Adhyaya 65

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वासिष्ठकथनं नाम चतुःषष्टितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः आदित्यवंशं सोमस्य वंशं वंशविदां वर वक्तुमर्हसि चास्माकं संक्षेपाद् रोमहर्षण

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘வாசிஷ்டகதனம்’ எனப்படும் அறுபத்துநான்காம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—ரோமஹர்ஷணரே, வம்சங்களை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, எங்களுக்கு சுருக்கமாக ஆதித்யவம்சமும் சோமவம்சமும் கூறுவீராக.

Verse 2

सूत उवाच अदितिः सुषुवे पुत्रम् आदित्यं कश्यपाद्द्विजाः तस्यादित्यस्य चैवासीद् भार्या त्रयम् अथापरम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, அதிதி கश्यபரால் ஆதித்யன் எனும் மகனைப் பெற்றாள். அந்த ஆதித்யனுக்கு மேலும் மூன்று மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 3

संज्ञा राज्ञी प्रभा छाया पुत्रांस्तासां वदामि वः संज्ञा त्वाष्ट्री च सुषुवे सूर्यान्मनुमनुत्तमम्

சஞ்ஞா அரசி, பிரபா, சாயா—இவர்களின் புதல்வர்களை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். த்வஷ்ட்ரியின் மகளான சஞ்ஞா, சூரியனால் மனுக்களில் முதன்மையான மனுவைப் பெற்றாள்.

Verse 4

यमं च यमुनां चैव राज्ञी रेवतमेव च प्रभा प्रभातम् आदित्याच् छायां संज्ञाप्यकल्पयत्

சூரியனால் அவள் யமன், யமுனை, மேலும் அரசி ரேவதியையும் பெற்றாள்; அதுபோல பிரபா பிரபாதனைப் பெற்றாள். பின்னர் சஞ்ஞா ஆதித்யனுக்காகத் தன் இடத்தில் சாயா எனும் பிரதியை அமைத்தாள்.

Verse 5

छाया च तस्मात्सुषुवे सावर्णिं भास्कराद्द्विजाः ततः शनिं च तपतीं विष्टिं चैव यथाक्रमम्

ஓ இருபிறப்புடையோரே, சாயா பாஸ்கரனான சூரியனால் சாவர்ணியைப் பெற்றாள். பின்னர் முறையே சனி, தபதி, விஷ்டி ஆகியோரையும் பெற்றாள்.

Verse 6

छाया स्वपुत्राभ्यधिकं स्नेहं चक्रे मनौ तदा पूर्वो मनुर्न चक्षाम यमस्तु क्रोधमूर्छितः

அப்போது சாயா மனுவின்மேல் தன் மக்களைவிடவும் அதிகமான அன்பைக் காட்டினாள். முன்னைய மனு உண்மையை அறியவில்லை; ஆனால் யமன் கோபத்தில் மயங்கி குழம்பினான்.

Verse 7

संताडयामास रुषा पादमुद्यम्य दक्षिणम् यमेन ताडिता सा तु छाया वै दुःखिताभवत्

கோபம் கொண்டு யமன் வலப்பாதத்தை உயர்த்தி அடித்தான்; யமனால் அடிக்கப்பட்ட அந்தச் சாயா-வடிவம் நிச்சயமாகத் துயருற்றாள்।

Verse 8

छायाशापात् पदं चैकं यमस्य क्लिन्नमुत्तमम् पूयशोणितसम्पूर्णं कृमीणां निचयान्वितम्

சாயையின் சாபத்தால் யமனின் ஒரு பாதம் கொடிய புண்ணாகி அழுகியது—புழு, இரத்தம் நிறைந்து, புழுக்களின் கூட்டங்களால் நிரம்பியது।

Verse 9

सो ऽपि गोकर्णमाश्रित्य फलकेनानिलाशनः आराधयन्महादेवं यावद्वर्षायुतायुतम्

அவனும் கோகர்ணத்தைச் சரணடைந்து, ஒரு பலகைமேல் மட்டும் தங்கி, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, மகாதேவனை வழிபட்டான்—பத்தாயிரம் மடங்கு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை।

Verse 10

भवप्रसादाद् आगत्य लोकपालत्वमुत्तमम् पितॄणामाधिपत्यं तु शापमोक्षं तथैव च

பவனாகிய சிவனின் அருளால் அவன் உயர்ந்த லோகபாலப் பதவி, பித்ருக்களின் ஆட்சி, மேலும் சாபப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை—இவ்வரங்களைப் பெற்றான்।

Verse 11

लब्धवान्देवदेवस्य प्रभावाच्छूलपाणिनः असहन्ती पुरा भानोस् तेजोमयम् अनिन्दिता

தேவர்களின் தேவன், சூலபாணி சிவனின் மகிமையால் அவள் அந்தத் தேஜோமயமான ஒளிமிகு நிலையைப் பெற்றாள்; முன்பு குற்றமற்ற அவள் சூரியனின் கடும் பிரகாசத்தைத் தாங்க இயலவில்லை।

Verse 12

रूपं त्वाष्ट्री स्वदेहात्तु छायाख्यां सा त्वकल्पयत् वडवारूपमास्थाय तपस्तेपे तु सुव्रता

அப்போது த்வாஷ்ட்ரீ தன் உடலிலிருந்தே ‘சாயா’ எனும் வடிவை உருவாக்கினாள். அந்த சுவ்ரதை வடவா (குதிரைமாதா) வடிவம் கொண்டு உறுதியான விரதத்துடன் தவம் செய்தாள்.

Verse 13

कालात्प्रयत्नतो ज्ञात्वा छायां छायापतिः प्रभुः वडवामगमत्संज्ञाम् अश्वरूपेण भास्करः

காலப்போக்கில் முயற்சியால் சாயாவை அறிந்து, சாயாவின் அதிபதியான பிரபு அவளை உணர்ந்தார். பின்னர் பாஸ்கரன் (சூரியன்) குதிரை வடிவம் கொண்டு வடவா-ரூபிணி ஸஞ்ஞாவிடம் சென்றான்.

Verse 14

वडवा च तदा त्वाष्ट्री संज्ञा तस्माद्दिवाकरात् सुषुवे चाश्विनौ देवौ देवानां तु भिषग्वरौ

அப்போது த்வஷ்ட்ரின் மகளான ஸஞ்ஞா வடவா வடிவம் கொண்டாள்; அந்த திவாகரன் (சூரியன்) மூலம் அவள் அஸ்வினௌ தேவர்களை—தேவர்களில் தலைசிறந்த வைத்தியர்களை—பெற்றாள்.

Verse 15

लिखितो भास्करः पश्चात् संज्ञापित्रा महात्मना विष्णोश्चक्रं तु यद्घोरं मण्डलाद्भास्करस्य तु

பின்னர் ஸஞ்ஞாவின் மகாத்மையான தந்தை பாஸ்கரனை (சூரியனை) எழுதப்பட்டதுபோல்/வரையப்பட்டதுபோல் குறித்தார்; பாஸ்கரன் மண்டலத்திலிருந்து விஷ்ணுவின் அந்தக் கடுமையான சக்கரம் வெளிப்பட்டது.

Verse 16

निर्ममे भगवांस्त्वष्टा प्रधानं दिव्यमायुधम् रुद्रप्रसादाच्च शुभं सुदर्शनमिति स्मृतम्

பகவான் த்வஷ்டா ருத்ரப் பிரசாதத்தால் ஒரு முதன்மையான தெய்வ ஆயுதத்தை உருவாக்கினார்; அது மரபில் ‘சுப சுதர்சனம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 17

लब्धवान् भगवांश्चक्रं कृष्णः कालाग्निसन्निभम् मनोस्तु प्रथमस्यासन् नव पुत्रास्तु तत्समाः

பகவான் கிருஷ்ணன் காலாக்னியைப் போல் எரியும் சக்கரத்தைப் பெற்றான். முதல் மனுவுக்கு ஒன்பது புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவனுக்கு ஒப்பானவர்கள். அவர்கள் பதி (சிவன்) ஆணையால் தர்ம ஒழுங்கைத் தாங்கி, அவன் சித்தத்தால் பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-ஜீவர்கள் படைப்பு சுழற்சிகளில் செல்கின்றனர்.

Verse 18

इक्ष्वाकुर् नभगश् चैव धृष्णुः शर्यातिरेव च नरिष्यन्तश् च वै धीमान् नाभागो ऽरिष्ट एव च

இக்ஷ்வாகு, நபக, த்ருஷ்ணு, சர்யாதி, அறிவுடைய நரிஷ்யந்த; மேலும் நாபாக, அரிஷ்ட—இவர்கள் அந்தப் புகழ்மிக்க அரச வம்சத்தின் ஆட்சியாளர்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றனர். புராணக் கண்ணோட்டத்தில் இத்தகைய தர்ம அரசர்கள் பதி (சிவன்) பக்தியைத் தாங்கி, நற்கருமம் மற்றும் வழிபாட்டால் பசு-ஜீவன் பாசத்தை மெதுவாகத் தளரச் செய்கின்றனர்.

Verse 19

करूषश् च पृषध्रश् च नवैते मानवाः स्मृताः इला ज्येष्ठा वरिष्ठा च पुंस्त्वं प्राप च या पुरा

கரூஷன் மற்றும் ப்ருஷத்ரன்—இவ்வாறு இவர்கள் ஒன்பது ‘மானவர்கள்’ (மனுவின் பிள்ளைகள்) என நினைவுகூரப்படுகின்றனர். அவர்களில் இலா மூத்தவளும் சிறந்தவளும்; அவளும் முற்காலத்தில் தெய்வ விதியால் ஆண்மையை அடைந்தாள்.

Verse 20

सुद्युम्न इति विख्याता पुंस्त्वं प्राप्ता त्विला पुरा मित्रावरुणयोस्त्वत्र प्रसादान्मुनिपुङ्गवाः

முனிவரே, இலா முற்காலத்தில் ஆண்மையை அடைந்து ‘சுத்யும்னன்’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; அங்கு மித்ரன் மற்றும் வருணன் அருளால் அது நிகழ்ந்தது.

Verse 21

पुनः शरवणं प्राप्य स्त्रीत्वं प्राप्तो भवाज्ञया सुद्युम्नो मानवः श्रीमान् सोमवंशप्रवृद्धये

மீண்டும் சரவணத்திற்குச் சென்று, புகழ்மிக்க மனிதன் சுத்யும்னன், பவ (சிவன்) ஆணையால் பெண்ண்மையை ஏற்றான்; சோம வம்சம் பெருகுவதற்காக.

Verse 22

इक्ष्वाकोरश्वमेधेन इला किंपुरुषो ऽभवत् इला किंपुरुषत्वे च सुद्युम्न इति चोच्यते

இக்ஷ்வாகுவின் அச்வமேத யாகத்தால் இலா கிம்புருஷனானாள். இலா கிம்புருஷ நிலையிலிருந்தபோது அவளே ‘சுத்யும்னன்’ என்றும் கூறப்படுகிறாள்.

Verse 23

मासमेकं पुमान्वीरः स्त्रीत्वं मासमभूत्पुनः इला बुधस्य भवनं सोमपुत्रस्य चाश्रिता

ஒரு மாதம் அந்த வீரன் ஆணாக இருந்தான்; மீண்டும் ஒரு மாதம் பெண்ணாக ஆனான். இவ்வாறு இலா, சோமபுத்திரன் புதனின் இல்லத்தைச் சரணடைந்தாள்.

Verse 24

बुधेनान्तरमासाद्य मैथुनाय प्रवर्तिता सोमपुत्राद्बुधाच्चापि ऐलो जज्ञे पुरूरवाः

ஏற்ற காலத்தில் புதனை அணுகிய இலா, தாம்பத்திய ஒன்றுகூடலுக்குத் தூண்டப்பட்டாள். சோமபுத்திரன் புதனிடமிருந்து இலாவின் மகன் புரூரவஸ் (ஐலன்) பிறந்தான். புராணப் பெருக்கில் இவ்வம்சம் பதி சிவனின் ஆளுமையின் கீழ் விரிகிறது; உயிர்கள் (பசு) ஆசை, விதி எனும் பாசங்களால் கட்டுண்டு சம்சாரத்தில் சுழல்கின்றன.

