Adhyaya 30

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे एकोनत्रिंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्राह्मणर्षभाः श्वेतस्य च कथां पुण्याम् अपृच्छन् परमर्षयः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ஏகோனத்திரிம்‌ஷ அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ஷைலாதி கூறினார்—பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தபின், பிராமணரிஷி-சிரேஷ்டர்களான பரமரிஷிகள் ஷ்வேதனின் புனிதக் கதையை வினவினர்.

Verse 2

पितामह उवाच श्वेतो नाम मुनिः श्रीमान् गतायुर्गिरिगह्वरे सक्तो ह्यभ्यर्च्य यद्भक्त्या तुष्टाव च महेश्वरम्

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்—ஷ்வேதன் என்னும் ஒரு சிறப்புமிக்க முனிவர் இருந்தார்; முதுமை அடைந்து மலைக் குகையில் தியானநிலையாய் இருந்தார். பக்தியுடன் அர்ச்சித்து மகேஸ்வரனைப் போற்றி அவரை மகிழ்வித்தார்.

Verse 3

रुद्राध्यायेन पुण्येन नमस्तेत्यादिना द्विजाः ततः कालो महातेजाः कालप्राप्तं द्विजोत्तमम्

ஓ இருபிறப்பினரே, ‘நமஸ்தே’ முதலிய சொற்களால் தொடங்கும் புண்ணிய ருத்ராத்யாயத்தின் ஜபத்தினால், பின்னர் மகாதேஜஸ்வியான காலன், விதிக்கப்பட்ட நேரம் வந்த அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவரை அணுகினான்.

Verse 4

नेतुं संचिन्त्य विप्रेन्द्राः सान्निध्यमकरोन्मुनेः श्वेतो ऽपि दृष्ट्वा तं कालं कालप्राप्तो ऽपि शङ्करम्

ஓ விப்ரேந்திரர்களே, அவனை அழைத்துச் செல்ல எண்ணி காலன் முனிவரின் அருகில் நெருங்கி நின்றான். ஷ்வேதனும் அந்தக் காலனைப் பார்த்து—தன் நேரம் வந்திருந்தாலும்—சங்கரனிடமே மனத்தைச் செலுத்தினான்.

Verse 5

पूजयामास पुण्यात्मा त्रियंबकमनुस्मरन् त्रियंबकं यजेदेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्

அந்த புண்ணியாத்மா திர்யம்பகனை இடையறாது நினைத்து வழிபட்டான். இவ்விதமாக நறுமணமிக்கவும் புஷ்டியை வளர்ப்பவனுமான திர்யம்பகனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 6

किं करिष्यति मे मृत्युर् मृत्योर्मृत्युरहं यतः तं दृष्ट्वा सस्मितं प्राह श्वेतं लोकभयंकरः

“மரணம் என்னை என்ன செய்யும்? ஏனெனில் நான் மரணத்திற்கே மரணம்.” அவனைப் பார்த்து உலகை அச்சுறுத்தும் ஆண்டவன் ஷ்வேதனிடம் மென்முறுவலுடன் கூறினான்.

Verse 7

एह्येहि श्वेत चानेन विधिना किं फलं तव रुद्रो वा भगवान् विष्णुर् ब्रह्मा वा जगदीश्वरः

“வா, வா, ஷ்வேதா. இந்த விதிப்படி முறையாகச் செய்து நீ எந்தப் பலனை நாடுகிறாய்? பகவான் ருத்ரனா, விஷ்ணுவா, பிரம்மாவா—ஜகதீஸ்வரனா?”

Verse 8

कः समर्थः परित्रातुं मया ग्रस्तं द्विजोत्तम अनेन मम किं विप्र रौद्रेण विधिना प्रभोः

“ஓ த்விஜோத்தமா, நான் விழுங்கியவனை காக்க யார் வல்லவர்? ஓ விப்ரா, ஆண்டவனின் இந்த ரௌத்ர விதிக்கெதிராக நான் என்ன செய்ய முடியும்?”

Verse 9

नेतुं यस्योत्थितश्चाहं यमलोकं क्षणेन वै यस्माद्गतायुस्त्वं तस्मान् मुने नेतुमिहोद्यतः

“உன்னை ஒரு கணத்தில் யமலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல நான் எழுந்தேன். உன் ஆயுள் முடிந்ததால், ஓ முனிவரே, உன்னை அழைத்துச் செல்ல இங்கே தயாராய் உள்ளேன்.”

Verse 10

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भैरवं धर्ममिश्रितम् हा रुद्र रुद्र रुद्रेति ललाप मुनिपुङ्गवः

அந்த சொற்களை கேட்டவுடன்—பைரவம் போன்றதாய், ஆயினும் தர்மம் கலந்ததாய்—முனிவர்களில் தலைவன் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினான்: “ஹா! ருத்ரா, ருத்ரா, ஓ ருத்ரா!”

