Adhyaya 2

Verse 1

इति श्रीलैङ्गे महापुराणे प्रथमो ऽध्यायः सूत उवाच ईशानकल्पवृत्तान्तम् अधिकृत्य महात्मना ब्रह्मणा कल्पितं पूर्वं पुराणं लैङ्गम् उत्तमम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலைங்க மகாபுராணத்தின் முதல் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மகாத்மா பிரம்மா, ஈசானகல்பத்தின் வரலாற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு உயர்ந்த லிங்கபுராணத்தை இயற்றினார்.

Verse 2

ग्रन्थकोटिप्रमाणं तु शतकोटिप्रविस्तरे चतुर्लक्षेण संक्षिप्ते व्यासैः सर्वान्तरेषु वै

இந்த நூலின் அளவு ஒரு கோடி செய்யுள்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; முழு விரிவில் அது நூறு கோடி வரை பரவுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் வ்யாசர்கள் இதை நான்கு இலட்சம் செய்யுள்களாகச் சுருக்குகின்றனர்.

Verse 3

व्यस्तेष्टा दशधा चैव ब्रह्मादौ द्वापरादिषु लिङ्गमेकादशं प्रोक्तं मया व्यासाच्छ्रुतं च तत्

த்வாபர முதலிய காலங்களில் பிரம்மா முதலியோரிடையே சடங்குகள் பத்து வகையாகப் பிரித்து உரைக்கப்பட்டன; பதினொன்றாவது—லிங்கத் தத்துவம்—வ்யாசரிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே நான் அறிவித்தேன்.

Verse 4

अस्यैकादशसाहस्रे ग्रन्थमानमिह द्विजाः तस्मात्संक्षेपतो वक्ष्ये न श्रुतं विस्तरेण यत्

ஓ இருபிறப்பாளர்களே, இங்கு இந்த நூலின் அளவு பதினொன்றாயிரம் செய்யுள்கள். ஆகையால் விரிவாகக் கேட்கப்படாததை நான் சுருக்கமாக உரைப்பேன்.

Verse 5

चतुर्लक्षेण संक्षिप्ते कृष्णद्वैपायनेन तु अत्रैकादशसाहस्रैः कथितो लिङ्गसम्भवः

கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வ்யாசர்) நான்கு இலட்சம் செய்யுள்களுள்ள நூலைச் சுருக்கியபோது, இங்கு லிங்கத்தின் தோற்றம் பதினொன்றாயிரம் செய்யுள்களில் கூறப்பட்டது.

Verse 6

सर्गः प्राधानिकः पश्चात् प्राकृतो वैकृतानि च अण्डस्यास्य च सम्भूतिर् अण्डस्यावरणाष्टकम्

முதலில் பிரதானிகப் படைப்பு; பின்னர் பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் ஆகிய படைப்புகள்; அதன் பின் இந்த பிரம்மாண்ட அண்டத்தின் தோற்றமும், அண்டத்தை மூடும் எட்டு உறைகளும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 7

अण्डोद्भवत्वं शर्वस्य रजोगुणसमाश्रयात् विष्णुत्वं कालरुद्रत्वं शयनं चाप्सु तस्य च

ரஜோகுணத்தை ஆதரித்து சர்வன் (சிவன்) அண்டோத்பவ நிலையை அடைகிறான்; அதே தெய்வீக லீலையில் விஷ்ணுத்துவம், காலருத்ர ரூபம், நீர்மேல் சயன நிலையையும் ஏற்கிறான்।

Verse 8

प्रजापतीनां सर्गश् च पृथिव्युद्धरणं तथा ब्रह्मणश् च दिवारात्रम् आयुषो गणनं पुनः

இங்கு பிரஜாபதிகளின் படைப்பு, பூமியை உயர்த்திய நிகழ்வு, பிரம்மாவின் பகல்-இரவு ஒழுங்கு, மேலும் ஆயுள்/கால அளவின் கணக்கீடு மீண்டும் விவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 9

सवनं ब्रह्मणश्चैव युगकल्पश् च तस्य तु दिव्यं च मानुषं वर्षम् आर्षं वै ध्रौव्यमेव च

கால அளவுகள் இவை—சவனம் (யாக நாள் அளவு), பிரம்மாவின் நாள், அவருக்குரிய யுகம் மற்றும் கல்பம்; மேலும் தெய்வ ஆண்டு, மனித ஆண்டு, ரிஷி-ஆண்டு, மற்றும் துருவ (நட்சத்திர) கணக்கீடும்.

