Adhyaya 61

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे षष्टितमो ऽध्यायः सूत उवाच क्षेत्राण्येतानि सर्वाणि आतपन्ति गभस्तिभिः तेषां क्षेत्राण्यथादत्ते सूर्यो नक्षत्रतारकाः

சூதர் கூறினார்—இந்த எல்லா க்ஷேத்ரங்களும் சூரியக் கதிர்களால் வெப்பமும் ஒளியும் பெறுகின்றன; மேலும் அந்தக் க்ஷேத்ரங்களுக்காகச் சூரியன், நக்ஷத்திரங்களும் நட்சத்திரங்களும் உடன், கால ஒழுங்கையும் முறையையும் அளிக்கிறான்.

Verse 2

चीर्णेन सुकृतेनेह सुकृतान्ते ग्रहाश्रयाः तारणात्तारका ह्येताः शुक्लत्वाच्चैव तारकाः

இங்கேச் செய்த சுக்ருதத்தின் பயனால், அந்தப் புண்ணியத்தின் நிறைவில் உயிர்கள் கிரகங்களின் ஆச்ரய உலகங்களை அடைகின்றன. அவை ‘தாரகா’ எனப்படுகின்றன—ஏனெனில் அவை கடத்துகின்றன; மேலும் வெண்மையான ஒளிர்வினாலும் ‘தாரகா’ என அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 3

दिव्यानां पार्थिवानां च नैशानां चैव सर्वशः आदानान्नित्यमादित्यस् तेजसां तमसामपि

தெய்வீக, பூமியியல், இரவுக்கால—எல்லா நிலைகளிலிருந்தும் ஆதித்யன் இடையறாது ஈர்த்துக்கொள்கிறான்; ஒளிமிக்க சக்திகளையும், இருளாக்கும் சக்திகளையும் கூட தன்னுள் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.

Verse 4

सवने स्यन्दने ऽर्थे च धातुर् एष विभाष्यते सवनात्तेजसो ऽपां च तेनासौ सविता मतः

இந்த வேர்ச்சொல் ‘தூண்டுதல்/உருவாக்குதல்’ மற்றும் ‘ஓடச் செய்தல்’ என்ற பொருள்களில் விளக்கப்படுகிறது. ஒளியை வெளிப்படுத்தி, நீர்களை ஓடச் செய்வதால் அவன் ‘சவிதா’ எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 5

बहुलश्चन्द्र इत्येष ह्लादने धातुरुच्यते शुक्लत्वे चामृतत्वे च शीतत्वे च विभाव्यते

‘பஹுல’ என்றும் ‘சந்திர’ என்றும்—இந்தப் பெயர் ‘ஹ்லாத’ (மகிழ்விக்க) என்னும் தாதுவிலிருந்து தோன்றியது எனக் கூறப்படுகிறது. இதன் பொருள் வெண்மை, அமிர்தமய அமரத்துவம், மற்றும் குளிர்ச்சித் தன்மை என உணரப்படுகிறது।

Verse 6

सूर्याचन्द्रमसोर्दिव्ये मण्डले भास्वरे खगे जलतेजोमये शुक्ले वृत्तकुंभनिभे शुभे

சூரியன்-சந்திரன் ஆகியோரின் தெய்வீகமான, ஒளிமிக்க விண்மண்டலத்தில்—வானில் பிரகாசித்து—நீரும் தீவொளியும் கலந்ததாகிய, மங்களமான, வெண்மையான ஒரு உருண்டை ஒளிர்கிறது; அது முற்றிலும் வட்டமான குடம்பைப் போன்றது।

Verse 7

घनतोयात्मकं तत्र मण्डलं शशिनः स्मृतम् घनतेजोमयं शुक्लं मण्डलं भास्करस्य तु

அங்கே சசி (சந்திரன்) மண்டலம் அடர்ந்த நீர்த் தன்மையுடையது எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் பாஸ்கரன் (சூரியன்) மண்டலம் அடர்ந்த ஒளித்தேஜஸால் ஆன, பிரகாசமான வெண்மையானது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 8

वसन्ति सर्वदेवाश् च स्थानान्येतानि सर्वशः मन्वन्तरेषु सर्वेषु ऋक्षसूर्यग्रहाश्रयाः

