Adhyaya 90

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे सदाचारकथनं नामैकोननवतितमो ऽध्यायः सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि यतीनामिह निश्चितम् प्रायश्चित्तं शिवप्रोक्तं यतीनां पापशोधनम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சதாசாரகதனம்’ எனும் எண்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—இனி யதிகளுக்கென நிச்சயிக்கப்பட்ட, சிவன் உரைத்த பிராயச்சித்தத்தை, யதிகளின் பாவங்களைச் சுத்திகரிப்பதைக் கூறுவேன்.

Verse 2

पापं हि त्रिविधं ज्ञेयं वाङ्मनःकायसंभवम् सततं हि दिवा रात्रौ येनेदं वेष्ट्यते जगत्

பாவம் மூவகை என அறியப்பட வேண்டும்—வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும். பகல்-இரவு இடையறாது இதனால் உலகம் மூடப்படுகிறது; பாசத்தால் கட்டப்பட்ட பசுவைப் போல ஜீவன் இருக்கும், பதி ஆகிய சிவபெருமானின் சரணம் அடையும் வரை.

Verse 3

तत्कर्मणा विनाप्येष तिष्ठतीति परा श्रुतिः क्षणमेवं प्रयोज्यं तु आयुष्यं तु विधारणम्

உயர்ந்த ஸ்ருதி கூறுகிறது: அந்தச் சிறப்பு கர்மம் இல்லாவிட்டாலும் இது (பிராண சக்தி) நிலைத்திருக்கும். ஆகவே ஒரு கணமும் இவ்விதமே பயன்படுத்த வேண்டும்—ஆயுளைத் தாங்கவும் நிலைநிறுத்தவும்.

Verse 4

भवेद्योगो ऽप्रमत्तस्य योगो हि परमं बलम् न हि योगात्परं किंचिन् नराणां दृश्यते शुभम्

அலட்சியமற்ற விழிப்புள்ளவர்க்கு யோகம் உண்டாகும்; யோகம் தான் பரம வலிமை. மனிதர்க்கு யோகத்தைவிட மேலான நன்மை எதுவும் காணப்படாது—பாசம் அறுக்கப்பட்டு பசு-ஜீவன் பதி ஆகிய இறைவன் நோக்கி நடத்தப்படுவதால்.

Verse 5

तस्माद् योगं प्रशंसन्ति धर्मयुक्ता मनीषिणः अविद्यां विद्यया जित्वा प्राप्यैश्वर्यमनुत्तमम्

ஆகவே தர்மத்தில் நிலைத்த ஞானிகள் யோகத்தைப் போற்றுகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்கள் வித்யையால் அவித்யையை வென்று ஒப்பற்ற ஐஸ்வர்யத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 6

दृष्ट्वा परावरं धीराः परं गच्छन्ति तत्पदम् व्रतानि यानि भिक्षूणां तथैवोपव्रतानि च

மேலும் கீழுமாகிய பரா–அவர இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமத்தை உணர்ந்து திடமுள்ளோர் அந்தப் பரம நிலையைக் அடைகின்றனர். அதுபோல பிக்ஷுக்களின் விரதங்களும் அவர்களின் உபவிரதங்களும் (துணை ஒழுக்கங்களும்) கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 7

एकैकातिक्रमे तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते उपेत्य तु स्त्रियं कामात् प्रायश्चित्तं विनिर्दिशेत्

அந்த விதிகளின் ஒவ்வொரு மீறலுக்கும் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் காமவசத்தால் ஒரு பெண்ணை அணுகினாலும், அதற்கும் உரிய பிராயச்சித்தத்தைத் தெளிவாகக் கூற வேண்டும்.

Verse 8

प्राणायामसमायुक्तं चरेत्सांतपनं व्रतम् ततश्चरति निर्देशात् कृच्छ्रं चान्ते समाहितः

பிராணாயாமத்துடன் கூடியவனாக சாந்தபன விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி க்ருச்ச்ர தபத்தையும் செய்து, முடிவில் உள்ளத்தைச் சமாதானமாகச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 9

पुनर् आश्रमम् आगत्य चरेद्भिक्षुरतन्द्रितः न धर्मयुक्तमनृतं हिनस्तीति मनीषिणः

மீண்டும் ஆசிரமத்துக்கு வந்து பிக்ஷு அலட்சியமின்றி நடமாட வேண்டும். ஞானிகள் கூறுவர்—தர்மத்துடன் இணைந்த அசத்தியம் தர்மத்தைப் புண்படுத்தாது; அது தர்மார்த்தமாக இருப்பதால்.

