Adhyaya 77

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शिवमूर्तिप्रतिष्ठाफलकथनं नाम षट्सप्ततितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः लिङ्गप्रतिष्ठापुण्यं च लिङ्गस्थापनमेव च लिङ्गानां चैव भेदाश् च श्रुतं तव मुखादिह

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சிவமூர்த்தி-பிரதிஷ்டை-பலக் கதனம்’ எனும் எழுபத்தாறாம் அத்தியாயம். ரிஷிகள் கூறினர்—உமது வாயிலிருந்து இங்கே லிங்கப் பிரதிஷ்டையின் புண்ணியம், லிங்க ஸ்தாபனச் செயல், மேலும் லிங்கங்களின் வகைப்பாடுகளையும் கேட்டோம்।

Verse 2

मृदादिरत्नपर्यन्तैर् द्रव्यैः कृत्वा शिवालयम् यत्फलं लभते मर्त्यस् तत्फलं वक्तुमर्हसि

மண் முதலியவற்றிலிருந்து ரத்தினங்கள் வரை உள்ள பொருட்களால் சிவாலயம் கட்டும் மனிதன் பெறும் பலனை அருளி கூற வேண்டும்।

Verse 3

सूत उवाच यस्य भक्तो ऽपि लोके ऽस्मिन् पुत्रदारगृहादिभिः बाध्यते ज्ञानयुक्तश्चेन् न च तस्य गृहैस्तु किम्

சூதர் கூறினார்—இந்த உலகில் பக்தனாக இருந்தும் மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றால் கட்டுப்பட்டு, (இருப்பினும்) தன்னை ஞானமுடையவன் என எண்ணினால்—அவனுக்கு அந்த ‘வீடுகள்’ என்ன பயன்?

Verse 4

तथापि भक्ताः परमेश्वरस्य कृत्वेष्टलोष्टैरपि रुद्रलोकम् प्रयान्ति दिव्यं हि विमानवर्यं सुरेन्द्रपद्मोद्भववन्दितस्य

அப்படியிருந்தும் பரமேஸ்வரனின் பக்தர்கள் தமக்கு பிரியமானதை—மண் கட்டி மட்டுமாயினும்—அர்ப்பணித்து ருத்ரலோகத்தை அடைகின்றனர். இந்திரனும் பத்மஜன் பிரம்மாவும் வணங்கும் அந்த இறைவனின் ஒளிமிகு திவ்ய விமானமயமான உத்தம தாமத்தை அவர்கள் பெறுகின்றனர்.

Verse 5

बाल्यात्तु लोष्टेन च कृत्वा मृदापि वा पांसुभिर् आदिदेवम् /* गृहं च तादृग्विधमस्य शंभोः सम्पूज्य रुद्रत्वमवाप्नुवन्ति

சிறுவயதிலிருந்தே மண் கட்டியாலோ, களிமண்ணாலோ, தூசியாலோ லிங்கம் செய்து, சாம்புவுக்காக அதுபோன்ற சிறு இல்லம் (ஆலயம்) அமைத்து ஆதிதேவனை முழு பக்தியுடன் பூஜிப்பவர்கள்—லிங்கபூஜையால் பதி-பரமேஸ்வரனின் சான்னித்யம் பெற்று ருத்ரத்துவத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 6

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भक्त्या भक्तैः शिवालयम् कर्तव्यं सर्वयत्नेन धर्मकामार्थसिद्धये

ஆகையால் பக்தர்கள் முழு பக்தியுடன், எல்லா முயற்சியையும் செய்து சிவாலயம் கட்ட வேண்டும்; அதனால் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவை நிறைவேறும்.

Verse 7

केसरं नागरं वापि द्राविडं वा तथापरम् कृत्वा रुद्रालयं भक्त्या शिवलोके महीयते

கேசர முறை, நாகர முறை, திராவிட முறை அல்லது வேறு எந்த முறையாயினும்—பக்தியுடன் ருத்ராலயம் (சிவாலயம்) கட்டுபவன் சிவலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 8

कैलासाख्यं च यः कुर्यात् प्रासादं परमेष्ठिनः कैलासशिखराकारैर् विमानैर् मोदते सुखी

பரமேஷ்டி இறைவனுக்காக ‘கைலாசம்’ எனப்படும் பிராசாதம் (ஆலயம்) கட்டுபவன், கைலாசச் சிகர வடிவமான திவ்ய விமானங்களில் சுகமுடன் மகிழ்ந்து இன்புறுவான்.

Verse 9

मन्दरं वा प्रकुर्वीत शिवाय विधिपूर्वकम् भक्त्या वित्तानुसारेण उत्तमाधममध्यमम्

அல்லது விதிப்பூர்வமாக சிவபெருமானுக்காக மந்தர (மண்டபம்/வேதிகை அமைப்பு) அமைக்க வேண்டும்; பக்தியுடன், தன் வசதிக்கேற்ப—உத்தமம், மத்திமம் அல்லது சாதாரணமாக।

Verse 10

मन्दराद्रिप्रतीकाशैर् विमानैर्विश्वतोमुखैः अप्सरोगणसंकीर्णैर् देवदानवदुर्लभैः

மந்தர மலைபோல் தோன்றும், எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கும், அப்சரா கணங்களால் நிரம்பிய—தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட அரிதான திவ்ய விமானங்கள் (வந்து தோன்றின).

Verse 11

गत्वा शिवपुरं रम्यं भुक्त्वा भोगान् यथेप्सितान् ज्ञानयोगं समासाद्य गाणपत्यं लभेन्नरः

அழகிய சிவபுரத்தை அடைந்து, விரும்பியபடி போகங்களை அனுபவித்து, ஞானயோகத்தைப் பெற்ற மனிதன் சிவனின் கணங்களில் சேரும் நிலை (காணபத்யம்) பெறுகிறான்।

Verse 12

यः कुर्यान्मेरुनामानं प्रासादं परमेष्ठिनः स यत्फलमवाप्नोति न तत् सर्वैर् महामखैः

பரமேஷ்டி (பரமேசுவரன் சிவன்) காக ‘மேரு’ எனப்படும் பிராசாதம்/ஆலயம் கட்டுபவன், எல்லா மகாயாகங்களாலும் கூட பெற முடியாத பலனை அடைகிறான்।

Verse 13

सर्वयज्ञतपोदानतीर्थवेदेषु यत्फलम् तत्फलं सकलं लब्ध्वा शिववन्मोदते चिरम्

எல்லா யாகம், தவம், தானம், தீர்த்தம், வேதஅத்தியயனம் ஆகியவற்றில் கூறப்படும் பலனை முழுமையாகப் பெற்று, சாதகன் சிவனைப் போல நீண்ட காலம் ஆனந்துறுகிறான்।