Verse 25

सोमवंशाग्रजो धीमान् भवभक्तः प्रतापवान् इक्ष्वाकोर्वंशविस्तारं पश्चाद्वक्ष्ये तपोधनाः

சோமவம்சத்தின் முதன்மை வாரிசு அறிவுடையவன், பவ (சிவன்) மீது பக்தியுடையவன், வீரத் தேஜஸுடன் விளங்கினான். தவத்தில் செல்வமிக்க முனிவர்களே, பின்னர் இக்ஷ்வாகுவின் வம்ச விரிவையும் நான் கூறுவேன்.

Verse 26

पुत्रत्रयमभूत्तस्य सुद्युम्नस्य द्विजोत्तमाः उत्कलश् च गयश्चैव विनताश्वस्तथैव च

இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, சுத்யும்னனுக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர்—உத்கலன், கயன், மேலும் வினதாஷ்வன்.

Verse 27

उत्कलस्योत्कलं राष्ट्रं विनताश्वस्य पश्चिमम् गया गयस्य चाख्याता पुरी परमशोभना

உத்கலத்திற்கு ‘உத்கல’ எனப் புகழ்பெற்ற நாடு கூறப்படுகிறது. அதன் மேற்கில் விநதாஶ்வ நாட்டுப் பகுதி உள்ளது. கயையும் ‘கயா’ எனப் பெயர்பெற்று, மிக அழகிய நகரமாக—மிகப் புனிதத் தீர்த்தபீடமாகப் பரவலாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 28

सुराणां संस्थितिर्यस्यां पितॄणां च सदा स्थितिः इक्ष्वाकुज्येष्ठदायादो मध्यदेशम् अवाप्तवान्

தேவர்கள் நிலைபெற்றிருக்கும் இடமும், பித்ருக்கள் எப்போதும் தங்கியிருக்கும் நிலமும் ஆகிய அந்த நாட்டில், இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மூத்த வாரிசு மத்தியதேசத்தைப் பெற்று ஆட்சி செய்தான்.

Verse 29

कन्याभावाच्च सुद्युम्नो नैव भागमवाप्तवान् वसिष्ठवचनात् त्वासीत् प्रतिष्ठाने महाद्युतिः

கன்னியரூபம் ஏற்றதால் சுத்யும்னனுக்கு அரசுரிமையில் உரிய பங்கு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வசிஷ்டரின் ஆணையால் அந்த மகத்தான ஒளியுடையவன் பிரதிஷ்டானத்தில் தங்கி ஆட்சி செய்தான்.

Verse 30

प्रतिष्ठा धर्मराजस्य सुद्युम्नस्य महात्मनः तत्पुरूरवसे प्रादाद् राज्यं प्राप्य महायशाः

தர்மராஜனாகிய மகாத்மா சுத்யும்னனின் பெரும் புகழுடைய மகள் ‘பிரதிஷ்டா’ அரசாட்சியைப் பெற்றபின், தர்மப்படி புரூரவனுக்கு அந்த அரசை அளித்தாள்—வம்ச மரபை நிலைநாட்டி.

Verse 31

मानवेयो महाभागः स्त्रीपुंसोर्लक्षणान्वितः इक्ष्वाकोरभवद्वीरो विकुक्षिर्धर्मवित्तमः

மானவ குலத்தில் மிகப் பாக்கியசாலியாக, பெண்-ஆண் இருவகை இலக்கணங்களும் உடையவனாக, இக்ஷ்வாகுவில் பிறந்த வீரன் விகுக்ஷி தோன்றினான்—தர்மத்தை அறிந்தோரில் முதன்மை உடையவன்.

Verse 32

ज्येष्ठः पुत्रशतस्यासीद् दश पञ्च च तत्सुताः अभूज्ज्येष्ठः ककुत्स्थश् च ककुत्स्थात्तु सुयोधनः

புத்ரசதனின் நூறு புதல்வர்களில் மூத்தவன் ‘ஜ்யேஷ்ட’ன்; அவனுக்கு பதினைந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் மூத்தவன் ககுத்ஸ்தன்; ககுத்ஸ்தனிடமிருந்து சுயோதனன் பிறந்தான்.

Verse 33

ततः पृथुर्मुनिश्रेष्ठा विश्वकः पार्थिवस् तथा विश्वकस्यार्द्रको धीमान् युवनाश्वस्तु तत्सुतः

அதன்பின் முனிகளில் சிறந்த ப்ருது தோன்றினார்; மேலும் அரசனான விஷ்வகனும் வந்தான். விஷ்வகனிடமிருந்து ஞானமிக்க ஆர்த்ரகன் பிறந்தான்; ஆர்த்ரகனின் மகன் யுவநாஷ்வன் ஆவான்.

Verse 34

शाबस्तिश् च महातेजा वंशकस्तु ततो ऽभवत् निर्मिता येन शाबस्ती गौडदेशे द्विजोत्तमाः

மிகுந்த தேஜஸுடைய ஷாபஸ்திக்குப் பின் வம்ஷகன் தோன்றினான். ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அவனே கௌடதேசத்தில் ‘ஷாபஸ்தீ’ என்னும் நகரை நிறுவினான்.

Verse 35

वंशाच्च बृहदश्वो ऽभूत् कुवलाश्वस्तु तत्सुतः धुन्धुमारत्वमापन्नो धुन्धुं हत्वा महाबलम्

அந்த வம்சத்தில் ப்ருஹதஷ்வன் தோன்றினான்; அவன் மகன் குவலாஷ்வன். மிகுந்த பலமுடைய துந்துவை வதைத்து, குவலாஷ்வன் ‘துந்துமார’ என்ற புகழ்நிலையை அடைந்து, துந்து-நாசகன் எனப் பிரசித்தி பெற்றான்.

Verse 36

धुन्धुमारस्य तनयास् त्रयस्त्रैलोक्यविश्रुताः दृढाश्वश्चैव चण्डाश्वः कपिलाश्वश् च ते स्मृताः

துந்துமாரனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர்கள். அவர்கள் த்ருடாஷ்வன், சண்டாஷ்வன், கபிலாஷ்வன் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 37

दृढाश्वस्य प्रमोदस्तु हर्यश्वस्तस्य वै सुतः हर्यश्वस्य निकुम्भस्तु संहताश्वस्तु तत्सुतः

தೃடாஶ்வனிடமிருந்து பிரமோதன் பிறந்தான்; அவனுடைய மகன் ஹர்யஷ்வன். ஹர்யஷ்வனிடமிருந்து நிகும்பன்; நிகும்பனின் மகன் ஸம்ஹதாஶ்வன்.

Verse 38

कृशाश्वो ऽथ रणाश्वश् च संहताश्वात्मजावुभौ युवनाश्वो रणाश्वस्य मान्धाता तस्य वै सुतः

ஸம்ஹதாஶ்வனுக்கு இரு மகன்கள்—க்ருஷாஶ்வன், ரணாஶ்வன். ரணாஶ்வனிடமிருந்து யுவநாஶ்வன்; அவனுக்கு மகனாக மாந்தாதா பிறந்தான்.

Verse 39

मान्धातुः पुरुकुत्सो ऽभूद् अम्बरीषश् च वीर्यवान् मुचुकुन्दश् च पुण्यात्मा त्रयस्त्रैलोक्यविश्रुताः

மாந்தாதாவிடமிருந்து புருகுத்ஸன், வீரமிகு அம்பரீஷன், புண்ணியாத்மா முசுகுந்தன்—இம்மூவரும் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றனர்.

Verse 40

अंबरीषस्य दायादो युवनाश्वो ऽपरः स्मृतः हरितो युवनाश्वस्य हरितास्तु यतः स्मृताः

அம்பரீஷனின் வாரிசாக மற்றொரு யுவநாஶ்வன் கூறப்படுகிறான். அந்த யுவநாஶ்வனிடமிருந்து ஹரிதன் பிறந்தான்; ஹரிதனிடமிருந்தே ‘ஹரிதர்’ குலம் அறியப்படுகிறது.

Verse 41

एते ह्यङ्गिरसः पक्षे क्षत्रोपेता द्विजातयः पुरुकुत्सस्य दायादस् त्रसद्दस्युर् महायशाः

இவர்கள் அங்கிரஸப் பக்கத்தினரான சந்ததியர்—க்ஷத்திரிய வலிமையுடன் கூடிய இருபிறப்பினர். இவர்கள் புருகுத்ஸனின் வாரிசுகள்; பெரும்புகழ் பெற்ற த்ரஸத்தஸ்யுவும் இவர்களில் ஒருவர்.

Verse 42

नर्मदायां समुत्पन्नः सम्भूतिस्तस्य चात्मजः विष्णुवृद्धः सुतस्तस्य विष्णुवृद्धा यतः स्मृताः

நர்மதா நாட்டில் சம்பூதி தோன்றினார்; அவருடைய மகன் விஷ்ணுவிருத்தன். அந்த விஷ்ணுவிருத்தனிடமிருந்து வந்தோர் ‘விஷ்ணுவிருத்தர்கள்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 43

एते ह्यङ्गिरसः पक्षे क्षत्रोपेताः समाश्रिताः सम्भूतिरपरं पुत्रम् अनरण्यमजीजनत्

இவர்கள் அங்கிரச மரபின் பக்கத்தில் இணைந்து, க்ஷத்திரிய ஒழுக்கத்தில் நிலைபெற்றிருந்தனர். அப்போது சம்பூதி மற்றொரு மகன்—அனரண்யன்—ஐப் பெற்றார்.

Verse 44

रावणेन हतो यो ऽसौ त्रैलोक्यविजये द्विजाः बृहदश्वो ऽनरण्यस्य हर्यश्वस्तस्य चात्मजः

ஓ இருபிறப்பினரே, மும்முலக வெற்றிக்காலத்தில் ராவணனால் கொல்லப்பட்டவன் அனரண்யனின் மகன் பிருஹதஸ்வன்; அந்த அரச மரபில் அவனுடைய மகன் ஹர்யஸ்வன்.

Verse 45

हर्यश्वात्तु दृषद्वत्यां जज्ञे वसुमना नृपः तस्य पुत्रो ऽभवद्राजा त्रिधन्वा भवभावितः

ஹர்யஸ்வனிடமிருந்து த்ருஷத்வதி கரையில் அரசன் வசுமனன் பிறந்தான். அவனுடைய மகன் அரசன் திரிதன்வா; அவர் பவனாகிய (சிவனாகிய) இறைவன் பற்றிய பக்தியால் பாவிக்கப்பட்டவர்.

Verse 46

प्रसादाद् ब्रह्मसूनोर् वै तण्डिनः प्राप्य शिष्यताम् अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्य तदाज्ञया

பிரம்மாவின் புதல்வனின் அருளால் அவர் தண்டினின் சீடத்துவத்தை அடைந்தார். அவன் ஆணையினால் ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைப் பெற்றார்.

Verse 47

गणैश्वर्यमनुप्राप्तो भवभक्तः प्रतापवान् कथं चैवाश्वमेधं वै करोमीति विचिन्तयन्

சிவகணங்களில் ஈசுவரிய அதிகாரம் பெற்ற அந்த வீரமிகு பவபக்தன்—“நான் உண்மையில் அச்வமேத யாகத்தை எவ்வாறு செய்வேன்?” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 48

धनहीनश् च धर्मात्मा दृष्टवान् ब्रह्मणः सुतम् तण्डिसंज्ञं द्विजं तस्माल् लब्धवान्द्विजसत्तमाः

செல்வமில்லாதவனாயினும் அந்த தர்மாத்மா, பிரம்மாவின் புதல்வன் எனப் புகழப்படும் தண்டி என்னும் இருபிறப்பனை கண்டான்; ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அவனிடமிருந்து தர்மத்தால் உண்டான வேண்டிய பயனைப் பெற்றான்.

Verse 49

नाम्नां सहस्रं रुद्रस्य ब्रह्मणा कथितं पुरा तेन नाम्नां सहस्रेण स्तुत्वा तण्डिर्महेश्वरम्

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா ருத்ரனின் ஆயிரம் நாமங்களை உரைத்தார். அதே நாமசஹஸ்ரத்தால் தண்டி மகேசுவரனைப் போற்றினான்.

Verse 50

लब्धवान्गाणपत्यं च ब्रह्मयोनिर्द्विजोत्तमः ततस्तस्मान्नृपो लब्ध्वा तण्डिना कथितं पुरा

ஓ சிறந்த இருபிறப்பர்களே, பிரம்மயோனியான அந்த முனிவர் காணபத்ய உபதேசத்தைப் பெற்றார்; பின்னர் அரசன் அவனிடமிருந்து, தண்டி முன்பு உரைத்ததுபோலவே, அதை அடைந்தான்.

