Adhyaya 35

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे योगिप्रशंसा नाम चतुस्त्रिंशो ऽध्यायः सनत्कुमार उवाच कथं जघान राजानं क्षुपं पादेन सुव्रत दधीचः समरे जित्वा देवदेवं जनार्दनम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘யோகிப் புகழ்ச்சி’ எனப்படும் முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ நல்விரதனே, ததீசி போரில் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனை வென்று, அரசன் க்ஷுபனை ஒரு காலால் எவ்வாறு வீழ்த்தினான்?

Verse 2

वज्रास्थित्वं कथं लेभे महादेवान्महातपाः वक्तुमर्हसि शैलादे जितो मृत्युस्त्वया यथा

ஏ ஷைலாதா, மகாதபஸ்வியே! மகாதேவரிடமிருந்து நீ வஜ்ரம் போன்ற அசைக்கமுடியாத நிலைத்தன்மையை எவ்வாறு பெற்றாய்? நீ மரணத்தையே வென்ற விதத்தைச் சொல்லத் தகுதியானவன் நீயே।

Verse 3

शैलादिरुवाच ब्रह्मपुत्रो महातेजा राजा क्षुप इति स्मृतः अभून्मित्रो दधीचस्य मुनीन्द्रस्य जनेश्वरः

ஷைலாதி கூறினார்—பிரம்மாவின் புதல்வனாகிய மகாதேஜஸ்வி ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் ‘க்ஷுப’ எனப் புகழப்பட்டான். அந்த ஜனேஸ்வரன், முனிவர்களில் முதன்மையான ததீசி முனிவனின் நண்பனானான்.

Verse 4

चिरात्तयोः प्रसंगाद्वै वादः क्षुपदधीचयोः अभवत् क्षत्रियश्रेष्ठो विप्र एवेति विश्रुतः

நீண்ட காலப் பழக்கத்தினால் க்ஷுபனுக்கும் ததீசியுக்கும் இடையில் வாதம் எழுந்தது—“இவன் க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனா?” அல்லது “இவன் உண்மையில் விப்ரன் (பிராமணன்) தானா?” என்று. அந்தத் தகராறு பரவலாக அறியப்பட்டது.

Verse 5

अष्टानां लोकपालानां वपुर्धारयते नृपः तस्मादिन्द्रो ह्ययं वह्निर् यमश् च निरृतिस् तथा

ஓ அரசே, அரசன் தன்னுள் எட்டு லோகபாலர்களின் தேஜஸ்மய வடிவைத் தாங்குகிறான். ஆகவே ஆட்சியில் அவன் இந்திரன், அக்னி, யமன், மேலும் நிருதி போன்றவர்களின் அதிகாரச் செயல்களை வெளிப்படுத்துகிறான்.

Verse 6

वरुणश्चैव वायुश् च सोमो धनद एव च ईश्वरो ऽहं न संदेहो नावमन्तव्य एव च

“நான் வருணனும், வாயுவும், சோமனும், தனதன் (குபேரன்) மும் ஆவேன். நான் ஈஸ்வரன்—இதில் ஐயமில்லை; ஆகவே என்னை இகழக் கூடாது.”

Verse 7

महती देवता या सा महतश्चापि सुव्रत तस्मात्त्वया महाभाग च्यावनेय सदा ह्यहम्

உண்மையில் ‘மகான்’ எனப்படும் தேவதையே பரம மகத்துவம், ஓ சுவிரதா. ஆகவே ஓ மகாபாக்ய ச்யாவனேயா, என்னை எப்போதும் உன் வழியாக—உபாயமாக—அணுகி வழிபட வேண்டும்.

Verse 8

नावमन्तव्य एवेह पूजनीयश् च सर्वथा श्रुत्वा तथा मतं तस्य क्षुपस्य मुनिसत्तमः

இங்கே அவனை ஒருபோதும் இகழக் கூடாது; அவன் எப்போதும் போற்றத்தக்கவன். தவசி க்ஷுபனின் அந்தத் தீர்மானத்தை கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர் அதைச் சரியானதாக ஏற்றார்.