Verse 14

निषधं नाम यः कुर्यात् प्रासादं भक्तितः सुधीः शिवलोकमनुप्राप्य शिववन्मोदते चिरम्

பக்தியுடன் ‘நிஷத’ எனப்படும் பிராசாத-ஆலயத்தை அமைக்கும் ஞானி பக்தன் சிவலோகத்தை அடைந்து, சிவனைப் போல நீண்ட காலம் பேரானந்தத்தில் மகிழ்வான்।

Verse 15

कुर्याद्वा यः शुभं विप्रा हिमशैलमनुत्तमम् हिमशैलोपमैर् यानैर् गत्वा शिवपुरं शुभम्

ஓ விப்ரர்களே! யார் இச் சுபக் கர்மத்தைச் செய்கிறாரோ, அவர் ஒப்பற்ற ஹிமசைலம் போன்ற உயர்நிலையை அடைவார்; ஹிமாலயச் சிகரங்களை ஒத்த தெய்வ வாகனங்களில் சென்று புனித சிவபுரத்தை அடைவார்।

Verse 16

ज्ञानयोगं समासाद्य गाणपत्यमवाप्नुयात् नीलाद्रिशिखराख्यं वा प्रासादं यः सुशोभनम्

ஞானயோகத்தை அடைந்தவன் ‘காணபத்யம்’—இறைவனின் கணங்களில் இடம்—பெறுவான். மேலும் ‘நீலாத்ரி-சிகரம்’ எனப்படும் அழகிய பிராசாத-ஆலயத்தை நிறுவி/வழிபடுவோனும் அதே உயர்ந்த நிலையை அடைவான்।

Verse 17

कृत्वा वित्तानुसारेण भक्त्या रुद्राय शंभवे यत्फलं लभते मर्त्यस् तत्फलं प्रवदाम्यहम्

தன் வசதிக்கேற்ப பக்தியுடன் ருத்ர-சம்புவுக்கு அர்ப்பணம் செய்து மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதையே இப்போது நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 18

हिमशैले कृते भक्त्या यत्फलं प्राक् तवोदितम् तत्फलं सकलं लब्ध्वा सर्वदेवनमस्कृतः

ஹிமசைலத்தில் பக்தியுடன் செய்த வழிபாட்டிற்கு நீங்கள் முன்பு கூறிய பலனை முழுமையாகப் பெற்று, அவர் எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் புனிதனாகிறார்।

Verse 19

रुद्रलोकमनुप्राप्य रुद्रैः सार्धं प्रमोदते महेन्द्रशैलनामानं प्रासादं रुद्रसंमतम्

ருத்ரலோகத்தை அடைந்து, ருத்ரர்களுடன் சேர்ந்து பேரானந்தம் கொள்கிறான். ருத்ரனால் சம்மதிக்கப்பட்ட ‘மஹேந்திரசைலம்’ எனும் மாளிகையில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 20

कृत्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं प्रवदाम्यहम् महेन्द्रपर्वताकारैर् विमानैर्वृषसंयुतैः

“இந்த சிவவிதியைச் செய்தால் கிடைக்கும் பலனை நான் கூறுகிறேன். மஹேந்திர மலைபோல் உயர்ந்த, வृषபங்களால் இழுக்கப்படும் திவ்ய விமானங்கள் அவனுக்குக் கிடைக்கும்.”

Verse 21

गत्वा शिवपुरं दिव्यं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् ज्ञानं विचारितं रुद्रैः सम्प्राप्य मुनिपुङ्गवाः

திவ்ய சிவபுரத்துக்குச் சென்று, விரும்பிய அனுபவங்களை அனுபவித்த பின், அந்த முனிவர்தலைவர்கள் ருத்ரர்கள் ஆராய்ந்து தெளிவாக்கிய முக்தியளிக்கும் ஞானத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 22

विषयान् विषवत् त्यक्त्वा शिवसायुज्यमाप्नुयात् हेम्ना यस्तु प्रकुर्वीत प्रासादं रत्नशोभितम्

விஷம்போல் புலன்விஷயங்களைத் துறந்தால் சிவசாயுஜ்யம் கிடைக்கும். மேலும் பொன்னால் கட்டி, ரத்தினங்களால் அலங்கரித்த ஆலய-மாளிகையை அமைப்பவனும் அதே சிவஅருளைப் பெறுவான்.

Verse 23

द्राविडं नागरं वापि केसरं वा विधानतः कूटं वा मण्डपं वापि समं वा दीर्घम् एव च

விதிப்படி அதை திராவிட அல்லது நாகர பாணியில், அல்லது கேசர வகை சிகரத்துடன் அமைக்கலாம். கூடம் அல்லது மண்டபமும் சமஅளவாகவோ நீளமாகவோ கட்டலாம்.

Verse 24

न तस्य शक्यते वक्तुं पुण्यं शतयुगैरपि जीर्णं वा पतितं वापि खण्डितं स्फुटितं तथा

அந்த (சிவலிங்க வழிபாடு) மூலம் உண்டாகும் புண்ணியத்தை நூறு யுகங்களாலும் முழுதாகச் சொல்ல இயலாது. லிங்கம் பழையதாக, விழுந்ததாக, உடைந்ததாக, பிளந்ததாக இருந்தாலும் பக்தியுடன் செய்த பூஜை வீணாகாது।

Verse 25

पूर्ववत्कारयेद्यस्तु द्वाराद्यैः सुशुभं द्विजाः प्रासादं मण्डपं वापि प्राकारं गोपुरं तु वा

ஓ இருபிறப்பினரே, முன் கூறிய விதிப்படி வாயில் முதலியவற்றுடன் அழகிய கட்டடம் அமைக்கச் செய்வோர்—பிராசாதம், மண்டபம், பிராகாரம் அல்லது கோபுரம்—சிவபூஜைக்கான மங்கள ஆதாரத்தை நிறுவுகிறார்।

Verse 26

कर्तुरप्यधिकं पुण्यं लभते नात्र संशयः वृत्त्यर्थं वा प्रकुर्वीत नरः कर्म शिवालये

அவன் செய்பவரைவிடவும் அதிகப் புண்ணியம் பெறுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. ஒருவன் வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமே சிவாலயத்தில் பணியாற்றினாலும் அவனுக்கும் புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 27

