Adhyaya 92

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे अरिष्टकथनं नाम एकनवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः एवं वाराणसी पुण्या यदि सूत महामते वक्तुमर्हसि चास्माकं तत्प्रभावं हि सांप्रतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘அரிஷ்டகதனம்’ எனும் தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதி சூதா, வாராணசி இவ்வளவு புனிதமெனில், அதன் மகிமையை இப்போது எங்களுக்கு விளக்குவீராக।

Verse 2

क्षेत्रस्यास्य च माहात्म्यम् अविमुक्तस्य शोभनम् विस्तरेण यथान्यायं श्रोतुं कौतूहलं हि नः

இந்த அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தின் அழகிய மஹிமையை முறையாகவும் விரிவாகவும் கேட்க எங்களுக்கு பேராவல் உள்ளது।

Verse 3

सूत उवाच देस्च्रिप्तिओन् ओफ़् अविमुक्त वक्ष्ये संक्षेपतः सम्यक् वाराणस्याः सुशोभनम् अविमुक्तस्य माहात्म्यं यथाह भगवान् भवः

சூதர் கூறினார்—இப்போது நான் சுருக்கமாகவும் சரியாகவும், வாராணசியின் சிறப்பான வரலாறாகிய அவிமுக்தத்தின் மஹிமையை, பகவான் பவ (சிவன்) கூறியபடியே உரைப்பேன்।

Verse 4

विस्तरेण मया वक्तुं ब्रह्मणा च महात्मना शक्यते नैव विप्रेन्द्रा वर्षकोटिशतैरपि

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! நான் மட்டுமல்ல, மகாத்மா பிரம்மாவும் கூட, கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளிலும் இதனை முழு விரிவாக உரைக்க இயலாது।

Verse 5

देवः पुरा कृतोद्वाहः शङ्करो नीललोहितः हिमवच्छिखराद्देव्या हैमवत्या गणेश्वरैः

பண்டைக் காலத்தில் தேவன் சங்கரன்—நீலலோஹிதன்—தேவி ஹைமவதியுடன் முறையாக திருமணம் செய்தான்; ஹிமவான் சிகரத்திலிருந்து கணேஸ்வரர்களுடன் வந்தான்।

Verse 6

वाराणसीमनुप्राप्य दर्शयामास शङ्करः अविमुक्तेश्वरं लिङ्गं वासं तत्र चकार सः

வாராணசிக்கு வந்த சங்கரன் அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தி, தானும் அங்கேயே வாசம் செய்தான்।

Verse 7

वाराणसीकुरुक्षेत्रश्रीपर्वतमहालये तुङ्गेश्वरे च केदारे तत्स्थाने यो यतिर्भवेत्

வாரணாசி, குருக்ஷேத்திரம், ஸ்ரீபர்வதம், மஹாலயம், துங்கேஸ்வரம், கேதாரம் ஆகிய புனிதத் தலங்களில் யதியாகத் தங்கி இருப்பவன், அந்தந்த சிவபீடத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 8

योगे पाशुपते सम्यक् दिनमेकं यतिर्भवेत् तस्मात्सर्वं परित्यज्य चरेत् पाशुपतं व्रतम्

பாசுபத யோகத்தில் முறையாக நிலைபெற்றால் ஒரே நாளிலேயே யதி ஆகிறான்; ஆகவே எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து, பசுபதியை நோக்கிய பாசுபத விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 9

देवोद्याने वसेत्तत्र शर्वोद्यानमनुत्तमम् मनसा निर्ममे रुद्रो विमानं च सुशोभनम्

அங்கே தேவர்களின் தோட்டத்தில், சர்வனின் ஒப்பற்ற தோட்டத்தில் அவர் தங்கினார்; ருத்ரன் மனச் சங்கல்பத்தாலேயே மிக அழகிய விமானத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 10

दर्शयामास च तदा देवोद्यानमनुत्तमम् हैमवत्याः स्वयं देवः सनन्दी परमेश्वरः

அப்போது பரமேஸ்வரன் தாமே—சனந்தியுடன்—ஹைமவதிக்கு அந்த ஒப்பற்ற தேவோத்யானத்தை காட்டினார்.

Verse 11

क्षेत्रस्यास्य च माहात्म्यम् अविमुक्तस्य शङ्करः उक्तवान्परमेशानः पार्वत्याः प्रीतये भवः

பார்வதியின் மகிழ்ச்சிக்காக பவனாகிய சங்கரன், பரமேசானன், அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை உரைத்தான்—அது சிவன் ஒருபோதும் கைவிடாத புனிதத் தலம்.

Verse 12

प्रफुल्लनानाविधगुल्मशोभितं लताप्रतानादिमनोहरं बहिः विरूढपुष्पैः परितः प्रियङ्गुभिः सुपुष्पितैः कण्टकितैश् च केतकैः

வெளிப்புறம் அந்த தோட்டம் மிக மனோகரமாக இருந்தது—பலவகை மலர்ந்த புதர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பரந்த கொடித்தழைகள் மற்றும் வள்ளிகளால் இனிமை பெற்றது. சுற்றிலும் மலர்ச்சுமை கொண்ட பிரியங்கு செடிகளாலும், செழுமையாக மலர்ந்து முள்ளுகள் நிறைந்த கேதகி (ஸ்க்ரூ-பைன்) புதர்களாலும் அது சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 13

तमालगुल्मैर्निचितं सुगन्धिभिर् निकामपुष्पैर्वकुलैश् च सर्वतः अशोकपुन्नागशतैः सुपुष्पितैर् द्विरेफमालाकुलपुष्पसंचयैः

மணமிக்க தமாலப் புதர்களால் அது அடர்த்தியாக நிரம்பி, எல்லாத் திசைகளிலும் மிகுதியாக மலரும் வகுல மரங்களால் சூழப்பட்டது. நூற்றுக்கணக்கான அசோகமும் புன்னாகமும் செழுமையாக மலர்ந்து, மலர்குவியல்களில் தேனீக்களின் மாலைகள் கூட்டமாக மும்முரமாக ஒலித்தன।

Verse 14

क्वचित् प्रफुल्लाम्बुजरेणुभूषितैर् विहङ्गमैश् चानुकलप्रणादिभिः विनादितं सारसचक्रवाकैः प्रमत्तदात्यूहवरैश् च सर्वतः

சில இடங்களில் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளின் மகரந்தத் தூளால் அந்தப் பகுதி அலங்கரிக்கப்பட்டு, பறவைகளின் இனிய, தாளமிகு குரலால் ஒலித்தது. எங்கும் சாரசக் கொக்குகளும் சக்கரவாகப் பறவைகளும், மகிழ்ந்த சிறந்த தாத்யூஹப் பறவைகளும் எழுப்பிய ஒலி எதிரொலித்தது—இத்தகைய புனித நாதம் பசுவான ஜீவனை அமைதிப்படுத்தி மனத்தை பதி, ஸ்ரீசிவனிடம் உள்ள்முகமாக்கும்।

Verse 15

क्वचिच्च केकारुतनादितं शुभं क्वचिच्च कारण्डवनादनादितम् क्वचिच्च मत्तालिकुलाकुलीकृतं मदाकुलाभिर् भ्रमराङ्गनादिभिः

சில இடங்களில் மயில்களின் மங்களகரமான கேகாரவம் ஒலித்தது; சில இடங்களில் காரண்டவப் பறவைகளின் குரல் முழங்கியது. வேறு இடங்களில் மதம் கொண்ட தேனீக் கூட்டங்கள் அடர்த்தியாகக் குவிந்தன; தேன்மதத்தில் மயங்கிய ‘ப்ரமராங்கனைகள்’ அதை அசைக்கின்றன போல—இவ்வாறு அந்தத் தோட்டம் பாசத்தால் கட்டப்பட்ட பசுக்களின் கட்டைத் தளர்த்தும் பதி, பரமன் சிவனுக்கே உரிய புனித ஆனந்தத்தில் ஒளிர்ந்தது।

Verse 16

निषेवितं चारुसुगन्धिपुष्पकैः क्वचित् सुपुष्पैः सहकारवृक्षैः लतोपगूढैस्तिलकैश् च गूढं प्रगीतविद्याधरसिद्धचारणम्

சில இடங்களில் இனிய மணமுள்ள மலர்களால் அது நிறைந்திருந்தது; சில இடங்களில் சிறந்த மலர்களால் கனிந்த சகார (மாமரம்) மரங்கள் இருந்தன. கொடிகளால் மூடப்பட்டு எள்ளுச் செடிகளால் மறைந்த அந்தப் புனிதத் தலம், வித்யாதரர், சித்தர், சாரணர் பாடல்களால் ஒலித்தது—பதி, ஸ்ரீசிவன் அருள்நிலைக்கு ஏற்ற சூழல்।

Verse 17

प्रवृत्तनृत्तानुगताप्सरोगणं प्रहृष्टनानाविधपक्षिसेवितम् प्रनृत्तहारीतकुलोपनादितं मृगेन्द्रनादाकुलमत्तमानसैः

அங்கே முன்னேறிச் செல்லும் நடனத்தைத் தொடர்ந்து அப்சரக் கூட்டங்கள் மகிழ்ந்து ஆடின; பலவகைப் பறவைகள் களிப்புடன் அந்த இடத்தைச் சூழ்ந்து உலாவின. ஆடும் பச்சைக் கிளிகளின் ஒலியால் அது முழங்கியது; சிங்கநாதத்தின் ஆரவாரத்தால் அனைவரின் மனமும் மயக்கமடைந்தது—இத்தகைய அதிசய-ஆனந்த வெளியில் பாசு ஆன்மாவின் பாசங்கள் தளர்ந்து, அது பதி ஆகிய சிவபெருமானை நோக்கி உள்ள்முகமாகிறது।

Verse 18

क्वचित् क्वचिद् गन्धकदम्बकैर् मृगैर् विलूनदर्भाङ्कुरपुष्पसंचयम् प्रफुल्लनानाविधचारुपङ्कजैः सरस्तडागैरुपशोभितं क्वचित्

எங்கெங்கோ கஸ்தூரி மான்களின் கூட்டங்கள் உலாவின; சில இடங்களில் புதிதாகப் பறிக்கப்பட்ட தர்பை முளைகள் மற்றும் சேகரித்த மலர்களின் குவியல்கள் இருந்தன. மேலும் சில இடங்களில் பலவகை அழகிய, முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகள் நிறைந்த ஏரிகள், குளங்கள் அந்தப் பகுதியை அலங்கரித்தன—இவ்வாறு பலவிதமாக அந்தப் புனிதப் பிரதேசம் அழகுபெற்றது।

Verse 19

विटपनिचयलीनं नीलकण्ठाभिरामं मदमुदितविहङ्गं प्राप्तनादाभिरामम् कुसुमिततरुशाखालीनमत्तद्विरेफं नवकिसलयशोभाशोभितं प्रांशुशाखम्

அது மரக்கூட்டங்களின் மடியில் மறைந்து, நீலகண்டப் பெருமானின் சாந்நித்யத்தால் இனிமை பெற்றது; களிப்புற்ற பறவைகள் இனிய ஒலியால் அதை மேலும் ரமணியமாக்கின. மலர்ந்த கிளைகளில் மயங்கிய தேனீக்கள் கூட்டமாய் ஒட்டிக் குமிழ்த்தன; உயர்ந்த கொம்புகள் புதுக் கிசலயங்களின் ஒளியால் மிளிர்ந்தன—பாசவிமோசகர் பதி சிவனின் வழிபாட்டுக்குரிய மங்கள வனம்.

Verse 20

क्वचिच्च दन्तक्षतचारुवीरुधं क्वचिल्लतालिङ्गितचारुवृक्षकम् /* क्वचिद्विलासालसगामिनीभिर् निषेवितं किंपुरुषाङ्गनाभिः

சில இடங்களில் அழகிய கொடிகளில் பற்களின் காயச்சுவடுகள் பதிந்திருந்தன; சில இடங்களில் வளைந்து சுற்றும் வள்ளிகள் அணைத்த அழகிய மரங்கள் நின்றன. மேலும் சில இடங்களில் விளையாட்டுத் தனமும் சோம்பல் நடைமுமுடைய கிம்புருஷப் பெண்கள் அந்தப் பகுதியை அனுபவித்தனர்—இது உலகின் மோக வடிவம்; பாசு ஆன்மா பதி சிவனை நோக்கித் திரும்பும் வரை அது பந்தமே.

