Adhyaya 88

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे मुनिमोहशमनं नाम सप्ताशीतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः केन योगेन वै सूत गुणप्राप्तिः सतामिह अणिमादिगुणोपेता भवन्त्येवेह योगिनः तत्सर्वं विस्तरात्सूत वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘முனிமோகசமனம்’ எனப்படும் எண்பத்தெட்டாம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே, எந்த யோகத்தால் இங்கு சத்புருஷர்கள் உயர்குணங்களை அடைகிறார்கள்? எந்த வழியால் யோகிகள் இவ்வாழ்விலேயே அணிமா முதலான சித்திகுணங்களுடன் கூடியவர்களாகிறார்கள்? ஓ சூதரே, இதையெல்லாம் இப்போது விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியானீர்.

Verse 2

सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि योगं परमदुर्लभम् पञ्चधा संस्मरेदादौ स्थाप्य चित्ते सनातनम्

சூதர் கூறினார்—இனி நான் மிக அரிதாகப் பெறப்படும் யோகத்தை உரைப்பேன். முதலில் மனத்தில் சனாதன பரமேஸ்வரனை நிறுவி, அவரை ஐந்துவகையாகத் தியானித்து நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 3

कल्पयेच्चासनं पद्मं सोमसूर्याग्निसंयुतम् षड्विंशच्छक्तिसंयुक्तम् अष्टधा च द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, சோமன்–சூரியன்–அக்னி ஆகியவற்றின் சக்தியுடன் கூடிய பத்மாசனத்தை அமைத்து, இருபத்தாறு சக்திகளால் நிறைந்ததாக அதை எட்டுவகையாக ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 4

ततः षोडशधा चैव पुनर्द्वादशधा द्विजाः स्मरेच् च तत् तथा मध्ये देव्या देवम् उमापतिम्

அதன்பின், ஓ இருபிறப்பினரே, அதை பதினாறு வகையாகவும் மீண்டும் பன்னிரண்டு வகையாகவும் நினைவு கொண்டு தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் அதன் நடுவில் தேவியுடன் கூடிய உமாபதி தேவனை நினைக்க வேண்டும்.

Verse 5

अष्टशक्तिसमायुक्तम् अष्टमूर्तिमजं प्रभुम् ताभिश्चाष्टविधा रुद्राश् चतुःषष्टिविधाः पुनः

எட்டு சக்திகளுடன் இணைந்த அஜனான பரம்பொருள், அஷ்டமூர்த்தி எனப் புகழப்படுகிறார். அதே சக்திகளால் ருத்ரன் எட்டுவகையாகவும், மேலும் வேறுபாட்டால் அறுபத்துநான்கு வகையாகவும் கூறப்படுகிறார்.

Verse 6

शक्तयश् च तथा सर्वा गुणाष्टकसमन्विताः एवं स्मरेत्क्रमेणैव लब्ध्वा ज्ञानमनुत्तमम्

அதேபோல், எட்டுக் குணங்களால் நிறைந்த அனைத்து சக்திகளையும் வரிசையாகத் தியானித்து நினைவு கொள்ள வேண்டும்; இவ்வாறு ஒப்பற்ற ஞானம் பெறப்படுகிறது.

Verse 7

एवं पाशुपतं योगं मोक्षसिद्धिप्रदायकम् तस्याणिमादयो विप्रा नान्यथा कर्मकोटिभिः

இவ்வாறு பாசுபத யோகம் மோட்ச-சித்தியை அளிப்பதாகும். அதிலிருந்து அணிமா முதலிய சித்திகள் தோன்றுகின்றன; ஓ விப்ரர்களே, கோடிக்கணக்கான கர்மகாண்டங்களாலும் இப்பலன் வேறு வழியில் பெறப்படாது.

Verse 8

ऐश्वर्य तत्राष्टगुणमैश्वर्यं योगिनां समुदाहृतम् तत्सर्वं क्रमयोगेन ह्य् उच्यमानं निबोधत

இங்கே யோகிகளின் ஐஸ்வரியம் எட்டுவகை என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அது அனைத்தையும், முறையோகம் (க்ரமயோகம்) வழியாகச் சொல்லப்படுவதுபோல், நன்கு உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

Verse 9

अणिमा लघिमा चैव महिमा प्राप्तिरेव च प्राकाम्यं चैव सर्वत्र ईशित्वं चैव सर्वतः

அணிமா, லகிமா, மகிமா, ப்ராப்தி; மேலும் எங்கும் ப்ராகாம்யம், அனைத்திலும் ஈசித்துவம்—இவை சித்திகளாகப் பெறப்படுகின்றன.

Verse 10

वशित्वमथ सर्वत्र यत्र कामावसायिता तच्चापि त्रिविधं ज्ञेयम् ऐश्वर्यं सार्वकामिकम्

இப்போது வசித்த்வம்—எங்கும் ஆளுமை பெறும் சக்தி; அதில் ஆசை (காமம்) உறுதியாக நிறைவேறும்—இதுவும் மூவகை என அறியப்பட வேண்டும்; இது எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் ஐஸ்வரியம்.

