Adhyaya 17
Adhyaya 17: लिङ्गोद्भव—ब्रह्मविष्ण्वहङ्कार-शमनं, ओंकार-प्रादुर्भावः, मन्त्र-तत्त्वं च
சூதர் முன்பு கூறிய உலகவின்யாசக் கதையை நிறைவு செய்து, அதைச் செவிமடுத்தும் பாராயணம் செய்தும் பெறும் புண்ணியத்தைப் புகழ்கிறார். பின்னர் ரிஷிகள் சைவ ரகசியத்தை வினவுகின்றனர்—லிங்கம் என்ன, லிங்கி யார், சிவன் ஏன் லிங்கரூபத்தில் வழிபடப்படுகிறார்? பிரம்மா விளக்குகிறார்: ஆதிப் பிரதானப் பிரகிருதி ‘லிங்கம்’ எனப்படும்; பரமேஸ்வரனே ‘லிங்கி’. பிரளயத்தில் எல்லா உயிர்களும் லயமடைந்து இருள் நிறைந்த ஜலத்தில் பரதத்துவமே மட்டும் நிலைக்கும். படைப்பாளித்துவம் குறித்து பிரம்ம–விஷ்ணு வாதம் எழ, அளவிலா தீப்தியுடைய லிங்கம் தோன்றி அகங்காரத்தை அடக்கி மெய்ஞ்ஞானத்தை எழுப்புகிறது. பிரம்மா ஹம்சமாக உச்சியை, விஷ்ணு வராஹமாக அடியைத் தேடினும் இருவரும் காணாது பணிவுடன் திரும்புகின்றனர். அந்த லிங்கத்திலிருந்தே ஓங்காரம்—அ, உ, ம, நாதம், துரியம்—வெளிப்பட்டு வேதம், மந்திரம், சிருஷ்டித் தத்துவம் (பீஜ–யோனி, ஹிரண்யகர்பம், உலகோத்பவம்) ஆகியவற்றை இணைக்கிறது. சிவனின் சொல்லுருவ உடல் எழுத்து–மந்திரங்களில் அமைக்கப்பட்டு, ரிக்–யஜுஸ்–சாம–அதர்வ ஓடைகள் மற்றும் கர்ம–உபசாரப் பயன்கள் கூறப்படுகின்றன; இறுதியில் பிரம்ம–விஷ்ணு மகேஸ்வரனை ஸ்துதி செய்கின்றனர். லிங்கத்தின் அனந்தம் அகங்காரத்தைச் சீர்செய்து, மந்திரஞ்ஞானமும் உபாசனையும் முக்தி வழியாகும் என अध्यாயம் போதிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच एवं संक्षेपतः प्रोक्तः सह्यादीनां समुद्भवः यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा द्विजोत्तमान्
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சுருக்கமாகச் சஹ்ய முதலிய புனித மலைத்தொடர்களின் தோற்றம் உரைக்கப்பட்டது. இதை ஓதுவோன், கேட்போன், அல்லது சிறந்த த்விஜர்களுக்குக் கேட்கச் செய்வோன் புண்ணியப் பயன் பெறுவான்।
Verse 2
स याति ब्रह्मसायुज्यं प्रसादात्परमेष्ठिनः ऋषय ऊचुः कथं लिङ्गमभूल्लिङ्गे समभ्यर्च्यः स शङ्करः
பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அருளால் அவன் பிரம்மசாயுஜ்யத்தை அடைகிறான். ரிஷிகள் கூறினர்—லிங்கம் எவ்வாறு தோன்றியது? மேலும் லிங்கத்தில் எப்போதும் ஆராதிக்கத் தகுந்த சங்கரன் (பதி) எவ்வாறு முறையாகப் பூஜிக்கப்பட வேண்டும்?
Verse 3
किं लिङ्गं कस् तथा लिङ्गी सूत वक्तुमिहार्हसि रोमहर्षण उवाच एवं देवाश् च ऋषयः प्रणिपत्य पितामहम्
லிங்கம் என்ன? மேலும் லிங்கி யார்? ஓ சூதா, இதை இங்கே விளக்கத் தகுதியுடையவர் நீர். ரோமஹர்ஷணர் கூறினார்—அவ்வாறு தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் பிதாமஹன் (பிரம்மா) முன் பணிந்து அணுகினர்।
Verse 4
अपृच्छन् भगवंल्लिङ्गं कथमासीदिति स्वयम् लिङ्गे महेश्वरो रुद्रः समभ्यर्च्यः कथं त्विति
அவர்கள் தாமே பகவான் லிங்கத்திடம் கேட்டனர்—நீர் எவ்வாறு தோன்றினீர்? மேலும்—லிங்கத்தில் உறையும் மகேசுவரன் ருத்ரன் (பதி) எவ்வாறு முறையாக ஆராதிக்கப்பட வேண்டும்?
Verse 5
किं लिङ्गं कस् तथा लिङ्गी सो ऽप्याह च पितामहः पितामह उवाच प्रधानं लिङ्गमाख्यातं लिङ्गी च परमेश्वरः
“லிங்கம் என்ன? லிங்கி யார்?” என்று கேட்டனர். அப்போது பிதாமகன் பிரம்மா கூறினார்—“பிரகிருதியின் ஆதிமூலமான ‘பிரதானம்’ லிங்கம் என அறிவிக்கப்பட்டது; அந்த லிங்கத்தைத் தாங்கும் லிங்கி பரமேஸ்வரன் சிவன், பரம பதி.”
Verse 6
रक्षार्थमंबुधौ मह्यं विष्णोस्त्वासीत् सुरोत्तमाः वैमानिके गते सर्गे जनलोकं सहर्षिभिः
தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! கடலில் எனது பாதுகாப்பிற்காக விஷ்ணுவின் துணை எனக்கிருந்தது. மேலும் வானவாசி தேவர்கள் படைப்பு முன்னேறியபோது, ரிஷிகளுடன் நான் ஜனலோகத்தை அடைந்தேன்.
Verse 7
स्थितिकाले तदा पूर्णे ततः प्रत्याहृते तथा चतुर्युगसहस्रान्ते सत्यलोकं गते सुराः
நிலைத்திருக்கும் காலம் நிறைவடைந்து, பிரளயம் அணுகியபோது, நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகளின் முடிவில் தேவர்கள் சத்தியலோகத்திற்குச் சென்றனர்.