Verse 21

पारावतध्वनिविकूजितचारुशृङ्गैर् अभ्रङ्कषैः सितमनोहरचारुरूपैः आकीर्णपुष्पनिकरप्रविभक्तहंसैर् विभ्राजितं त्रिदशदिव्यकुलैरनेकैः

அது ஒளிவீசியது—புறாக்களின் கூவலால் எதிரொலிக்கும் அழகிய சிகரங்கள், மேகங்களைத் தொட்டுச் செல்லும் உயரத்தில், வெண்மையான மனம்கவரும் வடிவில் பிரகாசித்தன. மலர்குவியல்கள் பரவிய இடங்களில் அன்னங்கள் தனித்தனிக் கூட்டங்களாகச் சஞ்சரித்தன; மேலும் பல திரிதச தேவர்குலங்களின் தெய்வீகத் திகழ்வால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது. இத்தகைய புனிதத் தலத்தில் பதி சிவன் அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனாக உள்ளுணரப்படுகிறார்; தம் தாமத்தின் தூய்மை-ஒழுங்கினாலேயே பாசு ஆன்மைகளை விடுதலை நோக்கி இழுக்கிறார்।

Verse 22

फुल्लोत्पलांबुजवितानसहस्रयुक्तं तोयाशयैः समनुशोभितदेवमार्गम् मार्गान्तराकलितपुष्पविचित्रपङ्क्तिसम्बद्धगुल्मविटपैर् विविधैरुपेतम्

அந்த தெய்வப் பாதை ஆயிரமாயிரம் மலர்ந்த உற்பலமும் தாமரையும் கொண்ட விதானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. ஒளிவிடும் குளங்கள், நீர்த்தேக்கங்கள் சூழ்ந்து அதை மேலும் அழகுபடுத்தின. கிளைபாதைகளில் பலவகை வடிவில் மலர்வரிசைகள் அமைந்து, பலவித புதர்கள் மற்றும் பரவிய கொடிகளால் நிறைந்தது—பதி, சிவபெருமானின் வழிபாட்டிற்கு ஏற்ற மங்களப் பாதை।

Verse 23

तुङ्गाग्रैर् नीलपुष्पस्तबकभरनतप्रांशुशाखैर् अशोकैर् दोलाप्रान्तान्तनीलश्रुतिसुखजनकैर् भासितान्तं मनोज्ञैः रात्रौ चन्द्रस्य भासा कुसुमिततिलकैरेकतां सम्प्रयातं छायासुप्तप्रबुद्धस्थितहरिणकुलालुप्तदूर्वाङ्कुराग्रम्

உயர்ந்த அசோக மரங்களால் அந்த இனிய பரப்பு ஒளிர்ந்தது—கருநீல மலர்க் கொத்துகளின் பாரத்தால் உயர்ந்த கிளைகள் வளைந்தன; ஊஞ்சல்களின் முனைகளில் எழும் நீலமயமான முணுமுணுப்பு செவிக்கு இன்பம் தந்தது. இரவில் அது சந்திர ஒளியுடன் ஒன்றுபட்டு, மலர்ந்த திலகக் குறிகளால் குறியிடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. நிழல்களில் மான் கூட்டங்கள் உறங்கி, பின்னர் விழித்து நின்றன; தூர்வா புல் முளைகளின் முனைகளும் மிதிக்கப்படவில்லை. இத்தகைய புனித அமைதியில், பசுவின் பாசங்களை சாந்தமான சாத்த்விக தியானத்தால் தளர்த்தும் பதி சிவபெருமானின் பக்தி மனத்தில் இயல்பாக எழுகிறது।

Verse 24

हंसानां पक्षवातप्रचलितकमलस्वच्छविस्तीर्णतोयं तोयानां तीरजातप्रचकितकदलीचाटुनृत्यन्मयूरम् मायूरैः पक्षचन्द्रैः क्वचिदवनिगतै रञ्जितक्ष्माप्रदेशं देशे देशे विलीनप्रमुदितविलसन्मत्तहारीतवृन्दम्

அங்குள்ள நீர் பரந்து விரிந்தும் கண்ணாடிபோல் தெளிவாகவும் இருந்தது; அன்னப் பறவைகளின் சிறகுக் காற்றால் தாமரைகள் நடுங்கின. கரைகளில் வாழைத் தழைகளிடையே மயில்கள் திடுக்கிட்டும் இன்பத்தில் ஆடி நெகிழ்ந்தன. எங்கெங்கோ தரையில் விழுந்த மயில் இறகுகள் சந்திரக் கலையெனத் தோன்றி நிலப்பரப்பை அழகுறச் செய்தன. திசைதிசையிலும் மயக்கமுற்ற பச்சைக் கிளிகளின் கூட்டங்கள் தோப்புகளில் மறைந்து மீண்டும் தோன்றி மகிழ்ந்து ஒளிர்ந்தன—அப்பகுதியை சிவ சன்னிதிக்கும் லிங்க வழிபாட்டிற்கும் ஏற்ற வெளிப்படையான மங்களக் களமாக்கின.

Verse 25

सारङ्गैः क्वचिदुपशोभितप्रदेशं प्रच्छन्नं कुसुमचयैः क्वचिद्विचित्रैः हृष्टाभिः क्वचिदपि किन्नराङ्गनाभिर् वीणाभिः सुमधुरगीतनृत्तकण्ठम्

எங்கோ அந்தப் பகுதி சாரங்க மான்களால் அழகுபெற்றது; எங்கோ பலவகை மலர்க் குவியல்களால் மூடப்பட்டது. இன்னொரு இடத்தில் மகிழ்ந்த கின்னரப் பெண்களின் குரல்கள் ஒலித்தன—வீணையின் இசையில் மிக இனிய பாடல்கள் பாடி நடனமாடினார்கள். இவ்வளவு இன்பமளித்தாலும், அந்த உலகம் பதி சிவபெருமானின் சன்னிதிக்கும் பக்தி ரசத்திற்கும் நோக்கமாயிருந்தது।

Verse 26

संसृष्टैः क्वचिदुपलिप्तकीर्णपुष्पैर् आवासैः परिवृतपादपं मुनीनाम् आ मूलात् फलनिचितैः क्वचिद्विशालैर् उत्तुङ्गैः पनसमहीरुहैरुपेतम्

எங்கோ முனிவர்களின் குடில்கள் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக அமைந்து, மலர்களால் பூசப்பட்டும் மலர்களால் சிதறடிக்கப்பட்டும் இருந்தன; ஆசிரமம் மரங்களால் சூழப்பட்டது. இன்னொரு இடத்தில் உயர்ந்த, பரந்த பலா மரங்கள் நிறைந்திருந்தன—அடிமுதல் உச்சிவரை கனிகளின் குவியலால் நிரம்பியவை. இத்தகைய புனித வனம் பாசுபத யோகத்தின் அமைதியான சாதனைக்கும் சிவலிங்க ஆராதனைக்கும் முழுமையாக மங்களகரமானது।

Verse 27

फुल्लातिमुक्तकलतागृहनीतसिद्धसिद्धाङ्गनाकनकनूपुररावरम्यम् /* रम्यं प्रियङ्गुतरुमञ्जरिसक्तभृङ्गं भृङ्गावलीकवलिताम्रकदम्बपुष्पम्

மலர்ந்த அதிமுக்தா கொடிகள் பின்னிய குஞ்சங்களில் நடமாடும் சித்தாங்கனைகளின் பொன் நுபுர ஒலியால் அந்தத் தோட்டம் இனிமை பெற்றது. பிரியங்கு மஞ்சரிகளில் ஒட்டிய வண்டுகள், மாம்பூ–கதம்ப மலர்களைச் சூழ்ந்த வண்டு கூட்டங்களின் முரசொலியால் அது மேலும் அழகுற்றது—பசுவின் உயர்விற்குப் பதி சிவபூஜைக்கு ஏற்ற புனித வனம்।

Verse 28

पुष्पोत्करानिलविघूर्णितवारिरम्यं रम्यद्विरेफविनिपातितमञ्जुगुल्मम् गुल्मान्तरप्रसभभीतमृगीसमूहं वातेरितं तनुभृतामपवर्गदातृ

உடல்தரித்தோர்க்கு அபவர்கம் அருளும் இறைவனே! மலர்குவியல்களைத் தாங்கிய காற்றின் அலைச்சலால் அலைமோதும் நீரால் அந்த வனம் இனிமை பெற்றது; வண்டுகள் இறங்குவதால் மென்மையான புதர்கள் அழகுற்றன. புதர்களுக்குள் திடீரென அஞ்சிய மான்கூட்டம் சிதறி ஓடும்; அனைத்தும் காற்றால் அசைந்தாட—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுவுக்கு விடுதலை தரும் பதி சிவன் நீரே।

Verse 29

चन्द्रांशुजालशबलैस् तिलकैर् मनोज्ञैः सिन्दूरकुङ्कुमकुसुम्भनिभैर् अशोकैः चामीकरद्युतिसमैरथ कर्णिकारैः पुष्पोत्करैरुपचितं सुविशालशाखैः

நிலவொளி வலையென மச்சமிட்ட அழகிய திலகச் சின்னங்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது. சிந்தூரம், குங்குமம், குசும்ப நிறம்போல் ஒளிரும் அசோக மலர்கள்; பொன்னொளியுடன் ஒப்பான கர்ணிகார மலர்குவியல்கள்—விரிந்த பெருஞ்சாகைகளில் குவிந்திருந்தன. இத்தகைய புனித அழகில் பசுவின் மனம் இயல்பாகவே பதி சிவ வழிபாட்டை நோக்கி சாய்கிறது।

Verse 30

क्वचिदञ्जनचूर्णाभैः क्वचिद् विद्रुमसन्निभैः क्वचित्काञ्चनसंकाशैः पुष्पैर् आचितभूतलम्

சில இடங்களில் அஞ்சனத் தூள்போல், சில இடங்களில் வித்ருமம் (பவளம்) போல், இன்னும் சில இடங்களில் பொன்னொளிபோல் பிரகாசிக்கும் மலர்களால் தரை முழுதும் மூடப்பட்டது।

Verse 31

पुन्नागेषु द्विजशतविरुतं रक्ताशोकस्तबकभरनतम् रम्योपान्तक्लमहारभवनं फुल्लाब्जेषु भ्रमरविलसितम्

புன்னாகத் தோப்புகளில் நூற்றுக் கணக்கான பறவைகளின் குரல் ஒலித்தது; செம்மை அசோக மரங்கள் மலர்க் கொத்துகளின் பாரத்தால் தாழ்ந்தன. அருகே களைப்பை நீக்கும் இனிய தங்குமிடம் இருந்தது; மலர்ந்த தாமரைகளில் வண்டுகள் விளையாடின—பசுவின் பாசத்தைத் தளர்த்தும் பதி சிவனைத் தியானிக்க ஏற்ற புனித இடம்।

Verse 32

सकलभुवनभर्ता लोकनाथस्तदानीं तुहिनशिखरपुत्र्या सार्धमिष्टैर्गणेशैः विविधतरुविशालं मत्तहृष्टान्नपुष्टैर् उपवनम् अतिरम्यं दर्शयामास देव्याः

அப்போது சகல உலகங்களையும் தாங்கும் லோகநாதன் ஶம்பு, ஹிமவத்-குமாரியுடன் தன் பிரிய கணங்களோடு சேர்ந்து, பலவகை மரங்களால் விரிந்ததும், மிகுந்த அன்னத்தால் புஷ்டியடைந்து மகிழ்ந்து களித்த உயிர்களால் நிறைந்ததும் ஆகிய மிக இனிய தோட்டத்தை தேவிக்குக் காட்டினான்।

Verse 33

पुष्पैर्वन्यैः शुभशुभतमैः कल्पितैर्दिव्यभूषैर् देवीं दिव्यामुपवनगतां भूषयामास शर्वः सा चाप्येनं तुहिनगिरिसुता शङ्करं देवदेवं पुष्पैर्दिव्यैः शुभतरतमैर् भूषयामास भक्त्या

மிகவும் மங்களமான வனப்பூக்களாலும், அவற்றால் அமைந்த தெய்வீக ஆபரணங்களாலும், தோட்டத்திற்குள் வந்த ஒளிமிகு தேவியை ஶர்வன் அலங்கரித்தான். அவளும் ஹிமகிரி-சுதையாகிய தேவி, பக்தியுடன் தேவர்களின் தேவன் ஶங்கரனை இன்னும் அதிக மங்களமுள்ள தெய்வீக பூக்களால் அலங்கரித்தாள்.

