Adhyaya 101

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवकृद्दक्षयज्ञविध्वंसनो नाम शततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं हिमवतः पुत्री बभूवांबा सती शुभा कथं वा देवदेवेशम् अवाप पतिमीश्वरम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சிவகృత-தக்ஷயஜ்ஞவித்வம்ஸன’ எனப்படும் நூற்றொன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—“சுபமான அம்பா சதி எவ்வாறு ஹிமவானின் மகளாக ஆனாள்? மேலும் தேவர்களின் தேவனாகிய பரமேஸ்வரனை கணவராக அவள் எவ்வாறு அடைந்தாள்?”

Verse 2

सूत उवाच सा मेनातनुम् आश्रित्य स्वेच्छयैव वराङ्गना तदा हैमवती जज्ञे तपसा च द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அந்த உயர்ந்த மகளிர் தன் விருப்பத்தால் மேனாவின் உடலை அடைக்கலமாக கொண்டு, தவத்தின் பலனால் அப்போது ஹைமவதி (பார்வதி) ஆகப் பிறந்தாள்.

Verse 3

जातकर्मादिकाः सर्वाश् चकार च गिरीश्वरः द्वादशे च तदा वर्षे पूर्णे हैमवती शुभा

கிரீஸ்வரன் ஜாதகர்மம் முதலான எல்லா ஸம்ஸ்காரங்களையும் முறையாகச் செய்தான். பன்னிரண்டாம் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது சுபமான ஹைமவதி (பார்வதி) உரிய முதிர்ச்சியை அடைந்தாள்.

Verse 4

तपस्तेपे तया सार्धम् अनुजा च शुभानना अन्या च देवी ह्यनुजा सर्वलोके नमस्कृता

அவளுடன் சேர்ந்து நல்வதனமுடைய இளைய சகோதரியும் தவம் செய்தாள்; மேலும் இன்னொரு இளைய சகோதரியும்—அவள் தேவியாக, எல்லா உலகங்களிலும் வணங்கப்பட்டு போற்றப்படுகிறாள்।

Verse 5

ऋषयश् च तदा सर्वे सर्वलोकमहेश्वरीम् तुष्टुवुस् तपसा देवीं समावृत्य समन्ततः

அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, அனைத்து உலகங்களின் ஈஸ்வரியான தேவியைத் தங்கள் தவத்தால் போற்றினர்; அவள் சிவசக்தி, அவளால் பதி பாசுபந்தமான பசுக்களுக்கு விடுதலை அளிக்கிறான்।

Verse 6

ज्येष्ठा ह्यपर्णा ह्यनुजा चैकपर्णा शुभानना तृतीया च वरारोहा तथा चैवैकपाटला

அவள் மூத்தவள்—அபர்ணா; அவள் இளையவளும்—ஏகபர்ணா, நல்வதனமுடையவள்; அவள் மூன்றாவள்—வராரோஹா; அதுபோலவே அவள் ஏகபாடலா என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 7

तपसा च महादेव्याः पार्वत्याः परमेश्वरः वशीकृतो महादेवः सर्वभूतपतिर्भवः

மகாதேவி பார்வதியின் தவத்தால் பரமேஸ்வரன்—மகாதேவன், பவம், எல்லா உயிர்களின் பதி—வசப்பட்டு அவள்மேல் அருளுடன் பிரசன்னமானான்।

Verse 8

एतस्मिन्नेव काले तु तारको नाम दानवः तारात्मजो महातेजा बभूव दितिनन्दनः

அதே காலத்தில் தாரகன் என்னும் தைத்யன்—தாரையின் மகன், மிகுந்த தேஜஸுடன்—திதியின் பிரிய மகனாகப் பிறந்தான்।

Verse 9

तस्य पुत्रास्त्रयश्चापि तारकाक्षो महासुरः विद्युन्माली च भगवान् कमलाक्षश् च वीर्यवान्

அவனுக்கு மேலும் மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர்—மகாசுரன் தாரகாக்ஷன், பகவத் மரியாதைக்குரிய வித்யுன்மாலி, மற்றும் மிகுந்த வீரியமுடைய கமலாக்ஷன்।