यः स याति न संदेहः स्वर्गलोकं सबान्धवः यश्चात्मभोगसिद्ध्यर्थम् अपि रुद्रालये सकृत्

இவ்வாறு செய்பவன் ஐயமின்றி உறவினருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறான். மேலும் தனிப்பட்ட போக-சித்திக்காகவேனும் ருத்ராலயத்திற்கு ஒருமுறை சென்றாலும் அவனுக்கு வேண்டியது நிறைவேறும்।

Verse 28

कर्म कुर्याद्यदि सुखं लब्ध्वा चापि प्रमोदते तस्माद् आयतनं भक्त्या यः कुर्यान् मुनिसत्तमाः

ஒருவன் செயல் செய்து இன்பம் பெற்று அதில் மகிழ்ந்தாலும், ஆகவே ஓ முனிவரிற் சிறந்தவர்களே, பக்தியுடன் ஆண்டவன் சிவனுக்காக ஆயதனம் (புனித ஆலயம்) நிறுவ வேண்டும்।

Verse 29

काष्ठेष्टकादिभिर् मर्त्यः शिवलोके महीयते प्रसादार्थं महेशस्य प्रासादे मुनिपुङ्गवाः

முனிவரே! மரம், செங்கல் முதலியவற்றால் மகேசனின் அருளைப் பெறும் பொருட்டு ஆலய-மாளிகையை அமைப்பவன் சிவலோகத்தில் போற்றப்பட்டு உயர்வடைகிறான்।

Verse 30

कर्तव्यः सर्वयत्नेन धर्मकामार्थमुक्तये अशक्तश्चेन्मुनिश्रेष्ठाः प्रासादं कर्तुमुत्तमम्

தர்மம், காமம், அர்த்தம் மற்றும் இறுதியில் மோக்ஷம் பெறுவதற்காக இதை முழு முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். முனிவரே! உயர்ந்த ஆலய-மாளிகை கட்ட இயலாவிட்டாலும், இயன்ற அளவு பக்தியுடன் சிவபதியைச் சேவிக்க வேண்டும்।

Verse 31

संमार्जनादिभिर् वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात् संमार्जनं तु यः कुर्यान् मार्जन्या मृदुसूक्ष्मया

தூய்மைப்படுத்தும் துடைப்புப் பணிகள் முதலிய சேவைகளாலும் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். ஆனால் துடைப்பவன் மென்மையும் நுண்மையும் உடைய துடைப்பால் துடைக்க வேண்டும்; அப்பொழுது பூஜை இடம் சேதமின்றி தூய்மையடையும்।

Verse 32

चान्द्रायणसहस्रस्य फलं मासेन लभ्यते यः कुर्याद्वस्त्रपूतेन गन्धगोमयवारिणा

துணியால் வடிகட்டி தூய்மைப்படுத்திய மணமுள்ள கோமயக் கலந்த நீரால் இந்தச் செயலைச் செய்வவன் ஒரு மாதத்திலே ஆயிரம் சாந்திராயண விரதத்தின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 33

आलेपनं यथान्यायं वर्षचान्द्रायणं लभेत् अर्धक्रोशं शिवक्षेत्रं शिवलिङ्गात्समन्ततः

நியமப்படி உரிய லேபனம் (அலேபனம்) செய்தால் ஒரு ஆண்டு சாந்திராயண விரதத்தின் பலன் கிடைக்கும். சிவலிங்கத்தைச் சுற்றி எல்லாத் திசைகளிலும் அரை குரோசம் வரை உள்ள பகுதி ‘சிவக்ஷேத்திரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 34

यस् त्यजेद् दुस्त्यजान् प्राणाञ् शिवसायुज्यम् आप्नुयात् स्वायंभुवस्य मानं हि तथा बाणस्य सुव्रताः

துறக்க அரிதான உயிர்மூச்சுகளையும் யார் துறக்கிறாரோ, அவர் சிவசாயுஜ்யம்—பகவான் சிவனுடன் ஒன்றாதல்—அடைவார். ஓ நல்விரதனே! அவருக்கு ஸ்வாயம்புவ (பிரம்மா) போன்ற மானமும், பாணனுக்கு ஒப்பான மரியாதையும் கிடைக்கும்.

Verse 35

स्वायंभुवे तदर्धं स्यात् स्याद् आर्षे च तदर्धकम् मानुषे च तदर्धं स्यात् क्षेत्रमानं द्विजोत्तमाः

ஸ்வாயம்புவ அளவில் அதின் பாதி; ஆர்ஷ அளவில் அதற்கும் பாதி; மானுஷ அளவில் அதற்கும் பாதி—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இதுவே புனிதக் க்ஷேத்திர அளவின் நியமம்.

Verse 36

एवं यतीनामावासे क्षेत्रमानं द्विजोत्तमाः रुद्रावतारे चाद्यं यच् छिष्ये चैव प्रशिष्यके

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு யதிகளின் வாசத்திற்கான புனிதக் க்ஷேத்திர அளவு கூறப்பட்டது; மேலும் ருத்ராவதாரத்துடன் தொடர்புடைய ஆதிநியமமும், சீடனுக்கும் சீடனின் சீடனுக்கும் பரம்பரையாக வழங்கப்பட வேண்டும்.

Verse 37

नरावतारे तच्छिष्ये तच्छिष्ये च प्रशिष्यके श्रीपर्वते महापुण्ये तस्य प्रान्ते च वा द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! மனித அவதாரத்தில், அவனுடைய சீடனிலும், அவன் சீடனின் சீடனிலும் இந்தப் புனிதப் பரம்பரை தொடர்ந்தது—மிகப் புண்ணியமான ஸ்ரீபர்வதத்தில், அல்லது அதன் எல்லைப் பகுதியில் கூட.

Verse 38

तस्मिन्वा यस्त्यजेत्प्राणाञ् छिवसायुज्यमाप्नुयात् वाराणस्यां तथाप्येवम् अविमुक्ते विशेषतः

அங்கே யார் உயிரைத் துறக்கிறாரோ, அவர் சிவசாயுஜ்யத்தை அடைவார். அதுபோல வாராணசியிலும்; மேலும் குறிப்பாக அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தில், அதை பகவான் ஒருபோதும் விட்டு நீங்கார்.