Verse 34

सम्पूज्य पूज्यं त्रिदशेश्वराणां सम्प्रेक्ष्य चोद्यानम् अतीव रम्यम् गणेश्वरैर् नन्दिमुखैश् च सार्धम् उवाच देवं प्रणिपत्य देवी

முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் ஈசர்களாலும் வணங்கத்தக்க அந்த தேவனை முறையாகப் பூஜித்து, மிக இனிய அந்த தெய்வீக தோட்டத்தை நோக்கி, தேவி கணேஸ்வரர்களும் நந்திமுகனும் உடன் சேர்ந்து வணங்கி, பின்னர் இறைவனிடம் உரைத்தாள்.

Verse 35

श्रीदेव्युवाच उद्यानं दर्शितं देव प्रभया परया युतम् क्षेत्रस्य च गुणान्सर्वान् पुनर्मे वक्तुमर्हसि

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்— தேவரே! உமது பரம ஒளியால் நிறைந்த இந்தத் தோட்டத்தை எனக்குக் காட்டினீர். இப்போது இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் எல்லா சிறப்புகளையும் மீண்டும் எனக்கு விரிவாக உரைக்க வேண்டும்.

Verse 36

अस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यम् अविमुक्तस्य सर्वथा वक्तुमर्हसि देवेश देवदेव वृषध्वज

தேவேசனே, தேவர்களின் தேவனே, வृषத்வஜனே! இந்த அவிமுக்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை எல்லா விதங்களிலும் உரைக்க அருள்வாயாக.

Verse 37

सूत उवाच देव्यास्तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवो वरप्रभुः आघ्राय वदनाम्भोजं तदाह गिरिजां हसन्

சூதர் கூறினார்—தேவியின் சொற்களை கேட்டுத் தேவர்களின் தேவன், வரமளிக்கும் ஆண்டவன், அவள் முகத் தாமரையின் மணத்தை நுகர்ந்து, புன்னகையுடன் கிரிஜையிடம் உரைத்தான்।

Verse 38

होलिनेस्स् ओफ़् अविमुक्त श्रीभगवानुवाच इदं गुह्यतमं क्षेत्रं सदा वाराणसी मम सर्वेषामेव जन्तूनां हेतुर्मोक्षस्य सर्वदा

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—இது என் மிக இரகசியமான திருத்தலம்; என் நித்திய வாராணசி. எல்லா உயிர்களுக்கும் இது எப்போதும் மோட்சத்தின் காரணமாகும்।

Verse 39

अस्मिन्सिद्धाः सदा देवि मदीयं व्रतमास्थिताः नानालिङ्गधरा नित्यं मम लोकाभिकाङ्क्षिणः

தேவி, இங்கு சித்தர்கள் எப்போதும் என் விரதத்தில் நிலைத்திருப்பர். பல லிங்க வடிவங்களைத் தாங்கி, என் லோகத்தை அடையவே எந்நாளும் விரும்புவர்।

Verse 40

अभ्यस्यन्ति परं योगं युक्तात्मानो जितेन्द्रियाः नानावृक्षसमाकीर्णे नानाविहगशोभिते

அங்கே கட்டுப்பட்ட மனத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவர்கள் பரம யோகத்தைப் பயில்கிறார்கள்—பலவகை மரங்கள் நிறைந்த, பலவகை பறவைகள் அழகூட்டும் வனத்தில்।

Verse 41

कमलोत्पलपुष्पाढ्यैः सरोभिः समलंकृते अप्सरोगणगन्धर्वैः सदा संसेविते शुभे

தாமரை, நீலத்தாமரை மலர்களால் நிறைந்த ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மங்கள இடம் எப்போதும் அப்சரைகள் மற்றும் கந்தர்வக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுகிறது।

Verse 42

रोचते मे सदा वासो येन कार्येण तच्छृणु मन्मना मम भक्तश् च मयि नित्यार्पितक्रियः

என் வாசம் எப்போதும் மகிழும் வகையில் உள்ள ஒழுக்கத்தை கேள். அவன் மனத்தை என்னிடமே நிலைநிறுத்தி, என் பக்தனாய் இருந்து, தன் செயல்கள் அனைத்தையும் எப்போதும் என்னிடமே அர்ப்பணிக்கட்டும்.

Verse 43

यथा मोक्षमवाप्नोति अन्यत्र न तथा क्वचित् कामं ह्यत्र मृतो देवि जन्तुर्मोक्षाय कल्पते

இங்கே பெறப்படும் முறையில் மோட்சம் வேறு எங்கும் கிடையாது. தேவியே, இங்கே உயிர் நீங்கும் ஜீவன் அதே காரணத்தால் மோட்சத்திற்குத் தகுதியடைகிறது.

Verse 44

एतन्मम पुरं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतमं महत् ब्रह्मादयो विजानन्ति ये च सिद्धा मुमुक्षवः

இது என் தெய்வீக நகரம்—மிகப் பெரியது, மறைவுகளிலும் மிக மறைந்தது. பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், மேலும் விடுதலை விரும்பும் சித்தர்கள் இதை அறிவர்.

Verse 45

अतः परमिदं क्षेत्रं परा चेयं गतिर्मम विमुक्तं न मया यस्मान् मोक्ष्यते वा कदाचन

ஆகையால் இந்தக் க்ஷேத்திரமே உச்சமானது; இதுவே என் பரம கதியாகும். இங்கே விடுதலை பெற்றவரை நான் ஒருபோதும் கைவிடேன்; அவர் மீண்டும் பந்தத்தில் வீழ்வதில்லை.

Verse 46

मम क्षेत्रमिदं तस्माद् अविमुक्तमिति स्मृतम् नैमिषे च कुरुक्षेत्रे गङ्गाद्वारे च पुष्करे

இது என் க்ஷேத்திரம்; ஆகவே ‘அவிமுக்தம்’—நான் ஒருபோதும் கைவிடாத இடம்—என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. நைமிஷம், குருக்ஷேத்திரம், கங்காத்வாரம், புஷ்கரமும் என் புனித சன்னிதி அறியத்தக்கது.

Verse 47

स्नानात्संसेवनाद्वापि न मोक्षः प्राप्यते यतः इह सम्प्राप्यते येन तत एतद्विशिष्यते

வெறும் நீராடுதல் அல்லது வெளிப்புற சேவை-பரிசரணையால் மட்டும் மோட்சம் கிடையாது. இங்கேயே பரத்தத்துவத்தை நேரடியாக உணரச் செய்யும் வழி—அருள் வழங்கும் பதி, பகவான் சிவன் மூலம்—அதுவே சிறந்தது என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 48

प्रयागे वा भवेन्मोक्ष इह वा मत्परिग्रहात् प्रयागादपि तीर्थाग्र्याद् अविमुक्तमिदं शुभम्

பிரயாகத்திலும் மோட்சம் கிடைக்கலாம்; அல்லது இங்கேயே என் அருள்-ஏற்றுக்கொள்ளுதலால். இந்த மங்களமான அவிமுக்தம், தீர்த்தங்களில் முதன்மையான பிரயாகத்தையும் விட உயர்ந்தது।

Verse 49

धर्मस्योपनिषत् सत्यं मोक्षस्योपनिषच् छमः क्षेत्रतीर्थोपनिषदं न विदुर्बुधसत्तमाः

தர்மத்தின் உபநிஷத்—உள்ளார்ந்த சாரம்—சத்தியம்; மோட்சத்தின் உபநிஷத் ‘சமம்’ எனும் அமைதி-அடக்கம். ஆனால் க்ஷேத்ர-தீர்த்தத்தின் உபநிஷத்தை அறிவில் சிறந்தவர்களும் உணர்வதில்லை।

Verse 50

कामं भुञ्जन् स्वपन् क्रीडन् कुर्वन् हि विविधाः क्रियाः अविमुक्ते त्यजेत्प्राणान् जन्तुर्मोक्षाय कल्पते

இன்பங்களை அனுபவித்து, உண்டு, உறங்கி, விளையாடி, பலவிதச் செயல்களைச் செய்துகொண்டிருந்தாலும்—ஜீவன் அவிமுக்தத்தில் பிராணனை விட்டால், அது மோட்சத்திற்குத் தகுதியடைகிறது।

Verse 51

कृत्वा पापसहस्राणि पिशाचत्वं वरं नृणाम् न तु शक्रसहस्रत्वं स्वर्गे काशीपुरीं विना

ஆயிரம் பாவங்கள் செய்திருந்தாலும் மனிதனுக்கு பிசாசுத் தன்மையே மேலானது; ஆனால் காசிபுரி இல்லாமல் சொர்க்கத்தில் ஆயிரம் இந்திரப் பதவிகளும் மேலானவை அல்ல।

Verse 52

तस्मात्संसेवनीयं हि अविमुक्तं हि मुक्तये जैगीषव्यः परां सिद्धिं गतो यत्र महातपाः

ஆகையால் விடுதலைக்காக அவிமுக்த (காசி) க்ஷேத்திரத்தை நித்தம் சார வேண்டும்; அங்கேயே மகாதபஸ்வி ஜைகீஷவ்யர் பாசச்சேதக பதி-சிவனின் அருளால் பரமசித்தி—முக்தி—அடைந்தார்।

Verse 53

अस्य क्षेत्रस्य माहात्म्याद् भक्त्या च मम भावितः जैगीषव्यगुहा श्रेष्ठा योगिनां स्थानमिष्यते

இந்த க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையாலும், என்னால் ஊட்டப்பட்ட பக்தியாலும், ஜைகீஷவ்யரின் சிறந்த குகை யோகிகளின் பரம வாசஸ்தலமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது।

Verse 54

ध्यायन्तस्तत्र मां नित्यं योगाग्निर्दीप्यते भृशम् कैवल्यं परमं याति देवानामपि दुर्लभम्

அங்கே என்னை நித்தம் தியானிப்போரின் யோகாக்னி மிகுந்து எரிகிறது; அவர்கள் தேவர்களுக்கும் அரிதான பரம கைவல்யத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 55

अव्यक्तलिङ्गैर्मुनिभिः सर्वसिद्धान्तवेदिभिः इह सम्प्राप्यते मोक्षो दुर्लभो ऽन्यत्र कर्हिचित्

அவ்யக்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்ற, எல்லாச் சித்தாந்தங்களையும் அறிந்த முனிவர்கள் இங்கேயே மோட்சத்தை அடைகிறார்கள்; வேறிடத்தில் அது எப்போதும் அரிது।

Verse 56

तेभ्यश्चाहं प्रवक्ष्यामि योगैश्वर्यमनुत्तमम् आत्मनश्चैव सायुज्यम् ईप्सितं स्थानमेव च

மேலும் அவர்களுக்கு யோகத்தால் உண்டாகும் ஒப்பற்ற ஐஸ்வர்யத்தை நான் உரைப்பேன்; அதோடு ஆத்மா பதி-சிவ பரமாத்மாவுடன் சாயுஜ்யம் அடைவதும், விரும்பிய அந்தப் பரம நிலையையும் கூறுவேன்।

Verse 57

कुबेरो ऽत्र मम क्षेत्रे मयि सर्वार्पितक्रियः क्षेत्रसंसेवनादेव गणेशत्वमवाप ह

இங்கே என் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் குபேரன் தன் எல்லாச் செயல்களையும் எனக்கே அர்ப்பணித்து, இந்தக் க்ஷேத்திர சேவையாலேயே கணேசத் துவத்தை அடைந்தான்।

Verse 58

संवर्तो भविता यश् च सो ऽपि भक्तो ममैव तु इहैवाराध्य मां देवि सिद्धिं यास्यत्यनुत्तमाम्

‘சம்வர்த்த’ எனப் பெயர்பெறவிருப்பவனும் எனக்கே பக்தன். தேவி, இங்கேயே என்னை ஆராதித்து அவன் ஒப்பற்ற சித்தியை அடைவான்।

Verse 59

पराशरसुतौ योगी ऋषिर्व्यासो महातपाः मम भक्तो भविष्यश् च वेदसंस्थाप्रवर्तकः

பராசரரின் புதல்வனான யோகி ரிஷி வ்யாசர், மகாதபஸ்வி, என் பக்தனாவார்; வேத மரபை மீண்டும் நிறுவி முறையாகப் பரப்புவார்।

Verse 60

रंस्यते सो ऽपि पद्माक्षि क्षेत्रे ऽस्मिन्मुनिपुङ्गवः ब्रह्मा देवर्षिभिः सार्द्धं विष्णुर्वापि दिवाकरः

பத்மாக்ஷி, இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த முனிவருள் சிறந்தவரும் மகிழ்ந்து திளைக்கிறார். பிரம்மா தேவரிஷிகளுடன், விஷ்ணுவும், திவாகரன் சூரியனும் இங்கே விளையாடுகின்றனர்।

