Adhyaya 29

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवार्चनतत्त्वसंख्यादिवर्णनं नामाष्टाविंशो ऽध्यायः सनत्कुमार उवाच इदानीं श्रोतुमिच्छामि पुरा दारुवने विभो प्रवृत्तं तद्वनस्थानां तपसा भावितात्मनाम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் “சிவார்ச்சனத் தத்துவ-எண்ணிக்கை முதலியவற்றின் விளக்கம்” எனப்படும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம். சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ விபோ! இப்போது நான் கேட்க விரும்புவது: முன்னொரு காலத்தில் தாருவனத்தில் தவத்தால் பரிபக்வமான உள்ளத்தையுடைய வனவாசிகளிடையே என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 2

कथं दारुवनं प्राप्तो भगवान्नीललोहितः विकृतं रूपमास्थाय चोर्ध्वरेता दिगम्बरः

பகவான் நீலலோஹிதர் தாருவனத்திற்கு எவ்வாறு வந்தார்—விசித்திரமான உருவம் ஏற்று, ஊர்த்வரேதஸாகவும் திகம்பரத் தவசியாயும்?

Verse 3

किं प्रवृत्तं वने तस्मिन् रुद्रस्य परमात्मनः वक्तुमर्हसि तत्त्वेन देवदेवस्य चेष्टितम्

அந்த வனத்தில் பரமாத்மா ருத்ரனைச் சார்ந்து என்ன நிகழ்ந்தது? தேவர்களின் தேவனின் திருவிளையாட்டைத் தத்துவத்தோடு உண்மையாகக் கூறுவீராக।

Verse 4

सूत उवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा श्रुतिसारविदां वरः शिलादसूनुर्भगवान् प्राह किंचिद्भवं हसन्

சூதர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்டவுடன், வேத சாரத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவரான சிலாதரின் புதல்வன் பகவான் (நந்தி) மங்களப் பாவத்துடன் மெதுவாகச் சிரித்து சில வார்த்தைகள் உரைத்தான்।

Verse 5

शैलादिरुवाच <दारुवन> मुनयो दारुगहने तपस्तेपुः सुदारुणम् तुष्ट्यर्थं देवदेवस्य सदारतनयाग्नयः

சைலாதி கூறினார்—தாருவனத்தின் அடர்ந்த காட்டில் முனிவர்கள் தங்கள் மனைவிகள், மகன்கள், இல்லத் தீய்களுடன் சேர்ந்து, தேவர்களின் தேவனான பகவான் சிவனைத் திருப்திப்படுத்த மிகக் கடுமையான தவம் செய்தனர்।

Verse 6

तुष्टो रुद्रो जगन्नाथश् चेकितानो वृषध्वजः धूर्जटिः परमेशानो भगवान्नीललोहितः

திருப்தியுற்ற ருத்ரனே ஜகந்நாதன்; எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவன்; வृषத்வஜன்; தூর্জடி; பரமேஸ்வரன்; நீல-லோஹித நிறமுடைய பகவான்.

Verse 7

प्रवृत्तिलक्षणं ज्ञानं ज्ञातुं दारुवनौकसाम् परीक्षार्थं जगन्नाथः श्रद्धया क्रीडया च सः

தாருவனத்தில் வாழும் முனிவர்களின் ப்ரவ்ருத்தி-லட்சணமான அறிவை அறிய, ஜகந்நாதன் அவர்களைச் சோதிக்கத் தன் பக்தி-நோக்கத்துடனும் தெய்வீக லீலையுடனும் நடந்து கொண்டான்।

Verse 8

निवृत्तिलक्षणज्ञानप्रतिष्ठार्थं च शङ्करः देवदारुवनस्थानां प्रवृत्तिज्ञानचेतसाम्

நிவ்ருத்தி-லட்சணமான உண்மைஞானத்தை உறுதியாக நிறுவுவதற்காக, ப்ரவ்ருத்தி-ஞானத்தில் மனம் நிலைத்திருந்த தேவதாருவன வாசிகளிடம் சங்கரன் அணுகினான்।

Verse 9

विकृतं रूपमास्थाय दिग्वासा विषमेक्षणः मुग्धो द्विहस्तः कृष्णाङ्गो दिव्यं दारुवनं ययौ

விசித்திர வடிவம் ஏற்று, திகம்பரனாய், அசாதாரண பார்வையுடன்—மயங்கியவனென, இருகரத்தன், கருமை அங்கத்தன்—பகவான் சிவன் திவ்ய தாருவனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 10

मन्दस्मितं च भगवान् स्त्रीणां मनसिजोद्भवम् भ्रूविलासं च गानं च चकारातीव सुंदरः

மிக அழகிய பகவான் மெல்லிய புன்னகை பூண்டார்; பெண்களின் மனத்தில் எழும் காதல்-ரச மோகத்தை வெளிப்படுத்தி, புருவ விளையாட்டும் இனிய பாடலும் செய்தார்।

Verse 11

संप्रोक्ष्य नारीवृन्दं वै मुहुर्मुहुरनङ्गहा अनङ्गवृद्धिम् अकरोद् अतीव मधुराकृतिः

மிக இனிய வடிவமுடைய அனங்கன் (காமன்) பெண்களின் கூட்டத்தின்மேல் மீண்டும் மீண்டும் புனிதத் தெளிவைச் செய்தான்; அதனால் காமவலிமை பெருகி தீவிரமானது।