Verse 11

तं प्राह च महादेवं कालं सम्प्रेक्ष्य वै दृशा नेत्रेण बाष्पमिश्रेण संभ्रान्तेन समाकुलः

காலரூபமாக நின்ற மகாதேவனை நோக்கி, ஆண்டவர்மேல் பார்வை நிலைத்து, கண்ணீர் கலந்த கண்களுடன், கலங்கியும் திகைத்தும் மிகுந்து அவன் அவரை உரைத்தான்।

Verse 12

श्वेत उवाच त्वया किं काल नो नाथश् चास्ति चेद्धि वृषध्वजः लिङ्गे ऽस्मिन् शङ्करो रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः

ச்வேதன் கூறினான்—“நாதா, காலத்திற்கு உம்மேல் என்ன அதிகாரம்? நமக்கு வृषத்வஜன் என்ற ஆண்டவன் இருப்பின், இவ்விலிங்கத்திலேயே சங்கரன் ருத்ரன் உறைகிறான்; எல்லாத் தேவர்களின் நிலைமைகளும் சக்திகளும் எழும் மூலமே அவன்.”

Verse 13

अतीव भवभक्तानां मद्विधानां महात्मनाम् विधिना किं महाबाहो गच्छ गच्छ यथागतम्

மகாபாகுவே, பவ (சிவன்) பக்தர்களாகிய, என் இயல்பே உடைய மகாத்மர்களுக்கு விதிமுறைகள் எதற்கு? போ, போ—எப்படி வந்தாயோ அப்படியே திரும்பிச் செல்।

Verse 14

ततो निशम्य कुपितस् तीक्ष्णदंष्ट्रो भयङ्करः श्रुत्वा श्वेतस्य तद्वाक्यं पाशहस्तो भयावहः

அதை கேட்டதும் அவன் கோபமுற்றான்—கூர்மையான பற்களுடன் பயங்கரன். ச்வேதனின் சொற்களை கேட்டவுடன் கயிறு (பாசம்) கையில் கொண்ட அந்த அச்சமூட்டுவான் இன்னும் பயங்கரமானான்।

Verse 15

सिंहनादं महत्कृत्वा चास्फाट्य च मुहुर्मुहुः बबन्ध च मुनिं कालः कालप्राप्तं तमाह च

மிகுந்த சிங்கநாதம் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் விரல்களைச் சடக்கச் செய்து, காலன் முனிவனை கட்டினான்; விதிக்கப்பட்ட நேரம் வந்த அவனிடம் காலன் உரைத்தான்।

Verse 16

मया बद्धो ऽसि विप्रर्षे श्वेतं नेतुं यमालयम् अद्य वै देवदेवेन तव रुद्रेण किं कृतम्

ஓ சிறந்த பிராமண முனிவரே! ஸ்வேதனை யமலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்ல நான் உம்மை கட்டினேன். ஆனால் இன்று தேவர்களின் தேவனான உமது ருத்ரன் என்ன செய்தான்?

Verse 17

क्व शर्वस्तव भक्तिश् च क्व पूजा पूजया फलम् क्व चाहं क्व च मे भीतिः श्वेत बद्धो ऽसि वै मया

சர்வனிடத்து உன் பக்தி எங்கே? பூஜை எங்கே, பூஜையின் பலன் எங்கே? நான் எங்கே, எனக்குப் பயம் எங்கே? ஓ ஸ்வேதா, நீ நிச்சயமாக என்னால் கட்டப்பட்டாய்.

Verse 18

लिङ्गे ऽस्मिन् संस्थितः श्वेत तव रुद्रो महेश्वरः निश्चेष्टो ऽसौ महादेवः कथं पूज्यो महेश्वरः

ஓ ஸ்வேதா! இந்த லிங்கத்தில் உன் ருத்ரன்—மகேஸ்வரன், மகாதேவன்—நிலைத்துள்ளார். ஆனால் அவர் செயல் இன்றியும் அசையாமலும் உள்ளார்; அப்படியிருக்க மகேஸ்வரனை எவ்வாறு பூஜிக்கலாம்?

Verse 19

ततः सदाशिवः स्वयं द्विजं निहन्तुमागतम् निहन्तुमन्तकं स्मयन् स्मरारियज्ञहा हरः

அப்போது சதாசிவன் தானே—ஹரன், காமனை வென்றவன், தக்ஷ யாகத்தை அழித்தவன்—புன்னகையுடன் வெளிப்பட்டு, அந்த பிராமணனைத் தண்டிக்கவும், கொல்ல வந்த அந்தகன் (மரணம்) என்பவனையும் அடக்கவும் வந்தான்.