Verse 8
विनाधिपत्यं समतां गते ऽन्ते ब्रह्मणो मम शुष्के च स्थावरे सर्वे त्व् अनावृष्ट्या च सर्वशः
என்—பிரம்மாவின்—ஆட்சி முடிவடைந்து உலகம் சமநிலையிலே ஒன்றாய்ப் போனபோது, மழையின்மையால் எங்கும் நிலைபேறு உயிர்களும் அசைவுயிர்களும் வறண்டன. இத்தகைய ஒழுங்கு சிதைவில் பதி சிவனின் அருளின்றி பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) ஆதரவற்றதாகிறது.
Verse 9
पशवो मानुषा वृक्षाः पिशाचाः पिशिताशनाः गन्धर्वाद्याः क्रमेणैव निर्दग्धा भानुभानुभिः
மிருகங்கள், மனிதர்கள், மரங்கள், பிசாசுகள், மாமிசம் உண்ணும் உயிர்கள், கந்தர்வர் முதலியோர்—எல்லோரும் வரிசையாக, சூரியன் மேல் சூரியன் போலக் கொளுத்தும் அந்தக் கதிர்களால் கருகினர்.
Verse 10
एकार्णवे महाघोरे तमोभूते समन्ततः सुष्वापांभसि योगात्मा निर्मलो निरुपप्लवः
ஒரே பயங்கரமான மஹாசமுத்திரத்தில், எங்கும் இருள் சூழ்ந்திருந்தபோது, யோகாத்மாவான பரமபதி சிவன் நீர்மேல் யோகநித்திரையில் சயனித்தார்—மாசற்றவர், கலக்கமற்றவர், அசைவற்றவர்।
Verse 11
सहस्रशीर्षा विश्वात्मा सहस्राक्षः सहस्रपात् सहस्रबाहुः सर्वज्ञः सर्वदेवभवोद्भवः
அவர் ஆயிரம் தலைகளுடையவர், உலகின் ஆத்மா; ஆயிரம் கண்களும் ஆயிரம் பாதங்களும் உடையவர். ஆயிரம் கரங்களுடன், அனைத்தையும் அறிந்தவர்—அனைத்து தேவர்களின் இருப்பும் எழுச்சியும் அவரிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன।
Verse 12
हिरण्यगर्भो रजसा तमसा शङ्करः स्वयम् सत्त्वेन सर्वगो विष्णुः सर्वात्मत्वे महेश्वरः
ரஜஸால் அவர் ஹிரண்யகர்ப்பன் (படைப்பாளர்); தமஸால் அவர் தாமே சங்கரன். சத்த்வத்தால் அனைத்திலும் நிறையும் விஷ்ணு; அனைத்தின் ஆத்மாவாக இருப்பதில் அவர் மகேஸ்வரன்—குணங்களைத் தாண்டிய பரமபதி।
Verse 13
कालात्मा कालनाभस्तु शुक्लः कृष्णस्तु निर्गुणः नारायणो महाबाहुः सर्वात्मा सदसन्मयः
அவர் காலத்தின் ஆத்மாவும், கால-நாபியும்; அவர் வெண்மையும், கருமையும்—ஆயினும் குணமற்றவர். அந்த மகாபாஹு நாராயணன் அனைத்தின் ஆத்மா; இருப்பும் இல்லாமையும் இரண்டிலும் நிறைந்தவர்।
Verse 14
तथाभूतमहं दृष्ट्वा शयानं पङ्कजेक्षणम् मायया मोहितस्तस्य तमवोचममर्षितः
அவரை அப்படியே சயனித்திருக்கும் தாமரை-கண்களை உடையவராகக் கண்டு, நான் அவருடைய மாயையால் மயங்கினேன்; பின்னர் பொறுமையிழந்து, சினத்துடன் அவரிடம் பேசினேன்।
Verse 15
कस्त्वं वदेति हस्तेन समुत्थाप्य सनातनम् तदा हस्तप्रहारेण तीव्रेण स दृढेन तु
“நீ யார்?” என்று சொல்லி அவன் சனாதனப் பெருமான்மேல் கை உயர்த்தினான்; பின்னர் கடும், உறுதியான கைஅடியாக அவர் மீது தாக்கினான்।
Verse 16
प्रबुद्धो ऽहीयशयनात् समासीनः क्षणं वशी ददर्श निद्राविक्लिन्ननीरजामललोचनः
பாம்புப் படுக்கையிலிருந்து விழித்த அந்த தன்னடக்கப் பெருமான் சிறிது நேரம் நேராக அமர்ந்தார்; உறக்கத்தால் ஈரமாயிருந்த தாமரைப் போன்ற தூய கண்களால் சுற்றிலும் நோக்கினார்।
Verse 17
मामग्रे संस्थितं भासाध्यासितो भगवान् हरिः आह चोत्थाय भगवान् हसन्मां मधुरं सकृत्
அப்போது ஒளிமிகு மகிமையில் அமர்ந்திருந்த பகவான் ஹரி என் முன்னே எழுந்து நின்று, புன்னகையுடன் ஒருமுறை இனிய சொற்களால் என்னிடம் பேசினார்।
Verse 18
स्वागतंस्वागतं वत्स पितामह महाद्युते तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स्मितपूर्वं सुरर्षभाः
“வருக, வருக, குழந்தையே! பேரொளி கொண்ட பிதாமஹா!” என்று; அந்தச் சொற்களை கேட்ட தேவர்களில் முதன்மையோர் மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலளித்தனர்।
Verse 19
रजसा बद्धवैरश् च तमवोचं जनार्दनम् भाषसे वत्स वत्सेति सर्गसंहारकारणम्
ஆனால் ரஜஸால் கட்டுண்ட பகை உணர்வுடன் அவன் ஜனார்தனனிடம் கூறினான்—“என்னை ‘குழந்தை, குழந்தை’ என்று ஏன் அழைக்கிறாய்? நீயே படைப்பு மற்றும் அழிவின் காரணம்.”