Verse 51

नाम्नां सहस्रं जप्त्वा वै गाणपत्यमवाप्तवान् ऋषय ऊचुः नाम्नां सहस्रं रुद्रस्य ताण्डिना ब्रह्मयोनिना

அவன் நாமசஹஸ்ரத்தை ஜபித்து நிச்சயமாக காணபத்ய நிலையை அடைந்தான். ரிஷிகள் கூறினர்—“பிரம்மயோனியான தாண்டி வெளிப்படுத்திய ருத்ரனின் நாமசஹஸ்ரம் (உரைக்கப்படுக).”

Verse 52

कथितं सर्ववेदार्थसंचयं सूत सुव्रत नाम्नां सहस्रं विप्राणां वक्तुम् अर्हसि शोभनम्

நல்ல விரதமுடைய சூதரே! நீர் எல்லா வேதங்களின் பொருள்சாரத்தைச் சொல்லியுள்ளீர். இப்போது பிராமணர்களின் புனிதமான ஆயிரம் நாமங்களை முறையாக அழகுற உரைத்தருள்வீர்.

Verse 53

सहस्रनामन् ओफ़् शिव सूत उवाच सर्वभूतात्मभूतस्य हरस्यामिततेजसः अष्टोत्तरसहस्रं तु नाम्नां शृणुत सुव्रताः

சூதர் கூறினார்—நல்ல விரதமுடையோரே! எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவாய் உறையும், அளவற்ற ஒளியுடைய ஹரன்-சிவனின் அஷ்டோத்தர ஸஹஸ்ர நாமங்களை கேளுங்கள்.

Verse 54

यज्जप्त्वा तु मुनिश्रेष्ठा गाणपत्यमवाप्तवान् ॐ स्थिरः स्थाणुः प्रभुर्भानुः प्रवरो वरदो वरः

முனிவரே! இதை ஜபித்ததால் அவர் கணபதி நிலையைக் பெற்றார். ॐ—சிவன் நிலையானவன், அசையாத தூண் போன்றவன், ஆண்டவன், ஒளிவானவன், உத்தமன், வரம் அளிப்பவன், சிறந்தவன்.

Verse 55

सर्वात्मा सर्वविख्यातः सर्वः सर्वकरो भवः जटी दण्डी शिखण्डी च सर्वगः सर्वभावनः

அவர் எல்லாருள்ளும் ஆத்மாவாய் இருப்பவர், எங்கும் புகழ்பெற்றவர்; அவரே அனைத்தும். பவனாக அவர் அனைத்தையும் செய்பவர். அவர் ஜடாதாரி, தண்டம் ஏந்திய துறவி, சிகண்டம் அணிந்தவர்; அனைத்திலும் பரவி எல்லா நிலைகளையும் வளர்த்தெழுப்புபவர்.

Verse 56

हरिश् च हरिणाक्षश् च सर्वभूतहरः स्मृतः प्रवृत्तिश् च निवृत्तिश् च शान्तात्मा शाश्वतो ध्रुवः

அவர் ஹரியும், ஹரிணாக்ஷனும்; எல்லா உயிர்களையும் அகற்றுபவன் என நினைக்கப்படுகிறார். அவரே ப்ரவ்ருத்தியும் நிவ்ருத்தியும்; அவரது ஆத்மா அமைதி, அவர் நித்தியன், அசையாத துருவன்.

Verse 57

श्मशानवासी भगवान् खचरो गोचरो ऽर्दनः अभिवाद्यो महाकर्मा तपस्वी भूतधारणः

பகவான் சுடுகாட்டில் வாசிப்பவர்; அவர் ஆகாயத்தில் உலாவி, பூமியிலும் நடமாடுபவர். அவர் பந்தநாசகர், வணங்கத்தக்கவர், மகாகர்மா, மகாதபஸ்வி, எல்லா உயிர்களையும் தாங்குபவர்.

Verse 58

उन्मत्तवेषः प्रच्छन्नः सर्वलोकः प्रजापतिः महारूपो महाकायः सर्वरूपो महायशाः

அவர் உன்மத்தத் தபஸ்வியின் வேடம் தரித்தாலும், சாதாரண அறிதலுக்கு அப்பால் மறைந்திருப்பவர். அவர் தான் எல்லா உலகங்களும், பிரஜாபதி; மகாரூபன், மகாகாயன், சர்வரூபன், மகாயசஸ்வி சிவன்.

Verse 59

महात्मा सर्वभूतश् च विरूपो वामनो नरः लोकपालो ऽन्तर्हितात्मा प्रसादो ऽभयदो विभुः

அவர் மகாத்மா; எல்லா உயிர்களிலும் உறைவார். ரூபத்திற்கப்பாற்பட்டவராய் இருந்தும் வாமனன், மனிதன் எனும் ரூபம் தரிப்பார். அவர் லோகபாலன்; அவரது ஆத்மா மறைந்தது; அவர் அருள்-சொரூபன், அபயதாதா, எங்கும் நிறைந்த விபு.

Verse 60

पवित्रश् च महांश्चैव नियतो नियताश्रयः स्वयंभूः सर्वकर्मा च आदिरादिकरो निधिः

அவர் தூயவர், மகான்; தம்மைத் தாமே கட்டுப்படுத்தியவர், கட்டுப்பாட்டில் இருப்போர்க்கு அடைக்கலம். அவர் ஸ்வயம்பூ, சர்வகர்மா; ஆதியாய், ஆதிகளுக்கும் காரணமாய், அழியாத நிதி.

Verse 61

सहस्राक्षो विशालाक्षः सोमो नक्षत्रसाधकः चन्द्रः सूर्यः शनिः केतुर् ग्रहो ग्रहपतिर्मतः

அவர் ஸஹஸ்ராக்ஷன், விசாலாக்ஷன்; அவர் சோமன், நக்ஷத்திரங்களின் சாதகன்-நியந்தா. அவர் சந்திரன், சூரியன்; அவர் சனி, கேது. அவர் கிரஹத் தத்துவமே; கிரஹபதி என மதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 62

राजा राज्योदयः कर्ता मृगबाणार्पणो घनः महातपा दीर्घतपा अदृश्यो धनसाधकः

அவரே பரம அரசன்; உண்மையான ஆட்சியின் எழுச்சியும், அனைத்தையும் நிறைவேற்றும் கர்த்தாவும் ஆவார். வேட்டைக்காரன் அர்ப்பணிக்கும் அம்பு யாருக்கு சமர்ப்பிக்கப்படுகிறதோ, அவர் அடர்ந்தும் அனைத்திலும் நிறைந்தும் உள்ளவர். அவர் மகாதபஸ்வி, நீண்ட தவம் புரிபவர்; கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஆண்டவன்; செல்வச் சித்தியை அளிப்பவர்.

Verse 63

संवत्सरः कृतीमन्त्रः प्राणायामः परंतपः योगी योगो महाबीजो महारतो महाबलः

அவரே ‘சம்வத்ஸரன்’—காலச் சுழற்சிகளின் ஆண்டவன்; பலன் தரும் புனித மந்திரம்; பிராணாயாமம் எனும் ஒழுக்கம்; பகைவரை அடக்கும் பரந்தபன். அவர் யோகியும் யோகமே; மகாபீஜம்—உயர்ந்த காரணத் தத்துவம்; மிகுந்த பக்தியுடன் ஈடுபடும் சாதகர்; அளவற்ற வலிமையாளர்.

Verse 64

सुवर्णरेताः सर्वज्ञः सुबीजो वृषवाहनः दशबाहुस्त्वनिमिषो नीलकण्ठ उमापतिः

அவரே சுவர்ணரேதாஃ—தங்கமயமான, மங்களகரமான படைப்பாற்றல் உடையவர்; அனைத்தையும் அறியும் ஆண்டவன்; சுபீஜம்—வெளிப்பாட்டின் குறையற்ற காரணம்; விருஷபவாகனன். அவர் பத்துக் கரங்களுடையவர், இமைக்காத சாட்சி, நீலகண்டன், உமாபதி சிவன்—பசுவை பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பதி.

Verse 65

विश्वरूपः स्वयंश्रेष्ठो बलवीरो बलाग्रणीः गणकर्ता गणपतिर् दिग्वासाः काम्य एव च

அவரே விஸ்வரூபன்—அவரின் வடிவமே உலகம்; தானே சிறந்தவன், ஒப்பற்றவன். அவர் வலவீரன், வலாக்ரணி—வலிமையோரில் முதன்மை. அவர் கணங்களின் படைப்பாளர், கணபதி; திக் வாசன்—திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டவன்; நற்காமனைகளை நிறைவேற்றுபவன்.

Verse 66

मन्त्रवित्परमो मन्त्रः सर्वभावकरो हरः कमण्डलुधरो धन्वी बाणहस्तः कपालवान्

அவரே மந்திரங்களை அறிந்தவர்; பரம மந்திரமே அவரே. அவர் ஹரன்—அனைத்து நிலைகளையும் வெளிப்படுத்துபவன். அவர் கமண்டலு தாங்கும் தபஸ்வி; அதே நேரம் வில்லாளன், அம்பைக் கையில் கொண்டவன், கபாலம் தாங்கும் சிவன்—பசுவின் பந்தத்தை அழிப்பவன்.

Verse 67

शरी शतघ्नी खड्गी च पट्टिशी चायुधी महान् अजश् च मृगरूपश् च तेजस्तेजस्करो विधिः

அவர் சூலதாரி; சதக்னியால் அழிப்பவர்; வாள் மற்றும் பட்டிசம் ஏந்தியவர்—எல்லா ஆயுதங்களும் உடைய மகாதேவர். அவர் அஜன்; மான் வடிவம் கொள்பவர்; அவர் தானே தேஜஸ், தேஜஸை வளர்ப்பவர்; நியாய ஒழுங்கைத் தாங்கும் விதி-சொரூபன்।

Verse 68

उष्णीषी च सुवक्त्रश् च उदग्रो विनतस् तथा दीर्घश् च हरिकेशश् च सुतीर्थः कृष्ण एव च

அவர் உஷ்ணீஷம் அணிந்தவர், அழகிய முகத்தவர், உயர்ந்தவரும் பணிவானவரும். அவர் விரிந்த நீளத்தவர், ஹரிகேசன் (தங்க நிறக் கூந்தலன்), உயிர்களுக்கு புனித தீர்த்தமாகத் தூய்மைப்படுத்துபவர், மேலும் கருநிறன்—சிவன் ஒருவனே.

Verse 69

शृगालरूपः सर्वार्थो मुण्डः सर्वशुभङ्करः सिंहशार्दूलरूपश् च गन्धकारी कपर्द्यपि

அவர் நரிக்கோட்டையின் (சிறுகால்) வடிவமும்; எல்லாப் புருஷார்த்தங்களின் சார இலக்கும். அவர் முண்டித தபஸ்வி; அனைத்துச் சுபத்தையும் அருள்பவர். அவர் சிங்கமும் சார்தூலமும் (புலி) வடிவம் கொள்பவர்; நறுமணம் படைப்பவர்; கபர்தி—சுருண்ட ஜடைக் குண்டலத்தையுடைய ஆண்டவன்.

Verse 70

ऊर्ध्वरेतोर्ध्वलिङ्गी च ऊर्ध्वशायी नभस्तलः त्रिजटी चीरवासाश् च रुद्रः सेनापतिर् विभुः

அவர் ஊர்த்வரேதா; உயர்ந்த லிங்கத்தைத் தாங்குபவர்; ஆகாயத் தளத்தில் உயர்ந்து சயனிப்பவர். அவர் திரிஜடி; பட்டை ஆடை அணிபவர்; அவர் ருத்ரன்—தேவகணங்களின் சேனாபதி—எங்கும் நிறைந்த விபு.

Verse 71

अहोरात्रं च नक्तं च तिग्ममन्युः सुवर्चसः गजहा दैत्यहा कालो लोकधाता गुणाकरः

அவர் பகலும் இரவும் தாமே; இரவுமாகவும் உள்ளார். அவர் கூர்மையான கோபத்தவர், ஒளிமிகு தேஜஸ்வி. அவர் கஜாசுரனை அழித்தவர், தைத்யர்களை அழித்தவர்; அவர் காலன், உலகங்களைத் தாங்குபவர், குணங்களின் சுரங்கம்—சக்திகளின் நிதி.