Verse 11

सावद्यं निरवद्यं च सूक्ष्मं चैव प्रवर्तते सावद्यं नाम यत्तत्र पञ्चभूतात्मकं स्मृतम्

அனுபவத்தில் ‘சாவத்யம்’, ‘நிரவத்யம்’ மற்றும் ‘சூக்ஷ்மம்’ ஆகியவை செயல்படுகின்றன. இங்கே ‘சாவத்யம்’ எனப்படுவது பஞ்சபூதங்களால் ஆனது என்று கருதப்படுகிறது.

Verse 12

इन्द्रियाणि मनश्चैव अहङ्कारश् च यः स्मृतः तत्र सूक्ष्मप्रवृत्तिस्तु पञ्चभूतात्मिका पुनः

இந்திரியங்கள், மனம், மேலும் ‘அஹங்காரம்’ என அறியப்படுவது—இவற்றுள் சூக்ஷ்மப் பிரவிருத்தி இயங்குகிறது; அது மீண்டும் பஞ்சமஹாபூதாத்மகமாகும். இப் பாசப் பந்தத்தில் உடலுடைய பசு உலகை அனுபவிக்கிறது; பதி சிவனை நோக்கித் திரும்பும் வரை।

Verse 13

इन्द्रियाणि मनश्चित्तबुद्ध्यहङ्कारसंज्ञितम् तथा सर्वमयं चैव आत्मस्था ख्यातिरेव च

இந்திரியங்கள், மேலும் மனம், சித்தம், புத்தி, அஹங்காரம் எனப் பெயரிடப்பட்டவை—அனைத்தும் சைதன்யத்தால் வியாபிக்கப்பட்டவை; ஆத்மாவில் நிலைக்கும் ‘க்யாதி’ (விழிப்புணர்வு) இவையெல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம். இவ்வாறு பசு இவற்றை பாச-ஆவரணங்களாக அனுபவிக்கிறது; பதி சிவன் உள்ளார்ந்த சாட்சி ஆக நிலைகொள்கிறான்।

Verse 14

संयोग एव त्रिविधः सूक्ष्मेष्वेव प्रवर्तते पुनरष्टगुणश्चापि सूक्ष्मेष्वेव विधीयते

சம்யோகம் (இணைவு) உண்மையில் மூவகை; அது சூக்ஷ்மத் தத்துவங்களிலேயே செயல்படுகிறது. மேலும் அஷ்டகுணங்களின் தொகுதியும் அந்தச் சூக்ஷ்மத் தத்துவங்களிலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது।

Verse 15

तस्य रूपं प्रवक्ष्यामि यथाह भगवान्प्रभुः त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु यथास्य नियमः स्मृतः

பகவான் பிரபு உரைத்ததுபோலவே அவனுடைய ரூபத்தை நான் விளக்குவேன்; மேலும் மூன்று உலகங்களிலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் உரியதாக ஸ்மரிக்கப்படும் அவன் நியமத்தையும் கூறுவேன்।

Verse 16

अणिमाद्यं तथाव्यक्तं सर्वत्रैव प्रतिष्ठितम् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां दुष्प्राप्यं समुदाहृतम्

அவன் அணிமா முதலிய சித்திகளின் ஆதாரம்; ஆயினும் அவன் அவ்யக்தன். எங்கும் நிலைபெற்றிருந்தாலும், மூன்று உலகங்களிலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் அவன் துஷ்ப்ராப்யன் என அறிவிக்கப்படுகிறான்—பந்தப்பட்ட பசுவின் எட்டாத பரம பதி।

Verse 17

तत् तस्य भवति प्राप्यं प्रथमं योगिनां बलम् लङ्घनं प्लवनं लोके रूपमस्य सदा भवेत्

அவருக்குப் யோகிகளின் முதல் வலமாகிய சித்தி கிடைக்கிறது; இவ்வுலகில் எப்போதும் தாவவும், நீர்வெளி முதலியவற்றைக் கடக்கவும் வல்லமை உண்டாகும்.

Verse 18

शीघ्रत्वं सर्वभूतेषु द्वितीयं तु पदं स्मृतम् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां महिम्ना चैव वन्दितम्

அனைத்து உயிர்களிடத்தும் விரைவுத்தன்மை இரண்டாம் பதமாக நினைக்கப்படுகிறது; மூவுலகிலும் எல்லா உயிர்களும் அவரது தெய்வ மகிமையைப் போற்றி வணங்குகின்றன.

Verse 19

महित्वं चापि लोके ऽस्मिंस् तृतीयो योग उच्यते त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु यथेष्टगमनं स्मृतम्

இவ்வுலகில் ‘மகித்துவம்’ எனும் பெருமை அடைதல் மூன்றாம் யோகமாகக் கூறப்படுகிறது; மூவுலகிலும் எல்லா உயிர்களிடையே விருப்பம்போல் செல்லும் வல்லமை என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 20

प्राकामान् विषयान् भुङ्क्ते तथाप्रतिहतः क्वचित् त्रैलोक्ये सर्वभूतानां सुखदुःखं प्रवर्तते

அவன் விரும்பிய புலன்விஷயங்களை அனுபவிக்கிறான்; எப்போதும் எங்கும் தடையற்றவனாக இருக்கிறான்; மூவுலகிலும் எல்லா உயிர்களின் இன்ப-துன்ப ஓட்டம் அவன் ஆட்சிக்குள் நடைபெறுகிறது.