இந்த எல்லா தெய்வீகத் தங்குதல்களிலும் அனைத்து தேவர்களும் எங்கும் வாசம் செய்கின்றனர்; எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் அவர்கள் நட்சத்திரங்கள், சூரியன், கிரகங்கள் ஆகியவற்றின் ஆதார-ஆச்ரயமாக நிலைகொள்கின்றனர்।

Verse 9

तेन ग्रहा गृहाण्येव तदाख्यास्ते भवन्ति च सौरं सूर्यो ऽविशत्स्थानं सौम्यं सोमस्तथैव च

ஆகையால் கிரகங்கள் தத்தம் ‘கிருஹ’ (வாசஸ்தலம்) பெயர்களாலேயே அறியப்படுகின்றன. எனவே சூரியன் ‘சௌர’ நிலையத்தில் புகுந்தான்; அதுபோல சோமன் (சந்திரன்) ‘சௌம்ய’ நிலையத்தில் புகுந்தான்।

Verse 10

शौक्रं शुक्रो ऽविशत्स्थानं षोडशार्चिः प्रतापवान् बृहद् बृहस्पतिश्चैव लोहितश्चैव लोहितम्

பதினாறு கதிர்களால் ஒளிரும் பெருந்திறலுடைய சுக்கிரன் சௌக்ர நிலையத்தில் புகுந்தான். அதுபோல ப்ருஹஸ்பதி தன் பெரிய (குரு) நிலையத்தில் நுழைந்தான்; லோஹிதன் (செவ்வாய்) சிவந்த மங்கள நிலையத்தை அடைந்தான்.

Verse 11

शनैश्चरं तथा स्थानं देवश्चापि शनैश्चरः बौधं बुधस्तु स्वर्भानुः स्वर्भानुस्थानमाश्रितः

அதேபோல் சனைச்சரன் (சனி) நிலையம் நிறுவப்பட்டுள்ளது; அங்குள்ள தேவனும் சனைச்சரனே. புதன் பௌதப் பகுதியில் தங்குகிறான்; ஸ்வர்பானு (ராகு) தன் நிலையையே அடைக்கலமாகக் கொண்டு ஸ்வர்பானு தாமத்தில் நிலைகொள்கிறான்.

Verse 12

नक्षत्राणि च सर्वाणि नक्षत्राणि विशन्ति च गृहाण्येतानि सर्वाणि ज्योतींषि सुकृतात्मनाम्

அனைத்து நட்சத்திரங்களும் நட்சத்திர நிலையங்களும் வாசஸ்தலங்களாக ஏற்கப்படுகின்றன. இவ்வெல்லா ஒளிமயமான மண்டலங்களும், புண்ணியச் செயலால் உள்ளம் செம்மையடைந்து, தர்மமும் பசுபதி-பக்தியும் கொண்டு உயர்ந்த பசு-ஆத்மாக்களின் வாசஸ்தலங்களாகின்றன.

Verse 13

कल्पादौ सम्प्रवृत्तानि निर्मितानि स्वयंभुवा स्थानान्येतानि तिष्ठन्ति यावद् आभूतसंप्लवम्

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் இயக்கமடைந்து ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) உருவாக்கிய இப்புனித நிலையங்கள், எல்லா உயிர்களையும் மூழ்கடிக்கும் மகாப்ரளயம் வரையில் மாறாதவையாக நிலைத்திருக்கும்.

Verse 14

मन्वन्तरेषु सर्वेषु देवस्थानानि तानि वै अभिमानिनो ऽवतिष्ठन्ते देवाः स्थानं पुनः पुनः

எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் அதே தேவ நிலையங்கள் நிலைத்திருக்கும். தத்தம் பதவிக்குரிய அதிஷ்டாத்ரு (அபிமானி) தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அங்கே வந்து தங்கள் நிலையத்தை மறுமறுதியாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

Verse 15

अतीतैस्तु सहैतानि भाव्याभाव्यैः सुरैः सह वर्तन्ते वर्तमानैश् च स्थानिभिस्तैः सुरैः सह