Verse 72

सिंहशार्दूलरूपाणाम् आर्द्रचर्मांबरंधरः कालयोगी महानादः सर्वावासश्चतुष्पथः

சிங்கமும் புலியும் ஆகிய ரூபங்களை ஏற்று, ஈரச் சரும ஆடையை அணிவான்; காலயோகி, மகாநாத ஸ்வரூபன், அனைத்திலும் உள்ளுறைவான், நான்கு வழிச் சந்திப்பில்—எல்லா பாதைகளிலும் நிற்பவன்.

Verse 73

निशाचरः प्रेतचारी सर्वदर्शी महेश्वरः बहुभूतो बहुधनः सर्वसारो ऽमृतेश्वरः

அவன் இரவில்ச் சுற்றுபவன், பிரேதகணங்களுடன் உலாவுபவன்; அனைத்தையும் காணும் மகேஸ்வரன். பலரூபமாய் வெளிப்பட்டு, எண்ணற்ற சக்தி-செல்வங்களால் நிறைந்தவன்; அனைத்தின் சாரமும், அம்ருதத்தின் ஈசனும் அவனே.

Verse 74

नृत्यप्रियो नित्यनृत्यो नर्तनः सर्वसाधकः सकार्मुको महाबाहुर् महाघोरो महातपाः

அவன் நடனத்தை நேசிப்பவன், நித்தியநர்த்தன்—என்றும் ஆடும் ஈசன்; நடனத் தத்துவமே அவன், எல்லாச் சித்திகளையும் நிறைவேற்றுபவன். வில்லேந்தி, மகாபாகு, மகாகோரன், மகாதபஸ்வி.

Verse 75

महाशरो महापाशो नित्यो गिरिचरो मतः सहस्रहस्तो विजयो व्यवसायो ह्यनिन्दितः

அவன் மகாசரம், மகாபாசம்; நித்தியன், கிரிசரன் எனப் புகழ்பெற்றவன். ஆயிரம் கைகளுடையவன்; அவனே வெற்றியின் வடிவம்—அசையாத முயற்சி, முற்றிலும் குற்றமற்றவன்.

Verse 76

अमर्षणो मर्षणात्मा यज्ञहा कामनाशनः दक्षहा परिचारी च प्रहसो मध्यमस् तथा

அவன் அவமதிப்பைத் தாங்காதவன்; ஆனாலும் மன்னிப்பே அவன் இயல்பு. அகங்காரமய யாகத்தை அழிப்பவன், ஆசைகளை நாசம் செய்பவன். தக்ஷனின் அகந்தையை வென்றவன், எங்கும் பரிசரிப்பவன், ஒளிவிடும் புன்னகையன், மேலும் ‘மத்தியன்’—சமநிலையில் நிலைபெற்றவன்.

Verse 77

तेजो ऽपहारी बलवान् विदितो ऽभ्युदितो बहुः गंभीरघोषो योगात्मा यज्ञहा कामनाशनः

அனைத்து தேஜஸையும் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்ளும்வன்; வல்லவன், புகழ்பெற்றவன், எப்போதும் உதித்தும் உயர்ந்தும் நிற்பவன், பலரூபன். ஆழ்ந்த இடிமுழக்கக் குரலன், யோகமே தன் ஆத்மா, யாகத்தின் அதிபதி, ஆசைகளை அழிப்பவன்—இவனே லிங்கோத்பவ மகாதேவன், பதி.

Verse 78

गंभीररोषो गंभीरो गंभीरबलवाहनः न्यग्रोधरूपो न्यग्रोधो विश्वकर्मा च विश्वभुक्

ஆழ்ந்த கோபமுடையவன்; தானே அகாத-கம்பீரன்; ஆழ்ந்தும் அடக்கமுடியாதும் சக்தி-வாகனமுடையவன். ந்யக்ரோத (ஆல்) வடிவம் தரிப்பவன், ந்யக்ரோதமே ஆனவன்; உலகக் கலைஞன் (விஷ்வகர்மா), உலகைத் தாங்கி அனுபவிப்பவன்—பசுக்கள் (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) அனைத்தின் பதி.

Verse 79

तीक्ष्णोपायश् च हर्यश्वः सहायः कर्मकालवित् विष्णुः प्रसादितो यज्ञः समुद्रो वडवामुखः

கூர்மையான, தவறாத வழிமுறையுடையவன்; ஹர்யஷ்வன்—வேகக் குதிரைகளின் அதிபதி; எப்போதும் துணை; கர்ம-கிரியைகளின் உரிய காலத்தை அறிந்தவன். அவன் விஷ்ணு—எங்கும் நிறைந்தவன்; அருளால் திருப்தியடைந்து வழிபடப்படுபவன்; அவனே யாகம்; அவனே சமுத்திரம்; ஆழங்களை விழுங்கும் வடவாமுக அக்கினியும் அவனே.

Verse 80

हुताशनसहायश् च प्रशान्तात्मा हुताशनः उग्रतेजा महातेजा जयो विजयकालवित्

ஹுதாசனன் (அக்னி) க்கு துணைவன்; உள்ளம் முழுதும் அமைதியடைந்தவன். அவனே ஹுதாசனன்; அசுத்தத்தைச் சுட்டெரிப்பவன். உக்கிர தேஜஸும் மகாதேஜஸும் கொண்டவன்; அவனே ஜயம், வெற்றிக்குரிய காலத்தை அறிந்தவன்.

Verse 81

ज्योतिषामयनं सिद्धिः संधिर्विग्रह एव च खड्गी शङ्खी जटी ज्वाली खचरो द्युचरो बली

அனைத்து ஒளிகளின் நடைபாதையும் அடைக்கலமும் அவனே; அவனே சித்தி. அவனே சமாதானம் (சந்தி), அவனே மோதலும் (விக்ரகம்). வாளேந்தியும் சங்கமேந்தியும் நிற்பவன். ஜடாமுடியன், ஜ்வாலாமய ஆன்மஒளியால் பிரகாசித்து, ஆகாயத்தில் உலாவி விண்ணுலகில் செல்பவன்—என்றும் வல்லவன்.

Verse 82

वैणवी पणवी कालः कालकण्ठः कटंकटः नक्षत्रविग्रहो भावो निभावः सर्वतोमुखः

அவரே வைணவீ, பணவீ—புனித நாதமும் தாளமும் உள்ளுறையும் சக்தி. அவரே காலம்; காலகண்டன்; அஞ்சவைக்கும் அஜேயப் பெருமான். அவரது உருவம் நட்சத்திரக் கூட்டத்தின் வடிவமே; அவர் பாவமும் நிபாவமும்; எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்து நோக்கும் சர்வதோமுகன்.

Verse 83

विमोचनस्तु शरणो हिरण्यकवचोद्भवः मेखलाकृतिरूपश् च जलाचारः स्तुतस् तथा

அவரே விமோசனன்—விடுதலை அளிப்பவன்; அவரே சரணம்—அடைக்கலம். அவர் ஹிரண்யகவசோத்பவன், பொன் கவசத்திலிருந்து வெளிப்படுபவன்; அவரது வடிவு மேகலையைப் போன்றது. அவர் ஜலாசாரன்—நீரில் இயங்குபவன்; இவ்வாறு அவர் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 84

वीणी च पणवी ताली नाली कलिकटुस् तथा सर्वतूर्यनिनादी च सर्वव्याप्यपरिग्रहः

அவரே வீணையும் பணவியும்; தாளமும் நாழியும்; மேலும் கலிகடு—கூர்மையாகக் குத்தும் ஒலியும். எல்லா வாத்தியங்களின் முழக்கமும் அவரே; அனைத்தையும் தன்னுள் கொண்டாடும் சர்வவ்யாபி இறைவனும் அவரே.

Verse 85

व्यालरूपी बिलावासी गुहावासी तरंगवित् वृक्षः श्रीमालकर्मा च सर्वबन्धविमोचनः

அவரே வ்யாலரூபி—மகா பாம்பின் வடிவம் கொண்டவன்; பிலவாசி, குகாவாசி—குகைகளிலும் பிளவுகளிலும் உறைவவன். அவர் தரங்கவித்—அலைகளின் இயக்கம் அறிந்தவன்; அவர் உலகமரமாக நிலைப்பவன். அவரது செயல் ஸ்ரீமயமும் மங்களமயமும்; அவர் எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பவன்.

Verse 86

बन्धनस्तु सुरेन्द्राणां युधि शत्रुविनाशनः सखा प्रवासो दुर्वापः सर्वसाधुनिषेवितः

அவரே சுரேந்திரர்களின் பந்தனம் (நியமிப்பும்) உடையவன்; போரில் பகைவரை அழிப்பவன். அவர் சखा—நண்பன்; அவர் பிரவாசன்—விரக்தியில் தங்குபவன்; அவர் துர்வாபன்—அரிதில் அடையப்படுபவன். எல்லாச் சாதுக்களாலும் சேவிக்கப்பட்டு போற்றப்படுபவன் அவர்.

Verse 87

प्रस्कन्दो ऽप्यविभावश् च तुल्यो यज्ञविभागवित् सर्ववासः सर्वचारी दुर्वासा वासवो मतः

அவரே பிரஸ்கந்தன்; அவிபாவனும்; ‘துல்யன்’—அனைவரிடமும் சமன், அனைத்திலும் சமமாக நிறைந்தவன். யாகத்தின் விதி-பிரிவுகளை அறிந்தவன். ‘சர்வவாசன்’—எல்லாவற்றிலும் வாசிப்பவன், ‘சர்வசாரி’—எங்கும் நடமாடுபவன்; ‘துர்வாசா’—கடுந்தபசி, மேலும் ‘வாசவ’—ஆன்மீக ஐஸ்வர்யம் அருள்வன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 88

हैमो हेमकरो यज्ञः सर्वधारी धरोत्तमः आकाशो निर्विरूपश् च विवासा उरगः खगः

அவர் பொன்னொளி மிக்கவன்; பொன்னை உருவாக்குபவனும்; அவரே யாகமே. அவர் அனைத்தையும் தாங்குபவன், உன்னதத் தாங்குபவன். அவர் ஆகாயம்போல் விரிந்தவன்; உருவமற்றவனும். அவர் எப்போதும் ஒளிர்வான்; பாம்பாகவும் பறவையாகவும் இயங்கி, பாசங்களைத் தாண்டிய பதி-தத்துவமாக அனைத்திலும் பரவி நிற்கிறான்.

Verse 89

भिक्षुश् च भिक्षुरूपी च रौद्ररूपः सुरूपवान् वसुरेताः सुवचस्वी वसुवेगो महाबलः

அவர் பிக்ஷு; பிக்ஷுவின் வடிவமுமாவார்; ரௌத்ர ரூபமாயிருந்தும் பேரழகன். அவரின் ஒளிமிகு வீரியம் உறுதியும் பிரகாசமும் உடையது; அவரின் வாக்கு மங்களமும் சத்தியமும். அவரது சக்தியின் வேகம் செல்வத்தின் வேகம்போல் ஓடும்; அவர் மகாபலன்.

Verse 90

मनोवेगो निशाचारः सर्वलोकशुभप्रदः सर्वावासी त्रयीवासी उपदेशकरो धरः

அவர் மனத்தைவிட வேகமானவன்; ‘நிசாசரன்’—சாதாரண பார்வைக்கு எட்டாத இரவில் இயங்குபவன். அவர் எல்லா உலகங்களுக்கும் மங்களம் அருள்வான். அவர் எல்லா இல்லங்களிலும் வாசிப்பவன்; வேதத் திரயத்திலும் நிலைபெற்றவன். அவர் உபதேசம் அளிப்பவன்; அனைத்தையும் தாங்கும் ‘தரன்’.

Verse 91

मुनिरात्मा मुनिर् लोकः सभाग्यश् च सहस्रभुक् पक्षी च पक्षरूपश् च अतिदीप्तो निशाकरः

அவர் முனிவடிவான ஆத்மா; உலகமெங்கும் பரவும் முனி. அவர் சௌபாக்கியம் அருள்வான்; ஆயிரம் அர்ப்பணங்களை அனுபவிப்பவன். அவர் பறவை; இறகுகளுடைய வடிவமுமாவான். அவர் மிகஒளிர்வான்; ‘நிசாகரன்’—இரவை உருவாக்கும் சந்திரவடிவன்.