Verse 61

देवराजस्तथा शक्रो ये ऽपि चान्ये दिवौकसः उपासते महात्मानः सर्वे मामिह सुव्रते

சுவ்ரதே, தேவராஜன் இந்திரன் (சக்ரன்) மற்றும் பிற விண்ணுலக வாசிகளும்—அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும்—இங்கே என்னை உபாசிக்கின்றனர்।

Verse 62

अन्ये ऽपि योगिनो दिव्याश् छन्नरूपा महात्मनः अनन्यमनसो भूत्वा मामिहोपासते सदा

மற்ற தெய்வீக யோகிகளும்—மறைஉருவில் இயங்கும் மகாத்மாக்களும்—மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி இவ்வுலகில் எப்போதும் என்னை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 63

विषयासक्तचित्तो ऽपि त्यक्तधर्मरतिर्नरः इह क्षेत्रे मृतः सो ऽपि संसारे न पुनर्भवेत्

புலன்விஷயங்களில் பற்றுள்ள மனத்தையுடையவனாகவும், தர்மத்தில் இன்பத்தை விட்டவனாகவும் இருந்தாலும்—இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் இறந்தால்—அவனும் சம்சாரத்தில் மீண்டும் பிறவியடையான்।

Verse 64

ये पुनर्निर्ममा धीराः सत्त्वस्था विजितेन्द्रियाः व्रतिनश् च निरारम्भाः सर्वे ते मयि भाविताः

ஆனால் பற்றற்ற, திடமுடைய, சத்த்வத்தில் நிலைத்த, புலன்களை வென்ற, விரதமுடைய, புதிய தொடக்கங்களின் பிடிப்பற்றவர்கள்—அவர்கள் அனைவரும் என்னுள் உள்ளார்ந்தே பாவிக்கப்பட்டு லயிக்கின்றனர்।

Verse 65

देवदेवं समासाद्य धीमन्तः संगवर्जिताः गता इह परं मोक्षं प्रसादान्मम सुव्रते

தேவதேவனாகிய சிவனை அணுகி, சங்கமற்ற ஞானிகள்—ஓ நல்விரதனே—என் அருளால் இங்கேயே பரம மோக்ஷத்தை அடைந்தனர்।

Verse 66

जन्मान्तरसहस्रेषु यं न योगी समाप्नुयात् तमिहैव परं मोक्षं प्रसादान्मम सुव्रते

ஆயிரம் பிறவிகளிலும் யோகி அடைய முடியாததை—ஓ நல்விரதனே—அதே பரம மோக்ஷம் என் அருளால் இங்கேயே கிடைக்கிறது।

Verse 67

गोप्रेक्षकम् इदं क्षेत्रं ब्रह्मणा स्थापितं पुरा कैलासभवनं चात्र पश्य दिव्यं वरानने

கோப்ரேக்ஷகமெனும் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரம் முற்காலத்தில் பிரம்மனால் நிறுவப்பட்டது. ஓ அழகிய முகத்தாளே, இங்கே கயிலாசத்தின் ஒளிமிகு தெய்வீக வாசஸ்தலத்தைப் பார்.

Verse 68

गोप्रेक्षकम् अथागम्य दृष्ट्वा मामत्र मानवः न दुर्गतिमवाप्नोति कल्मषैश् च विमुच्यते

கோப்ரேக்ஷகத்திற்கு வந்து இங்கே என்னை தரிசிப்பவன், தீய கதியை அடையான்; கல்மஷங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 69

कपिलाह्रदम् इत्येवं तथा वै ब्रह्मणा कृतम् गवां स्तन्यजतोयेन तीर्थं पुण्यतमं महत्

இவ்வாறு இது ‘கபிலா-ஹ்ரதம்’ என அழைக்கப்பட்டது; உண்மையாகவே பிரம்மனால் இது அமைக்கப்பட்டது. பசுக்களின் பால் போன்றே எழுந்த நீரால் இது மாபெரும், மிகப் புனிதமான தீர்த்தமாகியது.

Verse 70

अत्रापि स्वयमेवाहं वृषध्वज इति स्मृतः सान्निध्यं कृतवान् देवि सदाहं दृश्यते त्वया

ஓ தேவியே, இங்கேயும் நான் ‘வೃಷத்வஜன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறேன். இங்கு என் சான்நித்யத்தை நிறுவியுள்ளேன்; ஆகவே நான் எப்போதும் உனக்குத் தோன்றுகிறேன்.

Verse 71

भद्रतोयं च पश्येह ब्रह्मणा च कृतं ह्रदम् सर्वैर्देवैरहं देवि अस्मिन्देशे प्रसादितः

ஓ தேவியே, இங்கே இந்த மங்களமான நீர்களையும், பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஏரியையும் பார். ஓ தேவியே, இந்நாட்டில் எல்லாத் தேவர்களாலும் நான் பிரசன்னப்படுத்தப்பட்டேன்.

Verse 72

गच्छोपशमम् ईशेति उपशान्तः शिवस् तथा अत्राहं ब्रह्मणानीय स्थापितः परमेष्ठिना

“ஈசனே, உபசமத்திற்குச் செல்—சாந்தமடை” எனச் சொல்ல, சிவன் அமைதியடைந்தான். பின்னர் பிரம்மா என்னை இங்கு கொண்டு வந்து பரமேஷ்டி நிறுவினார்; வழிபாட்டிற்காக ஆண்டவனின் சன்னிதி நிலைக்கச் செய்தார்।

Verse 73

ब्रह्मणा चापि संगृह्य विष्णुना स्थापितः पुनः ब्रह्मणापि ततो विष्णुः प्रोक्तः संविग्नचेतसा

அப்போது பிரம்மா அனைத்தையும் ஒன்றுசேர்த்து, விஷ்ணுவால் மீண்டும் நிறுவச் செய்தார். பின்னர் கலங்கிய மனத்துடன் பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் உரைத்தார்—உலகங்கள் பதி எனும் ஆண்டவனின் ஆட்சியில் மீண்டும் உறுதியாக நிற்கும் வழியை நாடி।

Verse 74

मयानीतमिदं लिङ्गं कस्मात् स्थापितवान् असि तमुवाच पुनर् विष्णुर् ब्रह्माणं कुपिताननम्

“இந்த லிங்கத்தை நான் கொண்டு வந்தேன்—நீ ஏன் நிறுவினாய்?” என்று விஷ்ணு மீண்டும் கோபம் பொங்கிய முகத்துடன் இருந்த பிரம்மாவிடம் கூறினார்।

Verse 75

रुद्रे देवे ममात्यन्तं परा भक्तिर्महत्तरा मयैव स्थापितं लिङ्गं तव नाम्ना भविष्यति

ருத்ரதேவனிடத்தில் என் பக்தி மிக உயர்ந்ததும் மிகப் பெரிதுமானதும். ஆகவே நான் நிறுவிய இந்த லிங்கம் உன் நாமத்தாலேயே புகழ்பெறும்।

Verse 76

हिरण्यगर्भ इत्येवं ततो ऽत्राहं समास्थितः दृष्ट्वैनमपि देवेशं मम लोकं व्रजेन्नरः

இவ்வாறு “ஹிரண்யகர்ப” எனும் பெயரால் நான் இங்கு நிலைபெற்றேன். இந்த தேவாதிபதியான ஆண்டவனை தரிசிப்பவன் என் உலகை அடைகிறான்।

Verse 77

ततः पुनरपि ब्रह्मा मम लिङ्गमिदं शुभम् स्थापयामास विधिवद् भक्त्या परमया युतः

அதன்பின் பிரமா பரம பக்தியுடன் கூடி, விதிமுறையின்படி என் இந்த மங்கள லிங்கத்தை மீண்டும் நிறுவினார்।

Verse 78

स्वर्लीनेश्वर इत्येवम् अत्राहं स्वयमागतः प्राणान् इह नरस्त्यक्त्वा न पुनर्जायते क्वचित्

“இவ்வாறு இத்தலம் ‘ஸ்வர்லீனேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. இங்கே நான் தானே வந்துள்ளேன். இங்கே உயிர்வாயுவை விட்டவன் எங்கும் மீண்டும் பிறவியடையான்.”

Verse 79

अनन्या सा गतिस्तस्य योगिनां चैव या स्मृता व्याघ्रेश्वर अस्मिन्नपि मया देशे दैत्यो दैवतकण्टकः

அதுவே அவனுக்கான அநன்யமான ஒரே சரணம் என நினைவுகூரப்படுகிறது; அதுவே யோகிகளின் பரம இலக்கு. ஓ வ்யாக்ரேஸ்வரா, என் இந்நாட்டிலும் தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய, தடையுண்டாக்கும் ஒரு தைத்யன் உள்ளான்.

Verse 80

व्याघ्ररूपं समास्थाय निहतो दर्पितो बली व्याघ्रेश्वर इति ख्यातो नित्यमत्राहमास्थितः

நான் புலி வடிவம் ஏற்று அந்த அகந்தை கொண்ட வலிமையானவனை வதைத்தேன். ஆகவே நான் ‘வ்யாக்ரேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்று, இங்கே என்றும் தங்கியிருக்கிறேன்.

Verse 81

न पुनर्दुर्गतिं याति दृष्ट्वैनं व्याघ्रमीश्वरम् उत्पलो विदलश्चैव यौ दैत्यौ ब्रह्मणा पुरा

இந்த வ்யாக்ர-ஈஸ்வரனை (புலி வடிவ சிவனை) தரிசித்தவன் மீண்டும் துர்கதியடையான். முன்பு பிரமா கூறியபடி, உத்பலன் மற்றும் விதலன் எனும் இரு தைத்யரும் இத்தரிசனத்தால் வீழ்ச்சியிலிருந்து விடுபட்டனர்.

Verse 82

स्त्रीवध्यौ दर्पितौ दृष्ट्वा त्वयैव निहतौ रणे सावज्ञं कन्दुकेनात्र तस्येदं देहमास्थितम्

பெண்ணுக்கு எதிரான குற்றத்தால் கொல்லத்தக்க அந்த அகந்தையர்களைக் கண்டு நீயே போரில் அவர்களை வீழ்த்தினாய்; ஆயினும் இங்கே அவமதிப்புடன் ஒரு சிறு பந்தினாலே அவனை இவ்வுடலிலேயே புகச் செய்தாய்।

Verse 83

आदावत्राहमागम्य प्रस्थितो गणपैः सह ज्येष्ठस्थानमिदं तस्माद् एतन्मे पुण्यदर्शनम्

ஆரம்பத்தில் நான் இங்கு வந்து கணங்களுடன் புறப்பட்டேன்; ஆகவே இது ஜ்யேஷ்டஸ்தானம்—முதன்மையான புனித ஆசனம்—இதன் தரிசனம் எனக்கு புண்ணியத்தை அளிக்கிறது।

Verse 84

देवैः समन्ताद् एतानि लिङ्गानि स्थापितान्यतः दृष्ट्वापि नियतो मर्त्यो देहभेदे गणो भवेत्

ஆகவே தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் இவ்விலிங்கங்களை நிறுவினர். ஒழுங்கான பக்தியுடன் இவற்றை மட்டும் தரிசிக்கும் மனிதனும், உடல் நீங்கும் வேளையில் கணனாக—சிவனின் பரிவாரத் தொண்டனாக—ஆகிறான்।

Verse 85

पित्रा ते शैलराजेन पुरा हिमवता स्वयम् मम प्रियहितं स्थानं ज्ञात्वा लिङ्गं प्रतिष्ठितम्

முன்னொரு காலத்தில் உன் தந்தை—மலைமன்னன் ஹிமவான்—இவ்விடம் எனக்கு (சிவனுக்கு) பிரியமும் நலனும் தருவது என்று அறிந்து இங்கே லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 86

शैलेश्वरमिति ख्यातं दृश्यतामिह चादरात् दृष्ट्वैतन्मनुजो देवि न दुर्गतिमतो व्रजेत्

இது ‘சைலேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்றது; ஆகவே இங்கே பக்தியுடன் மரியாதையாய் தரிசிக்கவும். தேவி, இதைத் தரிசித்த மனிதன் துர்கதியில் வீழ்வதில்லை—அவலம், வீழ்ச்சி நோக்கிச் செல்லமாட்டான்।

Verse 87

नद्येषा वरुणा देवि पुण्या पापप्रमोचनी क्षेत्रमेतद् अलंकृत्य जाह्नव्या सह संगता

தேவி, இந்த வருணா நதி மிகப் புனிதமானது; பாவங்களைப் போக்கும். இப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தை அலங்கரித்து, ஜாஹ்னவி (கங்கை)யுடன் சங்கமத்தில் இணைகிறது.

