Adhyaya 13

Verse 1

सूत उवाच एकत्रिंशत्तमः कल्पः पीतवासा इति स्मृतः ब्रह्मा यत्र महाभागः पीतवासा बभूव ह

சூதர் கூறினார்: முப்பத்தொன்றாம் கல்பம் ‘பீதவாசா’ என நினைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்த கல்பத்தில் மகாபாக்யன் பிரம்மா மஞ்சள் ஆடை அணிந்திருந்தான்.

Verse 2

ध्यायतः पुत्रकामस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः प्रादुर्भूतो महातेजाः कुमारः पीतवस्त्रधृक्

மகன் வேண்டி தியானித்த பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு, பேரொளியுடன் ஒரு தெய்வக் குமாரன் தோன்றினான்—மஞ்சள் ஆடை அணிந்தவன்.

Verse 3

पीतगन्धानुलिप्ताङ्गः पीतमाल्यांबरो युवा हेमयज्ञोपवीतश् च पीतोष्णीषो महाभुजः

அவனது அங்கங்கள் பொன்னிற மஞ்சள் மணத்தால் பூசப்பட்டிருந்தன; இளமைத் தோற்றத்துடன் மஞ்சள் மாலையும் மஞ்சள் ஆடையும் அணிந்தான். பொன் யஜ்ஞோபவீதமும் மஞ்சள் உஷ்ணீஷமும் தாங்கி, பெருந்தோளனாய் விளங்கினான்.

Verse 4

तं दृष्ट्वा ध्यानसंयुक्तो ब्रह्मा लोकमहेश्वरम् मनसा लोकधातारं प्रपेदे शरणं विभुम्

அவரைக் கண்டதும் தியானத்தில் ஒன்றிய பிரம்மா, மனத்தாலேயே அந்த அனைத்திலும் வியாபித்த லோகமஹேஸ்வரன்—லோகதாதா—அவரிடம் சரணடைந்தான்.

Verse 5

ततो ध्यानगतस्तत्र ब्रह्मा माहेश्वरीं वराम् गां विश्वरूपां ददृशे महेश्वरमुखाच्च्युताम्

அப்போது அங்கே தியானத்தில் நிலைத்த பிரமா, மகேஸ்வரன் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட விசுவரூபிணியான சிறந்த மாஹேஸ்வரீ பசுவை தரிசித்தான்।

Verse 6

चतुष्पदां चतुर्वक्त्रां चतुर्हस्तां चतुःस्तनीम् चतुर्नेत्रां चतुःशृङ्गीं चतुर्दंष्ट्रां चतुर्मुखीम्

அவன் அற்புதமான வடிவைக் கண்டான்—நான்கு கால்கள், நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு மார்புகள்; நான்கு கண்கள், நான்கு கொம்புகள், நான்கு தந்தங்கள் உடையது।

Verse 7

द्वात्रिंशद्गुणसंयुक्ताम् ईश्वरीं सर्वतोमुखीम् स तां दृष्ट्वा महातेजा महादेवीं महेश्वरीम्

முப்பத்திரண்டு குணங்களால் நிறைந்த, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய ஈஸ்வரியை அந்த மகாதேஜஸ்வி கண்டான்; அவளைப் பார்த்து அவளை மகாதேவி, பரம மாஹேஸ்வரீ என உணர்ந்தான்।

Verse 8

पुनराह महादेवः सर्वदेवनमस्कृतः मतिः स्मृतिर्बुद्धिरिति गायमानः पुनः पुनः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்ட மகாதேவன் மீண்டும் உரைத்தான்; மீண்டும் மீண்டும் “மதி, ஸ்ம்ருதி, புத்தி” என்று பாடினான்।

Verse 9

एह्येहीति महादेवि सातिष्ठत्प्राञ्जलिर्विभुम् विश्वमावृत्य योगेन जगत्सर्वं वशीकुरु

“வா, வா, ஓ மகாதேவி!” என்று கூறி, அவன் அனைத்தையும் நிறைக்கும் விபுவின் முன் கைகூப்பி நின்று: “யோகத்தால் உலகமெங்கும் சூழ்ந்து, எல்லா ஜகத்தையும் வசியப்படுத்து” என்றான்।

Verse 10

अथ तामाह देवेशो रुद्राणी त्वं भविष्यसि ब्राह्मणानां हितार्थाय परमार्था भविष्यसि

அப்போது தேவேசன் அவளிடம் கூறினான்—“நீ ருத்ராணியாக ஆகுவாய். பிராமணர்களின் நலனுக்காக நீ வெளிப்படுவாய்; பரமார்த்தத்தில் நிலைபெற்று உயிர்களை பரம நன்மை நோக்கி நடத்துவாய்.”

Verse 11

तथैनां पुत्रकामस्य ध्यायतः परमेष्ठिनः प्रददौ देवदेवेशः चतुष्पादां जगद्गुरुः

இவ்வாறு மகன் வேண்டி தியானித்த பரமேஷ்டி (பிரம்மா)க்கு தேவர்களின் தேவேசன், உலககுரு நான்கு பாதங்களையுடைய வேதத்தை அருளினான்—அதனால் பசு-பாவத்தில் கட்டுண்ட உயிர் பதி-ரூப இறைவனை அணைய முடியும்.