Verse 21

ईशो भवति सर्वत्र प्रविभागेन योगवित् वश्यानि चास्य भूतानि त्रैलोक्ये सचराचरे

யோகத்தை அறிந்தவன் எங்கும் ஈசனாகிறான்; துல்லியமான வகைப்பாட்டால் ஆள்கிறான்; மூவுலகிலும் அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களும் அவன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.

Verse 22

इच्छया तस्य रूपाणि भवन्ति न भवन्ति च यत्र कामावसायित्वं त्रैलोक्ये सचराचरे

அவருடைய ஒரே இச்சையாலே அவருடைய ரூபங்கள் வெளிப்படும்; வெளிப்படாமலும் இருக்கும். மூவுலகிலும் சராசரமாய் உள்ள அனைத்தினதும் ஆசைகளின் தீர்மான நிறைவேற்றம் அவரிடமே நிலைகொள்கிறது.

Verse 23

शब्दः स्पर्शो रसो गन्धो रूपं चैव मनस् तथा प्रवर्तन्ते ऽस्य चेच्छातो न भवन्ति यथेच्छया

ஒலி, தொடுதல், சுவை, மணம், உருவம் மற்றும் மனம்—இவை அனைத்தும் அவருடைய இச்சையாலே செயல்படுகின்றன; தம் விருப்பப்படி இயங்குவதில்லை. ஆகவே பசுவின் கருவிகள் பரம பதி சிவனின் ஆட்சிக்குள் உள்ளன.

Verse 24

योगिन् इस् फ़्रेएद् फ़्रोम् अत्तछ्मेन्त् न जायते न म्रियते छिद्यते न च भिद्यते न दह्यते न मुह्येत लीयते न च लिप्यते

பாசத்திலிருந்து விடுபட்ட யோகி பிறப்பதுமில்லை, இறப்பதுமில்லை. அவன் வெட்டப்படுவதுமில்லை, பிளக்கப்படுவதுமில்லை; எரிக்கப்படுவதுமில்லை, மயக்கமடைவதுமில்லை. அவன் லயமடைவதுமில்லை, மாசுபடுவதுமில்லை—பதி சிவன் தாங்கும் நிர்மல சைதன்யத்தில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 25

न क्षीयते न क्षरति खिद्यते न कदाचन क्रियते वा न सर्वत्र तथा विक्रियते न च

அவர் குறையுவதுமில்லை, சிதைந்து ஒழுகுவதுமில்லை; எப்போதும் துன்புறுவதுமில்லை. செய்கையால் உருவானவருமல்ல, எங்கும் மாறுபடுவதுமல்ல—ஆகவே அவருக்கு விகாரம் இல்லை. இதுவே பதி சிவனின் இலக்கணம்.

Verse 26

अगन्धरसरूपस्तु अस्पर्शः शब्दवर्जितः अवर्णो ह्यस्वरश् चैव असवर्णस्तु कर्हिचित्

அவர் மணம், சுவை, உருவம் ஆகியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவர்; தொடுதலற்றவர்; ஒலியற்றவர். நிறமும் சுரமும் அற்றவர்—எந்த வகைப்பாட்டிலும் ஒருபோதும் அடங்கார். இவ்வாறு பதி சிவன் நிர்குணனென போதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 27

स भुङ्क्ते विषयांश्चैव विषयैर्न च युज्यते अणुत्वात्तु परः सूक्ष्मः सूक्ष्मत्वाद् अपवर्गिकः

அவர் விஷயங்களை அனுபவித்தாலும் அவைகளால் பிணைக்கப்படார். பரம நுண்ணியவர் என்பதால் தொடுதலுக்கு அப்பாற்பட்டவர்; அந்த நுண்மையாலேயே அபவர்கம்—மோட்சம்—அளிப்பவர்।

Verse 28

व्यापकस्त्वपवर्गाच्च व्यापकात्पुरुषः स्मृतः पुरुषः सूक्ष्मभावात्तु ऐश्वर्ये परमे स्थितः

அபவர்கம் (மோட்சம்) அளிப்பதால் அவர் ‘வ்யாபகன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்; அந்த அனைத்திலும் நிறைவு காரணமாகவே ‘புருஷன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். பரம நுண்மையான இயல்பால் அந்த புருஷன் உச்ச ஐஸ்வர்யத்தில் நிலைகொள்கிறான்—சிவன் பதி, பாசத்துக்கு அப்பால்।

Verse 29

गुणोत्तरमथैश्वर्ये सर्वतः सूक्ष्ममुच्यते ऐश्वर्यं चाप्रतीघातं प्राप्य योगमनुत्तमम्

பின்னர் குணங்களைத் தாண்டி, தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தால் எல்லாத் திசையிலும் நுண்ணியவன் எனக் கூறப்படுகிறான். தடையற்ற ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்து, அவன் உன்னத யோகம்—பதி (சிவன்) உடன் ஒன்றுபாடு—அடைகிறான்।