Verse 10

पित्र्यं पितॄणां सम्भूतिर् धर्मश्चाश्रमिणां तथा अवृद्धिर्जगतो भूयो देव्याः शक्त्युद्भवस्तथा

தேவியின் சக்தியிலிருந்தே பித்ருக்களின் பித்ரிய ஒழுங்கும் அவர்களின் தோற்றமும், அவர்களுக்குரிய தர்மச் செயல்களும் வெளிப்படுகின்றன; ஆசிரமங்களில் நிலைபெற்றோரின் தர்மமும் அவளிடமிருந்தே உண்டாகிறது. அவள் சக்தியால் உலகம் சிதைவுறாது; மீண்டும் மீண்டும் தேவியின் சக்தியே வெளிப்பாட்டின் காரணமாகிறது।

Verse 11

स्त्रीपुम्भावो विरिञ्चस्य सर्गो मिथुनसम्भवः आख्याष्टकं हि रुद्रस्य कथितं रोदनान्तरे

விரிஞ்சி (பிரம்மா) யிடமிருந்து பெண்-ஆண் வேறுபாடு வெளிப்பட்டது; படைப்பு ஜோடிகளின் பிறப்பால் முன்னேறியது. ருத்ரன் அழுத அந்த இடைவெளியிலேயே ருத்ரனின் ‘ஆக்யாஷ்டகம்’—அவரின் புனித எட்டு நாமங்களும்—அறிவிக்கப்பட்டன।

Verse 12

ब्रह्मविष्णुविवादश् च पुनर्लिङ्गस्य सम्भवः शिलादस्य तपश्चैव वृत्रारेर्दर्शनं तथा

பிரம்மா–விஷ்ணு விவாதமும், மீண்டும் லிங்கத்தின் பிராதுர்பாவமும்; ஶிலாதரின் தவமும், வ்ருத்ராரி (இந்திரன்) பெற்ற திவ்ய தரிசனமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 13

प्रार्थना योनिजस्याथ दुर्लभत्वं सुतस्य तु शिलादशक्रसंवादः पद्मयोनित्वमेव च

அதன்பின் பத்மயோனி பிரம்மாவின் வேண்டுதல், நல்ல மகன் பெறுதல் அரிது என்பதும், ஶிலாத–ஶக்ர (இந்திரன்) உரையாடலும், மேலும் பத்மயோனித்துவம்—தாமரைப் பிறப்பு பற்றிய செய்தியும் கூறப்படுகிறது।

Verse 14

भवस्य दर्शनं चैव तिष्येष्वाचार्यशिष्ययोः व्यासावताराश् च तथा कल्पमन्वन्तराणि च

பவனாகிய சிவனின் தரிசனம், திஷ்யர்களிடையே ஆசாரிய–சிஷ்ய பரம்பரை, வியாச அவதாரங்கள், மேலும் கல்பங்களும் மன்வந்தரங்களும் விவரிக்கப்படுகின்றன।

Verse 15

कल्पत्वं चैव कल्पानाम् आख्याभेदेष्वनुक्रमात् कल्पेषु कल्पे वाराहे वाराहत्वं हरेस् तथा

பல பெயர்வகைகளின் தொடர்ச்சியான வரிசையால் கல்பங்களின் ‘கல்பத்துவம்’ நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; கல்ப வரிசையில் வராஹ-கல்பத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) வராஹ ரூபத்தையும் ஏற்கிறார்।

Verse 16

मेघवाहनकल्पस्य वृत्तान्तं रुद्रगौरवम् पुनर्लिङ्गोद्भवश्चैव ऋषिमध्ये पिनाकिनः

ரிஷிகளின் நடுவில் பினாகி (சிவன்) மேகவாஹன-கல்பத்தின் புனித வரலாற்றை—ருத்ர மகிமையையும் மீண்டும் லிங்கோத்பவத்தையும்—மறுபடியும் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 17