Verse 20
माम् इहान्तःस्मितं कृत्वा गुरुः शिष्यमिवानघ कर्तारं जगतां साक्षात् प्रकृतेश् च प्रवर्तकम्
அனகா! அவர் உள்ளார்ந்த புன்னகையுடன் என்னை இங்கு நோக்கி, குருவின் முன் சீடனைப் போல என்னை எண்ணினார்—உலகங்களின் நேரடியான படைப்பாளியும், பிரகிருதியை இயக்குவிக்கும் பரம பதி யாரோ அவரை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 21
सनातनमजं विष्णुं विरिञ्चिं विश्वसंभवम् विश्वात्मानं विधातारं धातारं पङ्कजेक्षणम्
அவர் சனாதனமும் அஜனுமான விஷ்ணுவையும்; மேலும் உலகம் தோன்றக் காரணமான விரிஞ்சி (பிரம்மா)வையும் கண்டார்—அவர் உலகாத்மா, விதாதா-தாதா, தாமரைநேத்திரப் பெருமான். ஆனால் ஷைவ நோக்கில் இவ்வுலகப் பதவிகள் அனைத்தும் பரம பதி சிவனின் அருளால் மட்டுமே நிலைபெறும்।
Verse 22
किमर्थं भाषसे मोहाद् वक्तुमर्हसि सत्वरम् सो ऽपि मामाह जगतां कर्ताहमिति लोकय
“மயக்கத்தால் ஏன் பேசுகிறாய்? சொல்ல வேண்டியதை விரைவாகச் சொல்.” அப்போது அவனும் என்னிடம் கூறினான்—“ஓ உலகமே! உலகங்களின் கர்த்தா நானே.”
Verse 23
भर्ता हर्ता भवान् अङ्गाद् अवतीर्णो ममाव्ययात् विस्मृतो ऽसि जगन्नाथं नारायणमनामयम्
நீ போஷிப்பவனும் ஒழிப்பவனும்; என் அழியாத அங்கத்திலிருந்து அவதரித்தவன்—ஆயினும் உலகநாதனாகிய நோயற்ற நாராயணனை மறந்துவிட்டாய்।
Verse 24
पुरुषं परमात्मानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् विष्णुमच्युतमीशानं विश्वस्य प्रभवोद्भवम्
அவர் புருஷன், பரமாத்மா—பலரால் அழைக்கப்படுபவன், பலரால் போற்றப்படுபவன்; அனைத்திலும் நிறைந்த விஷ்ணு, அச்யுதன், ஈசானன்—உலகத்தின் தோற்றமும் எழுச்சியும் அவரிடமிருந்து.
Verse 25
तवापराधो नास्त्यत्र मम मायाकृतं त्विदम् शृणु सत्यं चतुर्वक्त्र सर्वदेवेश्वरो ह्ययम्
இங்கே உனக்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை; இது என் மாயையால் நிகழ்ந்ததே. ஓ நான்முகனே, உண்மையை கேள்—அவரே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசன்.
Verse 26
कर्ता नेता च हर्ता च न मयास्ति समो विभुः अहमेव परं ब्रह्म परं तत्त्वं पितामह
நானே செய்பவன், வழிநடத்துபவன், ஒடுக்குபவன்; ஓ அனைத்திலும் வியாபித்தவனே, எனக்கு இணை யாருமில்லை. ஓ பிதாமகா, நானே பரம்பிரம்மம், பரமத் தத்துவம்.
Verse 27
अहमेव परं ज्योतिः परमात्मा त्वहं विभुः यद्यद्दृष्टं श्रुतं सर्वं जगत्यस्मिंश्चराचरम्
நானே பரம ஒளி; நானே அனைத்திலும் வியாபித்த ஆண்டவன், உள்ளார்ந்த ஆத்மா. இவ்வுலகில் அசையும்-அசையாத எதுவாயினும் காணப்பட்டதும் கேட்கப்பட்டதும் அனைத்தும் என்னுள் நிறைந்து என்னிலேயே நிலைகொள்கின்றன.
Verse 28
तत्तद्विद्धि चतुर्वक्त्र सर्वं मन्मयमित्यथ मया सृष्टं पुराव्यक्तं चतुर्विंशतिकं स्वयम्
ஓ நான்முகனே, இதை அறி—இவை அனைத்தும் என்னால் நிறைந்தவை; அனைத்தும் மன்மயம். ஆதியில் நானே அவ்யக்தத்தை உருவாக்கினேன்; அதிலிருந்து இருபத்துநான்கு தத்துவங்கள் வெளிப்பட்டன.
Verse 29
नित्यान्ता ह्यणवो बद्धाः सृष्टाः क्रोधोद्भवादयः प्रसादाद्धि भवानण्डान्य् अनेकानीह लीलया
அணு-ஜீவர்கள் அனாதி நித்தியத் தொடர்ச்சியுடையவராயினும், பாசப் பந்தத்தில் கட்டுண்டவர்களாகச் சிருஷ்டிக்கப்படுகின்றனர்; கோபத்தில் பிறந்தோர் முதலியோரும் உருவாக்கப்படுகின்றனர். ஆனால் ஓ பிரபுவே, உமது அருள்பிரசாதத்தால் நீர் இங்கே லீலையென பல பிரம்மாண்டங்களை வெளிப்படுத்துகிறீர்.
Verse 30
सृष्टा बुद्धिर्मया तस्याम् अहङ्कारस्त्रिधा ततः तन्मात्रापञ्चकं तस्मान् मनः षष्ठेन्द्रियाणि च
அந்த ஆதித் தத்துவத்திலிருந்து நான் புத்தியைப் படைத்தேன். அந்த புத்தியிலேயே பின்னர் மூவகை அகங்காரம் எழுந்தது. அந்த அகங்காரத்திலிருந்து ஐந்து தன்மாத்திரைகள், மேலும் மனமும் ஆறு இந்திரிய சக்திகளும் வெளிப்பட்டன.
Verse 31
आकाशादीनि भूतानि भौतिकानि च लीलया इत्युक्तवति तस्मिंश् च मयि चापि वचस् तथा
அவர் ஆகாயம் முதலான பூதங்களும் எல்லா பௌதிக விளைவுகளும் வெறும் லீலையாலே தோன்றுகின்றன என்று கூறியபோது, அந்த வாக்கு அவரிடத்திலும் என்னிடத்திலும் உண்மையாயிற்று.