Verse 30

अपवर्गं ततो गच्छेत् सूक्ष्मं तत्परमं पदम् एवं पाशुपतं योगं ज्ञातव्यं मुनिपुङ्गवाः

அதன்பின் அவன் அபவர்கம்—மோட்சம்—அடைந்து, அந்த நுண்ணிய உச்ச பதத்தை எட்டுகிறான். முனிவரே, இதுவே பாசுபத யோகம் என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 31

स्वर्गापवर्गफलदं शिवसायुज्यकारणम् अथवा गतविज्ञानो रागात्कर्म समाचरेत्

இது ஸ்வர்க்கமும் அபவர்கமும் ஆகிய பலன்களை அளித்து, சிவ-சாயுஜ்யத்திற்குக் காரணமாகிறது. ஆனால் விவேக ஞானம் குன்றியவன் ஆசையால் (ராகம்) செயல்களைச் செய்து கொண்டே இருப்பான்।

Verse 32

राजसं तामसं वापि भुक्त्वा तत्रैव मुच्यते ब्रह्मन् गुअरन्तेएस् लिबेरतिओन् तथा सुकृतकर्मा तु फलं स्वर्गे समश्नुते

ஓ பிராமணரே! ராஜஸம் அல்லது தாமஸம் ஆகிய கர்மங்களின் பலனை அனுபவித்து முடித்தால், உயிர் அங்கேயே அவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறது. அதுபோல நற்கர்மம் செய்தவன் ஸ்வர்கத்தில் பலனை அனுபவிக்கிறான். ஆனால் இத்தகைய குணஜன்ய அனுபவங்களைத் தாண்டி, பதி—சிவன்—அருளைச் சார்ந்தால் உயர்ந்த முக்தி உண்டாகும்; அவன் அருளால் பசு பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறது.

Verse 33

तस्मात्स्थानात्पुनः श्रेष्ठो मानुष्यमुपपद्यते तस्माद्ब्रह्म परं सौख्यं ब्रह्म शाश्वतम् उत्तमम्

அந்த நிலையிலிருந்து உயிர் மீண்டும் சிறந்த மனிதப் பிறவியை அடைகிறது. ஆகவே பிரம்மமே பரம ஆனந்தம்; பிரம்மம் நித்தியமும் உத்தமமும் ஆகும்.

Verse 34

ब्रह्म एव हि सेवेत ब्रह्मैव हि परं सुखम् परिश्रमो हि यज्ञानां महतार्थेन वर्तते

பிரம்மத்தையே சேவிக்க வேண்டும்; பிரம்மமே பரம சுகம். யாகங்களின் உழைப்பு, அது மகத்தான நோக்கம்—பரமத் தத்துவ அனுபவம்—நோக்கி செல்கையில் தான் நிறைவு பெறும்.

Verse 35

भूयो मृत्युवशं याति तस्मान्मोक्षः परं सुखम् अथवा ध्यानसंयुक्तो ब्रह्मतत्त्वपरायणः

மீண்டும் மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் விழுபவன் பந்தத்திற்கே திரும்புகிறான்; ஆகவே மோக்ஷமே பரம சுகம். அல்லது தியானத்தில் இணைந்து, பிரம்மத் தத்துவத்தில் பராயணனாய்—அதாவது பதி சிவனில் உறுதியாய்—இருந்தால், மறுபிறவியிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 36

न तु च्यावयितुं शक्यो मन्वन्तरशतैरपि दृष्ट्वा तु पुरुषं दिव्यं विश्वाख्यं विश्वतोमुखम्

நூறு நூறு மன்வந்தரங்களாலும் அவரை அசைக்க இயலாது. ஆனால் ‘விச்வ’ எனப் புகழ்பெற்ற, எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய அந்த தெய்வப் புருஷனைத் தரிசித்து, அவர்கள் மாற்றமற்ற பதியை அறிந்தனர்; அவன் முன்னிலையில் பாசத்தின் வலிமை அழிகிறது.

Verse 37

विश्वपादशिरोग्रीवं विश्वेशं विश्वरूपिणम् विश्वगन्धं विश्वमाल्यं विश्वांबरधरं प्रभुम्

அந்தப் பரமப் பிரபுவை நான் வணங்குகிறேன்—அவருடைய பாதம், சிரம், கழுத்தே இவ்வுலகம் முழுதும்; அவர் உலகேசன், உலகுருவன்; அவருடைய மணமும் மாலையும் உலகமே; உலகையே ஆடையாக அணிந்த உத்தம ஆண்டவன்।

Verse 38

गोभिर् महीं संपतते पतत्रिणो नैवं भूयो जनयत्येवमेव कविं पुराणम् अनुशासितारं सूक्ष्माच्च सूक्ष्मं महतो महान्तम्

பறவைகள் கூட்டமாக நிலத்தில் இறங்குவது போல உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றன; ஆனால் அந்த ஆதிக் கவி—புராணமே ஆன பரம உபதேசகர்—அவரை யாரும் மீண்டும் உருவாக்க இயலாது; அவர் நுண்ணதிலும் நுண்ணன், மகத்திலும் மகத்தன்।