Verse 10

तथापि न च कर्तव्यं प्रसंगो ह्येष दारुणः अहोरात्रोपवासश् च प्राणायामशतं तथा

ஆயினும் அதைச் செய்யக் கூடாது; இந்தச் சேர்க்கை மிகக் கொடியது. அதற்குப் பதிலாக பகல்-இரவு உபவாசம் இருந்து, மேலும் நூறு முறை பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

असद्वादो न कर्तव्यो यतिना धर्मलिप्सुना परमापद्गतेनापि न कार्यं स्तेयमप्युत

தர்மத்தை நாடும் யதி அசத்வாக்கை பேசக் கூடாது. மிகப் பெரிய ஆபத்தில் இருந்தாலும் திருட்டைச் செய்யக் கூடாது—அதனை அனுமதித்தலும் கூடாது.

Verse 12

इम्पोर्तन्चे ओफ़् पोस्सेस्सिओन् स्तेयादभ्यधिकः कश्चिन् नास्त्यधर्म इति श्रुतिः हिंसा ह्येषा परा सृष्टा स्तैन्यं वै कथितं तथा

ஸ்ருதி கூறுகிறது—பரிக்ரஹ ஆசையால் எழும் திருட்டை விடப் பெரிய அதர்மம் இல்லை. அத்தகைய திருட்டே பரம ஹிம்சை; ஆகவே அது ‘ஸ்தைன்யம்’ என்றும், மூலத்தில் ‘ஹிம்சை’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 13

यदेतद्द्रविणं नाम प्राणा ह्येते बहिश्चराः स तस्य हरते प्राणान् यो यस्य हरते धनम्

‘செல்வம்’ எனப்படுவது உண்மையில் உலகில் வெளிப்படையாகச் செல்லும் பிராணனே. ஆகவே யார் யாருடைய பொருளை அபகரிக்கிறாரோ, அவர் அவருடைய பிராணனையே அபகரிக்கிறார்—பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) வாழ்வாதாரத்தைப் பறித்து, பதி சிவனின் நியமத்திற்கு எதிராக பாசப் பந்தத்தை ஆழப்படுத்துகிறார்.

Verse 14

एवं कृत्वा सुदुष्टात्मा भिन्नवृत्तो व्रताच्च्युतः भूयो निर्वेदमापन्नश् चरेच्चान्द्रायणं व्रतम्

இவ்வாறு செய்ததால் தீய மனமுடையவன், நடத்தை சிதைந்து விரதத்திலிருந்து வழுவியவன்—மீண்டும் உண்மையான வருத்தத்துடன் சாந்திராயண விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதனால் பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) பாசங்கள் தளர்ந்து, பதி சிவன் வழிக்குத் திரும்பும்.

Verse 15

विधिना शास्त्रदृष्टेन संवत्सरमिति श्रुतिः ततः संवत्सरस्यान्ते भूयः प्रक्षीणकल्मषः पुनर्निर्वेदमापन्नश् चरेद्भिक्षुरतन्द्रितः

ஸ்ருதி கூறுகிறது—சாஸ்திரம் காட்டிய விதிப்படி ஒரு வருடம் முழுதும் கடைபிடிக்க வேண்டும். பின்னர் வருட முடிவில், கல்மஷம் மேலும் சுருங்கியபின், பிக்ஷு மீண்டும் நிர்வேதத்தில் நிலைத்து, அலட்சியமின்றி பிச்சைச் சுற்றலைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 16

अहिंसा सर्वभूतानां कर्मणा मनसा गिरा अकामादपि हिंसेत यदि भिक्षुः पशून् कृमीन्

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் எல்லா உயிர்களிடமும் அஹிம்சையே விதி; ஆயினும் பிக்ஷு விருப்பமின்றியும் விலங்குகளையோ புழுக்களையோ காயப்படுத்தினால், அவர் விரதம் மீறியதாகக் கருதப்படுகிறார். சிவகிருபை நாடும் பசுவிற்கு இந்தக் கட்டுப்பாடே பாசம் தளர்வதற்கான வாசல்; பதி சிவன் நோக்கி திருப்புகிறது.