கடந்த காலத் தேவர்களுடனும், வருங்காலத்தில் தோன்றுவோரும் தோன்றாதோரும் ஆகிய தேவர்களுடனும், இப்போது தத்தம் பதவியில் நிலைபெற்ற தேவர்களுடனும்—இச் செயல்களும் நிலையங்களும் இடையறாது தொடர்கின்றன।

Verse 16

अस्मिन्मन्वन्तरे चैव ग्रहा वैमानिकाः स्मृताः विवस्वानदितेः पुत्रः सूर्यो वैवस्वते ऽन्तरे

இந்த மன்வந்தரத்தில் கிரகங்கள் வானவிமானங்களில் இயங்கும் தெய்வீக சக்திகளாக நினைக்கப்படுகின்றன. வைவர்ஸ்வத காலத்தில் அதிதியின் புதல்வன் விவஸ்வான் எனும் சூரியன் அதிபதியாக உலகத் தர்மத்தைத் தாங்குகிறான்; அந்த ஒழுங்கு இறுதியில் பதி சிவனில் நிலைபெறுகிறது।

Verse 17

द्युतिमानृषिपुत्रस्तु सोमो देवो वसुः स्मृतः शुक्रो देवस्तु विज्ञेयो भार्गवो ऽसुरयाजकः

ஒளிமிக்க ரிஷிபுத்ரன் சோமன், வசுக்களில் ஒரு தேவனாக நினைக்கப்படுகிறான். மேலும் சுக்ரன் தேவனாக அறியப்பட வேண்டும்—அவன் பார்கவனாகிய அசுரர்களின் யாஜகன்.

Verse 18

बृहत्तेजाः स्मृतो देवो देवाचार्यो ऽङ्गिरःसुतः बुधो मनोहरश्चैव ऋषिपुत्रस्तु स स्मृतः

அந்த தெய்வம் ‘ப்ருஹத்தேஜா’ என நினைக்கப்படுகிறது—தேவர்களின் ஆசாரியன், அங்கிரஸின் புதல்வன். அவனே புதன், மனோகரன்; ரிஷிபுத்ரனாகவும் கூறப்படுகிறான்.

Verse 19

शनैश्चरो विरूपस्तु संज्ञापुत्रो विवस्वतः अग्निर्विकेश्यां जज्ञे तु युवासौ लोहितार्चिषः

சனைச்சரன் (சனி) ‘விரூபன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; அவன் சஞ்ஞை மற்றும் விவஸ்வானின் புதல்வன். மேலும் அக்னி-விகேசியின் சேர்க்கையால் இளையவன் ‘லோஹிதார்சிஷ்’ (சிவந்த அக்கினிச் சுடர்) பிறந்தான்.

Verse 20

नक्षत्रऋक्षनामिन्यो दाक्षायण्यस्तु ताः स्मृताः स्वर्भानुः सिंहिकापुत्रो भूतसंतापनो ऽसुरः

நக்ஷத்திரங்களும் ருக்ஷங்களும் எனும் பெயர்களைத் தாங்கிய தக்ஷகுமாரிகள் அவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகின்றனர். சிம்ஹிகையின் புதல்வன் ஸ்வர்பானு உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் அசுரன்.

Verse 21

सोमर्क्षग्रहसूर्येषु कीर्तितास्त्वभिमानिनः स्थानान्येतान्यथोक्तानि स्थानिन्यश्चैव देवताः

சந்திரன், நட்சத்திரமண்டலம், கிரகங்கள், சூரியன் ஆகியவற்றில் உள்ள அதிஷ்டாத்ரு சக்திகள் ‘அபிமானிகள்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர். இவ்விடங்கள் மற்றும் அவற்றில் தங்கி ஆளும் தேவதைகளும் இவ்வாறே கூறப்பட்டன.