लिङ्गस्याराधनं स्नानविधानं शौचलक्षणम् वाराणस्याश् च माहात्म्यं क्षेत्रमाहात्म्यवर्णनम्

இங்கே லிங்காராதனை, புனித ஸ்நான விதி, சௌசத்தின் இலக்கணங்கள் கூறப்படுகின்றன; மேலும் வாராணசியின் மஹிமையும், தீர்த்தக் க்ஷேத்திரங்களின் பெருமையும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 18

भुवि रुद्रालयानां तु संख्या विष्णोर्गृहस्य च अन्तरिक्षे तथाण्डे ऽस्मिन् देवायतनवर्णनम्

இங்கே பூமியில் உள்ள ருத்ராலயங்களின் எண்ணிக்கையும், விஷ்ணுவின் இல்லத்தின் விவரமும் கூறப்படுகிறது; மேலும் அந்தரிக்ஷத்திலும் இப் பிரஹ்மாண்டத்திலும் உள்ள தேவாலயங்களின் வர்ணனையும் உள்ளது।

Verse 19

दक्षस्य पतनं भूमौ पुनः स्वारोचिषे ऽन्तरे दक्षशापश् च दक्षस्य शापमोक्षस्तथैव च

இங்கே தக்ஷன் பூமியில் வீழ்ந்த நிகழ்வும்; பின்னர் ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் தக்ஷனுக்கு ஏற்பட்ட சாபமும், அதிலிருந்து தக்ஷன் விடுதலை பெற்றதும்கூட கூறப்படுகிறது।

Verse 20

कैलासवर्णनं चैव योगः पाशुपतस् तथा चतुर्युगप्रमाणं च युगधर्मः सुविस्तरः

இதில் கைலாசத்தின் வர்ணனை, பாசுபத யோகம், நான்கு யுகங்களின் அளவுமுறை, மேலும் ஒவ்வொரு யுகத்திற்குரிய தர்மங்களின் விரிவான விளக்கமும் உள்ளது।

Verse 21

संध्यांशकप्रमाणं च संध्यावृत्तं भवस्य च श्मशाननिलयश्चैव चन्द्ररेखासमुद्भवः

பவனாகிய (ஸ்ரீசிவன்) ‘சந்த்யாம்ச’ எனும் நுண்ணிய அளவும், அவரின் சந்த்யாவிருத்தம் (சந்த்யா-சொரூப நிலை) கூறப்படுகிறது; அவர் சுடுகாட்டில் வாசம் செய்கிறார், மேலும் அவரிடமிருந்தே சந்திரரேகை (அர்த்தசந்திரன்) தோன்றுகிறது।

Verse 22

उद्वाहः शंकरस्याथ पुत्रोत्पादनमेव च मैथुनातिप्रसङ्गेन विनाशो जगतां भयम्

அப்போது சங்கரனுடைய திருமணமும், மேலும் புத்ரோத்பத்தியும் வேண்டப்பட்டது. ஏனெனில் மைதுனம் அளவுக்கு மீறினால் உலகங்கள் அழியும்—இது எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம்.

Verse 23

शापः सत्या कृतो देवान्पुरा विष्णुं च पालितम् शुक्रोत्सर्गस्तु रुद्रस्य गाङ्गेयोद्भव एव च

முன்னொரு காலத்தில் சத்யா தேவர்களுக்கு சாபம் இட்டாள்; விஷ்ணுவும் அந்தச் சாபத்தால் கட்டுப்பட்டார். ருத்ரனுடைய வீர்யோத்ஸர்கம் நிகழ்ந்தது; அதிலிருந்து கங்கையில் பிறந்த காங்கேயன் தோன்றினான்.

Verse 24

ग्रहणादिषु कालेषु स्नाप्य लिङ्गं फलं तथा क्षुब्धधी च विवादश् च दधीचोपेन्द्रयोस् तथा

கிரகணம் முதலான காலங்களில் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தால் உரிய பலன் கிடைக்கும். அதுபோல மனக் கலக்கம் மற்றும் வாதம்—ததீசி-உபேந்திரர் இடையேயானது போல்—லிங்கத்தைச் சார்ந்தால் அமைதியாகும்.