Verse 12

वने तं पुरुषं दृष्ट्वा विकृतं नीललोहितम् स्त्रियः पतिव्रताश्चापि तमेवान्वयुरादरात्

காட்டில் அந்த விசித்திரமான நீலலோஹித புருஷனைப் பார்த்ததும், பத்திவிரதையரான பெண்களும் மரியாதையுடன் அவரையே பின்தொடர்ந்தனர்।

Verse 13

वनोटजद्वारगताश् च नार्यो विस्रस्तवस्त्राभरणा विचेष्टाः लब्ध्वा स्मितं तस्य मुखारविन्दाद् द्रुमालयस्थास् तम् अथान्वयुस्ताः

காட்டுக் குடில்களின் வாசலில் நின்ற பெண்கள்—உடை அணிகலன்கள் சிதறி வழுக, மனநிலை கலங்க—அவனது முகத் தாமரையிலிருந்து ஒரு புன்னகை பெற்றதும், மரங்களிடையே வாழ்ந்த அவர்கள் பின்னர் அவனைத் தொடர்ந்தனர்।

Verse 14

दृष्ट्वा काश्चिद्भवं नार्यो मदघूर्णितलोचनाः विलासबाह्यास्ताश्चापि भ्रूविलासं प्रचक्रिरे

பவனாகிய சிவனை கண்ட சில பெண்கள் மதமயக்கத்தில் சுழலும் கண்களுடன் நின்றனர். பழகிய கவர்ச்சி நடையை மறந்தும், உள்ளத் தூண்டுதலால் புருவ விளையாட்டைத் தொடங்கினர்.

Verse 15

अथ दृष्ट्वापरा नार्यः किंचित् प्रहसिताननाः किंचिद् विस्रस्तवसनाः स्रस्तकाञ्चीगुणा जगुः

பின்னர் மற்ற பெண்கள் அவரைக் கண்டு பாடத் தொடங்கினர்—சிலரின் முகத்தில் மென்மையான சிரிப்பு, சிலரின் ஆடை சற்றே தளர்ந்து, இடைக்கயிறின் கயிறுகளும் சிதறின.

Verse 16

काश्चित्तदा तं विपिने तु दृष्ट्वा विप्राङ्गनाः स्रस्तनवांशुकं वा स्वान्स्वान्विचित्रान् वलयान्प्रविध्य मदान्विता बन्धुजनांश् च जग्मुः

அப்போது காட்டில் அவரைக் கண்ட சில பிராமணப் பெண்கள்—புதிய ஆடை தளர்ந்து வழுகுவது போலத் தோன்ற—மதமயக்கத்தில் தம் தம் வண்ணமயமான வளையல்களை கழற்றி எறிந்து உறவினரிடம் சென்றனர்.

Verse 17

काचित्तदा तं न विवेद दृष्ट्वा विवासना स्रस्तमहांशुका च शाखाविचित्रान् विटपान्प्रसिद्धान् मदान्विता बन्धुजनांस्तथान्याः

அப்போது ஒரு பெண் அவரைக் கண்டும் அறியவில்லை; அவளின் ஆடை சிதறி, நுண்ணிய துணியும் வழுகியது. மதமயக்கத்தில் அவள் (மற்றவர்களும்) கிளைகள் நிறைந்த வண்ணமயமான புகழ்பெற்ற மரங்களையே தம் உறவினராக எண்ணினாள்.

Verse 18

काश्चिज्जगुस्तं ननृतुर् निपेतुश् च धरातले निषेदुर्गजवच्चान्या प्रोवाच द्विजपुङ्गवाः

சிலர் அவரைப் புகழ்ந்து பாடினர்; சிலர் நடனமாடினர்; சிலர் தரையில் விழுந்தனர். மற்றவர்கள் யானைபோல் அசையாமல் அமர்ந்தனர்; சில முதன்மை பிராமணர்கள் அவரது மகிமையை உரைத்தனர்.

Verse 19

अन्योन्यं सस्मितं प्रेक्ष्य चालिलिङ्गुः समन्ततः निरुध्य मार्गं रुद्रस्य नैपुणानि प्रचक्रिरे

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புன்னகையுடன் நோக்கி எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்தனர். ருத்ரனின் பாதையைத் தடுத்து பல நுண்ணிய உபாயங்களைச் செய்தனர்.

Verse 20

को भवानिति चाहुस्तं आस्यतामिति चापराः कुत्रेत्यथ प्रसीदेति जजल्पुः प्रीतमानसाः

பக்தியால் உருகிய மனத்துடன் சிலர், “நீங்கள் யார்?” என்றனர். சிலர், “அமருங்கள்” என்றனர். இன்னோர் சிலர், “எங்கிருந்து வந்தீர்?” என்று கேட்டு, “கருணை புரிந்து மகிழ்வீர்” என்றனர்.

Verse 21

विपरीता निपेतुर्वै विस्रस्तांशुकमूर्धजाः पतिव्रताः पतीनां तु संनिधौ भवमायया

பவனின் மாயையால் அந்தப் பதிவிரதைகள் குழப்பமாய் விழுந்தனர்; ஆடை தளர்ந்து, கூந்தல் அவிழ்ந்தது—அவர்களின் கணவர்களின் முன்னிலையிலேயே.