Verse 39

केदारे च महाक्षेत्रे प्रयागे च विशेषतः कुरुक्षेत्रे च यः प्राणान् संत्यजेद्याति निर्वृतिम्

கேதாரத்தில், மகாக்ஷேத்திரத்தில், குறிப்பாகப் பிரயாகத்தில் மற்றும் குருக்ஷேத்திரத்தில் யார் உயிர் மூச்சைத் துறக்கிறாரோ, அவர் பசுவின் பாசப் பந்தங்களை அறுக்கும் பதி சிவனின் அருளால் நிர்வ்ருதி—பரம அமைதி, மோட்சம்—அடைகிறார்।

Verse 40

प्रभासे पुष्करे ऽवन्त्यां तथा चैवामरेश्वरे वणीशैलाकुले चैव मृतो याति शिवात्मताम्

பிரபாசம், புஷ்கரம், அவந்தி, அமரேஸ்வரம் மற்றும் வணீசைலத்தின் புனித வளாகத்தில் இறப்பவர் சிவாத்மதா—சிவச்வரூபம்—அடைகிறார்।

Verse 41

वाराणस्यां मृतो जन्तुर् न जातु जन्तुतां व्रजेत् त्रिविष्टपे विमुक्ते च केदारे संगमेश्वरे

வாரணாசியில் இறந்த ஜீவன் இனி ஒருபோதும் ஜீவத்துவம் (மீண்டும் உடல் எடுதல்) அடையாது. அதுபோல திரிவிஷ்டபம், விமுக்தம், கேதாரம், சங்கமேஸ்வரத்தில் உயிர்துறப்பவர் மறுபிறப்பின் பாசத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்।

Verse 42

शालङ्के वा त्यजेत्प्राणांस् तथा वै जम्बुकेश्वरे शुक्रेश्वरे वा गोकर्णे भास्करेशे गुहेश्वरे

அல்லது சாலங்கத்தில் உயிர்துறக்கலாம்; அதுபோல ஜம்புகேஸ்வரம், சுக்ரேஸ்வரம், கோகர்ணம், பாஸ்கரேசம், குகேஸ்வரம் ஆகிய இடங்களில்—இவ்வாறு உயிர்துறத்தல் மிகப் புனிதம்; ஏனெனில் இவை சிவனின் மோட்சம் அருளும் புண்ணியத் தலங்கள்।

Verse 43

हिरण्यगर्भे नन्दीशे स याति परमां गतिम् नियमैः शोष्य यो देहं त्यजेत्क्षेत्रे शिवस्य तु

ஹிரண்யகர்ப நந்தீசத்தில் அவர் பரமகதியை அடைகிறார். மேலும், நியமங்களால் உடலைச் சோஷித்து (சுத்திகரித்து) சிவனின் க்ஷேத்திரத்தில் அதைத் துறப்பவர் நிச்சயமாக பரமபதத்தை அடைவார்।

Verse 44

स याति शिवतां योगी मानुषे दैविके ऽपि वा आर्षे वापि मुनिश्रेष्ठास् तथा स्वायंभुवे ऽपि वा

அந்த யோகி சிவத்துவத்தை அடைகிறான்—மனித நிலையிலும்கூட, தெய்வ நிலையிலும்கூட; ஓ முனிசிறந்தோர்களே, ரிஷி நிலையிலும், அதுபோல ஸ்வாயம்புவ (சுயம்பு) நிலையிலும்।

Verse 45

स्वयंभूते तथा देवे नात्र कार्या विचारणा आधायाग्निं शिवक्षेत्रे सम्पूज्य परमेश्वरम्

தேவன் சுயம்புவாக வெளிப்பட்டிருப்பின், இங்கு ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. சிவக்ஷேத்திரத்தில் அக்னியை நிறுவி, பரமேஸ்வரனை முழு பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 46

स्वदेहपिण्डं जुहुयाद् यः स याति परां गतिम् यावत्तावन्निराहारो भूत्वा प्राणान् परित्यजेत्

யார் தம் உடல்-பிண்டத்தையே ஹோம ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் பரமகதியை அடைகிறார். நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் வரை நிராஹாரமாக இருந்து, பின்னர் பிராணனைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 47

शिवक्षेत्रे मुनिश्रेष्ठाः शिवसायुज्यमाप्नुयात् छित्त्वा पादद्वयं चापि शिवक्षेत्रे वसेत्तु यः

ஓ முனிசிறந்தோர்களே, சிவக்ஷேத்திரத்தில் சிவசாயுஜ்யம்—சிவனுடன் ஒன்றுபடுதல்—கிடைக்கிறது. இரு பாதங்களையும் வெட்டிக்கொண்டாலும் சிவக்ஷேத்திரத்தில் தங்கி வாழ்பவன் கூட அந்த நிலையை அடைகிறான்।

Verse 48

स याति शिवतां चैव नात्र कार्या विचारणा क्षेत्रस्य दर्शनं पुण्यं प्रवेशस्तच्छताधिकः

அவன் சிவத்துவத்தையே அடைகிறான்—இதில் ஐயம் வேண்டாம். க்ஷேத்திரத்தை தரிசிப்பதும் புண்ணியம்; ஆனால் அதில் பிரவேசிப்பது நூறுமடங்கு அதிக பலனை அளிக்கும்।

Verse 49

तस्माच्छतगुणं पुण्यं स्पर्शनं च प्रदक्षिणम् तस्माच्छतगुणं पुण्यं जलस्नानमतः परम्

ஆகையால் லிங்கத்தைத் தொடுதல் மற்றும் பிரதட்சிணம் செய்வது நூறுமடங்கு புண்ணியம் தரும்; அதைவிட மேலானதாக நீரால் ஸ்நானம்/அபிஷேகம் செய்வது மேலும் நூறுமடங்கு அதிகப் புண்ணியம் அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 50

क्षीरस्नानं ततो विप्राः शताधिकमनुत्तमम् दध्ना सहस्रमाख्यातं मधुना तच्छताधिकम्

பின்னர், ஓ விப்ரர்களே, லிங்கத்திற்கு பால் அபிஷேகம் நூற்றுக்கும் மேலான பலன் தரும், ஒப்பற்றது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. தயிரால் ஆயிரமடங்கு பலன்; தேனாலோ அதைவிட நூற்றுக்கும் மேலான பலன் கூறப்படுகிறது।

Verse 51

घृतस्नानेन चानन्तं शार्करे तच्छताधिकम् शिवक्षेत्रसमीपस्थां नदीं प्राप्यावगाह्य च

நெய்யால் அபிஷேகம் செய்தால் புண்ணியம் அளவில்லாததாகும்; சர்க்கரையால் ஸ்நானம்/அபிஷேகம் செய்தால் அதே புண்ணியம் நூற்றுக்கும் மேலாக அதிகரிக்கும். மேலும் சிவக்ஷேத்திரத்திற்கு அருகிலுள்ள நதியை அடைந்து அதில் மூழ்கி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 52