Verse 25

उत्पत्तिर्नन्दिनाम्ना तु देवदेवस्य शूलिनः पतिव्रतायाश्चाख्यानं पशुपाशविचारणा

இங்கே தேவேதேவனான சூலினின் நந்தி எனும் கணத்தின் தோற்றம் கூறப்படுகிறது. மேலும் பத்திவ்ரதையின் புனிதக் கதையும், பசு-பாச விசாரணையும்—பந்தப்பட்ட ஜீவன் மற்றும் பந்தங்கள் பற்றிய தத்துவமும்—விளக்கப்படுகிறது.

Verse 26

प्रवृत्तिलक्षणं ज्ञानं निवृत्त्यधिकृता तथा वसिष्ठतनयोत्पत्तिर् वासिष्ठानां महात्मनाम्

இங்கே பிரவிருத்தி-லட்சணமான ஞானமும், நிவிருத்திக்குரிய அதிகார ஞானமும் விளக்கப்படுகிறது. மேலும் வசிஷ்டரின் புதல்வர்களின் தோற்றமும், மகாத்மா வாசிஷ்டர்களின் அவதாரமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 27

मुनीनां वंशविस्तारो राज्ञां शक्तेर्विनाशनम् दौरात्म्यं कौशिकस्याथ सुरभेर्बन्धनं तथा

இங்கே முனிவர்களின் வம்ச விரிவு, அரசர்களின் தவறாகப் பயன்படுத்திய அதிகாரத்தின் அழிவு, கௌசிகனின் தீய நடத்தை, மேலும் சுரபியின் கட்டுப்பாடு—இவை அனைத்தும் கூறப்படுகின்றன. அதர்மம் பசு-ஜீவனின் மீது பாசத்தை இறுக்கி, இறுதியில் அவன் பசுபதி சிவனை நோக்கித் திரும்பச் செய்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

Verse 28

सुतशोको वसिष्ठस्य अरुन्धत्याः प्रलापनम् स्नुषायाः प्रेषणं चैव गर्भस्थस्य वचस् तथा

இது வசிஷ்டரின் மகன் இழப்பின் துயரம், அருந்ததியின் புலம்பல், மருமகளை அனுப்புதல், மேலும் கருவிலிருக்கும் குழந்தை கூறிய சொல்—இவற்றை விவரிக்கிறது. இந்நிகழ்வுகள் துன்புறும் பசு-ஜீவனின் பாசத்தை அவிழ்க்க பதி-ரூப சிவனின் அருள் வெளிப்படும் சூழலை அமைக்கின்றன.

Verse 29

पराशरस्यावतारो व्यासस्य च शुकस्य च विनाशो राक्षसानां च कृतो वै शक्तिसूनुना

சக்தியின் மகனால் பராசரர் அவதாரமாகப் பிறந்தார்; வியாசரும் சுகரும் தோன்றினர்; ராட்சசர்களின் அழிவும் அவனால் நிகழ்ந்தது. இவ்வாறு பதி-ரூப சிவனின் அருள்-ஒழுங்கால் தர்மம் காக்கப்பட்டது; அவர் பசுக்களின் பாசத்தை அவிழ்க்கும் ஆண்டவன்.

Verse 30

देवतापरमार्थं तु विज्ञानं च प्रसादतः पुराणकरणं चैव पुलस्त्यस्याज्ञया गुरोः

தெய்வ அருளால் தேவதையைச் சார்ந்த பரமார்த்தமும் விஞ்ஞானமும் (உணர்ந்த ஞானம்) பெறப்பட்டது; மேலும் குரு புலஸ்த்யரின் ஆணையால் புராணம் இயற்றும் பணி தொடங்கப்பட்டது. இது சிவ-பராயண அருளின் பயன்.