Verse 10

पितामहस् तथा चैषां तारो नाम महाबलः तपसा लब्धवीर्यश् च प्रसादाद्ब्रह्मणः प्रभोः

இவர்களுக்குப் பிதாமஹனாக ‘தார’ எனும் மகாபலவன் இருந்தான்; தவத்தால் வீரியத்தைப் பெற்று, பிரபு பிரம்மாவின் அருளால் வலிமை அடைந்தான்।

Verse 11

सो ऽपि तारो महातेजास् त्रैलोक्यं सचराचरम् विजित्य समरे पूर्वं विष्णुं च जितवान् असौ

அந்த மகாதேஜஸ்வி தாரனும் முன்பு போரில் அசரசரங்களுடன் திரிலோகத்தையும் வென்று, விஷ்ணுவையும் சமரில் தோற்கடித்தான்।

Verse 12

तयोः समभवद्युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् दिव्यं वर्षसहस्रं तु दिवारात्रम् अविश्रमम्

அவ்விருவருக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய, ரோமாஞ்சமூட்டும் தெய்வீகப் போர் எழுந்தது; அது தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் பகல்-இரவு இடைவிடாது நடந்தது. புராணக் காட்சியில் இது பாசப் பந்தத்தின் காலப் பரிணாமம்; தீர்வு பதி சிவனின் அருளாலேயே.

Verse 13

सरथं विष्णुमादाय चिक्षेप शतयोजनम् तारेण विजितः संख्ये दुद्राव गरुडध्वजः

தாரன் விஷ்ணுவை ரதத்துடன் பிடித்து நூறு யோஜனைகள் தூரம் எறிந்தான். அந்தப் போரில் தாரனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட கருடத்வஜன் பின்வாங்கி விலகினான்।

Verse 14

तारो वराञ्छतगुणं लब्ध्वा शतगुणं बलम् पितामहाज्जगत्सर्वम् अवाप दितिनन्दनः

பிதாமகன் பிரம்மாவிடமிருந்து நூறுமடங்கு பெருகும் வரம் பெற்ற தாரகன் நூறுமடங்கு வலிமை அடைந்தான். திதியின் புதல்வன் அந்த அளிக்கப்பட்ட சக்தியின் பேரால் உலகமெங்கும் ஆதிக்கம் செலுத்தினான்.

Verse 15

देवेन्द्रप्रमुखाञ्जित्वा देवान्देवेश्वरेश्वरः वारयामास तैर् देवान् सर्वलोकेषु मायया

இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வென்று அந்த பரமேசுவரன் தன் மாயையால் அவ்வே தேவர்களையே எல்லா உலகங்களிலும் தடுத்து நிறுத்தி, கட்டுப்பாட்டின் கருவியாக்கினான்.

Verse 16

देवताश् च सहेन्द्रेण तारकाद्भयपीडिताः न शान्तिं लेभिरे शूराः शरणं वा भयार्दिताः

தாரகனின் அச்சத்தால் துன்புற்ற தேவர்கள்—இந்திரனுடன்—அமைதியை அடையவில்லை. வீரர்களாயினும் அச்சத்தால் துடித்து அடைக்கலம் தேடினர்.

Verse 17

तदामरपतिः श्रीमान् संनिपत्यामरप्रभुः उवाचाङ्गिरसं देवो देवानामपि संनिधौ

அப்போது பாக்கியமிக்க அமரபதி இந்திரன்—தேவர்களின் தலைவன்—சபையை கூட்டி, தேவர்களின் முன்னிலையில் அங்கிரச முனிவரை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 18

भगवंस्तारको नाम तारजो दानवोत्तमः तेन संनिहता युद्धे वत्सा गोपतिना यथा

பகவனே! தாரையால் பிறந்த தாரகன் என்னும் சிறந்த தானவன் உள்ளான். போரில் அவன் எங்களை, மேய்ப்பன் கன்றுகளை அடக்குவது போல, அடக்கி வீழ்த்தினான்.