Verse 88

स्थापितं ब्रह्मणा चापि संगमे लिङ्गमुत्तमम् संगमेश्वरम् इत्येवं ख्यातं जगति दृश्यताम्

சங்கமத்தில் பிரம்மாவும் அந்த உத்தம லிங்கத்தை நிறுவினார். ஆகவே அது உலகில் ‘சங்கமேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்றது—அனைவரும் தரிசிக்கட்டும்.

Verse 89

संगमे देवनद्या हि यः स्नात्वा मनुजः शुचिः अर्चयेत् संगमेश्वरं तस्य जन्मभयं कुतः

தெய்வநதியின் சங்கமத்தில் நீராடி தூய்மையடைந்து சங்கமேஸ்வரரை அர்ச்சிப்பவன்—அவனுக்கு பிறவிப் பயம் எங்கே இருக்கும்?

Verse 90

इदं मन्ये महाक्षेत्रं निवासो योगिनां परम् क्षेत्रमध्ये च यत्राहं स्वयं भूत्वाग्रमास्थितः

இதை நான் மகாக்ஷேத்திரம் எனக் கருதுகிறேன்—யோகிகளின் பரம வாசஸ்தலம். ஏனெனில் இக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் நான் தானே வெளிப்பட்டு முன்னிலையில் நிலைபெற்றுள்ளேன்.

Verse 91

मध्यमेश्वरमित्येवं ख्यातः सर्वसुरासुरैः सिद्धानां स्थानमेतद्धि मदीयव्रतधारिणाम्

அவர் எல்லா தேவர்கள்-அசுரர்களிடமும் ‘மத்தியமேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்றவர். இது என் விரதங்களை ஏந்தும் சித்தர்களின் புனிதத் தலம்.

Verse 92

योगिनां मोक्षलिप्सूनां ज्ञानयोगरतात्मनाम् दृष्ट्वैनं मध्यमेशानं जन्म प्रति न शोचति

மோட்சத்தை நாடும் யோகிகளும், ஞானயோகத்தில் உள்ளம் ஒன்றியவர்களும், இந்த மத்தியமேசானன்—உள்ளுறை ஆளும் ஈசான சிவனை—தரிசித்து மீண்டும் பிறப்பிற்காக வருந்தார்.

Verse 93

स्थापितं लिङ्गमेतत्तु शुक्रेण भृगुसूनुना नाम्ना शुक्रेश्वरं नाम सर्वसिद्धामरार्चितम्

இந்த லிங்கத்தை ப்ருகுவின் புதல்வன் சுக்ராசார்யர் நிறுவினார்; இது ‘சுக்ரேஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று, எல்லா சித்தர்களும் அமரர்களும் (தேவர்கள்) வழிபடுகின்றனர்.

Verse 94

दृष्ट्वैनं नियतः सद्यो मुच्यते सर्वकिल्बिषैः मृतश् च न पुनर्जन्तुः संसारी तु भवेन्नरः

ஒழுங்குபட்ட மனத்துடன் இதை (சிவலிங்கத்தை) தரிசித்தவுடன் மனிதன் உடனே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்; மரணத்திற்குப் பின் அந்த ஜீவன் மீண்டும் பிறவாது, சம்சாரச் சுற்றில் திரும்பாது.

Verse 95

पुरा जम्बूकरूपेण असुरो देवकण्टकः ब्रह्मणो हि वरं लब्ध्वा गोमायुर्बन्धशङ्कितः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களுக்கு துன்பமாகிய ஒரு அசுரன் ஜம்பூக (நரி) வடிவம் எடுத்தான். பிரம்மாவிடமிருந்து வரம் பெற்றும், கட்டுப்படுத்தப்படுவேன் என்ற அச்சத்தால் வலை சந்தேகிக்கும் நரிபோல் எப்போதும் கலங்கினான்.

Verse 96

निहतो हिमवत्पुत्रि जम्बूकेशस्ततो ह्यहम् अद्यापि जगति ख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

ஹிமவானின் மகளே! ஜம்பூகேசனை வதம் செய்த பின் நான் ‘ஜம்பூகேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றேன். இன்றும் உலகில் நான் பிரசித்தன்; தேவரும் அசுரரும் இருவரும் எனக்கு வணங்குகின்றனர்.

Verse 97

दृष्ट्वैनमपि देवेशं सर्वान्कामानवाप्नुयात् ग्रहैः शुक्रपुरोगैश् च एतानि स्थापितानि ह

இந்த தேவாதிபதியை வெறும் தரிசனமட்டும் செய்தாலும் எல்லா விரும்பிய பயன்களும் கிடைக்கும். சுக்கிரன் முதலான கிரக சக்திகளால் இவை (புனித லிங்கங்கள்) இங்கே நிறுவப்பட்டன.

Verse 98

पश्य पुण्यानि लिङ्गानि सर्वकामप्रदानि तु एवमेतानि पुण्यानि मन्निवासानि पार्वति

பார்வதியே, இந்தப் புண்ணிய லிங்கங்களைப் பார்வையிடு—இவை உண்மையிலே எல்லா நீதியான விருப்பங்களையும் அருள்கின்றன. இவ்வாறு, பார்வதியே, இவை என் சொந்த வாசஸ்தலங்களாகிய புனித வடிவங்கள்.

Verse 99

कथितानि मम क्षेत्रे गुह्यं चान्यदिदं शृणु चतुःक्रोशं चतुर्दिक्षु क्षेत्रमेतत्प्रकीर्तितम्

என் இந்தக் க்ஷேத்திரம் பற்றி கூறப்பட்டது; இப்போது இதன் இன்னொரு இரகசியத்தை கேள். இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம் நான்கு திசைகளிலும் நான்கு குரோசம் வரை விரிந்ததாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 100

योजनं विद्धि चार्वङ्गि मृत्युकाले ऽमृतप्रदम् महालयगिरिस्थं मां केदारे च व्यवस्थितम्

அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, அறிந்துகொள்—ஒரு யோஜனை எல்லைக்குள், மரண நேரத்தில் நான் அமரத்துவத்தை அருள்கிறேன். நான் மஹாலய மலைமேல் உறைகிறேன்; கேதாரத்திலும் நிறுவப்பட்டுள்ளேன்.

Verse 101

गणत्वं लभते दृष्ट्वा ह्य् अस्मिन्मोक्षो ह्यवाप्यते गाणपत्यं लभेद्यस्माद् यतः सा मुक्तिरुत्तमा

இதைத் தரிசித்தால் பக்தன் கணத்துவத்தை அடைகிறான்; இங்கே நிச்சயமாக மோக்ஷம் பெறப்படுகிறது. இதனால் கணபதி-ஸ்வரூபமான கணாதிபதியின் கணங்களின் சேவக நிலை கிடைக்கிறது; ஏனெனில் அந்த முக்தியே உத்தமம்.

Verse 102

ततो महालयात् तस्मात् केदारान्मध्यमादपि स्मृतं पुण्यतमं क्षेत्रम् अविमुक्तं वरानने

அதன்பின் அந்த மகாலயத்தையும், கேதாரமும் நடுநிலைத் தலங்களையும் கடந்தபின், ஓ அழகிய முகத்தவளே, மிகப் புண்ணியமான தலம் ‘அவிமுக்த’ (காசி) என நினைக்கப்படுகிறது. அங்கு பதி பரமேசன் பசு-ஜீவரை ஒருபோதும் கைவிடாது, பாசப் பந்தத்தை அறுத்து முக்தி அளிக்கிறான்.

Verse 103

केदारं मध्यमं क्षेत्रं स्थानं चैव महालयम् मम पुण्यानि भूर्लोके तेभ्यः श्रेष्ठतमं त्विदम्

கேதாரம் நடுநிலைத் தலம்; இவ்விடமே மகாலயம். பூலோகத்தில் எனது புண்ணியத் தலங்களுள் இதுவே மிகச் சிறந்தது.

Verse 104

यतः सृष्टास्त्विमे लोकास् ततः क्षेत्रमिदं शुभम् कदाचिन्न मया मुक्तम् अविमुक्तं ततो ऽभवत्

எவரிடமிருந்து இவ்வுலகங்கள் படைக்கப்பட்டனவோ, அதனால் இத்தலம் மங்களமானது. நான் இதை எப்போதும் கைவிடாததால், இது ‘அவிமுக்த’—‘ஒருபோதும் கைவிடப்படாதது’—என்று பெயர் பெற்றது.

Verse 105

अविमुक्तेश्वरं लिङ्गं मम दृष्ट्वेह मानवः सद्यः पापविनिर्मुक्तः पशुपाशैर्विमुच्यते

இங்கு என் ‘அவிமுக்தேஸ்வர’ லிங்கத்தை மனிதன் தரிசித்தால், உடனே பாவம் நீங்கி, பசு-ஜீவனைப் பிணைக்கும் பாசங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 106

शैलेशं संगमेशं च स्वर्लीनं मध्यमेश्वरम् हिरण्यगर्भम् ईशानं गोप्रेक्षं वृषभध्वजम्

நான் சிவனை: ஷைலேசன்—மலைகளின் ஆண்டவன்; சங்கமேசன்—புனித சங்கமத்தின் தலைவன்; ஸ்வர்லீனன்—ஸ்வர்கத்தில் நிலைபெற்றவன்; மத்யமேஸ்வரன்—உள்ளுறை ஆளும் நடுநாயகன்; ஹிரண்யகர்பன்—பொன்னிற வெளிப்பாட்டின் மூலவித்து; ஈசானன்—சார்வாதிபதி; கோப்ரேக்ஷன்—கோ-ரட்சகன், தர்மக் காவலன்; வृषபத்வஜன்—காளைத் துவஜம் உடையவன்—என்று வணங்குகிறேன்.

Verse 107

उपशान्तं शिवं चैव ज्येष्ठस्थाननिवासिनम् शुक्रेश्वरं च विख्यातं व्याघ्रेशं जम्बुकेश्वरम्

மிகவும் அமைதியும் மங்களமும் நிறைந்த சிவனை வணங்குகிறேன்—ஜ்யேஷ்டஸ்தானம் எனும் ஆதிப் புனிதப் பீடத்தில் உறையும் அவரை; புகழ்பெற்ற சுக்ரேஸ்வரனை; புலி-நாட்டில் வழிபடப்படும் வ்யாக்ரேஸனை; ஜம்பு வனத்தின் அதிபதி ஜம்புகேஸ்வரனை—இவர்கள் அனைவரும் பசுவை கட்டும் பாசங்களைத் தளர்த்தும் பதி சிவனின் வெளிப்பட்ட லிங்கத் திருவுருக்கள்.

Verse 108

दृष्ट्वा न जायते मर्त्यः संसारे दुःखसागरे सूत उवाच एवम् उक्त्वा महादेवो दिशः सर्वा व्यलोकयत्

அந்த (தத்துவத்தை) கண்டால், துயரக் கடலான சம்சாரத்தில் மனிதன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை. சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகாதேவன் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கினான்.

Verse 109

विलोक्य संस्थिते पश्चाद् देवदेवे महेश्वरे अकस्मादभवत्सर्वः स देशोज्ज्वलितो यथा

தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் அங்கே நின்றிருப்பதை கண்டபின், திடீரென அந்த முழுப் பகுதியும் எங்கும் ஒளி பரவியதுபோல் பிரகாசமடைந்தது.

Verse 110

ततः पाशुपताः सिद्धा भस्माभ्यङ्गसितप्रभाः माहेश्वरा महात्मानस् तथा वै नियतव्रताः

அப்போது সিদ্ধியான பாசுபதர்கள் தோன்றினர்—உடலெங்கும் விபூதி பூசலால் வெண்மையான ஒளியுடன் பிரகாசித்தவர்கள்; அவர்கள் மாஹேஸ்வரர்கள், மகாத்மாக்கள், நியம வ்ரதங்களில் உறுதியானவர்கள்.

Verse 111

बहवः शतशो ऽभ्येत्य नमश्चक्रुर्महेश्वरम् पुनर्निरीक्ष्य योगेशं ध्यानयोगं च कृत्स्नशः

பலர்—நூற்றுக்கணக்காக—அணுகி மகேஸ்வரனை வணங்கினர். பின்னர் யோகேஸ்வரனை மீண்டும் நோக்கி, தியான-யோகத்தின் முழு ஒழுக்கத்தையும் கண்டனர்—பதி சிவனே சமாதியின் வடிவமும் ஆதாரமும் என வெளிப்பட்டார்.

Verse 112

तस्थुरात्मानमास्थाय लीयमाना इवेश्वरे स्थितानां स तदा तेषां देवदेव उमापतिः

அவர்கள் தம் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து, ஈசுவரனில் கரைந்து போவதுபோல் நின்றனர். அப்படியே அவரில் நிலைத்தவர்களுக்கு தேவர்தேவன் உமாபதி—பரம பதி—அந்த சமாதி நிலையிலேயே வெளிப்பட்டான்.