Verse 31

भुवनानां प्रमाणं च ग्रहाणां ज्योतिषां गतिः जीवच्छ्राद्धविधानं च श्राद्धार्हाः श्राद्धमेव च

[இதில்] உலகங்களின் அளவுகள், கிரகங்களும் ஒளிவான்களும் செல்லும் பாதைகள், உயிருடன் இருக்கும்போதே செய்யப்படும் ஸ்ராத்த விதி, ஸ்ராத்த பெறத் தகுதியானோர், மேலும் ஸ்ராத்தக் கிரியையே—இவை அனைத்தும் முறையாகப் போதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

नान्दीश्राद्धविधानं च तथाध्ययनलक्षणम् पञ्चयज्ञप्रभावश् च पञ्चयज्ञविधिस् तथा

இங்கே நான்தீ-ஸ்ராத்தத்தின் விதிமுறை, வேதஅத்தியயனத்தின் உரிய இலக்கணங்கள், மேலும் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களின் பலனும் அவற்றைச் செய்யும் சரியான முறையும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 33

रजस्वलानां वृत्तिश् च वृत्त्या पुत्रविशिष्टता मैथुनस्य विधिश्चैव प्रतिवर्णमनुक्रमात्

வரிசையாக மாதவிடாய் உள்ள பெண்களுக்கான நடத்தைக் கட்டுப்பாடுகள், அந்த நடத்தையால் உண்டாகும் சந்ததி வேறுபாடுகள், மேலும் தாம்பத்திய இணைவு விதி—இவை ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும் ஏற்ப போதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 34

भोज्याभोज्यविधानं च सर्वेषामेव वर्णिनाम् प्रायश्चित्तम् अशेषस्य प्रत्येकं चैव विस्तरात्

எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் எது உண்ணத் தகுதி, எது தகாதது என்ற விதிகளும், ஒவ்வொரு குற்றத்திற்குமான முழு பிராயச்சித்தங்களும் தனித்தனியாக விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன।

Verse 35

नरकाणां स्वरूपं च दण्डः कर्मानुरूपतः स्वर्गिनारकिणां पुंसां चिह्नं जन्मान्तरेषु च

நரகங்களின் இயல்பு, கர்மத்திற்கேற்ப வரும் தண்டனைகள், மேலும் சொர்க்கம் அல்லது நரகம் சென்றவர்களின் அடையாளங்கள் அடுத்த பிறவிகளில் வெளிப்படுவது—இவையும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 36

नानाविधानि दानानि प्रेतराजपुरं तथा कल्पं पञ्चाक्षरस्याथ रुद्रमाहात्म्यमेव च

இதில் பலவகை தானங்கள், பிரேதராஜன் யமனின் நகரம், பின்னர் பஞ்சாக்ஷரி ‘நமः சிவாய’ மந்திரத்தின் கல்பவிதி, மேலும் ருத்ரனின் உன்னத மகிமை—பாசத்திலிருந்து பசுவை விடுவிக்கும் பதி—பிரகடனமாக்கப்படுகிறது।

Verse 37

वृत्रेन्द्रयोर्महायुद्धं विश्वरूपविमर्दनम् श्वेतस्य मृत्योः संवादः श्वेतार्थे कालनाशनम्

இங்கே வ்ருத்ரன்–இந்திரன் மகாயுத்தம், விஶ்வரூபன் வதம், ஶ்வேதன்–மரணம் உரையாடல், மேலும் ஶ்வேதன் பொருட்டு காலன் (மரணம்) அழிவு கூறப்படுகிறது.

Verse 38

देवदारुवने शम्भोः प्रवेशः शंकरस्य तु सुदर्शनस्य चाख्यानं क्रमसंन्यासलक्षणम्

இங்கே தேவதாரு வனத்தில் ஶம்புவின் பிரவேசம், ஶங்கரனின் சுதர்ஶனக் கதையும், மேலும் கிரம-ஸந்நியாசத்தின் இலக்கணங்கள்—சுத்தியால் பசுவை பதி எனும் பரமேஸ்வர சிவனிடம் நடத்தும் ஒழுங்குப் பாதை—கூறப்படுகிறது.