Verse 19

भयात्तस्मान्महाभाग बृहद्युद्धे बृहस्पते अनिकेता भ्रमन्त्येते शकुन्ता इव पञ्जरे

ஆகையால், ஓ மகாபாக ப்ருஹஸ்பதே, இந்தப் பெரும் போரில் அச்சத்தால் இவர்கள் தஞ்சமின்றி கூண்டில் அகப்பட்ட பறவைகள் போல அலைந்து திரிகின்றனர்।

Verse 20

अस्माकं यान्य् अमोघानि आयुधान्य् अङ्गिरो वर तानि मोघानि जायन्ते प्रभावादमरद्विषः

ஓ அங்கிரஸ குலச் சிறந்தவரே, எங்களுடைய தவறாத ஆயுதங்கள் அமரர்களின் பகைவனின் வலிமையால் இப்போது பயனற்றவையாகின்றன।

Verse 21

दशवर्षसहस्राणि द्विगुणानि बृहस्पते विष्णुना योधितो युद्धे तेनापि न च सूदितः

ஓ ப்ருஹஸ்பதே, இருபதாயிரம் ஆண்டுகள் விஷ்ணு அவனுடன் போரிட்டார்; ஆனாலும் அவன் விஷ்ணுவாலும் கொல்லப்படவில்லை।

Verse 22

यस्तेनानिर्जितो युद्धे विष्णुना प्रभविष्णुना कथमस्मद्विधस्तस्य स्थास्यते समरे ऽग्रतः

போரில் வல்லமைமிகு விஷ்ணுவாலும் வெல்ல முடியாத அவனின் முன், போர்க்களத்தின் முன்னணியில் எங்களைப் போன்றோர் எவ்வாறு நில்ல முடியும்?

Verse 23

एवम् उक्तस् तु शक्रेण जीवः सार्धं सुराधिपैः सहस्राक्षेण च विभुं सम्प्राप्याह कुशध्वजम्

சக்ரன் (இந்திரன்) இவ்வாறு கூறியபின், ஜீவன் தேவர்களின் தலைவர்களுடனும் ஆயிரக்கண் இந்திரனுடனும் சேர்ந்து அந்த வல்லமைமிகு குசத்வஜனை அணுகி உரைத்தான்।

Verse 24

सो ऽपि तस्य मुखाच्छ्रुत्वा प्रणयात्प्रणतार्तिहा देवैरशेषैः सेन्द्रैस्तु जीवमाह पितामहः

அவரது வாயிலிருந்து அதைக் கேட்ட பிதாமகன் பிரம்மா—பக்தியுடன் வணங்குவோரின் துயர் நீக்குபவன்—இந்திரன் உட்பட எல்லாத் தேவரும் நிற்க, உயிரளிக்கும் வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 25

जाने वो ऽर्तिं सुरेन्द्राणां तथापि शृणु सांप्रतम् विनिन्द्य दक्षं या देवी सती रुद्राङ्गसंभवा

தேவேந்திரர்களே, உங்கள் துயரை நான் அறிவேன்; ஆயினும் இப்போது என் சொல் கேளுங்கள். ருத்ரனின் அங்கத்திலிருந்து பிறந்த தேவி சதி, தக்ஷனை கண்டித்து சிவத் தத்துவத்தின் உண்மையை உரைத்தாள்।

Verse 26

उमा हैमवती जज्ञे सर्वलोकनमस्कृता तस्याश्चैवेह रूपेण यूयं देवाः सुरोत्तमाः

இமவானின் மகளான உமா பிறந்தாள்; எல்லா உலகங்களும் அவளுக்கு வணங்குகின்றன. சுரர்களில் சிறந்த தேவர்களே, இங்கே நீங்கள் அவளையே இவ்வுருவில் காண்கிறீர்கள்।

Verse 27

विभोर्यतध्वमाक्रष्टुं रुद्रस्यास्य मनो महत् तयोर्योगेन सम्भूतः स्कन्दः शक्तिधरः प्रभुः

எங்கும் நிறைந்த சக்தியை ஈர்க்க ருத்ரனின் மகத்தான சங்கல்பம் எழுந்தது. ருத்ர-சக்தி இருவரின் யோக இணைவால் சக்திதரப் பிரபு ஸ்கந்தன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 28