Verse 113

स बिभ्रत्परमां मूर्तिं बभूव पुरुषः प्रभुः कृत्स्नं जगदिहैकस्थं कर्तुम् अन्त इव स्थितः

அந்த प्रभு புருஷன் பரம மூர்த்தியைத் தாங்கி, பிரளயத்தின் விளிம்பில் நிற்பதுபோல்—இவ்வுலகமெங்கும் இங்கே ஒரே நிலையாய் ஒன்றுபடுத்தத் தயாராயிருந்தான்.

Verse 114

तस्य तां परमां मूर्तिम् आस्थितस्य जगत्प्रभोः न शशाक पुनर्द्रष्टुं हृष्टरोमा गिरीन्द्रजा

ஜகத்ப்ரபு அந்த பரம ரூபத்தை ஏற்றபோது, பரவச ரோமாஞ்சம் கொண்ட கிரீந்திரஜா கிரிஜா அதை மீண்டும் நோக்க இயலவில்லை.

Verse 115

ततस्त्वदृष्टमाकारं बुद्ध्वा सा प्रकृतिस्थितम् प्रकृतेर्मूर्तिमास्थाय योगेन परमेश्वरी

அப்போது பிரக்ருதியில் நிலைத்த அந்த அதೃஷ்ட ரூபத்தை உணர்ந்து, பரமேஸ்வரி யோகத்தால் பிரக்ருதியின் உருவமே ஏற்றாள்.

Verse 116

तं शशाक पुनर्द्रष्टुं हरस्य च महात्मनः ततस्ते लयमाधाय योगिनः पुरुषस्य तु

அப்போது அவள் மகாத்மா ஹரனை மீண்டும் தரிசிக்க இயன்றாள். பின்னர் அந்த யோகிகள் லயத்தை ஏற்று, அந்த யோகியான பரம புருஷனில் லயமடைந்தனர்.

Verse 117

विविशुर्हृदयं सर्वे दग्धसंसारबीजिनः पञ्चाक्षरस्य वै बीजं संस्मरन्तः सुशोभनम्

அவர்கள் அனைவரும் இதய-குகையில் புகுந்தனர்; அவர்களின் சம்சார விதைகள் எரிந்து அழிந்தன. சிவனின் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தின் ஒளிமிகு பீஜத்தை இடையறாது நினைத்தனர்.

Verse 118

सर्वपापहरं दिव्यं पुरा चैव प्रकाशितम् नीललोहितमूर्तिस्थं पुनश्चक्रे वपुः शुभम्

பண்டைக் காலத்தில் வெளிப்பட்டு ‘அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும்’ எனப் புகழப்பட்ட அந்த தெய்வத் தோற்றம், நீலலோஹித வடிவில் நிலைத்து மீண்டும் மங்கள உடலை ஏற்றது.

Verse 119

तं दृष्ट्वा शैलजा प्राह हृष्टसर्वतनूरुहा स्तुवती चरणौ नत्वा क इमे भगवन्निति

அவரைக் கண்டதும் ஷைலஜையின் உடலெங்கும் பரவச நடுக்கம் எழுந்தது. இறைவனைப் போற்றி, பாதங்களில் வணங்கி, “பகவானே, இவர்கள் யார்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 120

तामुवाच सुरश्रेष्ठस् तदा देवीं गिरीन्द्रजाम् श्रीभगवानुवाच मदीयं व्रतमाश्रित्य भक्तिमद्भिर् द्विजोत्तमैः

அப்போது தேவர்களில் முதன்மையானவர் மலைமன்னன் மகளான தேவியிடம் உரைத்தார். ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: “என் விரதத்தைச் சார்ந்து, பக்தியுடைய சிறந்த த்விஜர்கள் அதன் பலனை அடைகின்றனர்.”

Verse 121

यैर्यैर्योगा इहाभ्यस्तास् तेषाम् एकेन जन्मना क्षेत्रस्यास्य प्रभावेन भक्त्या च मम भामिनि

ஒளிமிகு பெண்ணே, இங்கு எவ்வெவ்வ யோகங்கள் பயிலப்பட்டனவோ, இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையாலும் என்னிடத்திலான பக்தியாலும், அவை ஒரே பிறவியிலேயே நிறைவேறுகின்றன.

Verse 122

अनुग्रहो मया ह्येवं क्रियते मूर्तितः स्वयम् तस्माद् एतन् महत् क्षेत्रं ब्रह्माद्यैः सेवितं तथा

நானே மூர்த்திமான வடிவில் இவ்வாறு அருளை அளிக்கிறேன். ஆகையால் இந்த மகத்தான க்ஷேத்திரம் பிரம்மா முதலிய தேவராலும் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகிறது.

Verse 123

श्रुतिमद्भिश् च विप्रेन्द्रैः संसिद्धैश् च तपस्विभिः प्रतिमासं तथाष्टम्यां प्रतिमासं चतुर्दशीम्

வேதம் அறிந்த இருபிறப்பில் சிறந்தோரும், সিদ্ধ தபஸ்விகளும், ஒவ்வொரு மாதமும் அஷ்டமி திதியிலும், அதுபோல ஒவ்வொரு மாதமும் சதுர்தசி திதியிலும் இந்த வழிபாட்டை நடத்துகின்றனர்.

Verse 124

उभयोः पक्षयोर्देवि वाराणस्यामुपास्यते शशिभानूपरागे च कार्तिक्यां च विशेषतः

தேவி, வாராணசியில் சுக்லப் பக்ஷமும் கிருஷ்ணப் பக்ஷமும் இரண்டிலும் வழிபட வேண்டும்; சந்திர-சூரிய கிரகணங்களிலும், குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்திலும்.

Verse 125

सर्वपर्वसु पुण्येषु विषुवेष्वयनेषु च पृथिव्यां सर्वतीर्थानि वाराणस्यां तु जाह्नवीम्

எல்லா புண்ணியப் பண்டிகைச் சங்கமங்களிலும், விஷுவங்களிலும், அயனங்களிலும், பூமியின் எல்லா தீர்த்தங்களும் கூடுகின்றன; ஆனால் வாராணசியில் ஜாஹ்னவி (கங்கை) சிறப்பாக வெளிப்படுகின்றாள்.

Verse 126

उत्तरप्रवहां पुण्यां मम मौलिविनिःसृताम् पितुस्ते गिरिराजस्य शुभां हिमवतः सुताम्

அவள் புண்ணியமான வடதிசை நோக்கிப் பாயும் நதி; என் ஜடாமௌலியிலிருந்து வெளிப்பட்டவள்; அவள் மங்களமயி, உன் தந்தை மலைராஜன் ஹிமவானின் மகள்.

Verse 127

पुण्यस्थानस्थितां पुण्यां पुण्यदिक्प्रवहां सदा भजन्ते सर्वतो ऽभ्येत्य ये ताञ्छृणु वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அந்த வரங்களை கேள்—எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்து, புண்ணியத் தலங்களில் நிலைத்திருக்கும் அந்தப் புனிதப் புண்ணியப் பெருக்கை எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபடுவோர்; அது எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களத்தைப் பாய்ச்சும் ஓடை.

Verse 128

संनिहत्य कुरुक्षेत्रं सार्धं तीर्थशतैस् तथा पुष्करं निमिषं चैव प्रयागं च पृथूदकम्

அவன் குருக்ஷேத்திரத்தை நூற்றுக்கணக்கான தீர்த்தங்களுடன் ஒன்றாகச் சேர்க்கிறான்; அதுபோல புஷ்கரம், நைமிஷம், பிரயாகம், ப்ரிதூதகம்—இப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும் சுத்திகரிக்கும் வல்லமையும் இங்கே ஒன்றுகூடுகின்றன; இங்கே பதி சிவன் பசுவை (பந்தப்பட்ட ஆன்மாவை) தூய்மைப்படுத்துகிறார்.

Verse 129

द्रुमक्षेत्रं कुरुक्षेत्रं नैमिषं तीर्थसंयुतम् क्षेत्राणि सर्वतो देवि देवता ऋषयस् तथा

தேவி! த்ருமக்ஷேத்திரம், குருக்ஷேத்திரம், தீர்த்தங்களால் நிறைந்த நைமிஷம்—இவை எல்லாத் திசைகளிலும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள்; அங்கே தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளும் எப்போதும் இருப்பர்.

Verse 130

संध्या च ऋतवश्चैव सर्वा नद्यः सरांसि च समुद्राः सप्त चैवात्र देवतीर्थानि कृत्स्नशः

இங்கே சந்தியைகள், பருவங்கள், எல்லா நதிகளும் ஏரிகளும், மேலும் ஏழு சமுத்திரங்களும்—இவை அனைத்தும் முழுமையாகத் தெய்வத் தீர்த்தங்களாகவே உள்ளன.

Verse 131

भागीरथीं समेष्यन्ति सर्वपर्वसु सुव्रते अविमुक्तेश्वरं दृष्ट्वा दृष्ट्वा चैव त्रिविष्टपम्

நல்ல விரதமுடையவளே! அவர்கள் ஒவ்வொரு பண்டிகையிலும் பாகீரதியின் கரைக்கு வந்து சேர்வர்; அவிமுக்தேஸ்வரனை மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்து, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) என்பதையும் தரிசிப்பர்.

Verse 132

कालभैरवमासाद्य धूतपापानि सर्वशः भवन्ति हि सुरेशानि सर्वपर्वसु पर्वसु

காலபைரவனை அணுகி சரணடைந்தால் எல்லாப் பாவங்களும் முற்றிலும் உதிர்ந்து விடும்; தேவேசர்களே, ஒவ்வொரு புனிதச் சந்தியிலும்—ஒவ்வொரு திருவிழாக் காலத்திலும்—இது நிச்சயமாகப் பலிக்கும்।

Verse 133

पृथिव्यां यानि पुण्यानि महान्त्यायतनानि च प्रविशन्ति सदाभ्येत्य पुण्यं पर्वसु पर्वसु अविमुक्तं क्षेत्रवरं महापापनिबर्हणम्

பூமியில் உள்ள எல்லா மகத்தான புண்ணியத் தீர்த்தங்களும் புனித ஆலயங்களும் மீண்டும் மீண்டும் அங்கே வந்து, ஒவ்வொரு பண்டிகைக் காலத்திலும் தங்கள் புண்ணியத்தை அளிக்கின்றன. அந்த உத்தம க்ஷேத்திரம் ‘அவிமுக்தம்’—க்ஷேத்திரங்களில் பரமம்—மகாபாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 134

केदारे चैव यल्लिङ्गं यच्च लिङ्गं महालये

கேதாரத்தில் உள்ள லிங்கமும், மஹாலயத்தில் உள்ள லிங்கமும்—இரண்டும் ஒரே பரமேஸ்வரனின் வெளிப்பாடுகள்; அந்த பரம பதி தன் லிங்கச் சின்னத்தால் பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-ஆன்மாக்களுக்கு விடுதலை அளிக்கிறான்।

Verse 135

मध्यमेश्वरसंज्ञं च तथा पाशुपतेश्वरम् शङ्कुकर्णेश्वरं चैव गोकर्णौ च तथा ह्युभौ

அவர் ‘மத்தியமேஸ்வர’ என்றும், ‘பாசுபதேஸ்வர’—பந்தப்பட்ட உயிர்களின் ஆண்டவன்—என்றும் புகழப்படுகிறார். மேலும் ‘சங்குகர்ணேஸ்வர’ என்றும், அதுபோல இரு ‘கோகರ್ಣ’ ரூபங்களிலும், பக்தர்களின் விடுதலைக்காக வழிபடப்படுகிறார்।

Verse 136

द्रुमचण्डेश्वरं नाम भद्रेश्वरम् अनुत्तमम् स्थानेश्वरं तथैकाग्रं कालेश्वरम् अजेश्वरम्

‘த்ருமசண்டேஸ்வர’ எனப்படும், உத்தமமான ‘பத்ரேஸ்வர’, ‘ஸ்தானேஸ்வர’, மேலும் ‘ஏகாக்ர’, ‘காலேஸ்வர’, ‘அஜேஸ்வர’—இவை அனைத்தும் ஒரே பதி சிவனின் லிங்க ரூபங்கள்; மங்களம் அளித்து பாசத்திலிருந்து பசு-ஆன்மாவை விடுவிப்பவை।

Verse 137

भैरवेश्वरम् ईशानं तथौंकारकसंज्ञितम् अमरेशं महाकालं ज्योतिषं भस्मगात्रकम्

நான் பைரவீஸ்வரன், ஈசானன், மேலும் ‘ஓங்கார’ எனப் பெயர்பெற்ற இறைவன்; அமரேசன், மகாகாலன், ஜோதிர்மயன், பஸ்ம-காயன் ஆகிய சிவனை வணங்குகிறேன்.