Verse 39

योगेन पश्येन्न च चक्षुषा पुनर् निरिन्द्रियं पुरुषं रुक्मवर्णम् अलिङ्गिनं निर्गुणं चेतनं च नित्यं सदा सर्वगं सर्वसारम्

அவரை யோகத்தால் காண வேண்டும்; மீண்டும் வெறும் கண்களால் அல்ல—புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்த புருஷனை, பொன்னொளி நிறமுடையவனை; குறியீடு அற்றவனை, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனை, தூய சைதன்யத்தை; நித்தியன், எப்போதும், எங்கும் நிறைந்தவன், அனைத்தின் சாரம்।

Verse 40

पश्यन्ति युक्त्या ह्यचलप्रकाशं तद्भावितास्तेजसा दीप्यमानम् /* अपाणिपादोदरपार्श्वजिह्वो ह्यतीन्द्रियो वापि सुसूक्ष्म एकः

ஒழுங்குபடுத்திய அறிவால் அவர்கள் அசையா ஒளியை காண்கிறார்கள்; தியானப் பாவனையால் வெளிப்பட்டு தன் ஒளியாலே ஜ்வலிப்பது. அவர் ஒருவன், மிக நுண்ணன், புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன்—கைகள் கால்கள் இல்லாதவன்; ஆயினும் வயிறு, பக்கங்கள், நாவாக எல்லாம் பரவி நிற்பவன்।

Verse 41

पश्यत्यचक्षुः स शृणोत्यकर्णो न चास्त्यबुद्धं न च बुद्धिर् अस्ति /* स वेद सर्वं न च सर्ववेद्यं तमाहुरग्र्यं पुरुषं महान्तम्

அவர் கண்கள் இல்லாமலே காண்கிறார்; காதுகள் இல்லாமலே கேட்கிறார். அவரில் அறியாமையும் இல்லை; குறுகிய புத்தியும் இல்லை. அவர் அனைத்தையும் அறிவார்; ஆனால் அனைவராலும் முழுமையாக அறியப்படுபவன் அல்ல. அவரையே அவர்கள் முதன்மை, மகாபுருஷன்—பரம பதி சிவன்—என்று கூறுகின்றனர்.

Verse 42

अचेतनां सर्वगतां सूक्ष्मां प्रसवधर्मिणीम् प्रकृतिं सर्वभूतानां युक्ताः पश्यन्ति योगिनः

யோகத்தில் ஒழுங்குபட்ட யோகிகள், அசேதனமான, எங்கும் நிறைந்த, நுண்ணிய, வெளிப்பாட்டை உண்டாக்கும் இயல்புடைய பிரகிருதியை—அனைத்து உயிர்களிலும் காரண-ஆதாரமாகச் செயல்படுவதை—நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 43

सर्वतः पाणिपादं तत् सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखम् सर्वतः श्रुतिमल् लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति

அந்த பரமத் தத்துவம் (பதி-சிவன்) எங்கும் கைகள் கால்கள் உடையவன்; எங்கும் அவனுடைய கண்கள், தலைகள், முகங்கள். உலகில் எங்கும் அவனே கேட்பவன்; அனைத்தையும் மூடி, அனைத்திலும் நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 44

युक्तो योगेन चेशानं सर्वतश् च सनातनम् पुरुषं सर्वभूतानां तं विद्वान्न विमुह्यति

யோகத்தால் அவருடன் ஒன்றுபட்டு, ஞானி ஈசானனை—நித்தியன், எங்கும் நிறைந்தவன், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளுறை ஆண்ட பரமபுருஷனை—உண்மையாக அறிந்தால், பாசப் பந்தங்களால் இனி மயங்கான்.

Verse 45

भूतात्मानं महात्मानं परमात्मानमव्ययम् सर्वात्मानं परं ब्रह्म तद्वै ध्याता न मुह्यति

சிவனைப் பூதாத்மன், மகாத்மன், அழிவிலா பரமாத்மன், அனைத்தின் ஆத்மனான பரம்பிரம்மம் எனத் தியானிப்பவன்—அந்த தியானி ஒருபோதும் மயங்கான்.

Verse 46

पवनो हि यथा ग्राह्यो विचरन्सर्वमूर्तिषु पुरि शेते सुदुर्ग्राह्यस् तस्मात्पुरुष उच्यते

எப்படி காற்று எல்லா வடிவங்களிலும் உலாவினாலும் பிடிக்க அரிதோ, அதுபோல உடல் எனும் ‘புரி’யில் உள்ளுறை ஆண்டவன் தங்கியிருந்தாலும் மிக அரிதாக அறியப்படுவான்; ஆகவே அவன் ‘புருஷன்’ எனப்படுகிறான்.