Verse 22

सौरम् अग्निमयं स्थानं सहस्रांशोर्विवस्वतः हिमांशोस्तु स्मृतं स्थानम् अम्मयं शुक्लमेव च

ஆயிரம் கதிர்களையுடைய விவஸ்வானின் சூரியலோகம் அக்னிமய இயல்புடையது. ஆனால் ஹிமாம்ஶு (சந்திரன்) உடைய இடம் நீர்மயமும் முழுவதும் வெண்மையும் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 23

आप्यं श्यामं मनोज्ञं च बुधरश्मिगृहं स्मृतम् शुक्लस्याप्यम्मयं शुक्लं पदं षोडशरश्मिवत्

நீர்தத்துவமயமாக, கருமை நிறமுடன் இனிமையாய் விளங்கும் உலகம் புதனின் கதிர்களால் அமைந்த இல்லம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதுபோலவே சுக்லன் (சுக்கிரன்) உடைய நிலையும்நீர்மயமே; பிரகாசமான வெண்மை, பதினாறு கதிர்களால் ஒளிர்வது.

Verse 24

नवरश्मि तु भौमस्य लोहितं स्थानम् उत्तमम् हरिद्राभं बृहच्चापि षोडशार्चिर्बृहस्पतेः

பௌமன் (செவ்வாய்) ஒன்பது கதிர்களையுடையவன் எனக் கூறப்படுகிறது; அவனுடைய சிறந்த மண்டலம் செந்நிறம்-இரத்தநிறம் உடையது. மேலும் ப்ருஹஸ்பதியின் விசாலமான உலகம் மஞ்சள்-தங்க ஒளியுடன், பதினாறு ஜ்வாலைகளால் ஒளிர்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 25

अष्टरश्मिगृहं चापि प्रोक्तं कृष्णं शनैश्चरे स्वर्भानोस्तामसं स्थानं भूतसंतापनालयम्

எட்டு கதிர்கள் உடைய இல்லமும் சனைச்சரன் (சனி) உடையதாகவே கூறப்படுகிறது; அது கருநிறமுடையது. மேலும் ஸ்வர்பானு (ராகு) வின் வாசஸ்தலம் தாமஸ உலகம்—உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் ஆலயம்—என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 26

विज्ञेयास्तारकाः सर्वास् त्व् ऋषयस्त्वेकरश्मयः आश्रयाः पुण्यकीर्तीनां शुक्लाश्चापि स्ववर्णतः

அனைத்து நட்சத்திரங்களும் ரிஷிகளே என்று அறியப்பட வேண்டும்—ஒற்றைக் கதிர் ஒளிகளாக; புண்ணியப் புகழுடையோர்க்கு அவை தங்குமிடமாகின்றன; தம் இயல்பினால் அவை வெண்நிறமும்கூட உடையவை.

Verse 27

घनतोयात्मिका ज्ञेयाः कल्पादावेव निर्मिताः आदित्यरश्मिसंयोगात् संप्रकाशात्मिकाः स्मृताः

அவை அடர்ந்த நீர்த் தன்மையுடையவை என்று அறியப்பட வேண்டும்; கல்பத்தின் தொடக்கத்திலேயே அவை உருவாக்கப்பட்டன. ஆதித்யன் கதிர்களின் சேர்க்கையால் அவை முழுமையாக ஒளிமயமான இயல்பை அடைந்தன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 28

नवयोजनसाहस्रो विष्कंभः सवितुः स्मृतः त्रिगुणस्तस्य विस्तारो मण्डलस्य प्रमाणतः

சவிதா (சூரியன்) இன் விட்டம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள் என்று கூறப்படுகிறது; அவன் மண்டலத்தின் அளவின்படி அதன் விரிவு மூன்று மடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 29

द्विगुणः सूर्यविस्ताराद् विस्तारः शशिनः स्मृतः तुल्यस्तयोस्तु स्वर्भानुर् भूत्वाधस्तात्प्रसर्पति

சூரியன் விரிவை விட சந்திரன் விரிவு இருமடங்கு என்று கூறப்படுகிறது; மேலும் ஸ்வர்பானு (ராகு) இருவருக்கும் சமமான அளவுடையவனாய் அவர்களின் கீழே வழுகிச் செல்கிறான்.