त्यजेद्देहं विहायान्नं शिवलोके महीयते शिवक्षेत्रसमीपस्था नद्यः सर्वाः सुशोभनाः

அன்னத்தைத் துறந்து உடலை விட்டு நீங்குபவன் சிவலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான். சிவக்ஷேத்திரத்திற்கு அருகிலுள்ள எல்லா நதிகளும் மிகச் சுபமும் ஒளிமிக்கவையும் ஆகும்।

Verse 53

वापीकूपतडागाश् च शिवतीर्था इति स्मृताः स्नात्वा तेषु नरो भक्त्या तीर्थेषु द्विजसत्तमाः

ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே, படிக்கிணறு (வாபி), கிணறு, குளம் ஆகியவை ‘சிவதீர்த்தங்கள்’ என்று ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகின்றன. அந்த தீர்த்தங்களில் பக்தியுடன் ஸ்நானம் செய்பவன் சிவகிருபையை அடைகிறான்—பசுவை (ஜீவனை) கட்டும் பாசப் பந்தம் தளர்ந்து, மனம் பதி ஆகிய மகாதேவனை நோக்கி திரும்புகிறது।

Verse 54

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर् मुच्यते नात्र संशयः प्रातः स्नात्वा मुनिश्रेष्ठाः शिवतीर्थेषु मानवः

முனிவரே! விடியற்காலையில் சிவதீர்த்தங்களில் நீராடும் மனிதன் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—இதில் ஐயம் இல்லை।

Verse 55

अश्वमेधफलं प्राप्य रुद्रलोकं स गच्छति मध्याह्ने शिवतीर्थेषु स्नात्वा भक्त्या सकृन्नरः

பக்தியுடன் மதியவேளையில் சிவதீர்த்தங்களில் ஒருமுறை நீராடினாலும், அவன் அச்வமேத யாகப் பலனைப் பெற்று பின்னர் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்।

Verse 56

गङ्गास्नानसमं पुण्यं लभते नात्र संशयः अस्तं गते तथा चार्के स्नात्वा गच्छेच्छिवं पदम्

அவன் கங்கைநீராடலுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைவான்—இதில் ஐயம் இல்லை। சூரியன் அஸ்தமித்த பின் நீராடி சிவபதம் எனும் பரம தாமத்தை அடைவான்।

Verse 57

पापकञ्चुकमुत्सृज्य शिवतीर्थेषु मानवः द्विजास् त्रिषवणं स्नात्वा शिवतीर्थे सकृन्नरः

பாவமெனும் ஆடையை நீக்கி சிவதீர்த்தங்களில் நீராடும் மனிதன்—முக்கியமாக திரிசவண நீராடும் த்விஜன்—சிவதீர்த்தத்தில் ஒருமுறை நீராடினாலே தூய்மை பெறுவான்।

Verse 58

शिवसायुज्यमाप्नोति नात्र कार्या विचारणा पुराथ सूकरः कश्चित् श्वानं दृष्ट्वा भयात्पथि

அவன் சிவசாயுஜ்யத்தை அடைவான்—இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை। பழங்காலத்தில் வழியில் ஒரு பன்றி நாயைக் கண்டு அச்சத்தால் (சிவநினைவில் ஈடுபட்டு) உன்னத பலனைப் பெற்றது।

Verse 59

प्रसंगाद्वारमेकं तु शिवतीर्थे ऽवगाह्य च मृतः स्वयं द्विजश्रेष्ठा गाणपत्यमवाप्तवान्

தற்செயலாக அவன் ஒரே வாசல் வழியே நுழைந்து, சிவதீர்த்தத்தில் நீராடி அங்கேயே உயிர்நீத்தபோது, அந்தச் சிறந்த இருபிறப்பன் சிவனின் கணங்களில் ‘காணபத்ய’ நிலையை அடைந்தான்.

Verse 60

यः प्रातर्देवदेवेशं शिवं लिङ्गस्वरूपिणम् पश्येत्स याति सर्वस्माद् अधिकां गतिमेव च

விடியற்காலையில் தேவர்களின் தேவேசன், லிங்கஸ்வரூபமான சிவனை தரிசிப்பவன், எல்லாப் பெறுதல்களையும் மீறிய உன்னதமான பரமகதி—மோக்ஷம்—அடைவான்.

Verse 61

मध्याह्ने च महादेवं दृष्ट्वा यज्ञफलं लभेत् सायाह्ने सर्वयज्ञानां फलं प्राप्य विमुच्यते

நண்பகலில் மகாதேவனை தரிசித்தால் யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; மாலையில் தரிசித்தால் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் பெற்று பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை அடைவான்.

Verse 62

मानसैर्वाचिकैः पापैः कायिकैश् च महत्तरैः तथोपपातकैश्चैव पापैश्चैवानुपातकैः

மனம், சொல், உடல் வழி செய்த—மிகக் கடுமையானவையும் உட்பட—பாவங்கள்; மேலும் உபபாதகமும் அனுபாதகமும் ஆகிய பாவங்கள்; இவை அனைத்தும் (பாசமாகிய) கட்டுகளே.

Verse 63

संक्रमे देवमीशानं दृष्ट्वा लिङ्गाकृतिं प्रभुम् मासेन यत्कृतं पापं त्यक्त्वा याति शिवं पदम्

சங்கிரம காலத்தில் லிங்க வடிவில் வெளிப்படும் ஈசானப் பெருமானை தரிசித்தால், ஒரு மாதத்தில் செய்த பாவங்கள் நீங்கி, சிவபதத்தை அடைவான்.

