतस्यात्मजो विद्वान् सुमतिर्नाम धार्मिकः

ஆகையால் ஞானிகள் இந்நாட்டை பரதனின் பெயரால் ‘பாரதவர்ஷம்’ என்று அறிகின்றனர். பரதனின் புதல்வன் ‘சுமதி’ எனப்படும் கல்விமான், தர்மநிஷ்டன் ஆவான்.

Verse 25

बभूव तस्मिंस्तद्राज्यं भरतः संन्यवेशयत् पुत्रसंक्रामितश्रीको वनं राजा विवेश सः

அப்போது பரதன் அந்த அரசை முறையாக நிறுவினான். அரசலட்சுமியும் ஆட்சிப் பாரமும் மகனிடம் ஒப்படைத்து, அரசன் தானே வனத்தில் புகுந்தான்—விரக்தி கொண்டு, பசு (ஜீவன்) என்பதற்கு பரம சரணம் பதி ஆகிய பரமேஸ்வரன் சிவனே என்று உணர்ந்து.