Verse 32
आवयोश्चाभवद्युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् प्रलयार्णवमध्ये तु रजसा बद्धवैरयोः
பின்னர் எங்களிருவருக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய, ரோமஞ்சமூட்டும் போர் எழுந்தது—பிரளயக் கடலின் நடுவே—ரஜோகுணம் எங்கள் பகையை உறுதியாகக் கட்டியிருந்ததால்.
Verse 33
एतस्मिन्नन्तरे लिङ्गम् अभवच्चावयोः पुरः विवादशमनार्थं हि प्रबोधार्थं च भास्वरम्
அந்நேரத்தில் எங்கள் முன் ஒரு ஒளிமிகு லிங்கம் தோன்றியது—விவாதத்தை அமைதிப்படுத்தவும், உண்மையை உணர்த்தவும்—போட்டிக்கு அப்பாற்பட்ட பதி (சிவன்) இருப்பை வெளிப்படுத்தியது.
Verse 34
ज्वालामालासहस्राढ्यं कालानलशतोपमम् क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तम् आदिमध्यान्तवर्जितम्
அது ஆயிரக் கணக்கான ஜ்வாலா மாலைகளால் நிறைந்தது; நூறு காலாக்னிகளுக்கு ஒப்பானது; அழிவு-வளர்ச்சி அற்றது; ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லாதது.
Verse 35
अनौपम्यमनिर्देश्यम् अव्यक्तं विश्वसंभवम् तस्य ज्वालासहस्रेण मोहितो भगवान् हरिः
அது ஒப்பற்றது, வருணிக்க இயலாதது, அவ்யக்தம், உலகம் தோன்றும் மூலக் காரணம். அந்த மர்ம லிங்கத்தின் ஆயிரம் ஜ்வாலைகளால் பகவான் ஹரி (விஷ்ணு) மயங்கினார்.
Verse 36
मोहितं प्राह मामत्र परीक्षावो ऽग्निसंभवम् अधोगमिष्याम्यनलस्तंभस्यानुपमस्य च
மயங்கியவனாய் அவன் அங்கே என்னிடம் சொன்னான்—“இந்த அக்னியில் பிறந்த அதிசயத்தைச் சோதிப்போம். நான் கீழே சென்று, இந்த ஒப்பற்ற அக்னித் தூணின் எல்லையைத் தேடுவேன்.”
Verse 37
भवानूर्ध्वं प्रयत्नेन गन्तुमर्हसि सत्वरम् एवं व्याहृत्य विश्वात्मा स्वरूपमकरोत्तदा
“நீ விரைவாக முழு முயற்சியுடன் மேலே செல்.” என்று கூறி, உலகாத்மா—எங்கும் நிறைந்த பதி—அப்போது தன் வெளிப்பட்ட சொரூபத்தை ஏற்றார்.
Verse 38
वाराहमहमप्याशु हंसत्वं प्राप्तवान्सुराः तदाप्रभृति मामाहुर्ह् अंसं हंसो विराडिति
“நானும் வராக ரூபம் கொண்டு விரைவில் ஹம்சத்துவத்தை அடைந்தேன். அந்நாளிலிருந்து தேவர்கள் என்னை அம்ச, ஹம்ச, விராட் என்று அழைக்கின்றனர்.”
Verse 39
हंसहंसेति यो ब्रूयान् मां हंसः स भविष्यति सुश्वेतो ह्यनलाक्षश् च विश्वतः पक्षसंयुतः
எவன் என்னை “ஹம்ச, ஹம்ச” என்று உச்சரித்து ஜபிப்பானோ, அவன் ஹம்சமாக ஆகுவான்—மிகவும் வெண்மை, உள்ளக அக்னி-அடையாளம் உடையவன், மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் சிறகுகள் கொண்டவன்.
Verse 40
मनो ऽनिलजवो भूत्वा गतो ऽहं चोर्ध्वतः सुराः नारायणो ऽपि विश्वात्मा नीलाञ्जनचयोपमम्
நான் மனம்போல் வேகமாய், காற்றுபோல் துரிதமாய் தேவர்களுடன் மேலே சென்றேன். உலகின் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவான நாராயணனும் அந்தத் தத்துவத்தை நீல அஞ்சனக் குவியல்போல் அளவிலாத, அகன்ற மகாலிங்கமாகக் கண்டான்.
Verse 41
दशयोजनविस्तीर्णं शतयोजनमायतम् मेरुपर्वतवर्ष्माणं गौरतीक्ष्णाग्रदंष्ट्रिणम्
அது பத்து யோஜனை அகலமும் நூறு யோஜனை நீளமும் கொண்டது; அதன் உடல் மேரு மலையைப் போலப் பெரிதாயிருந்தது. அது வெளிர் நிறமாய், முன்புறத்தில் கூர்மையான முனைத் தந்தங்களை உடையதாக இருந்தது.
Verse 42
कालादित्यसमाभासं दीर्घघोणं महास्वरम् ह्रस्वपादं विचित्राङ्गं जैत्रं दृढम् अनौपमम्
அது காலத்தின் முடிவில் தோன்றும் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்தது; நீண்ட மூக்குடன், இடியெனும் பெருஞ்சத்தத்துடன். குறுகிய கால்களுடன், வியத்தகு அங்கங்களுடன், வெற்றியாளனாய், உறுதியாய், ஒப்பற்றதாய் இருந்தது.
Verse 43
वाराहमसितं रूपम् आस्थाय गतवानधः एवं वर्षसहस्रं तु त्वरन्विष्णुरधोगतः
விஷ்ணு கருநிற வராக ரூபத்தை ஏற்று கீழ்நோக்கிச் சென்றான். இவ்வாறு அவன் விரைந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து கீழே இறங்கிக் கொண்டே இருந்தான்.
Verse 44
नापश्यदल्पमप्यस्य मूलं लिङ्गस्य सूकरः तावत्कालं गतो ह्यूर्ध्वम् अहमप्यरिसूदनः
பன்றியுருவில் இருந்த விஷ்ணுவுக்கு அந்த லிங்கத்தின் அடிமூலத்தின் சிறிதளவும் காணவில்லை. அதே கால அளவு நானும்—ஓ அரிசூதன—மேல்நோக்கிச் சென்றேன்.
Verse 45
सत्वरं सर्वयत्नेन तस्यान्तं ज्ञातुमिच्छया श्रान्तो ह्यदृष्ट्वा तस्यान्तम् अहङ्कारादधोगतः
அதன் எல்லையை அறிய விரைந்து எல்லா முயற்சிகளும் செய்து அவன் களைத்தான்; எல்லை காணாததால் தன் அகந்தையால் கீழே வீழ்ந்தான்.