Verse 22

दृष्ट्वा श्रुत्वा भवस्तासां चेष्टावाक्यानि चाव्ययः शुभं वाप्यशुभं वापि नोक्तवान्परमेश्वरः

அவர்களின் செயல்களையும் சொற்களையும் பார்த்தும் கேட்டும், அழிவிலா பவன் பரமேசுவரன் ‘இது சுபம்’ என்றும் ‘இது அசுபம்’ என்றும் எதையும் சொல்லவில்லை.

Verse 23

दृष्ट्वा नारीकुलं विप्रास् तथाभूतं च शङ्करम् अतीव परुषं वाक्यं जजल्पुस्ते मुनीश्वराः

பெண்களின் கூட்டத்தையும், அந்த நிலையிலிருந்த சங்கரனையும் கண்ட அந்தப் பிராமண முனிவர்கள் மிகக் கடுமையான சொற்களை உதிர்த்தனர்.

Verse 24

तपांसि तेषां सर्वेषां प्रत्याहन्यन्त शङ्करे यथादित्यप्रकाशेन तारका नभसि स्थिताः

சங்கரன் முன்னிலையில் அவர்களெல்லாரின் தவங்கள் மங்கின—வானில் உள்ள நட்சத்திரங்கள் சூரிய ஒளியால் மறைவதுபோல். அதுபோல பதி சிவனே ஒப்பற்ற ஜோதி; அவர்முன் பசுக்கள் (ஜீவர்கள்) கொண்ட குறுகிய சக்திகள் அமைதியடைகின்றன।

Verse 25

श्रूयते ऋषिशापेन ब्रह्मणस्तु महात्मनः समृद्धश्रेयसां योनिर् यज्ञा वै नाशमाप्तवान्

முனிவரின் சாபத்தால் மகாத்மா பிரம்மாவின் யாகமும்—மிகுந்த மங்களத்தின் கருவாகிய அது—உண்மையிலே அழிவடைந்தது என்று கேட்கப்படுகிறது।

Verse 26

भृगोर् अपि च शापेन विष्णुः परमवीर्यवान् प्रादुर्भावान्दश प्राप्तो दुःखितश् च सदा कृतः

பிருகுவின் சாபத்தால் பேராற்றல் கொண்ட விஷ்ணு பத்து அவதாரங்களை ஏற்க வேண்டியதாயிற்று; மேலும் அவர் எப்போதும் துயரத்தில் நிலைக்கச் செய்யப்பட்டார். இவ்வாறு புராணம், பதி சிவனின் ஆட்சிக்குள் கர்மவிதியும் தெய்வ ஒழுங்கும் இயங்குவதை உணர்த்துகிறது।

Verse 27

इन्द्रस्यापि च धर्मज्ञ छिन्नं सवृषणं पुरा ऋषिणा गौतमेनोर्व्यां क्रुद्धेन विनिपातितम्

தர்மத்தை அறிந்தவனே, பழங்காலத்தில் இந்திரனுடைய ஆண்மைச் சின்னமும் வெட்டப்பட்டது; கோபமுற்ற கௌதம முனிவர் அவனைப் பூமியில் வீழ்த்தினார்।

Verse 28

गर्भवासो वसूनां च शापेन विहितस् तथा ऋषीणां चैव शापेन नहुषः सर्पतां गतः

சாபத்தின் வலிமையால் வசுக்கள் கர்ப்பவாசம் (உடல் பிறப்பு) செய்யுமாறு விதிக்கப்பட்டனர்; அதுபோல முனிவர்களின் சாபத்தால் நஹுஷன் பாம்பு நிலையடைந்தான். இவ்வாறு பாசம் (பந்தம்) மூலம் பசு (ஜீவன்) கட்டுப்படுகிறது; பதி சிவனின் அருளால் சரியான ஒழுங்கு மீள நிறுவப்படும் வரை।

Verse 29

क्षीरोदश् च समुद्रो ऽसौ निवासः सर्वदा हरेः द्वितीयश्चामृताधारो ह्य् अपेयो ब्राह्मणैः कृतः

க்ஷீரசாகரம் எப்போதும் ஹரி (விஷ்ணு) அவர்களின் வாசஸ்தலம். அது அமிர்தத்தின் இரண்டாம் ஆதாரம்; பிராமண விதிப்படி அதன் நீர் அருந்தத் தகாதது.

Verse 30

अविमुक्तेश्वरं प्राप्य वाराणस्यां जनार्दनः क्षीरेण चाभिषिच्येशं देवदेवं त्रियंबकम्

வாரணாசியில் அவிமுக்தேஸ்வரரை அடைந்து ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) பால் கொண்டு அபிஷேகம் செய்து, தேவர்களின் தேவனான திரியம்பக ஈசனை வழிபட்டான்—பசுவை பாசக் கட்டிலிருந்து விடுவிப்பவர்.

Verse 31

श्रद्धया परया युक्तो देहाश्लेषामृतेन वै निषिक्तेन स्वयं देवः क्षीरेण मधुसूदनः

உயர்ந்த பக்தியுடன் மது சூதனன் (விஷ்ணு) உடல் துன்பம் நீக்கும் அமிர்தத்தைப் பாலுடன் சேர்த்து தானே ஊற்றி, தேவன் (சிவன்) வழிபாட்டில் அபிஷேகம் செய்தான்.