Verse 9

दधीचश् च्यावनिश् चोग्रो गौरवादात्मनो द्विजः अताडयत्क्षुपं मूर्ध्नि दधीचो वाममुष्टिना चिछेद वज्रेण च तं दधीचं बलवान् क्षुपः

ச்யாவனரின் கடும் புதல்வன் ததீசி, தன் பெருமிதத்தால் மயங்கி, க்ஷுபனின் தலையில் அடித்தான். பின்னர் ததீசி இடது குத்தால் அவனைத் தாக்கினான்; ஆனால் வலிமைமிக்க க்ஷுபன் வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதத்தால் ததீசியை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 10

ब्रह्मलोके पुरासौ हि ब्रह्मणः क्षुतसंभवः लब्धं वज्रं च कार्यार्थं वज्रिणा चोदितः प्रभुः

முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மலோகத்தில், பிரம்மாவின் பசியிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பிரபு, தெய்வப் பணியை நிறைவேற்ற வஜ்ரீ இந்திரன் தூண்டுதலால் வஜ்ரத்தைப் பெற்றான்.

Verse 11

स्वेच्छयैव नरो भूत्वा नरपालो बभूव सः तस्माद्राजा स विप्रेन्द्रम् अजयद्वै महाबलः

அவன் தன் விருப்பத்தாலேயே மனிதனாகி, மனிதர்களைக் காக்கும் அரசனானான். ஆகவே அந்த மகாபல அரசன் பிராமணர்களில் சிறந்த விப்ரேந்திரனையும் வென்றான்.

Verse 12

यथा वज्रधरः श्रीमान् बलवांस्तमसान्वितः पपात भूमौ निहतो वज्रेण द्विजपुङ्गवः

வஜ்ரதாரியான இந்திரன் ஒளிமிக்கவனும் வலிமையுடையவனும் இருந்தும் தமஸால் மூடப்படுவது போல, அந்தத் த்விஜபுங்கவன் வஜ்ரத்தால் அடிபட்டு பூமியில் விழுந்தான்।

Verse 13

सस्मार च तदा तत्र दुःखाद्वै भार्गवं मुनिम् शुक्रो ऽपि संधयामास ताडितं कुलिशेन तम्

அப்போது அங்கேயே துயரால் வாடியவன் பார்கவ முனிவரை நினைத்தான்; மேலும் சுக்ரரும் வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட அவனை இணைத்து முழுமையாக்கினார்।

Verse 14

योगादेत्य दधीचस्य देहं देहभृतांवरः संधाय पूर्ववद्देहं दधीचस्याह भार्गवः

யோக வலிமையால் உடலுடையோரில் சிறந்த பார்கவர் ததீசியின் உடலருகே வந்து, ததீசியின் தேகத்தை முன்புபோலவே இணைத்து மீட்டார்।

Verse 15

भो दधीच महाभाग देवदेवमुमापतिम् सम्पूज्य पूज्यं ब्रह्माद्यैर् देवदेवं निरञ्जनम्

ஓ மகாபாக்ய ததீசி! உமாபதியான தேவதேவனை முறையாகப் பூஜி—பிரம்மா முதலிய தேவர்களாலும் பூஜிக்கத்தக்க, தேவர்களின் தேவனும் நிரஞ்சனனுமான அவரை வணங்கு।

Verse 16

अवध्यो भव विप्रर्षे प्रसादात्त्र्यम्बकस्य तु मृतसंजीवनं तस्माल् लब्धमेतन्मया द्विज

ஓ விப்ரரிஷே! த்ரியம்பகன் (சிவன்) அருளால் நீ அசைக்கமுடியாதவனாக (அவத்யனாக) ஆகுக; ஏனெனில் அவன் கருணையாலேயே எனக்கு இந்த ம்ருதஸஞ்ஜீவனி—உயிரளிக்கும் வித்யை—கிடைத்தது, ஓ த்விஜனே।

Verse 17

नास्ति मृत्युभयं शंभोर् भक्तानामिह सर्वतः मृतसंजीवनं चापि शैवमद्य वदामि ते

சம்புவின் பக்தர்களுக்கு இவ்வுலகில் எங்கும் மரணபயம் இல்லை. இப்போது ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனம்’ எனும் சைவ ரகசியத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்—பதி பரமேசுவரன் சரணால் உயிர்சக்தி எழுப்புவது.