Verse 30

उद्धृत्य पृथिवीछायां निर्मितां मण्डलाकृतिम् स्वर्भानोस्तु बृहत्स्थानं तृतीयं यत्तमोमयम्

பூமியின் நிழலை எடுத்தெடுத்து, வட்டமண்டல வடிவமாக அமைத்து, ஸ்வர்பானுவின் பேரிடமாகிய மூன்றாம் பகுதி இருள்மயமானது எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 31

आदित्यात्तच्च निष्क्रम्य समं गच्छति पर्वसु आदित्यमेति सोमाच्च पुनः सौरेषु पर्वसु

சூரியனிடமிருந்து புறப்பட்டு, பர்வச் சந்திகளில் சமமாகச் செல்கிறது; மீண்டும் சந்திரனிடமிருந்து சூரியனை நோக்கி சௌரப் பர்வங்களில் திரும்புகிறது—இவ்வாறு புனித காலச்சக்கரம் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது।

Verse 32

स्वर्भानुं नुदते यस्मात् तस्मात्स्वर्भानुरुच्यते चन्द्रस्य षोडशो भागो भार्गवस्य विधीयते

ஸ்வர்பானுவைத் தடுத்து அடக்குவதால் அவன் ‘ஸ்வர்பானு’ என அழைக்கப்படுகிறான்; மேலும் சந்திரனின் பதினாறாம் பங்கு பார்கவனாகிய சுக்ரனுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது।

Verse 33

विष्कंभान्मण्डलाच्चैव योजनाग्रात्प्रमाणतः भार्गवात्पादहीनस्तु विज्ञेयो वै बृहस्पतिः

வியாசம், மண்டலப் பரிமாணம், யோஜனை அளவுகளின்படி—பார்கவனாகிய சுக்ரனை ஒப்பிடில் ப்ருஹஸ்பதி ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒன்று) குறைவென அறிய வேண்டும்।

Verse 34

बृहस्पतेः पादहीनौ वक्रसौरी उभौ स्मृतौ विस्तारान्मण्डलाच्चैव पादहीनस्तयोर्बुधः

ப்ருஹஸ்பதியை ஒப்பிடில் வக்ரனும் சௌரியும் இருவரும் ஒரு பாதம் குறைவென நினைக்கப்படுகின்றனர்; மேலும் அகலம் மற்றும் மண்டலம் இரண்டிலும் அவர்களை ஒப்பிடில் புதனும் ஒரு பாதம் குறைவென கூறப்படுகிறது।

Verse 35

तारानक्षत्ररूपाणि वपुष्मन्तीह यानि वै बुधेन तानि तुल्यानि विस्तारान्मण्डलाच्च वै

இங்கு உடலுடையதாகத் தாரை, நக்ஷத்திரம் என அறியப்படும் ரூபங்கள், விரிவிலும் மண்டல அளவிலும் புதனுக்கு ஒப்பானவை எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 36

प्रायशश्चन्द्रयोगीनि विद्यादृक्षाणि तत्त्ववित् तारानक्षत्ररूपाणि हीनानि तु परस्परम्

தத்துவம் அறிந்தவன் அறிய வேண்டியது: இவற்றில் பெரும்பாலானவை சந்திர-யோகங்களும், காலவித்யையால் காணப்படும் நட்சத்திர அளவுகளும்; தாரை-நக்ஷத்திர ரூபமாயினும் ஒன்றொன்று வலிமையில் வேறுபடும்।

Verse 37

शतानि पञ्च चत्वारि त्रीणि द्वे चैव योजने सर्वोपरि निकृष्टानि तारकामण्डलानि तु

தாரக மண்டலங்களின் அளவுகள் யோஜனைகளில் இருநூறு, முந்நூறு, நாநூறு, ஐந்நூறு எனக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றில் சில உயர்ந்தவை, சில தாழ்ந்தவை—மேலே வரிசையாக அமைந்தவை।

Verse 38

योजनान्यर्धमात्राणि तेभ्यो ह्रस्वं न विद्यते उपरिष्टात्त्रयस्तेषां ग्रहास्ते दूरसर्पिणः

அவற்றின் அளவுகள் அரை-யோஜனையாகக் கணிக்கப்படுகின்றன; அதற்கு குறைவானது இங்கு இல்லை. அவற்றின் மேலே மூன்று கிரகங்கள் உள்ளன; அவை தூரமாகச் சுழன்று செல்கின்றன।

Verse 39

सौरो ऽङ्गिराश् च वक्रश् च ज्ञेया मन्दविचारिणः पूर्वमेव समाख्याता गतिस्तेषां यथाक्रमम्