Verse 46
तथैव भगवान् विष्णुः श्रान्तः संत्रस्तलोचनः सर्वदेवभवस्तूर्णम् उत्थितः सः महावपुः
அதேபோல் பகவான் விஷ்ணுவும் களைப்புற்று, அச்ச-வியப்பால் நடுங்கும் கண்களுடன், தேவர்களின் தோற்றமூலமான அந்த மகாவபு உடனே மேலெழுந்து வெளிப்பட்டான்.
Verse 47
समागतो मया सार्धं प्रणिपत्य महामनाः मायया मोहितः शंभोस् तस्थौ संविग्नमानसः
அவன் என்னுடன் வந்து வணங்கி நின்றான்; அந்த மகாத்மா, ஶம்புவின் மாயையால் மயங்கித் திகைத்த மனத்துடன் அங்கேயே நிலைத்தான்.
Verse 48
पृष्ठतः पार्श्वतश्चैव चाग्रतः परमेश्वरम् प्रणिपत्य मया सार्धं सस्मार किमिदं त्विति
பின்புறம், பக்கங்கள், முன்னால் என எல்லாத் திசைகளிலும் பரமேஸ்வரனை என்னுடன் வணங்கி, அவன் மனத்தில் நினைத்தான்: “இது உண்மையில் என்ன?”
Verse 49
तदा समभवत्तत्र नादो वै शब्दलक्षणः ओमोमिति सुरश्रेष्ठाः सुव्यक्तः प्लुतलक्षणः
அப்போது அங்கேயே சப்தஸ்வரூபமான ஆதிநாதம் எழுந்தது; தேவர்களில் சிறந்தோர் அதை தெளிவாக ‘ஓம், ஓம்’ என நீண்ட ஒலியாய் உணர்ந்தனர்.
Verse 50
किमिदं त्विति संचिन्त्य मया तिष्ठन्महास्वनम् लिङ्गस्य दक्षिणे भागे तदापश्यत्सनातनम्
“இது என்ன?” என்று சிந்தித்து, அந்த மகாநாதத்தை கேட்டபடி நான் நிலைத்திருந்தேன். அப்போது லிங்கத்தின் தென் பக்கத்தில் சனாதனப் பெருமான்—பதி சிவன்—தரிசனம் அளித்தார்.
Verse 51
आद्यवर्णमकारं तु उकारं चोत्तरे ततः मकारं मध्यतश्चैव नादान्तं तस्य चौमिति
முதற் எழுத்து ‘அ’; அதன் வடபுறம் ‘உ’; நடுவில் ‘ம’; இறுதியில் அது நுண்ணிய நாதமாக நிறைவு பெறுகிறது. இதுவே ‘ஓம்’—பிரணவம்—பதி சிவனின் ஒலிவடிவு.
Verse 52
सूर्यमण्डलवद्दृष्ट्वा वर्णमाद्यं तु दक्षिणे उत्तरे पावकप्रख्यम् उकारं पुरुषर्षभः
சூரியவட்டம் போல் கண்டு, மனிதர்களில் சிறந்தவன் தென் பக்கத்தில் ஆதியெழுத்து ‘அ’யை உணர்ந்தான்; வட பக்கத்தில் தீப்போல் ஒளிரும் ‘உ’யை கண்டான்—லிங்கத்தின் மந்திரவடிவு வெளிப்பட்டது.
Verse 53
शीतांशुमण्डलप्रख्यं मकारं मध्यमं तथा तस्योपरि तदापश्यच् छुद्धस्फटिकवत् प्रभुम्
நடுச் சொல் ‘ம’யை குளிர்கதிர் நிலவட்டம் போல் ஒளிர்வதாகக் கண்டான்; அதன் மேலே குற்றமற்ற ஸ்படிகம் போல் பிரகாசிக்கும் ஆண்டவன்—பதி சிவன்—தரிசனம் அளித்தார்.
Verse 54
तुरीयातीतम् अमृतं निष्कलं निरुपप्लवम् निर्द्वन्द्वं केवलं शून्यं बाह्याभ्यन्तरवर्जितम्
அவர் துரீயத்தையும் கடந்தவர்—அமரன், பகுதியற்றவன், கலக்கமற்றவன். இருமை அற்ற ஒரேவன்; ‘சூன்யம்’—இல்லாமை அல்ல, எல்லா வரையறைகளையும் கடந்த நிலை—புறமும் அகமும் அற்றவன்.
Verse 55
सबाह्याभ्यन्तरं चैव सबाह्याभ्यन्तरस्थितम् आदिमध्यान्तरहितम् आनन्दस्यापि कारणम्
அப்பரம்பொருள் புறமும் அகமும் ஆகி, புற-அகமென உள்ள அனைத்திலும் அந்தர்யாமியாக நிலைகொண்டுள்ளது. அது ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றது—ஆனந்தத்திற்கும் காரணமும் ஆதாரமும் அதுவே.
Verse 56
मात्रास्तिस्रस्त्वर्धमात्रं नादाख्यं ब्रह्मसंज्ञितम् ऋग्यजुःसामवेदा वै मात्रारूपेण माधवः
மூன்று மாத்திரைகள் உள்ளன; அரைமாத்திரை ‘நாதம்’ எனப்படும், அது ‘பிரம்மம்’ என்று அறியப்படுகிறது. ரிக், யஜுஸ், சாம வேதங்களும் மாத்திரை வடிவிலேயே நிலைகொண்டுள்ளன; ஆகவே மாதவனும் (ஹரி) மாத்திரைகளின் அமைப்பிலேயே நிறைந்திருக்கிறான்.
Verse 57
वेदशब्देभ्य एवेशं विश्वात्मानमचिन्तयत् तदाभवदृषिर्वेद ऋषेः सारतमं शुभम्
வேதச் சொற்களிலிருந்தே அந்த ரிஷி ஈசன்—உலகின் ஆத்மாவான சிவனைத் தியானித்தார். அந்தத் தியானத்திலிருந்து வேதமே ரிஷியாக வெளிப்பட்டு, முனிவனுக்கு மிகச் சிறந்த மங்கள சாரமாக ஆனது.