Verse 20

त्वरन् विनिर्गतः परः शिवः स्वयं त्रिलोचनः त्रियंबको ऽम्बया समं सनन्दिना गणेश्वरैः

அப்போது பரம சிவன் தானே—மூன்று கண்களுடையவன், த்ரியம்பகன்—விரைந்து வெளிப்பட்டான்; அம்பையுடன், நந்தியுடனும் கணங்களின் தலைவர்களுடனும் சேர்ந்து.

Verse 21

ससर्ज जीवितं क्षणाद् भवं निरीक्ष्य वै भयात् पपात चाशु वै बली मुनेस्तु संनिधौ द्विजाः

அந்த மகாபலன் பவனை (சிவனை)க் கண்டவுடன் அச்சத்தால் கணநேரத்தில் உயிர்வாயுவை விட்டான்; ஓ இருபிறப்புடைய முனிவர்களே, முனியின் முன்னிலையிலேயே உடனே விழுந்தான்।

Verse 22

ननाद चोर्ध्वमुच्चधीर् निरीक्ष्य चान्तकान्तकम् निरीक्षणेन वै मृतं भवस्य विप्रपुङ्गवाः

அவன் மேலே நோக்கி உரக்கக் கர்ஜித்தான்; ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, பவன் அந்த அந்தகாந்தகனை நோக்கியவுடன் பவனின் ஒரே பார்வையாலேயே அவன் கொல்லப்பட்டான்।

Verse 23

विनेदुरुच्चमीश्वराः सुरेश्वरा महेश्वरम् प्रणेमुरंबिकामुमां मुनीश्वरास्तु हर्षिताः

அப்போது உயர்ந்த தேவர்கள் மற்றும் அவர்களது தலைவர்கள் உரக்கப் புகழொலி எழுப்பினர்; அவர்கள் மகேஸ்வரனை வணங்கினர், மகிழ்ச்சியுற்ற முனிவர்தலைவர்கள் அம்பிகை உமா—பரம சக்தி—க்கு சாஷ்டாங்கமாகத் தாழ்ந்தனர்।

Verse 24

ससर्जुर् अस्य मूर्ध्नि वै मुनेर्भवस्य खेचराः सुशोभनं सुशीतलं सुपुष्पवर्षमंबरात्

அப்போது ஆகாயத்தில் இயங்கும் தெய்வீகர்கள் வானிலிருந்து பவஸ்வரூப முனியின் தலைமேல் அழகிய, குளிர்ந்த, சிறந்த மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 25

अहो निरीक्ष्य चान्तकं मृतं तदा सुविस्मितः शिलाशनात्मजो ऽव्ययं शिवं प्रणम्य शङ्करम्

“அஹோ!”—அந்தகன் இறந்து கிடப்பதைப் பார்த்து ஶிலாஶனனின் மகன் மிகுந்த வியப்புற்றான்; பின்னர் அழிவிலா சிவன் சங்கரனை வணங்கி பக்தியுடன் வணக்கம் செலுத்தினான்।

Verse 26

उवाच बालधीर्मृतः प्रसीद चेति वै मुनेः महेश्वरं महेश्वर-स्य चानुगो गणेश्वरः

அப்போது மகாதேவரின் அனுசரனான கணேஸ்வரன், குழந்தைபோன்ற தூய மனத்துடன், மரணப் பயத்தால் கலங்கியவன் போல, மகேஸ்வரனை நோக்கி—“தேவா, அருள்புரிவாயாக” என்று கூறி, முனிவரிடமும் அதையே விண்ணப்பித்தான்।

Verse 27

ततो विवेश भगवान् अनुगृह्य द्विजोत्तमम् क्षणाद्गूढशरीरं हि ध्वस्तं दृष्ट्वान्तकं क्षणात्

பின்னர் பகவான் அந்தச் சிறந்த த்விஜனுக்கு அருள் செய்து மறைந்தார்; ஒரு கணத்தில் அந்தகனை கண்டவுடன், தம் உருவை மறைத்தபடியே அவனை முற்றிலும் அழித்தார்।

Verse 28

तस्मान्मृत्युञ्जयं चैव भक्त्या सम्पूजये द्विजाः मुक्तिदं भुक्तिदं चैव सर्वेषामपि शङ्करम्

ஆகையால், ஓ த்விஜர்களே, பக்தியுடன் ம்ருத்யுஞ்ஜயனை முறையாகப் பூஜியுங்கள்—அந்த சங்கரனே எல்லா உயிர்களுக்கும் புக்க்தியும் முக்தியும் அளிப்பவன்; மரணம்-பந்தம் எனும் பாசத்தை அறுக்கும் பதி।