Verse 32

सेचयित्वाथ भगवान् ब्रह्मणा मुनिभिः समम् क्षीरोदं पूर्ववच्चक्रे निवासं चात्मनः प्रभुः

பின்னர் பகவான் பிரம்மா மற்றும் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து சிதறல்-அபிஷேகம் செய்தார்; மேலும் ஆண்டவன் முன்புபோல் க்ஷீரசாகரத்தை நிறுவி அதைத் தன் வாசஸ்தலமாக்கினார்.

Verse 33

धर्मश्चैव तथा शप्तो माण्डव्येन महात्मना वृष्णयश्चैव कृष्णेन दुर्वासाद्यैर्महात्मभिः

இவ்வாறே மகாத்மா மாண்டவ்யர் தர்மனைச் சபித்தார்; வ்ருஷ்ணிகளும் கிருஷ்ணன் மற்றும் துர்வாசா முதலிய மகாத்மர்களின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டனர்—பதி எனும் ஆண்டவனின் ஆட்சிக்குள் கர்ம விதி தவறாது இயங்குகிறது.

Verse 34

राघवः सानुजश् चापि दुर्वासेन महात्मना श्रीवत्सश् च मुनेः पाद पतनात्तस्य धीमतः

ராகவனும் (ராமன்) இளையோனுடன், ஸ்ரீவத்ஸனும், மகாத்மா துர்வாச முனிவரின்—அந்த ஞானமிகு முனியின்—திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி நன்மையை அடைந்தனர். சித்தரின் திருவடிப் பணிவு பசுவின் பாசங்களைத் தளர்த்தி, பதி—சிவன்—பக்கம் திருப்புகிறது।

Verse 35

एते चान्ये च बहवो विप्राणां वशमागताः वर्जयित्वा विरूपाक्षं देवदेवमुमापतिम्

இவர்களும் இன்னும் பலரும் பிராமணர்களின் ஆட்சிக்குள் வந்தனர்; ஆனால் விரூபாக்ஷன்—தேவர்களின் தேவன், உமாபதி—மட்டும் விலக்காக, அவரே சுதந்திர பதி।

Verse 36

एवं हि मोहितास्तेन नावबुध्यन्त शङ्करम् अत्युग्रवचनं प्रोचुश् चोग्रो ऽप्यन्तरधीयत

இவ்வாறு அவனால் மயங்கியதால் அவர்கள் சங்கரனை அறியவில்லை. மிகக் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னார்கள்; அந்த உக்கிரனும் மறைந்துவிட்டான்।

Verse 37

ते ऽपि दारुवनात्तस्मात् प्रातः संविग्नमानसाः पितामहं महात्मानम् आसीनं परमासने

அப்போது அவர்களும் அந்த தாருவனத்தை விடுத்து விடியற்காலையில், கலங்கிய உள்ளத்துடன், பரம ஆசனத்தில் அமர்ந்த மகாத்மா பிதாமகன் பிரம்மாவை அணைந்தனர்।

Verse 38

गत्वा विज्ञापयामासुः प्रवृत्तमखिलं विभोः शुभे दारुवने तस्मिन् मुनयः क्षीणचेतसः

அங்கே சென்று, மனம் தளர்ந்த முனிவர்கள் அந்தப் புனித தாருவனத்தில் நடந்த அனைத்தையும் ஆண்டவருக்கு முழுமையாக அறிவித்தனர்।

Verse 39

सो ऽपि संचिन्त्य मनसा क्षणादेव पितामहः तेषां प्रवृत्तमखिलं पुण्ये दारुवने पुरा

அப்போது பிதாமஹன் பிரம்மாவும் மனத்தில் கணநேரம் சிந்தித்து, புனிதமான தாருவனத்தில் முன்பு நிகழ்ந்த அனைத்தையும், அவர்களின் செயல்நடையை முழுவதும் உடனே அறிந்தான்।

Verse 40

उत्थाय प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रणिपत्य भवाय च उवाच सत्वरं ब्रह्मा मुनीन्दारुवनालयान्

பின்னர் பிரம்மா எழுந்து, கைகூப்பி, பவனாகிய (சிவனை) வணங்கி, தாருவனத்தில் வாழும் முனிவர்களிடம் விரைவாக உரைத்தான்।

Verse 41

धिग् युष्मान् प्राप्तनिधनान् महानिधिम् अनुत्तमम् वृथाकृतं यतो विप्रा युष्माभिर् भाग्यवर्जितैः

உங்களுக்கு நாணம்! நிதியை அடைந்தும் அழிவையே பெற்றீர்கள். ஓ விப்ரர்களே, நற்பேறு இன்றி நீங்கள் அந்த ஒப்பற்ற மகாநிதியை வீணாக்கினீர்கள்।

Verse 42

यस्तु दारुवने तस्मिंल् लिङ्गी दृष्टो ऽप्यलिङ्गिभिः युष्माभिर् विकृताकारः स एव परमेश्वरः