Verse 58
तेनैव ऋषिणा विष्णुर् ज्ञातवान् परमेश्वरम् देव उवाच चिन्तया रहितो रुद्रो वाचो यन्मनसा सह
அந்த ரிஷியின் வழியே விஷ்ணு பரமேஸ்வரனை அறிந்தார். தேவர் கூறினார்—“ருத்ரன் சிந்தனை-கற்பனைகளற்றவன்; அவன் வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டவன், மனத்துடனும் (மனத்தின் எட்டாததுமாக) அப்பாற்பட்டவன்.”
Verse 59
अप्राप्य तं निवर्तन्ते वाच्यस्त्वेकाक्षरेण सः एकाक्षरेण तद्वाच्यम् ऋतं परमकारणम्
அவனை அடைய இயலாமல் சொற்கள் திரும்பிவிடுகின்றன. ஆயினும் அவன் ஒரே எழுத்தால் சுட்டப்படுகிறான்; அந்த ஒரே எழுத்தாலேயே அவன் கூறப்படுகிறான்—அவனே ‘ருதம்’, பரம காரணம்.
Verse 60
सत्यमानन्दममृतं परं ब्रह्म परात्परम् एकाक्षरादकाराख्यो भगवान्कनकाण्डजः
அவரே சத்தியம், அவரே ஆனந்தம், அவரே அமிர்தம்—பராத்பர பரம்பிரம்மம். ஏகாக்ஷரத்திலிருந்து ‘அ’காரமாக அறியப்படும் அந்த கனகாண்டஜ பகவான், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பதி-ஈசன் ஆவார்.
Verse 61
एकाक्षरादुकाराख्यो हरिः परमकारणम् एकाक्षरान्मकाराख्यो भगवान्नीललोहितः
ஏகாக்ஷரத்திலிருந்து ‘உ’காரமாக ஹரி பரம காரணமாகக் கூறப்படுகிறார்; மேலும் ஏகாக்ஷரத்திலிருந்து ‘ம’காரமாக பகவான் நீலலோஹிதன்—சாட்சாத் சிவன்—விளங்குகிறார்.
Verse 62
सर्गकर्ता त्वकाराख्यो ह्य् उकाराख्यस्तु मोहकः मकाराख्यस् तयोर् नित्यम् अनुग्रहकरो ऽभवत्
‘அ’காரத்தால் குறிக்கப்படும் தத்துவம் படைப்பாளர்; ‘உ’காரத்தால் குறிக்கப்படும் தத்துவம் மயக்குவிப்பவன். ஆனால் ‘ம’காரத்தால் குறிக்கப்படும் தத்துவம் அவை இரண்டிற்கும் எப்போதும் அருள் வழங்குவதாகும்.
Verse 63
मकाराख्यो विभुर्बीजी ह्य् अकारो बीजमुच्यते उकाराख्यो हरिर्योनिः प्रधानपुरुषेश्वरः
‘ம’காரத்தால் குறிக்கப்படும் விபு பீஜி (விதைதாங்கி); ‘அ’காரம் விதை எனச் சொல்லப்படுகிறது. ‘உ’காரத்தால் குறிக்கப்படும் ஹரி யோனி-ரூபன்—பிரதானம் மற்றும் புருஷனின் ஈசன்.
Verse 64
बीजी च बीजं तद्योनिर् नादाख्यश् च महेश्वरः बीजी विभज्य चात्मानं स्वेच्छया तु व्यवस्थितः
மகேசுவரனே பீஜியும் பீஜமும்; அந்த பீஜத்தின் யோனியும் அவரே, ‘நாத’ என அழைக்கப்படும் ஈசனும் அவரே. பீஜியாகத் தன் ஆத்மாவை பிரித்து, தன் சுயஇச்சையால் நிலைபெறுகிறார்.
Verse 65
अस्य लिङ्गादभूद्बीजम् अकारो बीजिनः प्रभोः उकारयोनौ निक्षिप्तम् अवर्धत समन्ततः
இந்த லிங்கத்திலிருந்து விதை தோன்றியது—விதைதாங்கும் ஆண்டவனின் ‘அகாரம்’. அது ‘உகாரம்’ எனும் யோனியில் இடப்பட்டபோது எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்தது.
Verse 66
सौवर्णमभवच्चाण्डम् आवेष्ट्याद्यं तदक्षरम् अनेकाब्दं तथा चाप्सु दिव्यमण्डं व्यवस्थितम्
பின்னர் அந்த ஆதியாய் அழியாத தத்துவம் மூடப்பட்டு, பொன்னிற பிரம்மாண்டம் தோன்றியது. பல ஆண்டுகள் அது நீரில் தெய்வ மண்டலமாக நிலைபெற்றிருந்தது.
Verse 67
ततो वर्षसहस्रान्ते द्विधा कृतमजोद्भवम् अण्डम् अप्सु स्थितं साक्षाद् आद्याख्येनेश्वरेण तु
பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், ஆதியெனப் பெயர்பெற்ற அஜனான ஈசுவரன், நீரில் இருந்த சுயம்பூ அண்டத்தை நேரடியாக இரண்டாகப் பிளந்தான்.
Verse 68
तस्याण्डस्य शुभं हैमं कपालं चोर्ध्वसंस्थितम् जज्ञे यद्द्यौस्तदपरं पृथिवी पञ्चलक्षणा
அந்த அண்டத்தின் மங்களமான பொன்னிற மேல்செல் ‘த்யௌ’ (வானம்/சுவர்க்கம்) ஆகப் பிறந்தது; மற்ற பகுதி ஐந்து இலக்கணங்களுடைய பூமியாக உருவானது.
Verse 69
तस्मादण्डोद्भवो जज्ञे त्व् अकाराख्यश्चतुर्मुखः स स्रष्टा सर्वलोकानां स एव त्रिविधः प्रभुः
அதிலிருந்து அண்டத்தில் பிறந்த ‘அகாரம்’ என அழைக்கப்படும் நான்முகன் (பிரம்மா) தோன்றினான். அவனே எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளி; அவனே மூவகைத் தோற்றமுடைய ஆண்டவன்.