Verse 47

देवेलोप्मेन्त् ओफ़् अन् एम्ब्र्यो अथ चेल्लुप्तधर्मा तु सावशेषैः स्वकर्मभिः ततस्तु ब्रह्मगर्भे वै शुक्रशोणितसंयुते

அப்போது உடலுடன் உள்ள பசு-ஆன்மா தன் முன்னைய நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து, தன் கர்மத்தின் மீதமுள்ள வலிமையால் முன்னே செலுத்தப்படுகிறது. பின்னர் பிரம்மா அமைத்த கருப்பையில்—சுக்கிரமும் சோணிதமும் இணையும் இடத்தில்—புகுந்து, பதி (சிவன்) ஆணையாலும் பாசப் பந்தங்களாலும் கட்டுப்பட்டு கருவுருவை அடைகிறது.

Verse 48

स्त्रीपुंसोः संप्रयोगे हि जायते हि ततः प्रभुः ततस्तु गर्भकालेन कललं नाम जायते

பெண்ணும் ஆணும் இணையும் போது, ஆண்டவனின் நியமத்தால் படைப்பின் இயக்கம் தொடங்குகிறது. பின்னர் கர்ப்பகாலத்தின் வரிசையில் ‘கலல’ எனப்படும் முதல் கருவுக்கட்டி தோன்றுகிறது.

Verse 49

कालेन कललं चापि बुद्बुदं सम्प्रजायते मृत्पिण्डस्तु यथा चक्रे चक्रावर्तेन पीडितः

காலத்தின் வலிமையால் கலலமும் குமிழி போன்ற (புத்புத) வடிவமாக மாறுகிறது; குயவனின் சக்கரச் சுழலில் அழுத்தப்பட்ட மண் கட்டி மாற்றம் அடைவதுபோல்.

Verse 50

हस्ताभ्यां क्रियमाणस्तु बिंबत्वमनुगच्छति एवमाध्यात्मिकैर्युक्ता वायुना संप्रपूरितः

இரு கைகளால் வடிவமைக்கப்படும்போது அந்தக் கட்டி அழகிய வடிவம் (பிம்பத்துவம்) பெறுகிறது. அதுபோல, ஆத்யாத்மிகக் காரணிகள் முறையாக இணைந்தால், அது வாயு (பிராணன்) மூலம் முழுமையாக நிரம்பி உடல்-நிலையின் நுண் உருவாக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

Verse 51

यदि योनिं विमुञ्चामि तत्प्रपद्ये महेश्वरम् यावद्धि वैष्णवो वायुर् जातमात्रं न संस्पृशेत्

நான் கருப்பையிலிருந்து விடுபட வேண்டுமெனில், மகேஸ்வரனைச் சரணடைகிறேன்—வைஷ்ணவ வாயு பிறந்த உடனே அந்த நவஜாதனைப் பிறப்புக் கணத்தில் தொடாத வரையில்.

Verse 52

तावत्कालं महादेवम् अर्चयामीति चिन्तयेत् जायते मानुषस्तत्र यथारूपं यथावयः

அந்தக் காலமெல்லாம் உள்ளத்தில் “நான் மகாதேவனை வழிபடுகிறேன்” என்று தியானிக்க வேண்டும். அந்த சிவசிந்தனையால் பாசத்தால் கட்டுண்ட ஜீவன் அங்கே மனிதப் பிறவி பெறும்—எவ்வாறு பக்தி, அவ்வாறே உருவமும் வயதும் அமையும்।

Verse 53

वायुः संभवते खात्तु वाताद्भवति वै जलम् जलात् सम्भवति प्राणः प्राणाच्छुक्रं विवर्धते

ஆகாசம் (க) இலிருந்து வாயு தோன்றுகிறது; வாயுவிலிருந்து நீர் உண்டாகிறது. நீரிலிருந்து பிராணன் எழுகிறது; பிராணனிலிருந்து சுக்ரம் ஊட்டம் பெற்று வளர்கிறது. இவ்வாறு பதி—சிவன் ஆளும் தத்துவங்களின் படிநிலை விரிவால் உடலுடைய பசு உருவாகிறது।

Verse 54

रक्तभागास् त्रयस्त्रिंशद् रेतोभागाश् चतुर्दश भागतो ऽर्धफलं कृत्वा ततो गर्भो निषिच्यते

தாயின் இரத்தம் முப்பத்துமூன்று பாகங்களும், தந்தையின் ரேதஸ்/சுக்ரம் பதினான்கு பாகங்களும் கொண்டு, முறையாகப் பகுத்து ‘அர்த்த-பல’ பங்காக அமைத்து, பின்னர் கரு விதைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு பாசப் பந்தத்தில் ஜீவன், பதி—சிவன் ஆட்சியில், பிறப்பின் வழியில் செல்கிறது।

Verse 55

ततस्तु गर्भसंयुक्तः पञ्चभिर् वायुभिर् वृतः पितुः शरीरात्प्रत्यङ्गं रूपमस्योपजायते

பின்னர் ஜீவன் கருவுடன் இணைந்து, ஐந்து வாயுக்களால் சூழப்பட்டிருக்கும். தந்தையின் உடலிலிருந்து ஒவ்வொரு அங்கமும் உறுப்பும் வரிசையாக உருவெடுக்கும். இவ்வாறு உடலுடைய பசு பந்தத்தில் நுழைகிறது; பின்னர் விடுதலை அளிப்பவர் பதி—சிவன் ஒருவனே.