Verse 39

श्रद्धासाध्यो ऽथ रुद्रस्तु कथितं ब्रह्मणा तदा मधुना कैटभेनैव पुरा हृतगतेर्विभोः

அப்போது பிரம்மா கூறினார்: ருத்ரன் ஶ்ரத்தையால் மட்டுமே அடையப்படுவான்; மேலும் பழங்காலத்தில் மது, கைடபன் ஆகியோர் விபுவின் வழி-ஞானத்தையும் மயக்கினர் என நினைவூட்டினார்.

Verse 40

ब्रह्मणः परमं ज्ञानम् आदातुं मीनता हरेः सर्वावस्थासु विष्णोश् च जननं लीलयैव तु

பிரம்மாவின் பரம ஞானத்தைப் பெற ஹரி மீன் வடிவம் எடுத்தான்; மேலும் விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள் எல்லா நிலையிலும் லீலையாகவே வெளிப்படுகின்றன.

Verse 41

रुद्रप्रसादाद्विष्णोश् च जिष्णोश्चैव तु सम्भवः मन्थानधारणार्थाय हरेः कूर्मत्वमेवच

ருத்ரப் பிரசாதத்தால் விஷ்ணு (ஜிஷ்ணு) வெளிப்பட்டான்; மேலும் கடல் மந்தனத்தைத் தாங்க ஹரி கூர்ம வடிவம் உறுதியாக எடுத்தான்.

Verse 42

संकर्षणस्य चोत्पत्तिः कौशिक्याश् च पुनर्भवः यदूनां चैव सम्भूतिर् यादवत्वं हरेः स्वयम्

இதில் சங்கர்ஷணனின் பிறப்பு, கௌசிகியின் மறுபிறப்பு, யதுக்களின் தோற்றம், மேலும் ஹரி தாமே யாதவ நிலையை ஏற்றது கூறப்படுகிறது।

Verse 43

भोजराजस्य दौरात्म्यं मातुलस्य हरेर्विभोः बालभावे हरेः क्रीडा पुत्रार्थं शंकरार्चनम्

இதில் போஜராஜன்—ஹரியின் மாமன்—அவனுடைய தீய குணம், ஹரியின் பால்ய லீலைகள், மேலும் புத்திரப் பெறுதற்காக சங்கர வழிபாடு கூறப்படுகிறது।

Verse 44

नारस्य च तथोत्पत्तिः कपाले वैष्णवाद्धरात् भूभारनिग्रहार्थे तु रुद्रस्याराधनं हरेः

அவ்வாறே வைஷ்ணவ கபாலத்திலிருந்து பூமியில் நரன் தோன்றினான்; பூமியின் பாரத்தை அடக்குவதற்காக ஹரி ருத்ரனை ஆராதித்தார்।

Verse 45

वैन्येन पृथुना भूमेः पुरा दोहप्रवर्तनम् देवासुरे पुरा लब्धो भृगुशापश् च विष्णुना

முன்னொரு காலத்தில் வைன்ய ப்ருது பூமியின் ‘தோஹ’த்தைத் தொடங்கினான்; தேவர்-அசுரர் போரில் விஷ்ணுவும் ப்ருகுவின் சாபத்தைப் பெற்றார்।

Verse 46

कृष्णत्वे द्वारकायां तु निलयो माधवस्य तु लब्धो हिताय शापस्तु दुर्वासस्याननाद्धरेः

கிருஷ்ண நிலையை ஏற்று மாதவன் துவாரகையில் வாசம் செய்தார்; உலக நலனுக்காக, ஹரிக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பால் துர்வாசரின் சாபமும் நிகழ்ந்தது।

Verse 47

वृष्ण्यन्धकविनाशाय शापः पिण्डारवासिनाम् एरकस्य तथोत्पत्तिस् तोमरस्योद्भवस् तथा

விருஷ்ணி மற்றும் அந்தகர்களின் அழிவிற்காக பிண்டார வாசிகளின் சாபம் எழுந்தது. அதனுடன் எரக நாணல் முளைத்தது; இரும்புத் தோமரமும் தோன்றியது.

Verse 48

एरकालाभतो ऽन्योन्यं विवादे वृष्णिविग्रहः लीलया चैव कृष्णेन स्वकुलस्य च संहृतिः

எரக கிடைத்த காலத்தில் விருஷ்ணிகள் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிட்டு மோதினர். கிருஷ்ணன் தன் லீலையால் தன் குலத்தையே சங்கரித்தான்.