Verse 64

अयने चार्धमासेन दक्षिणे चोत्तरायणे विषुवे चैव सम्पूज्य प्रयाति परमां गतिम्

அயனக் காலத்திலும், அர்த்தமாச அனுஷ்டானத்திலும், தக்ஷிணாயன–உத்தராயனங்களிலும், விஷுவிலும் முறையாக சிவனைச் சம்பூஜித்தால் பக்தன் பரமகதியை அடைகிறான்।

Verse 65

प्रदक्षिणत्रयं कुर्याद् यः प्रासादं समन्ततः सव्यापसव्यन्यायेन मृदुगत्या शुचिर्नरः

தூய்மையானவன் ஆலயத்தைச் சுற்றி மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்; மெதுவாகச் சென்று, விதிப்படி—சவ்ய (வலம்வருதல்) பிரதட்சிணையும், நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடங்களில் அபசவ்ய (இடம்வருதல்) முறையும் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 66

पदे पदे ऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलमाप्नुयात् वाचा यस्तु शिवं नित्यं संरौति परमेश्वरम्

வாக்கினால் நித்தமும் பரமேஸ்வரனாகிய சிவனை இடையறாது கீர்த்தித்து உச்சரிப்பவன், ஒவ்வொரு அடியிலும் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 67

सो ऽपि याति शिवं स्थानं प्राप्य किं पुनरेव च कृत्वा मण्डलकं क्षेत्रं गन्धगोमयवारिणा

அவனும் சிவஸ்தானத்தை அடைகிறான்—மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நறுமணப் பொருட்கள், கோமயம், நீர் ஆகியவற்றால் தலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி மண்டலம் அமைத்தால் சிவகிருபைக்கு தகுதியாவான்।

Verse 68

मुक्ताफलमयैश्चूर्णैर् इन्द्रनीलमयैस् तथा पद्मरागमयैश्चैव स्फाटिकैश् च सुशोभनैः

முத்துச் சூர்ணம், இந்திரநீலச் சூர்ணம், பத்மராகச் சூர்ணம் மற்றும் அழகிய ஸ்படிகச் சூர்ணம் ஆகியவற்றால் (லிங்க/சின்னம்) அலங்கரிக்கப்படுகிறது।

Verse 69

तथा मारकतैश्चैव सौवर्णै राजतैस् तथा तद्वर्णैर् लौकिकैश्चैव चूर्णैर्वित्तविवर्जितैः

அதேபோல் மரகதம், பொன், வெள்ளி மற்றும் அதே நிறமுள்ள சாதாரணப் பொடிகளாலும்—செல்வமற்ற பக்தரும்—பக்தியுடன் லிங்காராதனை செய்யலாம்; பசுபதி பரமனுக்கு பொருள் அல்ல, தூய சிவபக்தியே உயர்ந்த அர்ப்பணம்.

Verse 70

आलिख्य कमलं भद्रं दशहस्तप्रमाणतः सकर्णिकं महाभागा महादेवसमीपतः

ஓ பாக்கியவதியே, பத்து கை அளவுள்ள மங்களகரமான தாமரையை—கர்ணிகையுடன்—வரைந்து, மகாதேவனின் அருகில் நிறுவு; இது பூஜை அமைப்பின் புனித அங்கம்.

Verse 71

तत्रावाह्य महादेवं नवशक्तिसमन्वितम् पञ्चभिश्च तथा षड्भिर् अष्टाभिश्चेष्टदं परम्

அங்கே ஒன்பது சக்திகளுடன் கூடிய மகாதேவனை ஆவாஹனம் செய்து, ஐந்து, ஆறு, எட்டு (தெய்வக் குழுக்கள்/உபசாரங்கள்) உடனும், வேண்டிய பலன் அருளும் பரம்பொருளை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 72

पुनरष्टाभिर् ईशानं दशारे दशभिस् तथा पुनर्बाह्ये च दशभिः सम्पूज्य प्रणिपत्य च

மீண்டும் எட்டு (உபசாரங்கள்) கொண்டு ஈசானனைப் பூஜிக்க வேண்டும்; பத்து அரங்களுள்ள (தசார) வட்டத்தில் பத்து (உபசாரங்கள்) கொண்டு மேலும். பின்னர் வெளிப்புறச் சுற்றிலும் பத்து (உபசாரங்கள்) கொண்டு முழுமையாகப் பூஜித்து சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 73

निवेद्य देवदेवाय क्षितिदानफलं लभेत् शालिपिष्टादिभिर् वापि पद्ममालिख्य निर्धनः

தேவர்களின் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்தால் நிலதானத்தின் பலன் கிடைக்கும். ஏழை பக்தனும் அரிசிமாவு முதலியவற்றால் தாமரையை வரைந்து (சிவனுக்கு) அர்ப்பணித்தால் அதே புண்ணியப் பலனை அடைவான்.

Verse 74

पूर्वोक्तमखिलं पुण्यं लभते नात्र संशयः द्वादशारं तथालिख्य मण्डलं पदम् उत्तमम्

அவன் முன் கூறப்பட்ட எல்லாப் புண்ணியத்தையும் ஐயமின்றி பெறுவான். ஆகவே பன்னிரண்டு அரங்களுடைய மண்டலத்தை வரைந்து, லிங்கப் பூஜைக்காக பரம புனிதமான பதம் (ஆசனம்) நிறுவ வேண்டும்.

Verse 75

रत्नचूर्णादिभिश्चूर्णैस् तथा द्वादशमूर्तिभिः मण्डलस्य च मध्ये तु भास्करं स्थाप्य पूजयेत्

ரத்தினச் சூர்ணம் முதலிய மங்களச் சூர்ணங்களாலும், பன்னிரண்டு மூர்த்திகளின் அமைப்பாலும், மண்டலத்தின் நடுவில் பாஸ்கரன் (சூரியன்) நிறுவி அவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 76

ग्रहैश् च संवृतं वापि सूर्यसायुज्यमुत्तमम् एवं प्राकृतम् अप्यार्थ्यां षडस्रं परिकल्प्य च

அல்லது நவகிரகங்களால் அதைச் சூழ்ந்தால், சூரியனுடன் உத்தம சாயுஜ்யம் பெறப்படும். இவ்வாறே உலகியலான நோக்கத்திற்கும், வேண்டிய பலனை நாடி, ஷடஸ்ரம் (ஷட்கோணம்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 77

मध्यदेशे च देवेशीं प्रकृतिं ब्रह्मरूपिणीम् दक्षिणे सत्त्वमूर्तिं च वामतश् च रजोगुणम्

நடுப்பகுதியில் பிரம்மரூபிணியான தேவீ—பிரகிருதியை நிறுவ வேண்டும்; தெற்கில் சத்த்வமூர்த்தியையும், இடப்புறத்தில் ரஜோகுணத்தையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 78

अग्रतस्तु तमोमूर्तिं मध्ये देवीं तथांबिकाम् पञ्चभूतानि तन्मात्रापञ्चकं चैव दक्षिणे

முன்புறத்தில் தமோமூர்த்தியை வைக்க வேண்டும்; நடுவில் தேவியான அம்பிகையை அமைக்க வேண்டும். வலப்புறத்தில் (தெற்கு) பஞ்சமஹாபூதங்களையும் தன்மாத்திரைகளின் பஞ்சகத்தையும் ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 79