Verse 17

कृच्छ्रातिकृच्छ्रं कुर्वीत चान्द्रायणमथापि वा स्कन्देदिन्द्रियदौर्बल्यात् स्त्रियं दृष्ट्वा यतिर्यदि

இந்திரியத் தளர்ச்சியால் பெண்ணைக் கண்டு யதி ச்கலிதம் அடைந்தால், அவன் கடுமையான ‘க்ருச்ச்ராதிக்ருச்ச்ர’ ப்ராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ‘சாந்த்ராயண’ விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும். இத்தபஸால் பசு-ஜீவன் இந்திரியங்களை அடக்கி பாசத்தைத் தளர்த்தி, மீண்டும் பதி—சிவனை நோக்கித் திரும்புகின்றான்।

Verse 18

तेन धारयितव्या वै प्राणायामास्तु षोडश दिवा स्कन्नस्य विप्रस्य प्रायश्चित्तं विधीयते

ஆகையால் பதினாறு பிராணாயாமங்களை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்; பகலில் ச்கலிதம் ஏற்பட்ட பிராமணனுக்கு இதுவே ப்ராயச்சித்தமாக விதிக்கப்படுகிறது. இச்சுத்தியால் மலரூப பாசம் தளர்ந்து, அவன் மீண்டும் சிவபூஜைக்கு தகுதியடைகிறான்।

Verse 19

त्रिरात्रमुपवासाश् च प्राणायामशतं तथा रात्रौ स्कन्नः शुचिः स्नात्वा द्वादशैव तु धारणा

மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருந்து, நூறு பிராணாயாமங்களும் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இரவில்—ச்கலிதம் ஏற்பட்டிருந்தால்—நியமத்துடன் தூய்மையாக இருந்து நீராடி பன்னிரண்டு தாரணைகள் (ஒருமுகத் தியானம்) செய்ய வேண்டும்; இது சிவபூஜைக்கான ஒழுக்கம்।

Verse 20

प्राणायामेन शुद्धात्मा विरजा जायते द्विजाः एकान्नं मधुमांसं वा अशृतान्नं तथैव च

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, பிராணாயாமத்தால் உள்ளம் சுத்தமடைந்து ரஜஸின் தூசி நீங்குகிறது. விதிப்படி ஒருவேளை உணவு, அல்லது (அனுமதி உள்ளபோது) தேன்-மாம்சம், மேலும் சமைக்காத அன்னமும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்—இது யோக நிலைத்தன்மையும் சிவபக்தியும் வளர்க்கும்।

Verse 21

अभोज्यानि यतीनां तु प्रत्यक्षलवणानि च एकैकातिक्रमात्तेषां प्रायश्चित्तं विधीयते

யதிகளுக்கு சில உணவுகள் தடை—குறிப்பாக வெளிப்படையாக உப்பு கலந்தவை. அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை மீறினால் அதற்குப் ப்ராயச்சித்தம் விதிக்கப்படுகிறது—நியம மீறலின் சுத்தியும் சிவானுக்ரஹப் பெறுதலும் பொருட்டு।

Verse 22

प्राजापत्येन कृच्छ्रेण ततः पापात्प्रमुच्यते व्यतिक्रमाश् च ये केचिद् वाङ्मनःकायसंभवाः

பிராஜாபத்ய க்ருச்ச்ர விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான். வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டான எந்தத் தவறுகளிலிருந்தும் அவன் விடுபடுவான்.

Verse 23

सद्भिः सह विनिश्चित्य यद्ब्रूयुस्तत्समाचरेत्

நல்லோருடன் ஆலோசித்து அவர்கள் கூறுவதையே அப்படியே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். தர்மவிவேகத்தின் வழிகாட்டுதலால் இதுவே பசு (ஜீவன்) என்பதன் பாசத்தைத் தளர்த்தி, பதி—சிவனை—மகிழ்விக்கிறது.

Verse 24

चरेद्धि शुद्धः समलोष्टकाञ्चनः समस्तभूतेषु च सत्समाहितः स्थानं ध्रुवं शाश्वतमव्ययं तु परं हि गत्वा न पुनर्हि जायते

தூய்மையுடன் வாழ வேண்டும்; மண் கட்டியும் பொன்னும் சமம் எனக் காண வேண்டும்; எல்லா உயிர்களிடமும் சத்-சமாதானமான விழிப்புடன் நிலைத்திருக்க வேண்டும். பதி—சிவனின்—பரம, நிலையான, நித்திய, அழியாத திருத்தலத்தை அடைந்தவன் மீண்டும் பிறவான்.