Verse 49

एरकास्त्रबलेनैव गमनं स्वेच्छयैव तु ब्रह्मणश्चैव मोक्षस्य विज्ञानं तु सुविस्तरम्

எரகாஸ்திரத்தின் வலத்தால் விருப்பம்போல் செல்லுதல் நிகழும். மேலும் பிரம்மமும் மோட்சமும் பற்றிய ஞானம் விரிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 50

पुरान्धकाग्निदक्षाणां शक्रेभमृगरूपिणाम् मदनस्यादिदेवस्य ब्रह्मणश् चामरारिणाम्

புராந்தகன், அக்னி, தக்ஷன்; சக்ரன், ஐராவதம், மானுருவம் கொண்டோர்; மதனன், ஆதிதேவன், பிரம்மா—இவர்களைப் பற்றிய (விவரம்) கூறப்படுகிறது.

Verse 51

हलाहलस्य दैत्यस्य कृतावज्ञा पिनाकिना जालंधरवधश्चैव सुदर्शनसमुद्भवः

பினாகம் தாங்கிய ஆண்டவன் ஹலாஹலன் எனும் அசுரனின் அகந்தையைத் தாழ்த்தினான். ஜாலந்தரன் வதம் நிகழ்ந்தது; சுதர்சனச் சக்கரமும் தோன்றியது.

Verse 52

विष्णोर्वरायुधावाप्तिस् तथा रुद्रस्य चेष्टितम् तथान्यानि च रुद्रस्य चरितानि सहस्रशः

இங்கே விஷ்ணு சிறந்த தெய்வ ஆயுதங்களைப் பெற்ற விதமும், ருத்ரனின் வல்லமைமிகு செயல்களும் கூறப்படுகின்றன; மேலும் ருத்ரனின் ஆயிரமாயிரம் அளவற்ற சரிதங்களும்—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுவை விடுவிக்கும் பதி சிவனின் லீலை-சக்தியாக வெளிப்படுகின்றன।

Verse 53

हरेः पितामहस्याथ शक्रस्य च महात्मनः प्रभावानुभवश्चैव शिवलोकस्य वर्णनम्

இங்கே ஹரி, பிதாமஹன் பிரம்மா, மகாத்மா சக்ரன் (இந்திரன்) ஆகியோரின் பிரபாவமும் அனுபவமுற்ற மகிமையும், மேலும் சிவலோகத்தின் வர்ணனையும் கூறப்படுகிறது—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுவை விடுவிக்கும் பதி சிவன் உறையும் பரம தாமம் அது।

Verse 54

भूमौ रुद्रस्य लोकं च पाताले हाटकेश्वरम् तपसां लक्षणं चैव द्विजानां वैभवं तथा

இங்கே பூமியில் ருத்ரலோகம், பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரன் எனும் ஆண்டவன் பற்றிய வர்ணனை உள்ளது. அதுபோல தவத்தின் இலக்கணங்களும், த்விஜர்களின் உண்மையான வைபவமும் கூறப்படுகிறது—அது தர்மமும் பதி சிவபக்தியும் இணைந்தபோது.

Verse 55

आधिक्यं सर्वमूर्तीनां लिङ्गमूर्तेर्विशेषतः लिङ्गे ऽस्मिन्नानुपूर्व्येण विस्तरेणानुकीर्त्यते

அனைத்து தெய்வ வடிவங்களின் மேன்மை—குறிப்பாக லிங்கமூர்த்தியின் பரம மகிமை—இந்த லிங்கப் பிரகரணத்தில் வரிசையாகவும் விரிவாகவும் கீர்த்திக்கப்படுகிறது।

Verse 56

एतज्ज्ञात्वा पुराणस्य संक्षेपं कीर्तयेत्तु यः सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

இதை அறிந்து இந்த புராணத்தின் சுருக்கத்தை கீர்த்திப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தை அடைவான்—பதி சிவபக்தியால் பசுவின் பாசம் அறுபடும்।