அந்த தாருவனத்தில் லிங்கதாரியாக, லிங்கத்தை மறுப்பவர்களாலும் காணப்பட்டவரை—நீங்கள் விசித்திரமான வடிவென எண்ணியவரை—அவரே பரமேசுவரன்।

Verse 43

गृहस्थैश् च न निन्द्यास्तु सदा ह्यतिथयो द्विजाः विरूपाश् च सुरूपाश् च मलिनाश्चाप्यपण्डिताः

இல்லறத்தார் வந்த இருபிறப்பினர் (த்விஜ) அதிதிகளை எப்போதும் இகழக்கூடாது. அவர்கள் அழகற்றவராக இருந்தாலும் அழகுடையவராக இருந்தாலும், அசுத்தமாக இருந்தாலும் கல்வியற்றவராக இருந்தாலும்—அதிதி எப்போதும் போற்றத்தக்கவர்।

Verse 44

<स्तोर्य् ओफ़् सुदर्शन> सुदर्शनेन मुनिना कालमृत्युरपि स्वयम् पुरा भूमौ द्विजाग्र्येण जितो ह्यतिथिपूजया

முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் இருபிறப்போரில் சிறந்த முனி சுதர்சனன், அதிதி-பூஜையின் பக்தியால் தானே காலமரணத்தையும் வென்றான்।

Verse 45

अन्यथा नास्ति संतर्तुं गृहस्थैश् च द्विजोत्तमैः त्यक्त्वा चातिथिपूजां ताम् आत्मनो भुवि शोधनम्

இல்லறத்தார்க்கு—குறிப்பாக இருபிறப்போரில் சிறந்தோர்க்கு—கரை கடக்க வேறு வழியில்லை; அந்த அதிதி-பூஜையை விட்டொழித்தல் இவ்வுலகில் தன் ஆத்மாவையே மாசுபடுத்துதல் ஆகும்।

Verse 46

गृहस्थो ऽपि पुरा जेतुं सुदर्शन इति श्रुतः प्रतिज्ञामकरोज्जायां भार्यामाह पतिव्रताम्

முன்னொரு காலத்தில் இல்லறத்தனாக இருந்தும் ‘சுதர்சனன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன் வெல்லும் உறுதியை எடுத்தான்; சத்தியவாக்கு செய்து, கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த மனைவியிடம் தன் நோக்கை உரைத்தான்।

Verse 47

सुव्रते सुभ्रु सुभगे शृणु सर्वं प्रयत्नतः त्वया वै नावमन्तव्या गृहे ह्यतिथयः सदा

நல்ல விரதமுடையவளே, அழகிய புருவமுடையவளே, மங்கலமானவளே! அனைத்தையும் கவனமாகக் கேள்; இல்லத்தில் அதிதிகளை ஒருபோதும் இகழாதே, ஏனெனில் வீட்டில் அதிதிகள் எப்போதும் வணக்கத்திற்குரியவர்।

Verse 48

सर्व एव स्वयं साक्षाद् अतिथिर्यत्पिनाकधृक् तस्मादतिथये दत्त्वा आत्मानमपि पूजय

ஒவ்வொரு அதிதியும் உண்மையில் பினாகம் தாங்கிய பரமேஸ்வரனே நேரில் வந்த வடிவம் என்று அறி; ஆகவே அதிதிக்கு அர்ப்பணித்து, உள்ளே உறையும் ஆத்ம-சொரூபத்தையும் வணங்கு।

Verse 49

एवमुक्त्वाथ संतप्ता विवशा सा पतिव्रता पतिमाह रुदन्ती च किमुक्तं भवता प्रभो

இவ்வாறு கூறியபின், துயரால் தகித்தும் தளர்ந்தும் இருந்த அந்தப் பதிவிரதை அழுதபடியே கணவரிடம்—“பிரபோ, நீங்கள் என்ன கூறினீர்?” என்றாள்.

Verse 50

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह सुदर्शनः देयं सर्वं शिवायार्ये शिव एवातिथिः स्वयम्

அவளது சொற்களை கேட்ட சுதர்ஷனன் மீண்டும் கூறினான்—“ஆர்யே, அனைத்தையும் சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் விருந்தினராக வருவது தானே சிவன்.”

Verse 51

तस्मात्सर्वे पूजनीयाः सर्वे ऽप्यतिथयः सदा एवमुक्ता तदा भर्त्रा भार्या तस्य पतिव्रता

ஆகையால் எல்லா விருந்தினரும் எப்போதும் வணக்கத்திற்குரியவர்கள். கணவர் இவ்வாறு அறிவுறுத்த, அந்தப் பதிவிரதை அந்த நெறியை ஏற்று விருந்தினரில் சிவசன்னிதியைப் போற்றி நடந்தாள்.

Verse 52

शेषामिवाज्ञामादाय मूर्ध्ना सा प्राचरत्तदा परीक्षितुं तथा श्रद्धां तयोः साक्षाद् द्विजोत्तमाः

அந்த ஆணையை அவள் பிரசாத-சேஷம் போலத் தலையில் ஏற்று உடனே அதன்படி நடந்தாள். அப்போது உயர்ந்த பிராமணர்கள் நேரில் தோன்றி அவரிருவரின் ஸ்ரத்தையைச் சோதித்தனர்.