Verse 92

समीरो दमनाकारो ह्य् अर्थो ह्यर्थकरो वशः वासुदेवश् च देवश् च वामदेवश् च वामनः

அவரே சமீரன்—அனைத்து உயிர்களையும் இயக்கும் உயிர்வாயு; அவரே தமனாகாரன்—பந்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தும் வடிவன். அவரே அர்த்தம், அர்த்தகரன்—உண்மைப் பயனை அளிப்பவன்; அவரே வசன்—ஆட்சி வல்லமை உடைய ஆண்டவன். அவரே வாசுதேவன், தெய்வத் தேவன்; அவரே வாமதேவன், மங்கள முகத்தவன்; அவரே வாமனன்—உலகங்களைத் தன்னுள் அளந்து தாங்குபவன்।

Verse 93

सिद्धियोगापहारी च सिद्धः सर्वार्थसाधकः अक्षुण्णः क्षुण्णरूपश् च वृषणो मृदुर् अव्ययः

அவர் அயோக்யரிடமிருந்து சித்தி-யோகத்தையும் அகற்றுபவர்; அவர் என்றும் சித்தன், எல்லா உண்மைப் பயன்களையும் நிறைவேற்றுபவர். அவர் அக்ஷுண்ணன்—அகண்டன்; ஆயினும் லீலையால் க்ஷுண்ணரூபன்—உடைந்ததுபோல் தோன்றும் வடிவம் கொள்பவர்; அவர் வ்ருஷணன்—வலிமைமிகு வ்ருஷப-சொரூபன், ம்ருது—கருணைமிகு, அவ்யயன்—அழிவிலா சிவன்।

Verse 94

महासेनो विशाखश् च षष्टिभागो गवां पतिः चक्रहस्तस्तु विष्टम्भी मूलस्तम्भन एव च

அவரே மஹாசேனன், விசாகன்; அவரே ஷஷ்டிபாகன்—அளவுகளும் பிரிவுகளும் அனைத்தையும் ஆளும் பரவலான நியமகர். அவரே கவாம் பதி—மாடுகளுக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் காவலன்-ஆண்டவன். அவரே சக்ரஹஸ்தன்—சக்கரம் தாங்குபவன், விஷ்டம்பி—உலகைத் தாங்கும் ஆதாரம், மற்றும் மூலஸ்தம்பனன்—இருப்பின் அடித்தளத்தை நிலைநிறுத்துபவன்।

Verse 95

ऋतुरृतुकरस्तालो मधुर्मधुकरो वरः वानस्पत्यो वाजसनो नित्यमाश्रमपूजितः

அவரே ருது, ருதுகரன்—பருவங்களை உருவாக்குபவன்; அவரே தாளம்—லயம், அளவு. அவரே மது—இனிமை தானே, மதுகரன்—தேன் சேகரிப்பவன்; அவரே வரன்—மிகச் சிறந்தவன். அவரே வானஸ்பத்யன்—தாவரங்களும் காடுகளும் ஆண்டவன்; அவரே வாஜஸனன்—யாகப் போஷணத்தை அளிப்பவன்; என்றும் ஆசிரமங்களில் பூஜிக்கப்படும் பதி।

Verse 96

ब्रह्मचारी लोकचारी सर्वचारी सुचारवित् ईशान ईश्वरः कालो निशाचारी ह्यनेकदृक्

அவரே பிரம்மசாரி—தெய்வத் துறவி; அவரே லோகசாரி—உலகங்களில் உலாவுபவன். அவரே சர்வசாரி—எங்கும் செல்லுபவன், சுசாரவித்—நல்லொழுக்கத்தை அறிந்தவன். அவரே ஈசானன், பரமேச்வரன்; அவரே காலன்—காலஸ்வரூபன். அவரே நிசாசாரி—இரவிலும் உலாவுபவன்; அநேகத்ருக்—பலவிதக் காட்சியால் அனைத்தையும் காண்பவன்।

Verse 97

निमित्तस्थो निमित्तं च नन्दिर् नन्दिकरो हरः नन्दीश्वरः सुनन्दी च नन्दनो विषमर्दनः

அவர் நிமித்தத்தில் நிலைத்தும், தாமே நிமித்த-காரணமுமாய் உள்ளார். அவர் நந்தி, ஆனந்தம் அளிப்பவர், ஹரன், நந்தீஸ்வரன், சுநந்தி, நந்தனன், விஷம் (விஷாதி) மடக்கி அழிப்பவர்।

Verse 98

भगहारी नियन्ता च कालो लोकपितामहः चतुर्मुखो महालिङ्गश् चारुलिङ्गस्तथैव च

அவர் பகம் (ஐஸ்வர்ய/சக்தி) பறிப்பவர், பரம நியந்தா; அவர் தாமே காலம், உலகங்களின் பிதாமகன். அவர் சதுர்முகன்; அவர் மகாலிங்கம், அதுபோல சாருலிங்கமும்.

Verse 99

लिङ्गाध्यक्षः सुराध्यक्षः कालाध्यक्षो युगावहः बीजाध्यक्षो बीजकर्ता अध्यात्मानुगतो बलः

அவர் லிங்கத்தின் அதிபதி, தேவர்களின் அதிபதி, காலத்தின் அதிபதி, யுகங்களைத் தாங்குபவர். அவர் பீஜத்தின் அதிபதி, பீஜத்தை உருவாக்குபவர்; ஆத்மாந்தரத்தில் ஒழுகும் अध्यात्म-அனுகத பலமும் அவரே.

Verse 100

इतिहासश् च कल्पश् च दमनो जगदीश्वरः दम्भो दम्भकरो दाता वंशो वंशकरः कलिः

அவர் இதிஹாசமும் கல்பமும்; அடக்குபவர், ஜகதீஸ்வரன். அவர் தம்பமும் தம்பத்தை உண்டாக்குபவரும்; அவர் தாதா. அவர் வம்சமும் வம்சகரனும்; அவர் கலி (கலியுகம்)யும்.

Verse 101

लोककर्ता पशुपतिर् महाकर्ता ह्यधोक्षजः अक्षरं परमं ब्रह्म बलवाञ्छुक्त एव च

அவர் உலகங்களை உருவாக்குபவர்; அவர் பசுபதி—பாசத்தால் கட்டுண்ட ஜீவர்களின் ஆண்டவன் (பதி). அவர் மகாகர்த்தா, இந்திரியங்களுக்கு எட்டாத அதோக்ஷஜன். அவர் அக்ஷரம், பரம்பிரம்மம்—வல்லமையுடையவர், சத்தியவாக்கு (சுக்த) சொரூபன்.

Verse 102

नित्यो ह्यनीशः शुद्धात्मा शुद्धो मानो गतिर्हविः प्रासादस्तु बलो दर्पो दर्पणो हव्य इन्द्रजित्

அவர் நித்தியன், கட்டுப்பாடற்றவன், தூய ஆத்மா; தூய்மையே அவன். அவனே அளவுகோல், பரம கதி-அடைக்கலம், புனித ஹவி. அவனே உயர்ந்த பிராசாதம், வலிமை, திமிர், கண்ணாடி; அர்ப்பணிக்கத் தகுந்தவன், இந்திரசம வல்லமைகளை வென்ற சிவன்.

Verse 103

वेदकारः सूत्रकारो विद्वांश् च परमर्दनः महामेघनिवासी च महाघोरो वशीकरः

அவர் வேதங்களை இயற்றியவன், சூத்திரங்களை வகுத்தவன், பரம ஞானி. பந்தங்களை நசைக்கும் வெற்றியாளர்; மகாமேகத்தில் வாசிப்பவன், அறியாமையின் மகாகோரத்தை அழிப்பவன், அனைத்தையும் வசப்படுத்தும் ஆண்டவன்.

Verse 104

अग्निज्वालो महाज्वालः परिधूम्रावृतो रविः धिषणः शङ्करो नित्यो वर्चस्वी धूम्रलोचनः

அவர் அக்கினியின் ஜ்வாலை, மகாஜ்வாலை; சுற்றிலும் புகையால் மூடப்பட்ட சூரியனைப் போன்றவன். அவர் திஷணை—உள்ளுணர்வு; நித்திய சங்கரன், ஒளிமிக்கவன், புகைக்கண் ஆண்டவன்—அவன் பார்வை பந்தத்தைச் சுட்டெரிக்கும்.

Verse 105

नीलस् तथाङ्गलुप्तश् च शोभनो नरविग्रहः स्वस्ति स्वस्तिस्वभावश् च भोगी भोगकरो लघुः

அவர் நீல நிறத்தவன்; சாதாரண பார்வைக்கு அங்கங்கள் மறைந்திருப்பவன்; அழகியவன், மனித வடிவம் கொண்டவன். அவனே ஸ்வஸ்தி, ஸ்வஸ்தி-ஸ்வபாவம்; அனுபவிப்பவன் (பதி) மற்றும் அனுபவங்களை அளிப்பவன், ஆனாலும் லகு—தொட்டறியாத, கட்டற்றவன்.

Verse 106

उत्सङ्गश् च महाङ्गश् च महागर्भः प्रतापवान् कृष्णवर्णः सुवर्णश् च इन्द्रियः सर्ववर्णिकः

அவர் உத்ஸங்கம்—உலகைத் தாங்கும் மடியில் அடைக்கலம்; மகாங்கம்—அளவிலா வடிவு; மகாகர்பம்—அனைத்து உலகங்களின் பேர்கருவறை; பிரதாபவான்—ஒளிமிகு ஆண்டவன். அவர் கிருஷ்ணவர்ண மர்மமும், சுவர்ண பிரகாசமும்; அவர் இந்திரிய—இந்திரியங்களின் உள்ளாட்சி, சர்வவர்ணிக—எல்லா நிறங்களாகவும் தோன்றியும் குணாதீத ஒரே பதி.

Verse 107

महापादो महाहस्तो महाकायो महायशाः महामूर्धा महामात्रो महामित्रो नगालयः

பாதங்கள் பேர்விரிவு, கரங்கள் பேராற்றல், திருமேனி பேர்விராடம், புகழ் பேருயர்வு; தலை பேர்மகத்துவம், அளவிட முடியாத பெருமை, எல்லையற்ற நட்பு—மலைவாசி கைலாசபதி சிவன்।

Verse 108

महास्कन्धो महाकर्णो महोष्ठश् च महाहनुः महानासो महाकण्ठो महाग्रीवः श्मशानवान्

தோள்கள் பேர்விரிவு, காதுகள் பேர்மகத்துவம், உதடுகளும் தாடையும் பேராற்றல்; மூக்கு உயர்வு, தொண்டும் கழுத்தும் பேர்விராடம்—சுடுகாட்டில் உறையும் ஆண்டவன், அச்சமற்ற பதி சிவன்; பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுக்களுக்கு விடுதலை அளிப்பவன்।

Verse 109

महाबलो महातेजा ह्य् अन्तरात्मा मृगालयः लम्बितोष्ठश् च निष्ठश् च महामायः पयोनिधिः

அவன் பேர்பலம், பேரொளி உடையவன்; உண்மையில் அவனே அந்தராத்மா. மிருகங்களிடையே உறையும் மிருகாலயன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன். தொங்கும் உதடுகளுடன், அசையா நிஷ்டையுடன், அவனே மகாமாயை; அனைத்தும் எழும் கடல்நிதி.