சௌர, ஆங்கிரஸ, வக்ர—இவர்கள் மந்த விவேகமுடையோர் என அறியப்பட வேண்டும். அவர்களுடைய நடை/நடைவிளைவு முன்பே முறையே கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

एतेष्वेव ग्रहाः सर्वे नक्षत्रेषु समुत्थिताः विवस्वानदितेः पुत्रः सूर्यो वै मुनिसत्तमाः

இந்நட்சத்திரங்களிலிருந்தே எல்லாக் கிரகங்களும் தோன்றின எனக் கூறப்படுகிறது. அதிதியின் புதல்வன் விவஸ்வான் என்பவனே சூரியன், ஓ முனிவரேந்தர்களே.

Verse 41

विशाखासु समुत्पन्नो ग्रहाणां प्रथमो ग्रहः त्विषिमान् धर्मपुत्रस्तु सोमो देवो वसुस्तु सः

விசாகை நட்சத்திரத்தில் தோன்றிய கிரகங்களில் முதன்மையானவன் சோமன். அவன் ஒளிமிக்கவன்; தர்மனின் புதல்வன் எனப் புகழப்படுகிறான்; அந்தத் தேவன் சோமனே வசுவும் ஆவான்.

Verse 42

शीतरश्मिः समुत्पन्नः कृत्तिकासु निशाकरः षोडशार्चिर्भृगोः पुत्रः शुक्रः सूर्यादनन्तरम्

கிருத்திகை நட்சத்திரங்களில் குளிர்ந்த கதிர்களையுடைய நிசாகரன் (சந்திரன்) தோன்றினான். அதன் பின் சூரியனுக்கடுத்ததாக, பதினாறு ஒளிகளுடன் பிருகுவின் புதல்வன் சுக்ரன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 43

ताराग्रहाणां प्रवरस् तिष्ये क्षेत्रे समुत्थितः ग्रहश्चाङ्गिरसः पुत्रो द्वादशार्चिर्बृहस्पतिः

நட்சத்திரக் கிரகங்களில் முதன்மையான பிரகஸ்பதி திஷ்யக் க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றினார். அவர் அங்கிரஸின் புதல்வன், கிரக ரூபன்; பன்னிரண்டு ஒளிகளால் பிரகாசிக்கும் பிரகஸ்பதி என அறிவிக்கப்படுகிறார்.

Verse 44

फाल्गुनीषु समुत्पन्नः पूर्वाख्यासु जगद्गुरुः नवार्चिर्लोहिताङ्गश् च प्रजापतिसुतो ग्रहः

பால்குனி நட்சத்திரங்களில் தோன்றி, பழைய வர்ணனைகளில் ‘ஜகத்குரு’ எனப் புகழப்பட்ட—நவார்சி, லோஹிதாங்கன் என அழைக்கப்படும்—இந்தக் கிரகம் பிரஜாபதியின் புதல்வன்.

Verse 45

आषाढास्विह पूर्वासु समुत्पन्न इति स्मृतः रेवतीष्वेव सप्तार्चिःस्थाने सौरिः शनैश्चरः

ஸ்மிருதியில் கூறப்படுவது: இங்கு பூர்வாஷாடா நட்சத்திரத்தில் சௌரி சனைச்சரன் பிறந்தான்; ரேவதியில் ‘ஸப்தார்சிஃ’ எனும் நிலையிலே அவன் நிலைபெற்ற இடம் உள்ளது.

Verse 46

सौम्यो बुधो धनिष्ठासु पञ्चार्चिर् उदितो ग्रहः तमोमयो मृत्युसुतः प्रजाक्षयकरः शिखी

சௌம்ய குணமுடைய புதன் தனிஷ்டா நட்சத்திரத்தில் ஐந்து கதிர்களுடன் உதயமாகிறான். ஆயினும் அவன் தமோமயன், மிருத்யுவின் புதல்வன், தீச்சுடர் சிகையுடையவன், சந்ததி-நாசம் செய்வான் எனவும் சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 47

आश्लेषासु समुत्पन्नः सर्वहारी महाग्रहः तथा स्वनामधेयेषु दाक्षायण्यः समुत्थिताः

ஆஷ்லேஷா நட்சத்திரத்தில் அனைத்தையும் பறிக்கும் மகாகிரகம் ஒன்று தோன்றியது. அதுபோல, தம் பெயரையே கொண்ட நட்சத்திரங்களில் தக்ஷனின் புதல்வியரான தாக்ஷாயணிகளும் அபசகுன உதயமாக வெளிப்பட்டனர்.