Verse 18

त्रियंबकं यजामहे त्रैलोक्यपितरं प्रभुम् त्रिमण्डलस्य पितरं त्रिगुणस्य महेश्वरम्

நாம் திர்யம்பகன்—மூன்று கண்கள் கொண்ட ஆண்டவன்—அவரை வழிபடுகிறோம்; அவர் மும்முலகங்களின் அதிபதியும் தந்தையும், மும்மண்டலத்தின் பிதாவும், மும்முகுணங்களின் அதிபதி மகேசுவரனும் ஆவார்.

Verse 19

त्रितत्त्वस्य त्रिवह्नेश् च त्रिधाभूतस्य सर्वतः त्रिवेदस्य महादेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम्

நான் மகாதேவனை வழிபடுகிறேன்—மூன்று தத்துவங்களின் ஆதாரம், மூன்று புனித அக்கினிகளின் ஆண்டவன், எங்கும் நிறைந்த மூவகை பூதங்களின் மூலன்; மூன்று வேதங்களின் சாரம், மங்கள சுகந்தம், புஷ்டி வளர்ப்பவன்.

Verse 20

सर्वभूतेषु सर्वत्र त्रिगुणे प्रकृतौ तथा इन्द्रियेषु तथान्येषु देवेषु च गणेषु च

அவர் எங்கும், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்; மும்முகுணமயமான பிரகிருதியிலும்; இந்திரியங்களிலும் பிற சக்திகளிலும்; தேவர்களிலும் கணங்களின் கூட்டத்திலும் உள்ளார்.

Verse 21

पुष्पेषु गन्धवत्सूक्ष्मः सुगन्धिः परमेश्वरः पुष्टिश् च प्रकृतिर्यस्मात् पुरुषस्य द्विजोत्तम

ஓ த்விஜோத்தமா! பரமேசுவரன் மலர்களில் மணம்போல் நுண்மையாக உறைகிறார்—அவரே சுகந்தி. அவர் புருஷனின் புஷ்டிசக்தியும் பிரகிருதியும் ஆகையால், உடலுடையோரின் உள்ளார்ந்த சாரமாய் தாங்கி வளர்க்கிறார்.

Verse 22

महदादिविशेषान्तविकल्पस्यापि सुव्रत विष्णोः पितामहस्यापि मुनीनां च महामुने

ஓ சுவ்ரதனே! மகத் முதல் விசேஷத்தின் முடிவு வரை உள்ள இந்த முழு விகல்பப் பிரபஞ்சமும் முழுமையாக கணக்கிட இயலாதது; விஷ்ணுவுக்கும், பிதாமஹன் (பிரம்மா) க்கும், முனிவர்களுக்கும் கூட, ஓ மகாமுனியே, அதே நிலை. ஆகவே பரம பதி சிவன் எல்லா தத்துவங்களுக்கும் மனவிகல்பங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்.

Verse 23

इन्द्रस्यापि च देवानां तस्माद्वै पुष्टिवर्धनः तं देवममृतं रुद्रं कर्मणा तपसा तथा

இந்திரனுக்கும் எல்லா தேவர்களுக்கும் அவரே நிச்சயமாக புஷ்டியும் பலமும் வளர்ப்பவன். அந்த அமர தேவன் ருத்ரனை புனிதக் கர்மத்தாலும் தவத்தாலும் அணுகி வணங்க வேண்டும்.