Verse 138

यानि चान्यानि पुण्यानि स्थानानि मम भूतले अष्टषष्टिसमाख्यानि रूढान्यन्यानि कृत्स्नशः

என் பூமியில் உள்ள பிற புண்ணியத் திருத்தலங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து—முழுமையாக—அறுபத்தெட்டு புகழ்பெற்ற புனிதத் தலங்களாக, தத்தம் பெயர்களால் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 139

तानि सर्वाण्यशेषाणि वाराणस्यां विशन्ति माम् सर्वपर्वसु पुण्येषु गुह्यं चैतदुदाहृतम्

அவை அனைத்தும் (திருத்தலப் பலனும் புண்ணியமும்) எதுவும் மீதமின்றி வாராணசியில் என்னுள் ஒன்றாகச் சேர்கின்றன. எல்லாப் புனிதப் பண்டிகைகளும் நல்வேளைகளும் குறித்து இது இரகசிய உபதேசமாக உரைக்கப்பட்டது.

Verse 140

तेनेह लभते जन्तुर् मृतो दिव्यामृतं पदम् स्नातस्य चैव गङ्गायां दृष्टेन च मया शुभे

இதனால் உயிர்—மரணத்திற்குப் பின்னரும்—தெய்வீக அமுதப் பதத்தை அடைகிறது. ஓ நல்வளமே, கங்கையில் நீராடி என்னை (சிவனை) தரிசித்தவனுக்கு இந்தப் பலன் உண்டாகும்.

Verse 141

सर्वयज्ञफलैस्तुल्यम् इष्टैः शतसहस्रशः सद्य एव समाप्नोति किं ततः परमाद्भुतम्

அவன் உடனே எல்லா யாகங்களின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைகிறான்—லட்சக்கணக்கான யாகங்கள் செய்ததுபோல். இதைவிடப் பெரும் அதிசயம் வேறெது?

Verse 142

सर्वायतनमुख्यानि दिवि भूमौ गिरिष्व् अपि परात्परतरं देवी बुध्यस्वेति मयोदितम्

வானிலும், பூமியிலும், மலைகளிலும் உள்ள எல்லா முதன்மைத் திருத்தலங்களையும் விட ‘பராத்பர’ தத்துவமே மேலானது. தேவி, இதை உணர்ந்து கொள்—இவ்வாறு நான் உரைத்தேன்.

Verse 143

अविशब्देन पापस्तु वेदोक्तः कथ्यते द्विजैः तेन मुक्तं मया जुष्टम् अविमुक्तम् अत उच्यते

வேதவாக்கின் ஆதாரத்தால் த்விஜர்கள் ‘அவி’ என்ற சொல் பாவத்தைக் குறிக்கும் என உரைப்பர். ஆகவே நான் அருளால் விரும்பி வாசிக்கும் இத்தலம் ‘அவி (பாவம்) இன்றித் திகழ்வது’; அதனால் ‘அவிமுக்த’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 144

इत्युक्त्वा भगवान् रुद्रः सर्वलोकमहेश्वरः सुदृष्टं कुरु देवेशि अविमुक्तं गृहं मम

இவ்வாறு உரைத்த பின், எல்லா உலகங்களின் மகேஸ்வரனான பகவான் ருத்ரன் கூறினார்—தேவேசி, என் ‘அவிமுக்த’ இல்லத் திருத்தலத்தின் மீது திருநோக்கை அருளி, அதை நன்கு காத்து மங்களமயமாக்கு.

Verse 145

श्रीशैल इत्युक्त्वा भगवान् देवस् तया सार्धम् उमापतिः दर्शयामास भगवान् श्रीपर्वतमनुत्तमम्

‘ஸ்ரீசைலம்’ என்று உரைத்து, உமாபதியான பகவான் சிவன் தேவியுடன் சேர்ந்து ஒப்பற்ற திருப்பர்வதமான ‘ஸ்ரீபர்வதம்’ என்பதை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 146

अविमुक्तेश्वरे नित्यम् अवसच्च सदा तया सर्वगत्वाच्च सर्वत्वात् सर्वात्मा सदसन्मयः

அவிமுக்தேஸ்வரத்தில் அவர் எப்போதும் உறைகிறார்—என்றும் வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு நிலைகளிலும். அனைத்திலும் பரவி அனைத்துமாக இருப்பதால், அவர் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா; சத்-அசத் இரண்டுமயமானவர்.

Verse 147

श्रीपर्वतमनुप्राप्य देव्या देवेश्वरो हरः क्षेत्राणि दर्शयामास सर्वभूतपतिर्भवः

தேவியுடன் ஸ்ரீபர்வதத்தை அடைந்த தேவேசுவரன் ஹரன், அனைத்துயிர்களின் அதிபதி பவனாகி, அவளுக்கு புனித க்ஷேத்திரங்களைத் தரிசிக்கச் செய்தான்।

Verse 148

कुण्डीप्रभं च परमं दिव्यं वैश्रवणेश्वरम् आशालिङ्गं च देवेशं दिव्यं यच्च बिलेश्वरम्

அவர் உன்னத ஒளிமிக்க குண்டீப்ரபம், திவ்ய வைஷ்ரவணேசுவரம், தேவேசனான ஆசாலிங்கம், மேலும் திவ்ய பிலேசுவரம் ஆகியவற்றையும் எடுத்துரைத்து காட்டினார்।

Verse 149

रामेश्वरं च परमं विष्णुना यत्प्रतिष्ठितम् दक्षिणद्वारपार्श्वे तु कुण्डलेश्वरमीश्वरम्

இங்கு விஷ்ணுவால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட உன்னத ராமேசுவரம் உள்ளது; மேலும் தெற்கு வாயிலின் அருகில் ஈசுவரனாகிய குண்டலேசுவரன் வீற்றிருக்கிறான்।

Verse 150

पूर्वद्वारसमीपस्थं त्रिपुरान्तकमुत्तमम् विवृद्धं गिरिणा सार्धं देवदेवनमस्कृतम्

கிழக்கு வாயிலின் அருகில் உன்னத திரிபுராந்தகன் வீற்றிருந்தான்—மிகப் பெருமையுடன், கிரிராஜ ஹிமாலயனுடன், தேவர்களின் தேவனாலும் வணங்கப்பட்டவன்।

Verse 151

मध्यमेश्वरमित्युक्तं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् अमरेश्वरं च वरदं देवैः पूर्वं प्रतिष्ठितम्

இது ‘மத்தியமேசுவரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. மேலும் வரமளிக்கும் ‘அமரேசுவரம்’ தேவர்களால் முற்காலத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது।

Verse 152

गोचर्मेश्वरम् ईशानं तथेन्द्रेश्वरम् अद्भुतम् कर्मेश्वरं च विपुलं कार्यार्थं ब्रह्मणा कृतम्

பிரம்மா தன் காரிய நிறைவேற்றத்திற்காக கோசர்மேஸ்வரன் எனப்படும் அதிசய ஈசானனையும், அற்புதமான இந்திரேஸ்வரனையும், விரிந்த கர்மேஸ்வரனையும் நிறுவினார்—இவை அனைத்தும் பாசபந்தப்பட்ட பசுக்களின் பாசத்தை அறுக்கும் பதி-ஸ்வரூப மகேஸ்வரனின் லிங்கமூர்த்திகள்।

Verse 153

श्रीमत्सिद्धवटं चैव सदावासो ममाव्यये अजेन निर्मितं दिव्यं साक्षादजबिलं शुभम्

“இந்த ஸ்ரீமத் சித்தவட்டமே என் நித்திய வாசஸ்தலம்—அழியாதது. அஜன் (பிரம்மா) உருவாக்கியது; இது தெய்வீகம்; கண்முன் தோன்றும் சுபமான அஜபிலமே இதுவே.”

Verse 154

तत्रैव पादुके दिव्ये मदीये च बिलेश्वरे तत्र शृङ्गाटकाकारं शृङ्गाटाचलमध्यमे

அங்கேயே தெய்வீக பாதுகைகள் உள்ளன; என் பிலேஸ்வரத் திருத்தலமும் அங்கேயே உள்ளது. ஸ்ருங்காட மலை நடுவில் மூன்று சிகர வடிவான ஸ்ருங்காடக வடிவப் புனித ஆசனம் நிற்கிறது—அங்கே பக்தியால் பசு (ஜீவன்) பதியை நோக்கி திரும்பி முக்திப் பாதையில் செல்கிறது।

Verse 155

शृङ्गाटकेश्वरं नाम श्रीदेव्या तु प्रतिष्ठितम् मल्लिकार्जुनकं चैव मम वासमिदं शुभम्

“இதன் பெயர் ஸ்ருங்காடகேஸ்வரன்; ஸ்ரீதேவி இதை பிரதிஷ்டை செய்தாள். இங்கே மல்லிகார்ஜுனகமும் உள்ளது—இந்த சுபஸ்தலம் என் வாசஸ்தலமே.”

Verse 156

रजेश्वरं च पर्याये रजसा सुप्रतिष्ठितम् गजेश्वरं च वैशाखं कपोतेश्वरमव्ययम्

மேலும் வரிசையாக ரஜேஸ்வரன்—ரஜஸ் சக்தியால் உறுதியாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவன்; மேலும் கஜேஸ்வரன், வைசாகன், அழியாத கபோதேஸ்வரன்—இந்த பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கங்களில் சிவன் எப்போதும் விளங்குகிறார்।

Verse 157

कोटीश्वरं महातीर्थं रुद्रकोटिगणैः पुरा सेवितं देवि पश्याद्य सर्वस्मादधिकं शुभम्

தேவி, இன்று கோடீஸ்வர மகாதீர்த்தத்தை தரிசி; முற்காலத்தில் ருத்ரர்களின் கோடிகளும் அவர்களின் கணங்களும் இதை வழிபட்டனர். இது எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சும் பரம மங்களம்.

Verse 158

द्विदेवकुलसंज्ञं च ब्रह्मणा दक्षिणे शुभम् उत्तरे स्थापितं चैव विष्णुना चैव शैलजम्

அந்த மங்களத் தலம் ‘த்விதேவகுலம்’ என அழைக்கப்பட்டது. தெற்கில் பிரம்மா நிறுவினார்; வடக்கில் விஷ்ணு சைலஜ (சிவத் திருவடிவம்) ஐ பிரதிஷ்டை செய்தார்.

Verse 159

महाप्रमाणलिङ्गं च मया पूर्वं प्रतिष्ठितम् पश्चिमे पर्वते पश्य ब्रह्मेश्वरमलेश्वरम्

மிகப் பெரும் அளவுடைய லிங்கத்தை நான் முன்பு பிரதிஷ்டை செய்தேன். மேற்குப் பர்வதத்தில் பிரம்மேஸ்வரமும் அலேஸ்வரமும் காண்க.

Verse 160

अलंकृतं त्वया ब्रह्मन् पुरस्तान् मुनिभिः सह इत्युक्त्वा तद्गृहे तिष्ठद् अलंगृहमिति स्मृतम्

அவர்கள் பிரம்மனை நோக்கி—“பிரம்மனே, முன்பு நீ முனிவர்களுடன் இதை அலங்கரித்தாய்” என்று கூறி, அந்த இல்லத்தில் தங்கினர்; ஆகவே அது ‘அலங்கிரகம்’ என நினைவுபெற்றது.

Verse 161

तत्रापि तीर्थं तीर्थज्ञे व्योमलिङ्गं च पश्य मे कदम्बेश्वरम् एतद्धि स्कन्देनैव प्रतिष्ठितम्

தீர்த்தங்களை அறிந்தவனே, அங்கேயும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; என் வ்யோமலிங்கத்தை தரிசி. இதுவே கடம்பேஸ்வரம்; ஸ்கந்தன் தானே பிரதிஷ்டை செய்தது.

Verse 162

गोमण्डलेश्वरं चैव नन्दाद्यैः सुप्रतिष्ठितम् देवैः सर्वैस्तु शक्राद्यैः स्थापितानि वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! கோமண்டலேஸ்வரர் நந்தி முதலியோரால் உறுதியாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார்; சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லாத் தேவர்களாலும் அவரே நிறுவப்பட்டார்.