Verse 110

महादन्तो महादंष्ट्रो महाजिह्वो महामुखः महानखो महारोमा महाकेशो महाजटः

அவன் பேர்பற்கள் உடையவன், பேர்கோரைப் பற்கள் உடையவன்; நாவு பேர்விரிவு, வாய் பேர்விராடம். நகங்கள் பெரிது, உடல்மயிர் மிகுதி, கூந்தல் செழிப்பு, ஜடைகள் பேர்மிகுதி—இத்தகைய மகாதேவனின் அச்சமூட்டும் திருவுரு எல்லா அளவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது।

Verse 111

असपत्नः प्रसादश् च प्रत्ययो गीतसाधकः प्रस्वेदनो ऽस्वेदनश् च आदिकश् च महामुनिः

அவன் அசபத்னன்—இணையற்றவன்; அவனே பிரசாதம் எனும் அருள்; அவனே பிரத்யயம்—அசையா நம்பிக்கையின் ஆதாரம்; புனிதப் பாடல்-கீர்த்தனைகளை நிறைவேற்றுவான். தவத்தால் வியர்வை எழச் செய்வானும், வியர்வைக்கு அப்பாற்பட்ட நிர்விகாரனும்; ஆதிகன், மகாமுனி சிவன்।

Verse 112

वृषको वृषकेतुश् च अनलो वायुवाहनः मण्डली मेरुवासश् च देववाहन एव च

அவர் வृषகன், வृषகேது; அவர் அனலன்—எரியும் அக்னி; அவர் வாயுவாஹனன்—காற்றால் ஏந்தப்படுபவன்; அவர் மண்டலீ—யுகச் சுழற்சிகளின் அதிபதி; அவர் மேருவில் வாசிப்பவன்; தேவர்களைத் தாங்கி ஏந்தும் தேவவாஹனன் அவரே।

Verse 113

अथर्वशीर्षः सामास्य ऋक्सहस्रोर्जितेक्षणः यजुः पादभुजो गुह्यः प्रकाशौजास्तथैव च

அவருடைய தலை அதர்வவேதம்; முகம் சாமவேதம்; வலிமைமிகு பார்வை ஆயிரம் ருக் மந்திரங்கள்; பாதங்கள் யஜுஸ்—அவர் குஹ்யன், உள்ளுறையும் இறைவன்; மேலும் ஒளிமிகு ஓஜஸ்ஸுடையவன்।

Verse 114

अमोघार्थप्रसादश् च अन्तर्भाव्यः सुदर्शनः उपहारः प्रियः सर्वः कनकः काञ्चनस्थितः

அவருடைய அருள் நோக்கம் ஒருபோதும் வீணாகாது; உள்ளே உணரப்பட வேண்டிய உள்ளுறை இறைவன்; சுதர்சனன்—அழகிய தரிசனமுடையவன்; பூஜையின் காணிக்கையே அவன்; அனைவருக்கும் பிரியன்; கனகன்—காஞ்சன ஒளியில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 115

नाभिर् नन्दिकरो हर्म्यः पुष्करः स्थपतिः स्थितः सर्वशास्त्रो धनश्चाद्यो यज्ञो यज्वा समाहितः

அவர் நாபி—உலகின் மையம்; நந்திகரன்—மங்கல ஆனந்தம் அளிப்பவன்; ஹர்ம்யன்—உயர்ந்த தெய்வீக மாளிகை; புஷ்கரன்—புனிதத் தாமரை ஏரி போன்றவன்; ஸ்தபதி—படைப்பின் சிற்பி, என்றும் நிலைத்தவன். அவர் சர்வசாஸ்திரம், செல்வம், ஆதியவன்; அவரே யாகமும் யஜமானனும், யோக சமாதியில் ஒருமித்தவன்।

Verse 116

नगो नीलः कविः कालो मकरः कालपूजितः सगणो गणकारश् च भूतभावनसारथिः

அவர் நகன்—மலைபோல் உறுதியானவன்; நீலன்—கருநிறன்; கவி—தரிசி முனிவன்; காலன்—காலஸ்வரூபன்; மகரன்—மகரச் சின்னம் தாங்கிய ஆண்டவன்; காலமாகப் போற்றப்படுபவன்; சகணன்—கணங்களுடன் இருப்பவன்; கணகாரன்—கணங்களின் படைப்பாளி, தலைவன்; பூதபாவனசாரதி—எல்லா உயிர்களையும் வழிநடத்தி உயர்த்தும் சாரதி।

Verse 117

भस्मशायी भस्मगोप्ता भस्मभूततनुर्गणः आगमश् च विलोपश् च महात्मा सर्वपूजितः

அவர் விபூதியில் துயில்பவர், விபூதியின் காவலர், விபூதிமய உடலுடைய கணங்களுடன் இருப்பவர்; அவரே ஆகமஸ்வரூபனும் லயகரனும்; மகாத்மா, அனைவராலும் பூஜிக்கப்படும் சிவன்।

Verse 118

शुक्लः स्त्रीरूपसम्पन्नः शुचिर्भूतनिषेवितः आश्रमस्थः कपोतस्थो विश्वकर्मा पतिर्विराट्

அவர் சுக்லன்—ஒளிமிகு தூயவன்; ஸ்த்ரீரூப சக்தியால் நிறைந்தவன்; சுசி, மாசற்றவன், பூதகணங்களால் சேவிக்கப்படுபவன். ஆச்ரமத்தில் நிலைபெற்று, புறா போன்ற அமைதியில் உறைந்தவன்; விஸ்வகர்மா, பதி, விராட்।

Verse 119

विशालशाखस् ताम्रोष्ठो ह्य् अम्बुजालः सुनिश्चितः कपिलः कलशः स्थूल आयुधश्चैव रोमशः

அவர் விசாலமான கிளைகளையுடையவர், செம்புநிற உதடுகளையுடையவர், அம்புஜாலஸ்வரூபன், உறுதியான தீர்மானமுடையவன்; கபில நிறம், கலசஸ்வரூபன், பெருந்தோற்றம்; ஆயுதம் தாங்கி, ரோமசன்—இத்தகைய ஆண்டவன்।

Verse 120

गन्धर्वो ह्यदितिस्तार्क्ष्यो ह्य् अविज्ञेयः सुशारदः परश्वधायुधो देवो ह्य् अर्थकारी सुबान्धवः

அவர் கந்தர்வஸ்வரூபன், அதிதிபோல் எல்லையற்றவன், தார்க்ஷ்யனைப் போல் வேகமிக்கவன்; அறியமுடியாதவன், சுசாரதன், நுண்ணறிவாளர். பரசு ஆயுதம் தாங்கிய தேவன்; அர்த்தகரன், அனைவருக்கும் நல்வந்தவன்।

Verse 121

तुम्बवीणो महाकोप ऊर्ध्वरेता जलेशयः उग्रो वंशकरो वंशो वंशवादी ह्यनिन्दितः

அவர் தும்பவீணை வாசிப்பவன், மகாகோபன், ஊர்த்வரேதா பிரம்மச்சாரி; நீரில் துயில்பவன் ஜலேசயன். உக்ரன், வம்சகரன், வம்சமே, வம்சவாதி, குற்றமற்ற ஆண்டவன்।

Verse 122

सर्वाङ्गरूपी मायावी सुहृदो ह्यनिलो बलः बन्धनो बन्धकर्ता च सुबन्धनविमोचनः

அவர் அனைத்தங்கங்களும் நிறைந்த வடிவன், மாயையை ஆள்பவன், நல்வழி காட்டும் சுஹ்ருத்; அவரே அனிலன், அவரே வல்லமை. அவரே பந்தமும் பந்தம் செய்பவனும்; உறுதியான பாசங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும் விமோசகன்।

Verse 123

राक्षसघ्नो ऽथ कामारिर् महादंष्ट्रो महायुधः लम्बितो लम्बितोष्ठश् च लम्बहस्तो वरप्रदः

அவர் ராக்ஷசங்களை அழிப்பவன், காமனின் பகைவன்; பெரும் பற்களும் மகா ஆயுதமும் உடையவன். உயர்ந்தவன், நீண்ட உதடுகளும் நீண்ட கரங்களும் கொண்டவன்—வரம் அருள்பவன்.

Verse 124

बाहुस्त्वनिन्दितः सर्वः शङ्करो ऽथाप्यकोपनः अमरेशो महाघोरो विश्वदेवः सुरारिहा

அவர் மகாபாகு, எவ்விதத்திலும் குற்றமற்றவன்; அவர் சங்கரன், ஆயினும் கோபமற்ற அக்கோபன். அவர் அமரர்களின் ஈசன், மகாகோரன், விஸ்வதேவன், தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன்.

Verse 125

अहिर्बुध्न्यो निरृतिश् च चेकितानो हली तथा अजैकपाच्च कापाली शं कुमारो महागिरिः

அஹிர்புத்ந்ய, நிர்ருதி, சேகிதான, ஹலீ, அஜைகபாத், கபாலீ, ஷம், குமார, மகாகிரி—இவையும் ருத்ரனின் ஸஹஸ்ரநாமத்தில் போற்றப்படும் பெயர்-வடிவங்கள்; இவற்றால் பதி-பரமேஸ்வரனின் பல்வடிவ சக்தி வெளிப்பட்டு, பாசத்தை அடக்கி பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) காக்கிறது.

Verse 126

धन्वन्तरिर्धूमकेतुः सूर्यो वैश्रवणस् तथा धाता विष्णुश् च शक्रश् च मित्रस्त्वष्टा धरो ध्रुवः

அவர் தன்வந்தரி, தூமகேது, சூரியன், மேலும் வைஷ்ரவணன் (குபேரன்). அவர் தாதா, விஷ்ணு, சக்ரன் (இந்திரன்); அவர் மித்ரன், த்வஷ்டா, தரன், துருவன்—அசையா நிலைத் துருவம்.

Verse 127

प्रभासः पर्वतो वायुर् अर्यमा सविता रविः धृतिश्चैव विधाता च मान्धाता भूतभावनः

அவரே பிரபாசன் (ஒளிமிகு பிரகாசம்); அவரே மலைபோல் நிலையான ஆதாரம்; அவரே வாயு, அர்யமா, சவித்ரு, ரவி. அவரே த்ருதி, விதாதா; அவரே மாந்தாதா; அவரே பூதபாவனன்—எல்லா உயிர்களையும் வெளிப்படுத்தி போஷிக்கும் பரம பதி.

Verse 128

नीरस्तीर्थश् च भीमश् च सर्वकर्मा गुणोद्वहः पद्मगर्भो महागर्भश् चन्द्रवक्त्रो नभो ऽनघः

அவரே நீரஸ்தீர்த்தன்—அவரின் புனிதம் ஒரு தீர்த்தத்திற்குள் கட்டுப்படாதது; அவரே பீமன்—அச்சமும் பக்தியும் எழுப்பும் ஆண்டவன். அவரே சர்வகர்மா—எல்லா செயல்களின் செய்பவன், உள்ளார்ந்த நியந்தா; குணோத்வஹன்—குணங்களைத் தாங்கி அவற்றிற்கு அப்பாற்பட்ட ஆதாரம். அவரே பத்மகர்பன்—வெளிப்பட்ட ஒழுங்கின் மூலாதாரம்; மகாகர்பன்—எல்லா உலகங்களின் பேர்கர்பம்; சந்திரவக்த்ரன்—நிலவுபோல் குளிர்ந்த முகம்; மேலும் நபஃ—எங்கும் பரவும் ஆகாயம்; அனகன்—கர்மக் களங்கமற்ற பரம பதி.

Verse 129

बलवांश्चोपशान्तश् च पुराणः पुण्यकृत्तमः क्रूरकर्ता क्रूरवासी तनुरात्मा महौषधः

அவரே வலிமைமிக்கவர், முற்றிலும் அமைதியானவர்; அவரே புராணன், புண்ணியத்தைச் செய்பவர்களில் உத்தமன். அவரே கடுமையான ஒழுங்குபடுத்துபவன், கடுமையிடையே வாசிப்பவன்; நுண்ணிய ஆத்மஸ்வரூபன்; பாசப் பந்தத்தை நீக்கும் மகௌஷதி.

Verse 130

सर्वाशयः सर्वचारी प्राणेशः प्राणिनां पतिः देवदेवः सुखोत्सिक्तः सदसत्सर्वरत्नवित्

அவரே சர்வாசயன்—எல்லோரின் உள்ளத்தில் உறையும் ஆதாரம்; அவரே சர்வசாரி—எங்கும் நடமாடுபவன். அவரே பிராணேசன், எல்லா உயிர்களின் பதி; அவரே தேவதேவன், ஆனந்தம் நிறைந்தவன்; அவரே சத்-அசத் அறிந்தவன், எல்லா ரத்னத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவன்.

Verse 131

कैलासस्थो गुहावासी हिमवद्गिरिसंश्रयः कुलहारी कुलाकर्ता बहुवित्तो बहुप्रजः

அவரே கைலாசத்தில் உறைவோர்; அவரே குகைவாசி; அவரே ஹிமவத் மலைத்தொடர்களின் ஆதாரம். அவரே (அசுத்த) குலத்தை அகற்றுபவன், தூய குலத்தை நிறுவுபவன்; அவரே பலவித்தன்—செல்வத்தின் ஆண்டவன், பலப்ரஜன்—அநேக சந்ததியை அருள்பவன்.