Verse 53

धर्मो द्विजोत्तमो भूत्वा जगामाथ मुनेर्गृहम् तं दृष्ट्वा चार्चयामास सार्घ्याद्यैरनघा द्विजम्

தர்மம் உயர்ந்த பிராமணராக உருவெடுத்து முனிவரின் இல்லத்திற்குச் சென்றது. அந்தக் குற்றமற்ற இருபிறப்பனை கண்டதும், அனகா அर्घ்ய முதலிய உபசாரங்களால் அவனைப் பூஜித்து வரவேற்றாள்.

Verse 54

सम्पूजितस्तया तां तु प्राह धर्मो द्विजः स्वयम् भद्रे कुतः पतिर्धीमांस् तव भर्ता सुदर्शनः

அவளால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட பின், தர்மன் தானே பிராமண வடிவில் அந்தப் பத்திரை பெண்ணிடம் கூறினான்— “பத்திரையே, உன் கணவன் எங்கிருந்து வந்தான்? உன் அறிவாளியும் அழகியவனுமான கணவன் சுதர்சனன்.”

Verse 55

अन्नाद्यैरलमद्यार्ये स्वं दातुमिह चार्हसि सा च लज्जावृता नारी स्मरन्ती कथितं पुरा

“ஆர்யையே, இன்று அன்னம் முதலியவை அளித்தால் போதும்; இங்கே உன்னை நீயே அர்ப்பணிப்பது உரியது அல்ல.” என்று. அந்த நாணத்தால் மூடப்பட்ட பெண் முன்பு சொல்லப்பட்டதை நினைத்தாள்.

Verse 56

भर्त्रा न्यमीलयन्नेत्रे चचाल च पतिव्रता किंचेत्याह पुनस्तं वै धर्मे चक्रे च सा मतिम्

கணவனின் ஆணையால் அந்தப் பதிவிரதை கண்களை மூடி நகரத் தொடங்கினாள். பின்னர் அவனிடம் மீண்டும்—“இது என்ன?”—என்று கேட்டாள்; ஆயினும் தர்மமும் நன்னடத்தையும் பற்றிய உறுதியை நிலைநிறுத்தினாள்.

Verse 57

निवेदितुं किलात्मानं तस्मै पत्युरिहाज्ञया एतस्मिन्नन्तरे भर्ता तस्या नार्याः सुदर्शनः

கணவனின் ஆணையால் அவனிடம் தன்னை அர்ப்பணிக்க அவள் தயாரான அந்த நேரத்திலேயே, அந்தப் பெண்ணின் கணவன் சுதர்சனன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 58

गृहद्वारं गतो धीमांस् तामुवाच महामुनिः एह्येहि क्व गता भद्रे तमुवाचातिथिः स्वयम्

வீட்டின் வாசலுக்கு வந்த அந்த அறிவுடைய மகாமுனி அவளிடம்—“வா, வா; பத்திரையே, எங்கே சென்றாய்?” என்று கூறினார். அப்போது அதிதி தானே அவரிடம் பேசினான்.

Verse 59

भार्यया त्वनया सार्धं मैथुनस्थो ऽहमद्य वै सुदर्शन महाभाग किं कर्तव्यमिहोच्यताम्

இன்று நான் என் இப்பத்னியுடன் சங்கம நிலையில் உள்ளேன். ஓ மகாபாக்யவான் சுதர்சன, இங்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 60

सुरतान्तस्तु विप्रेन्द्र संतुष्टो ऽहं द्विजोत्तम सुदर्शनस्ततः प्राह सुप्रहृष्टो द्विजोत्तमः

சங்கமம் முடிந்தபின் சுதர்சன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—“ஓ விப்ரேந்திரா, ஓ த்விஜோத்தமா, நான் முழுமையாகத் திருப்தி அடைந்தேன்.”

Verse 61

भुङ्क्ष्व चैनां यथाकामं गमिष्ये ऽहं द्विजोत्तम हृष्टो ऽथ दर्शयामास स्वात्मानं धर्मराट् स्वयम्

“ஓ த்விஜோத்தமா, உன் விருப்பம்போல் அவளை அனுபவி; நான் புறப்படுகிறேன்.” என்று கூறி மகிழ்ந்த தர்மராஜன் தானே தன் உண்மை வடிவத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 62

प्रददौ चेप्सितं सर्वं तमाह च महाद्युतिः एषा न भुक्ता विप्रेन्द्र मनसापि सुशोभना

அந்த மகாத்யுதி அவன் விரும்பிய அனைத்தையும் அளித்து கூறினான்—“ஓ விப்ரேந்திரா, இவள் அனுபவிக்கப்படவில்லை; மனத்தாலும் தொடப்படாத, தூய்மையும் ஒளியும் உடையவள்.”