Verse 48

तमोवीर्यमयो राहुः प्रकृत्या कृष्णमण्डलः भरणीषु समुत्पन्नो ग्रहश्चन्द्रार्कमर्दनः

ராகு தமஸின் வலிமையால் ஆனவன்; இயல்பாகவே கருமண்டலம். பரணி நட்சத்திரங்களில் பிறந்து, சந்திரன்-சூரியனைத் துன்புறுத்தும் கிரகமாகிறான்.

Verse 49

एते तारा ग्रहाश्चापि बोद्धव्या भार्गवादयः जन्मनक्षत्रपीडासु यान्ति वैगुण्यतां यतः

இத்தாரைகளும் கிரகங்களும்—பார்கவ முதலியோர்—அறியப்பட வேண்டியவை; ஏனெனில் பிறப்பு நட்சத்திரம் பீடிக்கப்படும்போது இவை தம் தாக்கத்தில் குறைபாடு பெற்று அபசகுனப் பலனைத் தருகின்றன.

Verse 50

मुच्यते तेन दोषेण ततस्तद्ग्रहभक्तितः सर्वग्रहाणामेतेषाम् आदिरादित्य उच्यते

அந்தக் கிரகத்திற்கே பக்தி செலுத்தினால், அதனால் உண்டாகும் தோஷத்திலிருந்து மனிதன் விடுபடுகிறான். ஆகவே இக்கிரகங்களுள் ஆதித்யன் (சூரியன்) முதலாவதும் முதன்மையானதும் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 51

ताराग्रहाणां शुक्रस्तु केतूनां चापि धूमवान् ध्रुवः किल ग्रहाणां तु विभक्तानां चतुर्दिशम्

நட்சத்திரக் கிரகங்களில் சுக்கிரன் (வெள்ளி) முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறது; கேதுக்களில் தூமவான் (புகையுடையவன்) தலைமை எனவும். மேலும் நான்கு திசைகளில் பகுக்கப்பட்ட கிரகங்களுக்கு நிலையான ஒழுங்குபடுத்தியாகத் துருவன் விளங்குகிறான்।

Verse 52

नक्षत्राणां श्रविष्ठा स्याद् अयनानां तथोत्तरम् वर्षाणां चैव पञ्चानाम् आद्यः संवत्सरः स्मृतः

நட்சத்திரங்களில் ஸ்ரவிஷ்டா (தனிஷ்டா) முதன்மை; அயனங்களில் உத்தராயணம் (வடதிசைச் சுழற்சி) முதன்மை. மேலும் ஐந்து வகை வருடக் கணக்குகளில் ‘ஸம்வத்ஸரம்’ முதலாவதாக நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 53

ऋतूनां शिशिरश्चापि मासानां माघ उच्यते पक्षाणां शुक्लपक्षस्तु तिथीनां प्रतिपत्तथा

பருவங்களில் சிசிரம் (குளிர்கால இறுதி) முதன்மை; மாதங்களில் மாகம் முதன்மை எனச் சொல்லப்படுகிறது. பக்ஷங்களில் சுக்லபக்ஷம், திதிகளில் பிரதிபத் (முதல் திதி) முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 54

अहोरात्रविभागानाम् अहश्चादिः प्रकीर्तितः मुहूर्तानां तथैवादिर् मुहूर्तो रुद्रदैवतः

அகோராத்திரப் பிரிவுகளில் ‘அஹः’ (பகல்) முதலாவதாகப் புகழப்படுகிறது. அதுபோல முஹூர்த்தங்களில் முதல் முஹூர்த்தத்திற்கு அதிதேவனாக ருத்ரன் இருக்கிறான்।

Verse 55

क्षणश्चापि निमेषादिः कालः कालविदां वराः श्रवणान्तं धनिष्ठादि युगं स्यात्पञ्चवार्षिकम्