Verse 132

प्राणेशो बन्धकी वृक्षो नकुलश् चाद्रिकस् तथा ह्रस्वग्रीवो महाजानुर् अलोलश् च महौषधिः

அவரே பிராணேசன், உயிர்மூச்சுகளின் ஆண்டவன்; அவரே பந்தகீ-விருட்சம், பந்தித்து அடைக்கலம் தரும் மரம். அவரே நகுலன், ஆத்ரிகன் (மலைப்பிறந்தவன்); ஹ்ரஸ்வக்ரீவன், மஹாஜானு, அலோலன், மஹௌஷதி—பாசங்களை அவிழ்க்கும் பதி சிவன்।

Verse 133

सिद्धान्तकारी सिद्धार्थश् छन्दो व्याकरणोद्भवः सिंहनादः सिंहदंष्ट्रः सिंहास्यः सिंहवाहनः

அவரே சித்தாந்தகாரி, சித்தார்த்தன்—அனைத்து நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுபவன்; அவரிடமிருந்தே சந்தஸும் வியாகரணமும் தோன்றின. அவர் சிம்ஹநாதன், சிம்ஹதம்ஷ்ட்ரன், சிம்ஹாஸ்யன், சிம்ஹவாஹனன்—பாசபந்தத்துக்கு அச்சமூட்டும் பரம பதி சிவன்।

Verse 134

प्रभावात्मा जगत्कालः कालः कम्पी तरुस्तनुः सारङ्गो भूतचक्राङ्कः केतुमाली सुवेधकः

அவரே பிரபாவாத்மா, ஆட்சி மிக்க ஒளியின் சுயம்; அவரே உலககாலம்; அவரே காலமே; கம்பீ—உலகங்களை அசைக்கும் வல்லவன். அவரது உடல் மரவளர்ச்சியின் வடிவம்; அவர் சாரங்கன் (மான்); அவரது குறி பூதசக்கரம்; அவர் கேதுமாலி, சுவேதகன்—பாசத்தைத் துளைக்கும் சிவன்।

Verse 135

भूतालयो भूतपतिर् अहोरात्रो मलो ऽमलः वसुभृत् सर्वभूतात्मा निश्चलः सुविदुर् बुधः

அவரே பூதாலயம், எல்லா உயிர்களுக்கும் தங்கிடம்; அவரே பூதபதி, பூதங்களின் ஆண்டவன். அவரே அஹோராத்திரம்; அவர் மலமும், அமலமும். அவர் வசுப்ருத், எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மா; அவர் நிச்சலன்—சுவிது புத்திமான்கள் தெளிவாக அறிபவன்।

Verse 136

असुहृत्सर्वभूतानां निश्चलश्चलविद्बुधः अमोघः संयमो हृष्टो भोजनः प्राणधारणः

அவரே எல்லா உயிர்களுக்கும் அசுஹ்ருத்—உண்மையான நல்வாழ்த்தாளர்; தானே நிச்சலனாய் இருந்தும் இயக்கத்தை அறியும் புத்தன். அவர் அமோகன்; அவர் ஸம்யமத்தின் வடிவம்; அவர் ஹ்ருஷ்டன். அவர் போஜனம், பிராணதாரணம்—எல்லாப் பசுக்களின் பிராணங்களைத் தாங்கும் பதி சிவன்।

Verse 137

धृतिमान्मतिमांस्त्र्यक्षः सुकृतस्तु युधांपतिः गोपालो गोपतिर्ग्रामो गोचर्मवसनो हरः

அவர் திடநிலை உடையவர், ஒளிமிகு அறிவுடையவர், மும்முகக் கண்களையுடைய திரிநேத்திரன், புண்ணியத்தின் உருவம், போர்வீரர்களின் அதிபதி. அவர் கோபாலன், கோபதி, கிராமத்தின் தாங்குதளம், கோசர்ம ஆடை அணிந்தவர், ஹரன்—பந்தமும் துயரும் அகற்றுபவர்।

Verse 138

हिरण्यबाहुश् च तथा गुहावासः प्रवेशनः महामना महाकामश् चित्तकामो जितेन्द्रियः

அவர் ஹிரண்யபாஹு—பொன்னான கரங்களையுடையவர்; இதயக் குகையில் வாசிப்பவர்; உள்ளுண்மை மற்றும் முக்திக்குள் நுழையச் செய்வவர். அவர் மகாமனன், மகாகாமன் (அவரது சங்கல்பமே ஆட்சி), சித்தகாமன்—தூய சைதன்யமே அவரது விருப்பம், மேலும் ஜிதேந்திரியன்।

Verse 139

गान्धारश् च सुरापश् च तापकर्मरतो हितः महाभूतो भूतवृतो ह्य् अप्सरोगणसेवितः

அவர் காந்தாரன்; மேலும் சுராபன்—கருணையால் அறியாமையில் அர்ப்பணித்ததையும் ஏற்றுக்கொள்வவர். அவர் தவக்கிரியைகளில் ஈடுபட்டு எப்போதும் நன்மை செய்பவர். அவர் மகாபூதத் தத்துவம்; பூதகணங்களால் சூழப்பட்டவர்; அப்சரா கணங்களால் சேவிக்கப்படுபவர்।

Verse 140

महाकेतुर् धराधाता नैकतानरतः स्वरः अवेदनीय आवेद्यः सर्वगश् च सुखावहः

அவர் மகாகேது—மங்களக் கொடி; தராதாதா—பூமியைத் தாங்குபவர். அவர் ஒருமுனைத் தியானத்தில் ஈடுபட்டு ஆதிச் சப்தமாகத் திகழ்பவர். சாதாரண வழிகளில் அறிய இயலாதவர்; ஆனால் வேதப் பிரகாசமும் உள்ளுணர்வும் மூலம் உணரத்தக்கவர். அனைத்திலும் நிறைந்து சுக-ஆனந்தம் அளிப்பவர்।

Verse 141

तारणश्चरणो धाता परिधा परिपूजितः संयोगी वर्धनो वृद्धो गणिको ऽथ गणाधिपः

அவர் தாரணன்—பந்தனத்திலிருந்து கரை சேர்ப்பவர்; சரணன்—அடைக்கலப் பாதம்; தாதா—தாங்குபவர். அவர் பரிதா—பாதுகாப்புச் சுற்றும் புனித எல்லையும்; எங்கும் பரிபூஜிக்கப்படுபவர். அவர் ஸம்யோகி—பசுவை (ஆன்மாவை) பதியின் பாதையில் இணைப்பவர்; வர்தனன்—போஷிப்பவர்; விருத்தன்—பழமையும் பரிபக்வமும் ஆன தத்துவம். அவர் கணிகன்—கணங்களில் இருப்பவர்; மேலும் கணாதிபன்—சிவகணங்களின் அதிபதி।

Verse 142

नित्यो धाता सहायश् च देवासुरपतिः पतिः युक्तश् च युक्तबाहुश् च सुदेवो ऽपि सुपर्वणः

அவர் நித்தியன்—தாதா, விதாதா, எப்போதும் துணைநின்ற உதவியாளர். தேவர்கள்-அசுரர்கள் இருவருக்கும் ஆண்டவன்; எல்லாப் பசுக்கள் (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) ஆகியோரின் பரம பதி. யோகத்தில் முழுமையாக இணைந்தவர், கட்டுப்பட்ட வலிமைமிகு புஜங்களையுடையவர்; சுதேவன், சுபபர்வணன்.

Verse 143

आषाढश् च सुषाढश् च स्कन्धदो हरितो हरः वपुरावर्तमानो ऽन्यो वपुःश्रेष्ठो महावपुः

அவர் ஆஷாடன், சுஷாடன்—அசையாதவன், மிக அசையாதவன்; ஸ்கந்ததன், வலமும் ஆதாரமும் அளிப்பவன்; பசுமை நிறத்தவன், ஹரன்—பந்தங்களை அகற்றுபவன். உடல்களை மாற்றி அமைப்பவன், பல வடிவம் கொண்டு ‘வேறொருவன்’ போலத் தோன்றுபவன்; ஆனாலும் அவனே உத்தம வடிவம், மகாவபு ஈசன்.

Verse 144

शिरोविमर्शनः सर्वलक्ष्यलक्षणभूषितः अक्षयो रथगीतश् च सर्वभोगी महाबलः

அவர் சிரோவிமர்ஷனன்—அருளால் தலைமேல் கை வைத்து ஆசீர்வதிப்பவன்; எல்லா நல்விளக்கக் குறி-லட்சணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். அவர் அழிவிலான்; ரதகீதத்தில் போற்றப்படுபவன்; அனைத்தையும் அனுபவிப்பவன் (அந்தர்யாமி) மற்றும் மகாபலன்.

Verse 145

साम्नायो ऽथ महाम्नायस् तीर्थदेवो महायशाः निर्जीवो जीवनो मन्त्रः सुभगो बहुकर्कशः

அவர் சாம்நாயம், மகாசாம்நாயம்—பரம்பரையே, மகாபரம்பரையே. தீர்த்தங்களின் தேவன், பெரும் புகழுடையவன். ஜடத்தன்மைக்கு அப்பாற்பட்டவராயினும் உயிரளிப்பவன்; அவனே மந்திரம்; சுபமளிப்பவன், செல்வமளிப்பவன்; ஆனால் மிகக் கடுமையானவன்—மீற இயலாதவன்.

Verse 146

रत्नभूतो ऽथ रत्नाङ्गो महार्णवनिपातवित् मूलं विशालो ह्यमृतं व्यक्ताव्यक्तस्तपोनिधिः

அவர் ரத்தினஸ்வரூபன், ரத்தினமய அங்கங்களையுடையவன்; மகார்ணவத்தில் இறங்குதலை அறிந்தவன். அவர் மூலக் காரணம், விசாலன்; அவனே அமிர்தம், மரணமற்றது. அவர் வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும்; தவத்தின் நிதி—அத்தகைய பதி, பகவான் சிவன்.

Verse 147

आरोहणो ऽधिरोहश् च शीलधारी महातपाः महाकण्ठो महायोगी युगो युगकरो हरिः

அவரே ஆரோஹணன்; எல்லா உயிர்களையும் உயர்த்தும் அதிரோஹன்; சீல-தர்மம் தாங்கும் மகாதபஸ்வி. அவர் மகாகண்டன், பரம யோகி; அவரே யுகம், யுகங்களை ஆக்கும் ஹரி—பந்தமும் துயரும் அகற்றுபவன்.

Verse 148

युगरूपो महारूपो वहनो गहनो नगः न्यायो निर्वापणो ऽपादः पण्डितो ह्यचलोपमः

அவர் யுகரூபன், மகாரூபன்; உலகங்களைத் தாங்கும் வஹனன்; அளவிட முடியாத ஆழமும் கஹனமும்; அசையா மலை. அவர் நீதித் தத்துவம்; பந்தனத்தின் தீயை அணைக்கும் நிர்வாபணன்; பாதமற்றவன்—நடப்பின் எல்லைக்கு அப்பால்; உண்மைப் பண்டிதன், அசல மலைபோல் நிலைபெற்றவன்.

Verse 149

बहुमालो महामालः शिपिविष्टः सुलोचनः विस्तारो लवणः कूपः कुसुमाङ्गः फलोदयः

அவர் பல மாலைகள் அணிந்தவன், மகாமாலை தரித்தவன்; எல்லா ரூபங்களிலும் பரவி நிற்கும் ஷிபிவிஷ்டன்; அழகிய கண்கள் உடையவன். அவர் முடிவற்ற விரிவு; சுவை-உப்பு போல சாரம்; கிணறு போல் ஊற்று; மலர்போன்ற மங்கள அங்கங்கள் உடையவன்; பலன் உதயம்—பலன்களின் பிறப்பிடம்.

Verse 150

ऋषभो वृषभो भङ्गो मणिबिम्बजटाधरः इन्दुर्विसर्गः सुमुखः शूरः सर्वायुधः सहः

அவர் ரிஷபன், வ்ருஷபன்; பங்கன்—பந்தனமும் ரூபங்களும் கலைப்பவன்; மணிப் பிம்பம் போல் ஒளிரும் ஜடைகளைத் தரித்தவன். அவர் இந்து (சந்திரன்) மற்றும் புனித விசர்கம்; சுமுகன், வீரன்; எல்லா ஆயுதங்களும் உடையவன்; சஹன்—அனைத்தையும் தாங்குபவன்.

Verse 151

निवेदनः सुधाजातः स्वर्गद्वारो महाधनुः गिरावासो विसर्गश् च सर्वलक्षणलक्षवित्

அவர் நிவேதனன்—எல்லா காணிக்கைகளும் சமர்ப்பிக்கப்படும் இறைவன்; சுதாஜாதன்—அமிர்தத்தில் பிறந்த அருள் நாதன். அவர் ஸ்வர்கத்வாரம்—உயர்நிலைகளுக்கான வாசல்; மகாதனுஃ—மகா வில்லுடையவன். அவர் கிராவாசன்—மலைவாசி; விசர்கன்—புனிதப் பாய்ச்சி, அதனால் படைப்பு வெளிப்படும்; சர்வலக்ஷணலக்ஷவித்—ஒவ்வொரு லக்ஷணத்தின் குறியும் பொருளும் அறிந்தவன்.