Verse 63

मया चैषा न संदेहः श्रद्धां ज्ञातुमिहागतः जितो वै यस्त्वया मृत्युर् धर्मेणैकेन सुव्रत

எனக்கு இதில் ஐயமில்லை—இந்தச் சிரத்தையை அறியவே நான் இங்கு வந்தேன். ஓ சுவ்ரதா, ஒருமுக தர்மத்தால் நீ மரணத்தை வென்றாய்; அந்தச் சிரத்தையின் தத்துவத்தை அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 64

अहो ऽस्य तपसो वीर्यम् इत्युक्त्वा प्रययौ च सः तस्मात्तथा पूजनीयाः सर्वे ह्यतिथयः सदा

“ஆஹா, இவரது தவத்தின் வல்லமை எத்துணை பெரிது!” என்று கூறி அவர் புறப்பட்டார். ஆகையால் எல்லா அதிதிகளும் எப்போதும் அவ்வாறே போற்றப்படவேண்டும்; அதிதி-சேவையில் தர்மத்தால் பசுவை உயர்த்தும் பதி-பரமேசுவரனையே சேவிக்கிறோம்।

Verse 65

बहुनात्र किमुक्तेन भाग्यहीना द्विजोत्तमाः तमेव शरणं तूर्णं गन्तुमर्हथ शङ्करम्

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! நல்வினை குறைந்தவர்களாயினும் விரைந்து சங்கரனையே சரணடையுங்கள்—அவரே பதி; பசுவை கட்டும் பாசங்களை அவர் ஒருவரே அறுக்கிறார்।

Verse 66

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणो ब्राह्मणर्षभाः ब्रह्माणमभिवन्द्यार्ताः प्रोचुराकुलितेक्षणाः

பிரம்மாவின் அந்தச் சொற்களை கேட்டதும், பிராமணர்களில் காளைபோன்ற முனிவர்கள் துயருற்று பிரம்மாவை வணங்கி கூறினர்; அவர்களின் கண்கள் கலக்கத்தால் நிலைதடுமாறின।

Verse 67

ब्राह्मणा ऊचुः नापेक्षितं महाभाग जीवितं विकृताः स्त्रियः दृष्टो ऽस्माभिर् महादेवो निन्दितो यस्त्वनिन्दितः

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாகா! இனி வாழ்வும் வேண்டாம்; எங்கள் பெண்கள் சிதைந்தனர். குற்றமற்ற மகாதேவரே பழிக்கப்பட்டதை நாங்கள் கண்டோம்।

Verse 68

शप्तश् च सर्वगः शूली पिनाकी नीललोहितः अज्ञानाच्छापजा शक्तिः कुण्ठितास्यनिरीक्षणात्

அவர் ‘சப்த’ என்றும், அனைத்திலும் நிறைந்தவரும்; சூலதாரி, பினாகதாரி, நீல-லோஹிதப் பெருமான். அறியாமையால் சாபத்தால் எழும் சக்தி தோன்றினாலும், இறைவனின் ஒரு பார்வையாலே அது மங்கித் திறனிழந்து பயனற்றதாகிறது।

Verse 69

वक्तुमर्हसि देवेश संन्यासं वै क्रमेण तु द्रष्टुं वै देवदेवेशम् उग्रं भीमं कपर्दिनम्

ஓ தேவేశா! சந்நியாச நெறியை முறையாக உரைக்க வேண்டும்; அதனால் தேவர்களின் தேவன் ருத்ரன்—உக்ரன், பீமன், கபர்தி—பாசத்தால் கட்டப்பட்ட பசுக்களை விடுவிக்கும் ஒரே பதி எனும் சிவனின் தரிசனம் பெறலாம்.

Verse 70

पितामह उवाच आदौ वेदानधीत्यैव श्रद्धया च गुरोः सदा विचार्यार्थं मुनेर्धर्मान् प्रतिज्ञाय द्विजोत्तमाः

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்—முதலில் श्रद्धையுடன் வேதங்களைப் பயின்று, குருவின்மேல் எப்போதும் பக்தி-மரியாதை கொண்டு, உண்மை விசாரணைக்காக இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தோர் முனி-தர்மங்களை மேற்கொள்ள உறுதி மொழி கொள்ள வேண்டும்.

Verse 71

ग्रहणान्तं हि वा विद्वान् अथ द्वादशवार्षिकम् स्नात्वाहृत्य च दारान्वै पुत्रानुत्पाद्य सुव्रतान्

அறிஞன் இந்த விரதத்தை கிரகண முடிவுவரை அல்லது முழு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை கடைப்பிடிக்க வேண்டும். பின்னர் சுத்தி ஸ்நானம் செய்து மனைவியை ஏற்று, நல்ல விரதமுடைய புதல்வர்களை பெற வேண்டும்.

Verse 72

वृत्तिभिश्चानुरूपाभिस् तान् विभज्य सुतान्मुनिः अग्निष्टोमादिभिश्चेष्ट्वा यज्ञैर्यज्ञेश्वरं विभुम्

முனி தம் புதல்வர்களை அவரவர் இயல்புக்கு ஏற்ற வாழ்வாதாரங்களில் பிரித்து அமைத்தார்; அக்கினிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களால் அனைத்திலும் நிறைந்த யஜ்ஞேஸ்வரன் சிவனை வழிபட்டார்.

Verse 73

पूजयेत् परमात्मानं प्राप्यारण्यं विभावसौ मुनिर्द्वादशवर्षं वा वर्षमात्रम् अथापि वा

காட்டை அடைந்த முனி பரமாத்மா—பதி-ஸ்வரூபன் சிவன்—அவரை வழிபட வேண்டும்; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அல்லது ஒரே ஆண்டாகவும்.