காலத்தை அறிந்தோரில் சிறந்தவர்களே! நிமேஷம் முதலானவற்றிலிருந்து தொடங்கும் க்ஷணம் முதலிய பகுப்புகளே ‘காலம்’. தனிஷ்டா முதல் ஸ்ரவணா வரை உள்ள யுகம் ஐந்தாண்டுச் சுழற்சி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 56

भानोर्गतिविशेषेण चक्रवत्परिवर्तते दिवाकरः स्मृतस्तस्मात् कालकृद्विभुरीश्वरः

சூரியனின் தனித்த இயக்கத்தால் அவன் சக்கரம்போல் சுழல்கிறான். ஆகவே அவன் ‘திவாகரன்’—பகலை உருவாக்குபவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறான்; அவன் வழியாகவே அனைத்தையும் ஊடுருவும் பரமேஸ்வரன் காலத்தை உருவாக்குகிறான்.

Verse 57

चतुर्विधानां भूतानां प्रवर्तकनिवर्तकः तस्यापि भगवान् रुद्रः साक्षाद्देवः प्रवर्तकः

நான்கு வகை உயிர்களுக்கும் அவனே செயலில் ஈடுபடுத்துபவனும் அடக்குபவனும். அந்த ஆளும் தத்துவத்திற்கும் நேரடியான தூண்டுபவன் பகவான் ருத்ரன்—தேவரூபில் எல்லா இயக்கத்திற்கும் தொடக்கமளிப்பவன்.

Verse 58

इत्येष ज्योतिषामेवं संनिवेशो ऽर्थनिश्चयः लोकसंव्यवहारार्थं महादेवेन निर्मितः

இவ்வாறு விண்மீன் ஒளிகளின் ஒழுங்கமைந்த அமைப்பும், அவற்றின் செயல்பாடுகளின் தீர்மானமும்—உலகின் நடைமுறை ஒழுங்குக்காக—மகாதேவரால் நிறுவப்பட்டது.

Verse 59

बुद्धिपूर्वं भगवता कल्पादौ सम्प्रवर्तितः स आश्रयो ऽभिमानी च सर्वस्य ज्योतिरात्मकः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பகவான் முதலில் ‘புத்தி’யை வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் அனைத்திற்கும் ஆதாரமான, ‘நான்’ என்ற அபிமானத்தை ஏற்கும், எங்கும் பரவும் ஜ்யோதி-சாரமான தத்துவம் தோன்றியது.

Verse 60

एकरूपप्रधानस्य परिणामो ऽयमद्भुतः नैष शक्यः प्रसंख्यातुं याथातथ्येन केनचित्

ஒரே வடிவான பிரதானத்தின் இது அதிசயமான பரிணாமம். இதனை உண்மையாய் யாராலும் துல்லியமாக எண்ணிக் கூற இயலாது.

Verse 61

गतागतं मनुष्येण ज्योतिषां मांसचक्षुषा आगमादनुमानाच्च प्रत्यक्षादुपपत्तितः

மனிதன் மாம்சக் கண்களால் ஜ்யோதிர்களின் வருகை-போக்கை முழுமையாக அறிய இயலாது. அவை ஆகமம், அனுமானம், (இயன்ற அளவில்) பிரத்யக்ஷம் மற்றும் யுக்தி நிரூபணத்தால் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 62

परीक्ष्य निपुणं बुद्ध्या श्रद्धातव्यं विपश्चिता चक्षुः शास्त्रं जलं लेख्यं गणितं मुनिसत्तमाः

முனிசிறந்தோரே, அறிவுடையவன் கூர்மையான புத்தியால் நன்கு ஆராய்ந்த பின்பே நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும். உண்மைச் சோதனைக்கு கண்-அறிவியல், சாஸ்திரம், நீர்ச் சோதனை, எழுத்துப் பதிவு, கணிதம்—இவையே வழிகள்.

Verse 63

पञ्चैते हेतवो ज्ञेया ज्योतिर्मानविनिर्णये

ஜ்யோதிர்களின் அளவு-நிர்ணயத்தில் இவ்வைந்து காரணங்கள் அறியத்தக்கவை.