Verse 70
एवमोमोमिति प्रोक्तम् इत्याहुर्यजुषां वराः यजुषां वचनं श्रुत्वा ऋचः सामानि सादरम्
“இவ்வாறு ‘ஓம், ஓம்’ என்று உரைக்கப்பட்டது” என்று யஜுஸ் ஜபிப்போரில் சிறந்தோர் சொன்னார். யஜுஸ் வாக்கை கேட்ட ருக் மந்திரங்களும் சாம கீதங்களும் பக்தியுடன் ஒருசேர இணைந்து பரமபதி சிவனைப் புகழ்ந்தன.
Verse 71
एवमेव हरे ब्रह्मन्न् इत्याहुः श्रुतयस्तदा ततो विज्ञाय देवेशं यथावच्छ्रुतिसंभवैः
“ஆம், அப்படியே—ஓ ஹரி, ஓ பிரம்மன்!” என்று அப்போது ஸ்ருதிகள் கூறின. பின்னர் ஸ்ருதி-உத்பன்னமான வேதப் பிரமாணங்களால் அவர்கள் தேவாதிபதி சிவனை யதார்த்தமாக அறிந்தனர்.
Verse 72
मन्त्रैर्महेश्वरं देवं तुष्टाव सुमहोदयम् आवयोः स्तुतिसंतुष्टो लिङ्गे तस्मिन्निरञ्जनः
அவர் மந்திரங்களால் பேர்மகிமை கொண்ட மகேஸ்வர தேவனைப் போற்றினார். ஸ்துதியில் மகிழ்ந்த நிரஞ்சனப் பெருமான் அந்த லிங்கத்திலேயே வெளிப்பட்டார்.
Verse 73
दिव्यं शब्दमयं रूपम् आस्थाय प्रहसन् स्थितः अकारस्तस्य मूर्धा तु ललाटं दीर्घमुच्यते
தெய்வீகமான ஒலிமய வடிவத்தை ஏற்று அவர் புன்னகையுடன் நின்றார். அந்த (சப்த-வடிவில்) ‘அ’ எழுத்து தலை எனவும், நீண்ட நெற்றி அவரது லலாடம் எனவும் கூறப்படுகிறது.
Verse 74
इकारो दक्षिणं नेत्रम् ईकारो वामलोचनम् उकारो दक्षिणं श्रोत्रम् ऊकारो वाममुच्यते
‘இ’ எழுத்து வலது கண், ‘ஈ’ எழுத்து இடது கண். ‘உ’ வலது காது, ‘ஊ’ இடது காது என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 75
ऋकारो दक्षिणं तस्य कपोलं परमेष्ठिनः वामं कपोलम् ॠकारो ऌ ॡ नासापुटे उभे
காரம் அந்த பரமேஷ்டி இறைவனின் வலது கன்னம்; காரம் இடது கன்னம்; மற்றும் —இவை இரு நாசித்துளைகள். இவ்வாறு புனித எழுத்தொலிகள் பந்தமற்ற பதி-சிவனின் அங்கங்களாக நிறுவப்படுகின்றன.
Verse 76
एकारम् ओष्ठमूर्द्ध्वश् च ऐकारस्त्वधरो विभोः ओकारश् च तथौकारो दन्तपङ्क्तिद्वयं क्रमात्
ஏகாரம் அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனின் மேல் உதடு; ஐகாரம் கீழ் உதடு. வரிசையாக ஓகாரம் மற்றும் ஔகாரம்—அவரின் பற்களின் இரு வரிசைகள்; இவ்வாறு சிவாங்கமாக உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 77
अमस्तु तालुनी तस्य देवदेवस्य धीमतः कादिपञ्चाक्षराण्यस्य पञ्च हस्तानि दक्षिणे
அந்த ஞானமிகு தேவர்களின் தேவனின் அண்ணம் (தாலு) முதலியவை ‘அ’ எனப் புனிதமாக அறியப்படுக. ‘க’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் அவரின் வலப்புறம் ஐந்து கரங்கள்—மந்திர-சக்தி, கிரியா-சக்தி, உலகச் செயல்களின் நியந்தா பதி-சிவன்.
Verse 78
चादिपञ्चाक्षराण्येवं पञ्च हस्तानि वामतः टादिपञ्चाक्षरं पादस् तादिपञ्चाक्षरं तथा
அதேபோல் ‘ச’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் இடப்புறம் ஐந்து கரங்கள். ‘ட’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகள் பாதங்களாகவும்; ‘த’ தொடங்கும் ஐந்து எழுத்துகளும் அதுபோலவும்—இது சிவனின் மந்திர-தேக அமைப்பு.
Verse 79
पकारमुदरं तस्य फकारः पार्श्वमुच्यते बकारो वामपार्श्वं वै भकारं स्कन्धमस्य तत्
அந்த லிங்க-மந்திரதேகத்தில் ‘ப’ அவரின் வயிறு; ‘ஃப’ அவரின் பக்கம்; ‘ப’ (ba) நிச்சயமாக இடப்பக்கம்; மேலும் ‘’ அவரின் தோள் (ஸ்கந்தம்) எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 80
मकारं हृदयं शंभोर् महादेवस्य योगिनः यकारादिसकारान्तं विभोर्वै सप्त धातवः
‘ம’ என்னும் எழுத்து ஷம்பு—மஹாதேவன், பரம யோகி—இன் இதயம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘ய’ முதல் ‘ஸ’ வரை உள்ள எழுத்துத் தொடர் அந்தச் சர்வவ்யாபி இறைவனின் ஏழு தாது-தத்துவங்கள்.
Verse 81
हकार आत्मरूपं वै क्षकारः क्रोध उच्यते तं दृष्ट्वा उमया सार्धं भगवन्तं महेश्वरम्
‘ஹ’ எழுத்து நிச்சயமாக ஆத்மஸ்வரூபம் எனக் கூறப்படுகிறது; ‘க்ஷ’ எழுத்து கோபத்தைச் சுட்டும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. உமையுடன் கூடிய அந்தப் பகவான் மஹேஸ்வரனைத் தரிசித்து…
Verse 82
प्रणम्य भगवान् विष्णुः पुनश्चापश्यदूर्द्ध्वतः ओङ्कारप्रभवं मन्त्रं कलापञ्चकसंयुतम्
வணங்கி, பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் மேல்நோக்கிப் பார்த்தார்; ஓங்காரத்திலிருந்து தோன்றிய, ஐந்து கலைகளால் யுக்தமான அந்த மந்திரத்தை அவர் கண்டார்.