कर्मेन्द्रियाणि पञ्चैव तथा बुद्धीन्द्रियाणि च उत्तरे विधिवत्पूज्य षडस्रे चैव पूजयेत्

வட திசையில் விதிப்படி ஐந்து கர்மேந்திரியங்களையும் ஞானேந்திரியங்களையும் வழிபட வேண்டும்; அதுபோல ஷடஸ்ர (ஆறுகோண) பகுதியில் கூட அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 80

आत्मानं चान्तरात्मानं युगलं बुद्धिमेव च अहङ्कारं च महता सर्वयज्ञफलं लभेत्

மகாதேவரின் அருளால் ஆத்மா, அந்தராத்மா, யுகலத் தத்துவம், புத்தி மற்றும் அகங்காரம் ஆகியவற்றை உணர்ந்தால் எல்லா யாகங்களின் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 81

एवं वः कथितं सर्वं प्राकृतं मण्डलं परम् अतो वक्ष्यामि विप्रेन्द्राः सर्वकामार्थसाधनम्

இவ்வாறு உங்களுக்கு உன்னதமான பிராக்ருத மண்டலத்தின் அனைத்தையும் கூறினேன். இனி, ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, எல்லா விருப்பங்களையும் நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றுவதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 82

गोचर्ममात्रमालिख्य मण्डलं गोमयेन तु चतुरश्रं विधानेन चाद्भिर् अभ्युक्ष्य मन्त्रवित्

மந்திரம் அறிந்தவன் பசுத்தோல் அளவிற்கு மண்டலத்தை வரைய வேண்டும்; கோமயத்தால் விதிப்படி சதுரமாக அமைத்து, பின்னர் நீரால் அப்யுக்ஷணம் (தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 83

अलंकृत्य वितानाद्यैश् छत्रैर् वापि मनोरमैः बुद्बुदैरर्धचन्द्रैश् च हैमैरश्वत्थपत्रकैः

விதானம் முதலிய அலங்காரங்களாலும் மனமகிழ் குடைகளாலும் அலங்கரிக்க வேண்டும்; பொன்னான புட்புதம் போன்ற ஆபரணங்கள், அரைச்சந்திரச் சின்னங்கள், பொன் அஸ்வத்த இலை வடிவங்களால் சோபிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 84

सितैर्विकसितैः पद्मै रक्तैर् नीलोत्पलैस् तथा मुक्तादामैर् वितानान्ते लम्बितस्तु सितैर्ध्वजैः

விதானத்தின் விளிம்பில் வெண்கொடிகள் தொங்கின; மண்டபம் மலர்ந்த வெண்பத்மங்கள், செம்பூக்கள், நீலஉற்பலங்கள் மற்றும் முத்துமாலைகளால் மங்களமாக அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 85

सितमृत्पात्रकैश्चैव सुश्लक्ष्णैः पूर्णकुम्भकैः फलपल्लवमालाभिर् वैजयन्तीभिर् अंशुकैः

வெண்மண் பாத்திரங்கள், மிக மென்மையான நிறைந்த பூர்ணகும்பங்கள், பழம்-தளிர் மாலைகள், வைஜயந்தி மாலைகள், நுண்மையான ஆடைகள்—இவற்றால் லிங்கத்தை வழிபட வேண்டும்।

Verse 86

पञ्चाशद्दीपमालाभिर् धूपैः पञ्चविधैस् तथा पञ्चाशद्दलसंयुक्तम् आलिखेत्पद्ममुत्तमम्

ஐம்பது தீபமாலைகளாலும், ஐந்து வகை தூபங்களாலும், ஐம்பது இதழ்கள் உடைய சிறந்த பத்மத்தை வரைய வேண்டும்।

Verse 87

तत्तद्वर्णैस् तथा चूर्णैः श्वेतचूर्णैरथापि वा एकहस्तप्रमाणेन कृत्वा पद्मं विधानतः

தக்க நிறப் பொடிகளால்—அல்லது வெண்பொடி மட்டும் கொண்டு கூட—விதிப்படி ஒரு கைஅளவு பத்மத்தை வரைய வேண்டும்।

Verse 88

कर्णिकायां न्यसेद् देवं देव्या देवेश्वरं भवम् वर्णानि च न्यसेत्पत्रे रुद्रैः प्रागाद्यनुक्रमात्

கர்ணிகையில் தேவியுடன் தேவாதிதேவன் பவனை நிறுவ வேண்டும்; இதழ்களில் கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி ருத்ரர்களின் வரிசைப்படி எழுத்துந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 89

प्रणवादिनमो ऽन्तानि सर्ववर्णानि सुव्रताः सम्पूज्यैवं मुनिश्रेष्ठा गन्धपुष्पादिभिः क्रमात्

ஏ மునிசிறந்தவரே, நல்ல விரதமுடைய சாதகர் பிரணவம் (ஓம்) முதல் ‘நமः’ வரை உள்ள எல்லாப் புனித எழுத்துகளையும் இவ்வாறு வழிபட்டு, பின்னர் வரிசையாக நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 90

ब्राह्मणान् भोजयेत्तत्र पञ्चाशद्विधिपूर्वकम् अक्षमालोपवीतं च कुण्डलं च कमण्डलुम्

அங்கே ஐம்பது விதி/ஒழுங்குகளின்படி பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஜபமாலை, யஜ்ஞோபவீதம், காதணிகள் மற்றும் கமண்டலமும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 91

आसनं च तथा दण्डम् उष्णीषं वस्त्रमेव च दत्त्वा तेषां मुनीन्द्राणां देवदेवाय शंभवे

அந்த முனிவர்களுக்கு ஆசனம், தண்டு, உஷ்ணீஷம் (தலைப்பாகை) மற்றும் ஆடைகள் அளித்து, (அந்த தானத்தை) தேவர்களின் தேவன் ஶம்பு—சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 92

महाचरुं निवेद्यैवं कृष्णं गोमिथुनं तथा अन्ते च देवदेवाय दापयेच्चूर्णमण्डलम्

இவ்வாறு மகாசருவை நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து, ஒரு கருப்பு (கிருஷ்ண) காளையையும், மாடுகளின் ஜோடியையும் (பசு-காளை) வழங்க வேண்டும்; இறுதியில் தேவர்களின் தேவனுக்காக சூர்ணமண்டலம் (பொடியால் வரையப்பட்ட மண்டலம்) அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 93

यागोपयोगद्रव्याणि शिवाय विनिवेदयेत् ओङ्काराद्यं जपेद्धीमान् प्रतिवर्णम् अनुक्रमात्