षडास्यो द्वादशभुजः सेनानीः पावकिः प्रभुः स्वाहेयः कार्तिकेयश् च गाङ्गेयः शरधामजः

அவன் ஆறுமுகன், பன்னிரு கரங்களுடைய பிரபு—தேவ சேனையின் சேனாதிபதி; அக்னியில் பிறந்தவன், வல்லவன். ஸ்வாஹையின் புதல்வன் கார்த்திகேயன்; காங்கேயன், சரவணத்தில் பிறந்தவன் என்றும் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 29

देवः शाखो विशाखश् च नैगमेशश् च वीर्यवान् सेनापतिः कुमाराख्यः सर्वलोकनमस्कृतः

அவர் தெய்வஸ்வரூபன்; அவரே சாகா, விசாகா; வலிமைமிக்க நைகமேஷன். தேவர்களின் சேனாதிபதி ‘குமாரன்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன்।

Verse 30

लीलयैव महासेनः प्रबलं तारकासुरम् बालो ऽपि विनिहत्यैको देवान् संतारयिष्यति

மகாசேனன் விளையாட்டுபோலவே, குழந்தையாயிருந்தாலும், ஒருவனாகவே வலிமைமிக்க தாரகாசுரனை வதைத்து, தேவர்களை ஆபத்திலிருந்து கடத்தி பாதுகாப்பில் நிறுத்துவான்।

Verse 31

एवम् उक्तस् तदा तेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना बृहस्पतिस् तथा सेन्द्रैर् देवैर् देवं प्रणम्य तम्

பரமேஷ்டி பிரம்மா இவ்வாறு கூறியபோது, ப்ருஹஸ்பதி இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த தேவன்—மகாதேவன், பாசத்தில் கட்டுண்ட பசுக்களை விடுவிக்கும் பதி—அவரை வணங்கினார்।

Verse 32

शिव बुर्न्स् काम मेरोः शिखरमासाद्य स्मरं सस्मार सुव्रतः स्मरणाद्देवदेवस्य स्मरो ऽपि सह भार्यया

சுவிரதன் சிவன் மேரு சிகரத்தை அடைந்து ஸ்மரன் (காமன்) நினைவு கூர்ந்தான். தேவர்தேவனின் அந்த நினைவு மட்டுமே ஸ்மரனும் அவன் மனைவியுடன் வெளிப்படச் செய்தது।

Verse 33

रत्या समं समागम्य नमस्कृत्य कृताञ्जलिः सशक्रमाह तं जीवं जगज्जीवो द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, ரதியுடன் வந்து அவன் கைகூப்பி வணங்கினான்; மேலும் சக்கிரன் (இந்திரன்) உடன் சேர்ந்து அந்த ஜீவனை உரைத்தான்; அப்போது ஜகஜ்ஜீவன்—அனைத்து பசுக்களின் பதி—உள்ளுறை சாட்சியாக நிலைத்திருந்தான்।

Verse 34

स्मृतो यद्भवता जीव सम्प्राप्तो ऽहं तवान्तिकम् ब्रूहि यन्मे विधातव्यं तमाह सुरपूजितः

ஓ ஜீவா! நீ என்னை நினைத்ததனால் நான் உன் அருகில் வந்தேன். உன் நலனுக்காக நான் உனக்கு என்ன விதியை விதிக்க வேண்டும்—என்று தேவர்களால் வணங்கப்படும் பரமன் கூறினான்.

Verse 35

तम् आह भगवाञ्छक्रः संभाव्य मकरध्वजम् शङ्करेणांबिकामद्य संयोजय यथासुखम्

அப்போது பகவான் சக்ரன் (இந்திரன்) மகரத்வஜன் (காமன்) என்பவனை மதித்து கூறினான்—“இன்று அம்பிகையை சங்கரனுடன் யோக்யமாகவும் இனிமையாகவும் இணைத்திடு.”

Verse 36

तया स रमते येन भगवान् वृषभध्वजः तेन मार्गेण मार्गस्व पत्न्या रत्यानया सह

வೃಷபத்வஜனான பகவான் சிவன் அவளுடன் எந்த வழியில் இன்புறுகிறானோ, அந்த வழியையே நீ பின்பற்று; உன் மனைவி ரதியுடன் சேர்ந்து அதே பாதையில் செல்.