Verse 24

स्वाध्यायेन च योगेन ध्यानेन च यजामहे सत्येनानेन मुक्षीयान् मृत्युपाशाद् भवः स्वयम्

ஸ்வாத்யாயம், யோகசாதனை, தியானம் ஆகியவற்றால் நாம் ஆண்டவனை வழிபடுகிறோம். இந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால், தாமே பவனாகிய (சிவன்) எங்களை மரணப் பாசத்திலிருந்து விடுவிப்பாராக.

Verse 25

बन्धमोक्षकरो यस्माद् उर्वारुकमिव प्रभुः मृतसंजीवनो मन्त्रो मया लब्धस्तु शङ्करात्

ஏனெனில் ஆண்டவன் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பவன்—முதிர்ந்த வெள்ளரிக்காய் கொடியிலிருந்து தானே பிரிவதுபோல்—ஆகையால் ம்ருதஸஞ்ஜீவனி மந்திரம் எனக்கு சங்கரனிடமிருந்து கிடைத்தது.

Verse 26

जप्त्वा हुत्वाभिमन्त्र्यैवं जलं पीत्वा दिवानिशम् लिङ्गस्य संनिधौ ध्यात्वा नास्ति मृत्युभयं द्विज

மந்திரத்தை ஜபித்து, ஹோமம் செய்து, இவ்வாறு நீரை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, அதை பகலும் இரவும் பருக வேண்டும். ஓ த்விஜனே! சிவலிங்கத்தின் சன்னிதியில் தியானித்தால் மரணபயம் இல்லை.

Verse 27

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तपसाराध्य शङ्करम् वज्रास्थित्वम् अवध्यत्वम् अदीनत्वं च लब्धवान्

அவருடைய சொற்களை கேட்டுத் தவத்தால் சங்கரனை ஆராதித்தான்; ஆண்டவனின் அருளால் வஜ்ரம் போல் உறுதியான உடல், அவத்யத்துவம், மேலும் தளராத மனவலிமை (அதீனத்துவம்) பெற்றான்।

Verse 28

एवमाराध्य देवेशं दधीचो मुनिसत्तमः प्राप्यावध्यत्वमन्यैश् च वज्रास्थित्वं प्रयत्नतः

இவ்வாறு தேவேசனை ஆராதித்த முனிவருள் சிறந்த ததீசி, உறுதியான முயற்சியால் பிறரால் அழிக்க முடியாத வரத்தைப் பெற்றார்; அவரது எலும்புகள் வஜ்ரம் போல் கடினமாயின।

Verse 29

अताडयच्च राजेन्द्रं पादमूलेन मूर्धनि क्षुपो दधीचं वज्रेण जघानोरसि च प्रभुः

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் பாதத்தளத்தால் அரசனின் தலையில் அடித்தான்; வல்லமைமிகு ததீசி பிரபு வஜ்ரத்தால் (எதிரியின்) மார்பில் தாக்கினார்।

Verse 30

नाभून्नाशाय तद्वज्रं दधीचस्य महात्मनः प्रभावात्परमेशस्य वज्रबद्धशरीरिणः

பரமேஸ்வரனின் பிரபாவத்தால் வஜ்ரபந்தமான உடலையுடைய மகாத்மா ததீசிக்கு அந்த வஜ்ரம் அழிவுக்குக் காரணமாகவில்லை।

Verse 31

दृष्ट्वाप्यवध्यत्वमदीनतां च क्षुपो दधीचस्य तदा प्रभावम् आराधयामास हरिं मुकुन्दम् इन्द्रानुजं प्रेक्ष्य तदांबुजाक्षम्

ததீசியின் அவத்யத்துவம், அதீனத்துவம் மற்றும் பிரபாவத்தை கண்ட க்ஷுபன், அப்போது தாமரைக்கண்ணனான இந்திரானுஜன், முக்திதரன் முகுந்தன் ஹரியை ஆராதிக்கத் தொடங்கினான்।