Verse 56

ततो ऽस्य मातुराहारात् पीतलीढप्रवेशनात् नाभिदेशेन वै प्राणास् ते ह्य् आधारा हि देहिनाम्

பின்னர் தாயின் உணவிலிருந்து—குடிக்கப்பட்டதும் நக்கப்பட்டதும் உள்ளே புகுவதால்—பிராணங்கள் நாபிப் பகுதியின் வழியே இயங்குகின்றன; ஏனெனில் அந்தப் பிராணங்களே உடலுடையோரின் உண்மையான ஆதாரங்கள்.

Verse 57

नवमासात् परिक्लिष्टः संवेष्टितशिरोधरः वेष्टितः सर्वगात्रैश् च अपर्याप्तप्रवेशनः

ஒன்பது மாதங்கள் கருவில் துன்புற்று, தலை-கழுத்து இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டு, உடல் முழுதும் சுற்றப்பட்டு நெருக்கப்பட்ட ஜீவன், நகரத் தக்க இடமின்றி பாசப் பந்தத்தில் வாடுகின்றது।

Verse 58

नवमासोषितश्चापि योनिच्छिद्रादवाङ्मुखः हेल्ल् ततः स्वकर्मभिः पापैर् निरयं सम्प्रपद्यते

ஒன்பது மாதங்கள் உலர்ந்து சுருங்கிய உடலுடன், யோனி வாயிலில் தலைகீழாக வெளிவந்து, தன் செயல்களால் உண்டான பாவங்களின் உந்துதலால் நரகத்தை அடைகிறான்—இதுவே கர்மம் நெய்த கடும் பாசம்।

Verse 59

असिपत्रवनं चैव शाल्मलिच्छेदनं तथा ताडनं भक्षणं चैव पूयशोणितभक्षणम्

அங்கே வாள்போன்ற இலைகளின் காடு, சால்மலி முள்ளால் வெட்டுதல், அடித்தல் மற்றும் விழுங்குதல்; மேலும் புழுவும் இரத்தமும் உண்ண வைக்கப்படுதல் உண்டு।

Verse 60

यथा ह्यापस्तु संछिन्नाः संश्लेष्मम् उपयान्ति वै तथा छिन्नाश् च भिन्नाश्च यातनास्थानम् आगताः

நீர் வெட்டப்பட்டு பிரிந்தாலும் மீண்டும் சேர்ந்து தொடர்ந்த ஓட்டமாகும் போல, வெட்டப்பட்டும் உடைக்கப்பட்டும் உள்ளவர்கள் மீண்டும் வேதனை இடத்திற்குக் கொண்டு வரப்படுகின்றனர்।

Verse 61

एवं जीवास्तु तैः पापैस् तप्यमानाः स्वयंकृतैः प्राप्नुयुः कर्मभिः शेषैर् दुःखं वा यदि वेतरत्

இவ்வாறு ஜீவர்கள் தாமே செய்த பாவங்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு, மீதமுள்ள கர்மப் பலனின்படி துன்பமோ அல்லது அதற்கு எதிரான நலமோ (சுகம்) அடைகின்றனர்।

Verse 62

एकेनैव तु गन्तव्यं सर्वमुत्सृज्य वै जनम् एकेनैव तु भोक्तव्यं तस्मात्सुकृतमाचरेत्

அனைவரையும் விட்டுவிட்டு மனிதன் தனியேதான் செல்ல வேண்டும்; கர்மத்தின் பலனையும் தனியேதான் அனுபவிக்க வேண்டும். ஆகவே சுக்ருதம்—புண்ணியமும் தர்மமும்—ஆசரிக்க; அப்பொழுது பசு பாசத்தைத் தாண்டி பதி சிவனை நோக்கி செல்லும்.

Verse 63

न ह्येनं प्रस्थितं कश्चिद् गच्छन्तम् अनुगच्छति यदनेन कृतं कर्म तदेनमनुगच्छति

மனிதன் இவ்வுலகை விட்டு புறப்படும் போது, அவன் செல்லும் வழியில் யாரும் பின்தொடரார்; அவன் செய்த கர்மமே அவனைத் தொடர்ந்து வரும்.

Verse 64

ते नित्यं यमविषयेषु सम्प्रवृत्ताः क्रोशन्तः सततमनिष्टसंप्रयोगैः शुष्यन्ते परिगतवेदनाः शरीरा बह्वीभिः सुभृशमनन्तयातनाभिः

யமனின் ஆளுமைக்குள் எப்போதும் தள்ளப்படுகின்ற அந்த கட்டுண்ட உயிர்கள் இடையறாது அலறுகின்றனர். வெறுக்கத்தக்க, எதிர்மையான சேர்க்கைகளின் தொடர்ந்த தொடுதலால் அவர்களின் உடல்கள் வேதனையால் நிறைந்து வாடுகின்றன; பல கொடிய, முடிவற்றதுபோல் தோன்றும் தண்டனைகளால் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 65

दिफ़्फ़्। फ़ोर्म्स् ओफ़् रेबिर्थ् कर्मणा मनसा वाचा यदभीक्ष्णं निषेवते तदभ्यासो हरत्येनं तस्मात्कल्याणमाचरेत्

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் உயிர் எதை மீண்டும் மீண்டும் செய்கிறதோ, அந்தப் பழக்கமே அவனை அதே நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஆகவே கல்யாணகரமான, தர்மமயமான வழியைப் பின்பற்று; பாசத்திலிருந்து விலகி சிவனின் அருள்மார்க்கில் செல்ல.