Verse 37

सो ऽपि तुष्टो महादेवः प्रदास्यति शुभां गतिम् विप्रयुक्तस्तया पूर्वं लब्ध्वा तां गिरिजामुमाम्

அந்த மகாதேவனும் மகிழ்ந்து சுபகதியை அருள்வான். ஏனெனில் முன்பு அவளிடமிருந்து பிரிந்திருந்த அவர், பின்னர் கிரிஜை உமையை மீண்டும் பெற்றார்.

Verse 38

एवमुक्तो नमस्कृत्य देवदेवं शचीपतिम् देवदेवाश्रमं गन्तुं मतिं चक्रे तया सह

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவன் சசீபதி, தேவர்களின் தேவன் இந்திரனை வணங்கி, அவளுடன் (ரதியுடன்) தேவர்களின் தேவன் சிவனின் ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல மனம் கொண்டான்.

Verse 39

गत्वा तदाश्रये शंभोः सह रत्या महाबलः वसंतेन सहायेन देवं योक्तुमना भवत्

சம்புவின் அடைக்கலத்திடம் சென்று, அந்த மகாபலவன் ரதியுடன், வசந்தத்தின் துணையால், தேவனை காமத் தூண்டுதலுக்குள் ஈடுபடுத்த எண்ணமுற்றான்।

Verse 40

ततः सम्प्रेक्ष्य मदनं हसन् देवस् त्रियंबकः नयनेन तृतीयेन सावज्ञं तम् अवैक्षत

அப்போது மதனனைப் பார்த்து மும்முகக் கண்களையுடைய திரியம்பகன் சிரித்தான்; மூன்றாம் கண்களால் அவமதிப்புடன் அவனை நோக்கினான்—பசுவை கட்டும் காமப் பாசம் பதியைத் தொடாது என வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 41

ततो ऽस्य नेत्रजो वह्निर् मदनं पार्श्वतः स्थितम् अदहत्तत्क्षणादेव ललाप करुणं रतिः

அப்போது அவன் (சிவன்) கண்களிலிருந்து பிறந்த தீ, அருகில் நின்ற மதனனை உடனே எரித்தழித்தது; ரதி கருணையுடன் புலம்பினாள்।

Verse 42

रत्याः प्रलापमाकर्ण्य देवदेवो वृषध्वजः कृपया परया प्राह कामपत्नीं निरीक्ष्य च

ரதியின் புலம்பலைக் கேட்டு, தேவர்களின் தேவன் வृषத்வஜன் சிவன், காமனின் மனைவியை நோக்கி, பேரருளால் அவளிடம் உரைத்தான்।

Verse 43

अमूर्तो ऽपि ध्रुवं भद्रे कार्यं सर्वं पतिस्तव रतिकाले ध्रुवे भद्रे करिष्यति न संशयः

அம்மையே, உன் பதி உருவமற்றவராயினும், உன் எல்லா காரியங்களையும் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார். பாக்கியவதியே, ரதி-காலத்தில் துருவன் உறுதியாக அதைச் செய்வான்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 44

यदा विष्णुश् च भविता वासुदेवो महायशाः शापाद्भृगोर्महातेजाः सर्वलोकहिताय वै

மகாதேஜஸ்வியான ப்ருகுவின் வல்ல சாபத்தால் மகாயசஸுடைய விஷ்ணு வாசுதேவராக வெளிப்படும் போது, அது நிச்சயமாக எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகவே. (ஞானிகள் அறிவர்—இவ்வவதாரமும் பதி சிவனின் ஆட்சிக்குள்; அவர் சாபத்தையும் லோகஹிதத்திற்கும் உடலுடையோரின் பாசவிடுதலையிற்கும் கருவியாக்குகிறார்.)

Verse 45

तदा तस्य सुतो यश् च स पतिस्ते भविष्यति सा प्रणम्य तदा रुद्रं कामपत्नी शुचिस्मिता

அப்போது (ருத்ரன்) கூறினான்—“அவனுக்குப் பிறக்கும் மகனே உன் பதி ஆவான்.” அப்போது காமனின் மனைவி, தூய புன்னகையுடன், ருத்ரனை வணங்கினாள்.

Verse 46

जगाम मदनं लब्ध्वा वसंतेन समन्विता

வசந்தத்துடன் இணைந்து, மதனன் (காமன்) தாக்கத்தைப் பெற்று, அவள் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.