Verse 152

गन्धमाली च भगवान् अनन्तः सर्वलक्षणः संतानो बहुलो बाहुः सकलः सर्वपावनः

பகவான் சிவன் புனித நறுமண மாலையை அணிந்தவன்; அனந்தன், எல்லா மங்கள இலக்கணங்களும் உடையவன். சந்ததி-தொடர்ச்சியின் மூலன், மிகை-செழிப்பன், பலபுஜன், முழுமையானவன், அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்துபவன்।

Verse 153

करस्थाली कपाली च ऊर्ध्वसंहननो युवा यन्त्रतन्त्रसुविख्यातो लोकः सर्वाश्रयो मृदुः

அவர் கையில் ஸ்தாலி (பாத்திரம்) ஏந்தி, கபாலச் சின்னத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். உயர்ந்த கட்டமைப்புடன் என்றும் இளமை; யந்திர-தந்திரங்களில் புகழ்பெற்ற ஆசான். அவரே உலகச్వరூபம், அனைவருக்கும் ஆதாரம், அருளில் மென்மையானவர்।

Verse 154

मुण्डो विरूपो विकृतो दण्डी कुण्डी विकुर्वणः वार्यक्षः ककुभो वज्री दीप्ततेजाः सहस्रपात्

அவர் முண்டிதசிரன், பலவடிவன், மாற்றுருவன்; தண்டம் ஏந்தி, குண்டி (பாத்திரம்) உடையவன், விருப்பம்போல் பல உருவங்கள் கொள்ளும் விகுர்வணன். நீர்போல் குளிர்ந்த பார்வையுடையவன்; திசைகளின் ஆதாரம், வஜ்ரம் ஏந்துபவன்; ஒளிவீசும் தேஜஸுடன், ஆயிரம் பாதங்களுடையவன்।

Verse 155

सहस्रमूर्धा देवेन्द्रः सर्वदेवमयो गुरुः सहस्रबाहुः सर्वाङ्गः शरण्यः सर्वलोककृत्

அவர் ஆயிரம் தலைகளுடையவன், தேவர்களில் தேவேந்திரன்; எல்லாத் தேவரும் அடங்கிய குரு. ஆயிரம் கரங்களுடையவன், பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அங்கமாகவும் நிறைந்தவன்; அனைவருக்கும் சரண்யன், எல்லா உலகங்களின் படைப்பும் பேணலும் செய்பவன்।

Verse 156

पवित्रं त्रिमधुर्मन्त्रः कनिष्ठः कृष्णपिङ्गलः ब्रह्मदण्डविनिर्माता शतघ्नः शतपाशधृक्

அவர் பரமத் தூய்மையாளர்; மும்மடங்கு இனிமை கொண்ட மந்திரச్వరூபன். ‘கனிஷ்டன்’ என்றும், கருமை-செம்பழுப்பு நிறமுடையவனும்; பிரம்மதண்டத்தை உருவாக்கியவன், நூறு பகைவரை அழிப்பவன், நூறு பாசங்களைத் தாங்குபவன்—பசுவை பாசத்தால் கட்டியும், பதியாக விடுதலையையும் அருள்பவன்।

Verse 157

कला काष्ठा लवो मात्रा मुहूर्तो ऽहः क्षपा क्षणः विश्वक्षेत्रप्रदो बीजं लिङ्गमाद्यस्तु निर्मुखः

அவரே காலஸ்வரூபன்—கலா, காஷ்டா, லவம், மாத்ரை, முஹூர்த்தம், பகல், இரவு, கணம். அவரே விஸ்வக்ஷேத்ரத்தை அருள்வோன், பீஜஸ்வரூபன்; ஆத்ய லிங்கம், அனாதி, நிர்முகன்—எல்லா வரையறுக்கப்பட்ட ரூபங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்॥

Verse 158

सदसद्व्यक्तमव्यक्तं पिता माता पितामहः स्वर्गद्वारं मोक्षद्वारं प्रजाद्वारं त्रिविष्टपः

அவரே சத் மற்றும் அசத்; வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும். அவரே தந்தை, தாய், பிதாமகன். அவரே ஸ்வர்கத்தின் வாசல், மோக்ஷத்தின் வாசல், சந்ததியின் வாசல்—திரிவிஷ்டபம் (தேவலோகம்) அவரே॥

Verse 159

निर्वाणं हृदयश्चैव ब्रह्मलोकः परा गतिः देवासुरविनिर्माता देवासुरपरायणः

அவரே நிர்வாணம்; அவரே உள்ளத்தின் இதயம். அவரே பிரஹ்மலோகம்; அவரே பரமகதி. அவரே தேவர்கள்-அசுரர்கள் இருவரையும் படைத்தவன்; அவரே இருவருக்கும் இறுதி சரணம்॥

Verse 160

देवासुरगुरुर् देवो देवासुरनमस्कृतः देवासुरमहामात्रो देवासुरगणाश्रयः

அவரே தேவன்—தேவர், அசுரர் இருவருக்கும் குரு; தேவர்-அசுரர் வணங்குபவன். அவரே அவர்கள்மேல் உச்ச அதிகாரம் (மஹாமாத்ரம்), அவர்களது எல்லா கணங்களுக்கும் அடைக்கலம்॥

Verse 161

देवासुरगणाध्यक्षो देवासुरगणाग्रणीः देवाधिदेवो देवर्षिर् देवासुरवरप्रदः

அவரே தேவர்-அசுரர் கணங்களின் தலைவன்; அந்தக் கணங்களில் முன்னணி. அவரே தேவாதிதேவன், தேவரிஷி, தேவர்-அசுரர் இருவருக்கும் வரம் அருள்வோன்॥

Verse 162

देवासुरेश्वरो विष्णुर् देवासुरमहेश्वरः सर्वदेवमयो ऽचिन्त्यो देवतात्मा स्वयम्भवः

விஷ்ணு தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அதிபதி; தேவராசுரர்களின் மகேஸ்வரன். அவர் எல்லாத் தேவமயன், சிந்திக்க இயலாதவன், தேவர்களின் உள்ளாத்மா, சுயம்பூவன்.

Verse 163

उद्गतस्त्रिक्रमो वैद्यो वरदो ऽवरजो ऽम्बरः इज्यो हस्ती तथा व्याघ्रो देवसिंहो महर्षभः

அவர் உத்கதன், திரிக்ரமன், தெய்வ வைத்தியன், வரம் அளிப்பவன், அவ்ரஜன் (என்றும் புதுமை), ஆகாயம் போல் பரவியவன். யாகார்ஹன், யானை, புலி, தேவர்சிங்கம், மகாரிஷபன்.

Verse 164

विबुधाग्र्यः सुरः श्रेष्ठः स्वर्गदेवस्तथोत्तमः संयुक्तः शोभनो वक्ता आशानां प्रभवो ऽव्ययः

அவர் ஞானிகளில் முதன்மை, தேவர்களில் சிறந்தவன், ஸ்வர்க்கத்தின் அதிதேவன், பரம உத்தமன். தன்னுள் தானே ஒருமித்தவன், ஒளிமிக்கவன், சத்தியவாக்கு உரைப்பவன், திசைகளும் நம்பிக்கைகளும் தோன்றும் மூலன், அழியாதவன்.

Verse 165

गुरुः कान्तो निजः सर्गः पवित्रः सर्ववाहनः शृङ्गी शृङ्गप्रियो बभ्रू राजराजो निरामयः

அவர் குரு, பிரியன்; அவரே தன்னுடைய உண்மை சிருஷ்டி-மூலம். அவர் தூய்மைப்படுத்துபவன், எல்லா வாகனங்களின் தாங்கி; கொம்புடையவன், கொம்பினை விரும்புபவன், பப்ரு, அரசர்களின் அரசன், நோயற்றவன்.

Verse 166

अभिरामः सुशरणो निरामः सर्वसाधनः ललाटाक्षो विश्वदेहो हरिणो ब्रह्मवर्चसः

அவர் அபிராமன், உறுதியான சரணம், நோயற்றவன், எல்லா சாதனங்களுக்கும் சாதனன். நெற்றியில் கண் உடையவன்; அவன் உடலே உலகம்; மான்-நிற ஒளியுடன், பிரம்மவರ್ಚஸால் பிரகாசிப்பவன்.

Verse 167

स्थावराणां पतिश्चैव नियतेन्द्रियवर्तनः सिद्धार्थः सर्वभूतार्थो ऽचिन्त्यः सत्यः शुचिव्रतः

அவர் எல்லா நிலைபெற்ற உயிர்களின் பதி; கட்டுப்பட்ட இந்திரியங்களின் ஒழுக்கத்தால் நடத்தையுடையவர். அவர் சித்தார்த்தன், எல்லா உயிர்களின் உள்ளார்ந்த பரமார்த்தம்; சிந்திக்க இயலாதவன், சத்தியன், தூய விரதங்களில் உறுதியானவன்.

Verse 168

व्रताधिपः परं ब्रह्म मुक्तानां परमा गतिः विमुक्तो मुक्तकेशश् च श्रीमाञ्छ्रीवर्धनो जगत्

அவர் விரதங்களின் அதிபதி, பரம்பிரம்மம், முக்தர்களின் பரமகதி. அவர் எப்போதும் விமுக்தன், விடுபட்ட கேசமுடையவன்; ஸ்ரீமான்—ஸ்ரீவರ್ಧனன், உலகைத் தாங்குபவன்.

Verse 169

यथाप्रधानं भगवान् इति भक्त्या स्तुतो मया भक्तिमेवं पुरस्कृत्य मया यज्ञपतिर्विभुः

முதன்மையானதற்கேற்ப நான் பக்தியுடன் அவரை ‘பகவான்’ என்று போற்றி ஸ்துதி செய்தேன். இவ்வாறு பக்தியை முன்னிறுத்தி, அனைத்திலும் நிறைந்த யஜ்ஞபதி—சிவனைப் புகழ்ந்தேன்.

Verse 170

ततो ह्यनुज्ञां प्राप्यैवं स्तुतो भक्तिमतां गतिः तस्माल्लब्ध्वा स्तवं शंभोर् नृपस्त्रैलोक्यविश्रुतः

பின்னர் அனுமதி பெற்றபின்—இவ்வாறு போற்றப்பட்டால் பக்தர்களின் கதி, அடைக்கலம் ஆகும் அவர்—மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்த அரசன் சம்புவின் அந்த ஸ்தவத்தைப் பெற்றான்.

Verse 171

अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्य महायशाः गणाधिपत्यं सम्प्राप्तस् तण्डिनस्तेजसा प्रभोः

ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களின் பலனுக்கு இணையான பயனைப் பெற்று, மகாயசஸ்வியான தண்டின், பிரபு (சிவன்) அருளிய தேஜஸால் கணாதிபத்தியத்தை அடைந்தான்.

Verse 172

यः पठेच्छृणुयाद् वापि श्रावयेद्ब्राह्मणानपि अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति वै द्विजाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரே! இதை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, கேட்கிறாரோ, அல்லது பிராமணர்களுக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக ஆயிரம் அச்வமேத யாகப் பலனை அடைவார்।

Verse 173

ब्रह्मघ्नश् च सुरापश् च स्तेयी च गुरुतल्पगः शरणागतघाती च मित्रविश्वासघातकः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானி, திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன், சரணடைந்தவனை கொன்றவன், நண்பன் நம்பிக்கையைத் துரோகித்தவன்—இவர்கள் மகாபாதகர்கள்।

Verse 174

मातृहा पितृहा चैव वीरहा भ्रूणहा तथा संवत्सरं क्रमाज्जप्त्वा त्रिसंध्यं शङ्कराश्रमे

தாயைக் கொன்றவன், தந்தையைக் கொன்றவன், வீரனை கொன்றவன், கருவைக் கொன்றவன் கூட—சங்கரரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி, முறையாக ஒரு ஆண்டு திரிசந்தியில் ஜபம் செய்தால் தூய்மையடைவான்।

Verse 175

देवम् इष्ट्वा त्रिसंध्यं च सर्वपापैः प्रमुच्यते

திரிசந்தியில் இறைவனை வழிபட்டால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।