Verse 74

पक्षद्वादशकं वापि दिनद्वादशकं तु वा क्षीरभुक् संयुतः शान्तः सर्वान् सम्पूजयेत्सुरान्

பன்னிரண்டு பக்ஷங்கள் அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள்—பால் உண்டு, தன்னடக்கம் கொண்டு, அமைதியுடன் பக்தன் எல்லாத் தேவர்களையும் முறையாக முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 75

इष्ट्वैवं जुहुयादग्नौ यज्ञपात्राणि मन्त्रतः अप्सु वै पार्थिवं न्यस्य गुरवे तैजसानि तु

இவ்வாறு வழிபாடு முடித்து, மந்திரங்களுடன் யாகப் பாத்திரங்களை அக்னியில் ஹோமமாக ஒப்படைக்க வேண்டும். மண்ணால் ஆனவற்றை நீரில் வைக்கவும்; உலோக (தெயஜஸ) பாத்திரங்களை குருவுக்கு அர்ப்பணிக்கவும்।

Verse 76

स्वधनं सकलं चैव ब्राह्मणेभ्यो विशङ्कया प्रणिपत्य गुरुं भूमौ विरक्तः संन्यसेद्यतिः

தன் செல்வமெல்லாம் தயக்கமின்றி பிராமணர்களுக்கு அளித்து, பின்னர் தரையில் தண்டவத் செய்து குருவை வணங்கி; பற்றற்ற யதி சந்நியாசம் ஏற்க வேண்டும்।

Verse 77

निकृत्य केशान् सशिखान् उपवीतं विसृज्य च पञ्चभिर् जुहुयाद् अप्सु भूः स्वाहेति विचक्षणः

சிகையுடன் கூடிய தலைமுடியை வெட்டி, பூணூலைத் துறந்து, விவேகி சாதகர் ‘பூः ஸ்வாஹா’ என்று சொல்லி நீரில் ஐந்து ஆஹுதிகள் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 78

ततश्चोर्ध्वं चरेदेवं यतिः शिवविमुक्तये व्रतेनानशनेनापि तोयवृत्त्यापि वा पुनः

அதன்பின் யதி சிவவிமோட்சத்திற்காக இவ்விதமே வாழ வேண்டும்—விரதம் மேற்கொண்டு, அல்லது உபவாசம் செய்து, அல்லது மீண்டும் நீர்மட்டும் கொண்டு வாழ்ந்து।

Verse 79

पर्णवृत्त्या पयोवृत्त्या फलवृत्त्यापि वा यतिः एवं जीवन्मृतो नो चेत् षण्मासाद्वत्सरात्तु वा

யதி இலைகள், பால் அல்லது பழங்கள் கொண்டு வாழலாம். இத்தகைய கட்டுப்பாட்டினாலும் அவன் ‘ஜீவன்மிருதன்’—உடலில் இருந்தபடியே பாசப் பந்தத்திலிருந்து உள்ளார்ந்த விடுபாடு—அடையாவிட்டால், ஆறு மாதங்களில் அல்லது அதிகபட்சம் ஒரு ஆண்டுக்குள், வைராக்யத்தையும் சிவநோக்கிய ஒழுக்கத்தையும் தீவிரப்படுத்தி அந்த நிலையை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 80

प्रस्थानादिकमायासं स्वदेहस्य चरेद्यतिः शिवसायुज्यमाप्नोति कर्मणाप्येवमाचरन्

யதி பயணம் முதலிய துன்பங்களைத் தாங்கி தன் உடலை ஒழுக்கத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும். இவ்வாறு கட்டுப்பட்ட செயலும் நடத்தையும் கொண்டு, அவன் சிவசாயுஜ்யம் (சிவனுடன் ஒன்றுதல்) அடைகிறான்।

Verse 81

सद्यो ऽपि लभते मुक्तिं भक्तियुक्तो दृढव्रताः

பக்தியுடன் உறுதியான விரதம் கொண்ட பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்), பாசத்தை அறுக்கும் பதி—சிவனின் அருளால்—உடனே கூட முக்தியை அடைகிறான்।

Verse 82

त्यागेन वा किं विधिनाप्य् अनेन भक्तस्य रुद्रस्य शुभैर्व्रतैश्च यज्ञैश् च दानैर्विविधैश् च होमैर् लब्धैश्चशास्त्रैर्विविधैश् च वेदैः

ருத்ரனின் உண்மைப் பக்தனுக்கு வெறும் தியாகமோ, இத்தகைய விதிமுறைச் சடங்குகளோ என்ன பயன்? நல்விரதங்கள், யாகங்கள், பலவகை தானங்கள், ஹோமங்கள், மேலும் பல சாஸ்திரங்களும் வேதங்களும் அளிக்கும் அறிவும்—இவை அனைத்தும் துணைமட்டமே; தீர்மானிக்கும் சாதனம் பதி ருத்ரனுக்கான ஒருமுக பக்தியே.

Verse 83

श्वेतेनैवं जितो मृत्युर् भवभक्त्या महात्मना वो ऽस्तु भक्तिर्महादेवे शङ्करे परमात्मनि

இவ்வாறு மகாத்மா ஸ்வேதன், பவ (சிவன்) பக்தியால் மரணத்தை வென்றான். உங்களுக்கும் மகாதேவன்—சங்கரன், பரமாத்மா—மேல் அசையாத பக்தி உண்டாகுக.