Verse 29

बहुना किं प्रलापेन संन्यस्याभ्यर्च्य वै भवम् भक्त्या चापरया तस्मिन् विशोका वै भविष्यथ

அதிகப் பேச்சால் என்ன பயன்? அனைத்தையும் துறந்து பவனைத் தான் வழிபடுங்கள்; அவரில் ஒப்பற்ற ஒருமுக பக்தியுடன் நிலைத்தால், நீங்கள் உண்மையிலே துயரமற்றவராவீர்கள்।

Verse 30

शैलादिरुवाच एवमुक्तास्तदा तेन ब्रह्मणा ब्रह्मवादिनः प्रसीद भक्तिर्देवेशे भवेद्रुद्रे पिनाकिनि

சைலாதி கூறினார்—அப்போது பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தபின், பிரம்மவாதி முனிவர்கள் வேண்டினர்—“அருள்புரிவாயாக; தேவேசனும் பினாகம் தாங்கிய ருத்ரனும் ஆகிய உம்மேல் எமக்கு அசையா பக்தி உண்டாகுக।”

Verse 31

केन वा तपसा देव यज्ञेनाप्यथ केन वा व्रतैर्वा भगवद्भक्ता भविष्यन्ति द्विजातयः

ஓ தேவா! எந்தத் தவத்தால், அல்லது எந்த யாகத்தால், அல்லது எந்த விரதங்களால் இருபிறப்பினர் பகவானின் பக்தர்களாவர்—பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-ஜீவர்களை விடுவிக்கும் பசுபதியாகிய பதியின் சரணடைந்தவர்களாக?

Verse 32

पितामह उवाच न दानेन मुनिश्रेष्ठास् तपसा च न विद्यया यज्ञैर् होमैर् व्रतैर् वेदैर् योगशास्त्रैर् निरोधनैः

பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்—முனிவரே! தானத்தால் அல்ல, தவத்தாலும் அல்ல, கல்வியாலும் அல்ல; யாகங்கள், ஹோமங்கள், விரதங்கள், வேதங்கள், யோகசாஸ்திரங்கள், வெறும் நிரோதக் கட்டுப்பாடுகளாலும் (உயர்ந்த இலக்கு அடையப்படாது).

Verse 33

प्रसादे नैव सा भक्तिः शिवे परमकारणे अथ तस्य वचः श्रुत्वा सर्वे ते परमर्षयः

அவரது (சிவனின்) அருள் இன்றி பரமகாரணனாகிய சிவனிடம் அந்த பக்தி எழாது. பின்னர் அவரது சொற்களை கேட்ட அந்தப் பரமரிஷிகள் அனைவரும் (ஒப்புக் கொண்டனர்/பதில் அளித்தனர்).

Verse 34

सदारतनयाः श्रान्ताः प्रणेमुश् च पितामहम् तस्मात्पाशुपती भक्तिर् धर्मकामार्थसिद्धिदा

சோர்ந்த சதாரனின் புதல்வர்கள் பிதாமஹன் (பிரம்மா) முன் வணங்கினர். ஆகவே பசுபதியின் பக்தி தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் சித்தியை அளிக்கிறது.

Verse 35

मुनेर् विजयदा चैव सर्वमृत्युजयप्रदा दधीचस्तु पुरा भक्त्या हरिं जित्वामरैर्विभुम्

இந்த பக்தி முனிவனுக்கு வெற்றியை அளித்து, எல்லா வகை மரணங்களையும் வெல்லும் அருளை தருகிறது. முற்காலத்தில் ததீசி பக்தியால், தேவர்கள் முன்னிலையில், வல்லமைமிக்க ஹரியையும் வென்றான்.

Verse 36

क्षयं जघान पादेन वज्रास्थित्वं च लब्धवान् मयापि निर्जितो मृत्युर् महादेवस्य कीर्तनात्

ஒரே பாதப் பிரஹாரத்தால் அவன் க்ஷயத்தை வீழ்த்தி, வஜ்ரம் போல் அசையாத உடல் நிலைத்தன்மையைப் பெற்றான். நானும் பசுவின் பாசத்தை அறுக்கும் பதி மகாதேவனைப் போற்றிக் கீர்த்திப்பதால் மரணத்தை வென்றேன்.

Verse 37

श्वेतेनापि गतेनास्यं मृत्योर्मुनिवरेण तु महादेवप्रसादेन जितो मृत्युर्यथा मया

முனிவரன் ஸ்வேதன் மரணத்தின் வாயிலேயே நுழைந்தபோதும், மகாதேவனின் அருளால் மரணம் வெல்லப்பட்டது—நான் வென்றதுபோலவே.