யாக-பூஜையில் பயன்படும் பொருட்களை சிவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஞானமுடையவர் ஓங்காரத்திலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு எழுத்தையும் வரிசையாக ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 94

एवमालिख्य यो भक्त्या सर्वमण्डलमुत्तमम् यत्फलं लभते मर्त्यस् तद्वदामि समासतः

இவ்வாறு பக்தியுடன் அந்த உத்தமமான சர்வமண்டலத்தை வரையும்வன் பெறும் பலனை நான் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்।

Verse 95

साङ्गान् वेदान् यथान्यायम् अधीत्य विधिपूर्वकम् इष्ट्वा यज्ञैर्यथान्यायं ज्योतिष्टोमादिभिः क्रमात्

அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களை முறையாக விதிப்படி கற்று, ஜ்யோதிஷ்டோமம் முதலான யாகங்களை ஒழுங்காக படிப்படியாகச் செய்து।

Verse 96

ततो विश्वजिदन्तैश् च पुत्रानुत्पाद्य तादृशान् वानप्रस्थाश्रमं गत्वा सदारः साग्निरेव च

பின்னர் விஷ்வஜித் முதலிய கர்மங்களால் அதே தகுதியான புதல்வர்களை பெற்றுத், மனைவியுடன் புனித அக்கினிகளைப் பேணியவாறே வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 97

चान्द्रायणादिकाः सर्वाः कृत्वा न्यस्य क्रिया द्विजाः ब्रह्मविद्यामधीत्यैव ज्ञानमासाद्य यत्नतः

சாந்திராயண முதலிய எல்லா பிராயச்சித்த விரதங்களையும் செய்து, இருமுறை பிறந்தவன் கர்மச் செயல்களை விட்டு, பிரம்மவித்யையை மட்டும் கற்று முயன்று ஞானத்தை அடைகிறான்।

Verse 98

ज्ञानेन ज्ञेयम् आलोक्य योगी यत्काममाप्नुयात् तत्फलं लभते सर्वं वर्णमण्डलदर्शनात्

ஞானத்தால் அறியத்தக்க தத்துவத்தைத் தரிசித்து யோகி விரும்பிய இலக்கை அடைகிறான்; வர்ணமண்டல தரிசனத்தால் அந்தப் பலன் முழுவதையும் பெறுகிறான்।

Verse 99

येन केनापि वा मर्त्यः प्रलिप्यायतनाग्रतः उत्तरे दक्षिणे वापि पृष्ठतो वा द्विजोत्तमाः

ஹே த்விஜோத்தமரே, எந்த முறையிலாயினும் ஒரு மனிதன் ஆலயத்தின் முன்புறத்தில்—வடக்கு, தெற்கு அல்லது பின்புறத்திலும்—அசுத்தத்தைப் பூசினால், அது ஈசனின் வாசஸ்தலத்திற்குரிய அநுசிதச் செயல்; சிவலிங்கப் பூஜையின் தூய்மையைத் தடுக்கும்।

Verse 100

चतुष्कोणं तु वा चूर्णैर् अलंकृत्य समन्ततः पुष्पाक्षतादिभिः पूज्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

நான்குமூலை (சதுர) மண்டலத்தைச் சுற்றிலும் சுண்ணப்பொடி முதலியவற்றால் அலங்கரித்து, மலர்கள், அக்ஷதை முதலியவற்றால் வழிபட்டால், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்; பதி சிவனின் அருளால் பசு-ஜீவன் முக்தி வழி நோக்கிச் செல்கிறது।

Verse 101

यस्तु गर्भगृहं भक्त्या सकृदालिप्य सर्वतः चन्दनाद्यैः सकर्पूरैर् गन्धद्रव्यैः समन्ततः

பக்தியுடன் யார் கர்ப்பகிருஹத்தை ஒருமுறையாவது சுற்றிலும் சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்களாலும் கற்பூரத்துடனும் நன்கு பூசுகிறாரோ, அவர் பதி சிவனுக்கு இனிய தூய உபசார சேவையை அர்ப்பணிக்கிறார்।

Verse 102

विकीर्य गन्धकुसुमैर् धूपैर्धूप्य चतुर्विधैः प्रार्थयेद्देवमीशानं शिवलोकं स गच्छति

நறுமண மலர்களைத் தூவி, நான்கு வகை தூபங்களால் தூபம் காட்டி, ஈசான தேவனை வேண்ட வேண்டும்; அத்தகைய பக்தன் சிவலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 103

तत्र भुक्त्वा महाभोगान् कल्पकोटिशतं नरः स्वदेहगन्धकुसुमैः पूरयञ्छिवमन्दिरम्

அங்கே அவன் கோடிக்கணக்கான கல்பங்கள் வரை மகத்தான தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்து, தன் தூய உடலிலிருந்து எழும் நறுமண மலர்களால் சிவமந்திரத்தை நிரப்புகிறான்।

Verse 104

क्रमाद्गान्धर्वमासाद्य गन्धर्वैश् च सुपूजितः क्रमादागत्य लोके ऽस्मिन् राजा भवति वीर्यवान्

முறையே அவர் கந்தர்வலோகத்தை அடைந்து கந்தர்வர்களால் மிகுந்து போற்றப்படுகிறார்; பின்னர் முறையே இவ்வுலகிற்கு வந்து வலிமையும் வீரமும் உடைய அரசனாகிறார்.

Verse 105

आदिदेवो महादेवः प्रलयस्थितिकारकः सर्गश् च भुवनाधीशः शर्वव्यापी सदाशिवः शिवब्रह्मामृतं ग्राह्यं मोक्षसाधनम् उत्तमम्

ஆதிதேவன் மகாதேவன் பிரளயமும் நிலையும்கருத்தும் செய்பவன்; படைப்பின் ஊக்கமும் அவனே—உலகங்களின் அதிபதி, சர்வராக எங்கும் நிறைந்தவன், சதாசிவனாக என்றும் நிலைத்தவன். ஆகவே சிவ-பிரம்மத்தின் அமுதத்தை ஏற்று உள்ளத்தில் உறையச் செய்ய வேண்டும்; அதுவே மோட்சத்திற்கான உத்தம சாதனம்.

Verse 106

व्यक्ताव्यक्तं सदा नित्यम् अचिन्त्यम् अर्चयेत् प्रभुम्

வெளிப்பட்டும் மறைந்தும் இருப்பவர், எப்போதும் உள்ளவர், நித்தியர், சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டவர் ஆகிய அந்தப் பிரபுவை வழிபட வேண்டும்.