Verse 12

ततस्तां ध्यानयोगेन विदित्वा परमेश्वरीम् ब्रह्मा लोकगुरोः सो ऽथ प्रतिपेदे महेश्वरीम्

பின்பு தியானயோகத்தால் அந்த பரமேஸ்வரியை அறிந்து, பிரம்மா உலககுருவின் அருளால் அப்போது மகேஸ்வரியை யதார்த்தமாக அடைந்தான் (உணர்ந்தான்).

Verse 13

गायत्रीं तु ततो रौद्रीं ध्यात्वा ब्रह्मानुयन्त्रितः इत्येतां वैदिकीं विद्यां रौद्रीं गायत्रीमीरिताम्

பின்பு பிரம்மாவின் விதிப்படி வழிநடத்தப்பட்டு அவர் ரௌத்ரீ காயத்ரியைத் தியானித்தார். இவ்விதம் இந்த வைதிக வித்யை ‘ரௌத்ரீ காயத்ரி’ எனப் பிரகடனமாகிறது—இது பசு-பாவத்தில் கட்டுண்ட உயிரை பதி-ரூப ருத்ரன் நோக்கித் திருப்புகிறது.

Verse 14

जपित्वा तु महादेवीं ब्रह्मा लोकनमस्कृताम् प्रपन्नस्तु महादेवं ध्यानयुक्तेन चेतसा

உலகங்கள் வணங்கும் மகாதேவியை ஜபித்து, பிரம்மா தியானத்தில் இணைந்த மனத்துடன் மகாதேவனின் சரணடைந்தான்.

Verse 15

ततस्तस्य महादेवो दिव्ययोगं बहुश्रुतम् ऐश्वर्यं ज्ञानसंपत्तिं वैराग्यं च ददौ प्रभुः

அதன்பின் பரம்பொருளான மகாதேவர் அவனுக்கு திவ்ய யோகம், பலசாஸ்திரப் புண்ணியக் கல்வி, ஐஸ்வரியம், மெய்ஞானச் செல்வம், மேலும் வைராக்யமும் அருளினார்।

Verse 16

ततो ऽस्य पार्श्वतो दिव्याः प्रादुर्भूताः कुमारकाः पीतमाल्यांबरधराः पीतस्रगनुलेपनाः

பின்பு அவரின் இருபுறங்களிலும் திவ்யக் குமாரர்கள் தோன்றினர்—மஞ்சள் மாலையும் மஞ்சள் ஆடையும் அணிந்து, மஞ்சள் பூமாலைகளாலும் நறுமண அநுலேபனங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்।

Verse 17

पीताभोष्णीषशिरसः पीतास्याः पीतमूर्धजाः ततो वर्षसहस्रान्त उषित्वा विमलौजसः

அவர்களின் தலைகளில் மஞ்சள் துர்பான்கள், முகங்கள் மஞ்சள், தலைமுடியும் மஞ்சள்; பின்னர் அவர்கள் களங்கமற்ற ஒளியுடன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுறும் வரை தங்கினர்।

Verse 18

योगात्मानस्तपोह्लादाः ब्राह्मणानां हितैषिणः धर्मयोगबलोपेता मुनीनां दीर्घसत्त्रिणाम्

அவர்கள் யோகஆத்மாவான தவசிகள்; தவத்தின் ஆனந்தத்தில் மகிழ்வோர்; பிராமணர்களின் நலனைக் கருதுவோர்; தர்மமும் யோகபலமும் உடையோர்—நீண்ட யாகவிரதங்களைத் தாங்கும் முனிவர்கள்।

Verse 19

उपदिश्य महायोगं प्रविष्टास्ते महेश्वरम् एवमेतेन विधिना ये प्रपन्ना महेश्वरम्

மகாயோகத்தை உபதேசித்து அவர்கள் மகேஸ்வரனில் லயமடைந்தனர். இவ்விதியினாலே மகேஸ்வரனுக்கு சரணடைந்தோர், பசுவின் பாசங்களை அகற்றும் பதி-ரூபப் பெருமானில் ஒன்றுபடுவர்।

Verse 20

अन्ये ऽपि नियतात्मानो ध्यानयुक्ता जितेन्द्रियाः ते सर्वे पापमुत्सृज्य विमला ब्रह्मवर्चसः

மற்றவர்களும் தம்மை அடக்கி, தியானத்தில் நிலைத்து, இந்திரியங்களை வென்றவர்கள். அவர்கள் எல்லாப் பாவத்தையும் நீக்கி, நிர்மலராய் பிரம்மதேஜஸால் ஒளிர்வர்.

Verse 21

प्रविशन्ति महादेवं रुद्रं ते त्वपुनर्भवाः

அவர்கள் மகாதேவனாகிய ருத்ரனுள் பிரவேசிக்கின்றனர்; பாசத்தை அறுக்கும் பதியை அடைந்து, அவர்கள் அபுனர்பவம்—மறுபிறப்பற்ற நிலை—பெறுவர்.