Verse 163

श्रीमद्देवह्रदप्रान्ते स्थानानीमानि पश्य मे तथा हारपुरे देवि तव हारे निपातिते

திருமிகு தேவஹ்ரதத்தின் கரையில் என் இப்புனிதத் தலங்களைப் பார்; மேலும் தேவியே, ஹாரபுரத்தில்—உன் மாலை (ஹாரம்) வீழ்ந்தபோது—அங்கும் புனிதம் நிலைபெற்றது.

Verse 164

त्वया हिताय जगतां हारकुण्डमिदं कृतम् शिवरुद्रपुरे चैव तत्कायोपरि सुव्रते

எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நீ இந்த ஹாரகுண்டத்தை அமைத்தாய்; நல்ல விரதமுடையவளே, சிவ-ருத்ரபுரத்திலும்—அவனுடைய உடலின் மேல்—புனிதத்தை நிலைநிறுத்தினாய்.

Verse 165

तत्र पित्रा सुशैलेन स्थापितं त्वचलेश्वरम् अलंकृतं मया ब्रह्म पुरस्तान् मुनिभिः सह

அங்கே என் தந்தை சுசைலர் அசலேஸ்வரரை நிறுவினார்; பிரம்மா, உன் முன்னிலையில் நான் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த அசையாத சிவனை அலங்கரித்தேன்.

Verse 166

चण्डिकेश्वरकं देवि चण्डिकेशा तवात्मजा चण्डिकानिर्मितं स्थानम् अंबिकातीर्थम् उत्तमम्

தேவியே, இது சண்டிகேஸ்வரகம்; சண்டிகேசா உன் சொந்த மகள். சண்டிகையால் உருவாக்கப்பட்ட இந்தத் தலம் உயர்ந்த அம்பிகா-தீர்த்தமாகும்.

Verse 167

रुचिकेश्वरकं चैव धारैषा कपिला शुभा एतेषु देवि स्थानेषु तीर्थेषु विविधेषु च

ருசிகேஸ்வரமும், தாரையும், மங்களமான கபிலையும்—இவையும் உள்ளன. தேவி, இவ்விதமான புனித ஸ்தலங்களிலும் பல்வேறு தீர்த்தங்களிலும் இறைவனின் திருத்தன்மை சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 168

पूजयेन्मां सदा भक्त्या मया सार्धं हि मोदते श्रीशैले संत्यजेद् देहं ब्राह्मणो दग्धकिल्बिषः

என்னை எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபடுபவன் உண்மையாகவே என்னுடன் சேர்ந்து ஆனந்துறுவான். மேலும் ஸ்ரீசைலத்தில் உடலைத் துறக்கும் பிராமணனின் பாவங்கள் எரிந்து, அவன் பரமப் பதத்தை அடைவான்.

Verse 169

मुच्यते नात्र संदेहो ह्य् अविमुक्ते यथा शुभम् महास्नानं च यः कुर्याद् घृतेन विधिनैव तु

இதில் ஐயமில்லை—அவிமுக்தத்தில் மங்களமான விடுதலை கிடைப்பதுபோலவே, விதிப்படி நெய்யால் மகா-ஸ்நானம் செய்பவனும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 170

स याति मम सायुज्यं स्थानेष्वेतेषु सुव्रते स्नानं पलशतं ज्ञेयम् अभ्यङ्गं पञ्चविंशति

நல்ல விரதம் கொண்டவளே, இத்தலங்களில் ஸ்நானம் செய்பவன் என்னுடன் சாயுஜ்யத்தை அடைவான். ஸ்நானத்தின் பலன் நூறு பலம்; அப்யங்க ஸ்நானத்தின் பலன் இருபத்தைந்து (பலம்) என அறிக.

Verse 171

पलानां द्वे सहस्रे तु महास्नानं प्रकीर्तितम् स्नाप्य लिङ्गं मदीयं तु गव्येनैव घृतेन च

இரண்டாயிரம் பலத்தின் பலனே ‘மகா-ஸ்நானம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. என் லிங்கத்தை ஸ்நானம் செய்து, பசு-உற்பத்திகளாலும் நெய்யாலும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 172

विशोध्य सर्वद्रव्यैस्तु वारिभिर् अभिषिञ्चति संमार्ज्य शतयज्ञानां स्नानेन प्रयुतं तथा

எல்லா தூய்மையாக்கும் திரவியங்களாலும் முதலில் லிங்கத்தையும் பூஜை இடத்தையும் சுத்தப்படுத்தி, பின்னர் நீரால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். முறையாகத் துடைத்து செய்த இந்த ஸ்நானம் நூறு யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியத்தை அளிக்கும்; ஸ்நானச் செயலில் அது ஆயுதமடங்கு பெருகும்—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுவை விடுவிக்கும் பதி பரமேஸ்வரனின் பக்தியால் செய்தால்।

Verse 173

पूजया शतसाहस्रम् अनन्तं गीतवादिनाम् महास्नाने प्रसक्तं तु स्नानमष्टगुणं स्मृतम्

பூஜையால் புண்ணியம் இலட்சமடங்கு பெருகும்; கீதம்-வாத்தியம் உடன் ஸ்துதி செய்தால் அது எல்லையற்றதாகும். மஹாஸ்நானத்தில் ஈடுபடுவோரின் ஸ்நானம் எட்டுமடங்கு பலன் தரும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 174

जलेन केवलेनैव गन्धतोयेन भक्तितः अनुलेपनं तु तत् सर्वं पञ्चविंशत्पलेन वै

தூய நீரால் மட்டும்—அல்லது மணமுள்ள நீரால்—பக்தியுடன் அர்ப்பணித்தால், அந்த முழு அனுலேபனம் (லிங்க லேபனம்) இருபத்தைந்து பல அளவின்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 175

शमीपुष्पं च विधिना बिल्वपत्रं च पङ्कजम् अन्यान्यपि च पुष्पाणि बिल्वपत्रं न संत्यजेत्

முறையாக சாமீ மலர், பில்வ இலை, தாமரை ஆகியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிற மலர்களையும் செலுத்தலாம்; ஆனால் லிங்க பூஜையில் பில்வ இலை ஒருபோதும் விடக்கூடாது.

Verse 176

चतुर्द्रोणैर् महादेवम् अष्टद्रोणैरथापि वा दशद्रोणैस् तु नैवेद्यम् अष्टद्रोणैरथापि वा

நான்கு த்ரோண அளவு பொருட்களால் மஹாதேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—அல்லது எட்டு த்ரோணாலும். நைவேத்யத்திற்கு பத்து த்ரோண அளவு விதி—அல்லது எட்டு த்ரோணமும்.

Verse 177

शतद्रोणसमं पुण्यम् आढके ऽपि विधीयते वित्तहीनस्य विप्रस्य नात्र कार्या विचारणा

செல்வமற்ற பிராமணன் ஒரு ஆடகமட்டும் அர்ப்பணித்தாலும், அது நூறு த்ரோண அளவிற்குச் சமமான புண்ணியமாக விதிக்கப்படுகிறது. இங்கு பாவமே முதன்மை; ஆகவே சந்தேகமும் விசாரணையும் வேண்டாம்।

Verse 178

भेरीमृदङ्गमुरजतिमिरापटहादिभिः वादित्रैर्विविधैश्चान्यैर् निनादैर्विविधैरपि

பேரி, மிருதங்கம், முரஜம், திமிரா மத்தளம், படஹம் முதலிய பல வாத்தியங்களாலும், இன்னும் பலவகை ஒலிகளாலும் அவர்கள் முழங்கினர்—பதி, பரமன் சிவனின் திருவிழாவிற்கு அர்ப்பணித்த மங்கள நாதம்।

Verse 179

जागरं कारयेद्यस्तु प्रार्थयेच्च यथाक्रमम् स भृत्यपुत्रदारैश् च तथा संबन्धिबान्धवैः

யார் புனித ஜாகரணத்தை நடத்தி முறையாகப் பிரார்த்தனை செய்கிறாரோ, அவர் தம் பணியாளர்கள், மகன்கள், மனைவி மற்றும் உறவினர்கள் உடன் சிவானுகிரகத்திற்குப் பாத்திரராகிறார்; அந்த அருளால் பாசங்கள் தளர்ந்து, பசு பதியான சிவனை நோக்கி திரும்புகிறது।

Verse 180

सार्धं प्रदक्षिणं कृत्वा प्रार्थयेल्लिङ्गम् उत्तमम् द्रव्यहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं सुरेश्वर

முறையாகப் பிரதட்சிணம் செய்து உத்தம லிங்கத்தைப் பிரார்த்திக்க வேண்டும்—“தேவர்களின் ஈசனே! நான் பொருளற்றவன், கிரியையற்றவன், நம்பிக்கையற்றவனும்கூட; ஆயினும் என் இந்தச் சரணாகதியை ஏற்றருள்வாயாக।”

Verse 181

कृतं वा न कृतं वापि क्षन्तुमर्हसि शङ्कर इत्युक्त्वा वै जपेद्रुद्रं त्वरितं शान्तिमेव च

“செய்ததாயினும் செய்யாததாயினும்—சங்கரா, நீர் மன்னிக்கத் தகுதியுடையவர்.” என்று கூறி ருத்ர ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் விரைவில் சாந்தி கிடைக்கும்।

Verse 182

जपित्वैवं महाबीजं तथा पञ्चाक्षरस्य वै स एवं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम्

இவ்வாறு மகாபீஜமும் புனித பஞ்சாக்ஷரியும் ஜபித்தால், எல்லா தீர்த்த யாத்திரைகளாலும் எல்லா யாகங்களாலும் கிடைக்கும் அதே பலனை அடைவான்।

Verse 183

तत्फलं समवाप्नोति वाराणस्यां यथा मृतः तथैव मम सायुज्यं लभते नात्र संशयः

அவன் அதே பலனை அடைகிறான்—வாரணாசியில் இறப்பவன் பெறுவது போல. அதுபோலவே என்னுடன் சாயுஜ்யம் பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 184

मत्प्रियार्थमिदं कार्यं मद्भक्तैर्विधिपूर्वकम् ये न कुर्वन्ति ते भक्ता न भवन्ति न संशयः

இது எனக்கு பிரியமானதற்காக, என் பக்தர்கள் விதிமுறையுடன் செய்யவேண்டிய செயல். இதை செய்யாதவர்கள் உண்மைப் பக்தர்கள் அல்லர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 185

सूत उवाच निशम्य वचनं देवी गत्वा वाराणसीं पुरीम् अविमुक्तेश्वरं लिङ्गं पयसा च घृतेन च

சூதர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவியார் வாரணாசி நகரம் சென்று, அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தை பாலும் நெய்யும் கொண்டு அர்ச்சித்தார்।

Verse 186

अर्चयामास देवेशं रुद्रं भुवननायकम् अविमुक्ते च तपसा मन्दरस्य महात्मनः

அவிமுக்த (காசி)யில் மகாத்மா மந்தரன் தவத்தின் வலிமையால் தேவேசன் ருத்ரன்—புவனநாயகன்—அருளை வேண்டி ஆராதனை செய்தான்।

Verse 187

कल्पयामास वै क्षेत्रं मन्दरे चारुकन्दरे तत्रान्धकं महादैत्यं हिरण्याक्षसुतं प्रभुः

ஆண்டவன் மந்தர மலையின் அழகிய குகையில் ஒரு புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நிறுவினார்; அங்கே ஹிரண்யாக்ஷனின் மகனான மகாதைத்யன் அந்தகனை நியமித்தார்।

Verse 188

अनुगृह्य गणत्वं च प्रापयामास लीलया एतद्वः कथितं सर्वं कथासर्वस्वमादरात्

அருள்கொடுத்து ஆண்டவன் லீலையாக அவனுக்கு கணத்துவம்—சிவகணப் பதவி—அளித்தார். பக்தியுடன், மரியாதையுடன் இந்தக் கதையின் சாரமெல்லாம் உங்களுக்குச் சொன்னேன்।

Verse 189

यः पठेच्छृणुयाद्वापि क्षेत्रमाहात्म्यमुत्तमम् सर्वक्षेत्रेषु यत्पुण्यं तत्सर्वं सहसा लभेत्

இந்த உயர்ந்த க்ஷேத்திரமாஹாத்மியத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களையும் தரிசித்த புண்ணியமெல்லாம் உடனே பெறுவார்।

Verse 190

श्रावयेद्वा द्विजान्सर्वान् कृतशौचान् जितेन्द्रियान् स एव सर्वयज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அல்லது தூய்மையுடனும் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டுடனும் உள்ள எல்லா த்விஜர்களுக்கும் இதைச் செவிமடுக்கச் செய்து/பாராயணம் செய்யச் செய்வோர், அவர் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் பெறுவார்।