Verse 83
शुद्धस्फटिकसंकाशं सुभाष्टत्रिंशदक्षरम् मेधाकरम् अभूद्भूयः सर्वधर्मार्थसाधकम्
அது மீண்டும் தூய ஸ்படிகம் போல ஒளிர்ந்தது—முப்பத்தெட்டு எழுத்துகளைக் கொண்ட மங்களமான (மந்திர/வடிவ) ஒன்று; மேதையை அளிப்பது, மேலும் எல்லா தர்மமும் அர்த்தமும் நிறைவேறச் செய்யும் சாதனம்.
Verse 84
गायत्रीप्रभवं मन्त्रं हरितं वश्यकारकम् चतुर्विंशतिवर्णाढ्यं चतुष्कलमनुत्तमम्
காயத்ரியிலிருந்து தோன்றிய, பசுமை நிறம் உடையதும் வஷ்ய சக்தி அளிப்பதும் ஆன இந்த மந்திரம் போதிக்கப்படுகிறது; இது இருபத்துநான்கு எழுத்துகளால் நிறைந்தது, நான்கு கலைகளுடன் கூடியது, ஒப்பற்றது.
Verse 85
अथर्वमसितं मन्त्रं कलाष्टकसमायुतम् अभिचारिकमत्यर्थं त्रयस्त्रिंशच्छुभाक्षरम्
பின்பு அவர் அதர்வணத்துடன் தொடர்புடைய ‘அசித’ மந்திரத்தை உரைக்கிறார்; அது அஷ்டகலைகளால் நிறைந்தது, அபிசாரச் செயல்களில் மிகுந்த வல்லமை உடையது, மேலும் முப்பத்துமூன்று சுப அక్షரங்களால் அமைந்தது.
Verse 86
यजुर्वेदसमायुक्तं पञ्चत्रिंशच्छुभाक्षरम् कलाष्टकसमायुक्तं सुश्वेतं शान्तिकं तथा
யஜுர்வேதத்துடன் இணைந்தது, முப்பத்தைந்து சுப அక్షரங்களால் அமைந்தது, அஷ்டகலைகளால் நிறைந்தது—மிகவும் வெண்மையானதும், சாந்தி அளிப்பதும் ஆகிய மந்திரம் இது.
Verse 87
त्रयोदशकलायुक्तं बालाद्यैः सह लोहितम् सामोद्भवं जगत्याद्यं वृद्धिसंहारकारणम्
பதிமூன்று கலைகளால் யுக்தமாகி, பால முதலிய ரூபங்களுடன், செம்மை ஒளியுடன் விளங்கும் இந்த ஸ்வயம்பூ—உலகின் ஆதித் தத்துவமாக இருந்து, வளர்ச்சிக்கும் சங்காரத்திற்கும் காரணமாகிறது.
Verse 88
वर्णाः षडधिकाः षष्टिर् अस्य मन्त्रवरस्य तु पञ्च मन्त्रांस् तथा लब्ध्वा जजाप भगवान् हरिः
இந்த சிறந்த மந்திரத்தில் அறுபத்தாறு எழுத்துகள் உள்ளன. மேலும் ஐந்து மந்திரங்களையும் பெற்ற பின், பகவான் ஹரி அவற்றை ஜபமாக உச்சரித்தார்.
Verse 89
अथ दृष्ट्वा कलावर्णम् ऋग्यजुःसामरूपिणम् ईशानमीशमुकुटं पुरुषास्यं पुरातनम्
பின்பு அவர்கள் தெய்வ ஒளியால் பிரகாசித்து, ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேத ரூபங்களைத் தாங்கிய—ஈசானனை, ஈசுவரத் திலகமாக முக்குடம் சூடியவனை, புருஷ ரூப முகம் கொண்ட அந்தப் பழமையான பரம்பொருளை தரிசித்தனர்.
Verse 90
अघोरहृदयं हृद्यं वामगुह्यं सदाशिवम् सद्यः पादं महादेवं महाभोगीन्द्रभूषणम्
அகோரன் அவரின் இதயம்—என்றும் மங்களமும் இனிமையும். வாமன் அவரின் மறைமர்மம்—சதாசிவன் தானே. சத்யோஜாதன் அவரின் திருவடிகள்—மகாதேவன், மகாநாகேந்திரரை ஆபரணமாக அணிந்தவன்.
Verse 91
विश्वतः पादवदनं विश्वतो ऽक्षिकरं शिवम् ब्रह्मणो ऽधिपतिं सर्गस्थितिसंहारकारणम्
எங்கும் நிறைந்த சிவனை நான் வணங்குகிறேன்—அவரின் திருவடிகளும் முகங்களும் எங்கும்; கண்களும் கரங்களும் எங்கும்; அவர் பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி, படைப்பு-நிலைப்பு-அழிவு ஆகியவற்றின் காரணத் தத்துவம்.
Verse 92
तुष्टाव पुनरिष्टाभिर् वाग्भिर् वरदमीश्वरम्
அவன் மீண்டும் வரம் அருளும் ஈசுவரனைப் புகழ்ந்தான்—பிரியமும் மங்களமும் நிறைந்த சொற்களால், பக்தி நிரம்பிய ஸ்தோத்திரங்களால்.
Frequently Asked Questions
It appears suddenly in the pralaya-ocean as a self-luminous, immeasurable Linga—adorned with countless flames, resembling many kalāgnis—free from decay and growth, and without beginning, middle, or end. Its purpose is explicitly dispute-pacification (vivāda-śamana) and spiritual awakening (prabodha).
Oṃ is shown as manifesting on/through the Linga with A (south), U (north), M (middle), culminating in nāda and the transcendental turiya beyond phonation. From the one imperishable syllable arise differentiated powers associated with creation, delusion/operation, and grace—presented as a mantra-cosmology where Veda and worlds unfold from sacred sound under Maheshvara.
While not a procedural puja-manual here, the chapter frames correct worship as (1) humility and surrender (ending egoic rivalry), (2) mantra-centered contemplation beginning with Oṃ and Veda-derived stuti, and (3) recognition of Shiva as the all-pervading inner reality (sarvātman). The ‘rule’ is alignment of mind, speech, and understanding with the Linga’s infinitude and Shiva’s anugraha.