Verse 66

अनादिमान्प्रबन्धः स्यात् पूर्वकर्मणि देहिनः संसारं तामसं घोरं षड्विधं प्रतिपद्यते

உடலுடைய உயிருக்கு முன்கர்மத்தின் காரணமாக பந்தத்தின் ஆதியற்ற தொடர்ச்சி உண்டாகிறது; மேலும் அது கொடிய, தாமஸமான சம்சாரத்தில் புகுகிறது; அது ஆறு வகைகளாக வெளிப்படுகிறது.

Verse 67

मानुष्यात्पशुभावश् च पशुभावान् मृगो भवेत् मृगत्वात्पक्षिभावश् च तस्माच्चैव सरीसृपः

மனித நிலையிலிருந்து கட்டுண்ட பசு (ஜீவன்) பசு-பாவத்தில் வீழ்கிறது; பசு-பாவத்திலிருந்து மிருகமாகிறது. மிருகத்துவத்திலிருந்து பறவை-பாவம், அங்கிருந்து சரீஸ்ருப-பாவமும் அடைகிறது॥

Verse 68

सरीसृपत्वाद्गच्छेद्वै स्थावरत्वं न संशयः स्थावरत्वे पुनः प्राप्ते यावद् उन्मिलते जनः

சரீஸ்ருப நிலையிலிருந்து அவன் ஐயமின்றி ஸ்தாவர நிலையைக் அடைகிறான். ஸ்தாவர நிலை மீண்டும் வந்தபோது, ஜீவன் ‘உன்மீலித’ ஆகும் வரை அங்கேயே தங்கும்॥

Verse 69

कुलालचक्रवद्भ्रान्तस् तत्रैव परिवर्तते इत्येवं हि मनुष्यादिः संसारः स्थावरान्तिकः

குயவனின் சக்கரம் போல மயக்கத்தில் அவன் அதே வட்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறான். இவ்வாறு மனித முதலிய பிறப்புகளிலிருந்து ஸ்தாவர முடிவுவரை ஸம்ஸாரச் சுழல் நடைபெறுகிறது॥

Verse 70

विज्ञेयस्तामसो नाम तत्रैव परिवर्तते सात्त्विकश्चापि संसारो ब्रह्मादिः परिकीर्तितः

‘தாமஸ’ எனப்படும் ஒரு சுழல் அறியத்தக்கது; அது அதே வட்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சுழல்கிறது. அதுபோல ‘ஸாத்த்விக’ ஸம்ஸாரமும்—பிரம்மா முதலியவற்றிலிருந்து—என்று கூறப்படுகிறது॥

Verse 71

पिशाचान्तः स विज्ञेयः स्वर्गस्थानेषु देहिनाम् ब्राह्मे तु केवलं सत्त्वं स्थावरे केवलं तमः

ஸ்வர்க நிலையங்களை அடைந்த தேஹிகளிடத்தில் அதன் எல்லை பிசாச நிலை வரை என அறிய வேண்டும். ஆனால் பிராஹ்ம லோகத்தில் சுத்த சத்த்வமே; ஸ்தாவர லோகத்தில் சுத்த தமஸே॥

Verse 72

चतुर्दशानां स्थानानां मध्ये विष्टम्भकं रजः मर्मसु छिद्यमानेषु वेदनार्तस्य देहिनः

உடலின் பதினான்கு நிலையங்களின் நடுவே ரஜோகுணம் தடையாக நிற்கும். மర్మ இடங்கள் வெட்டப்பட்டால் உடலுடைய பசு கடும் வேதனையால் துயருறும்.

Verse 73

ततस्तत्परमं ब्रह्म कथं विप्रः स्मरिष्यति संसारः पूर्वधर्मस्य भावनाभिः प्रणोदितः

அப்படியெனில் அந்த விப்ரன் பரம்பிரம்மத்தை எவ்வாறு நினைவுகூர்வான்? முன்னைய தர்மத்தால் உண்டான பாவனாச் சுவடுகளால் உந்தப்படும் சம்சாரம், பாசங்களால் பசுவை மீண்டும் மீண்டும் கட்டுகிறது.

Verse 74

मानुषं भजते नित्यं तस्माद्ध्यानं समाचरेत् चतुर्दशविधं ह्येतद् बुद्ध्वा संसारमण्डलम्

பசு எப்போதும் மனித நிலையையே பற்றிக்கொள்கிறது; ஆகவே தியானத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். இந்த பதினான்கு வகை சம்சார மண்டலத்தை அறிந்து, பாசத்தைக் கடந்த பதி—சிவனை நோக்கி திரும்புகிறான்.

Verse 75

नित्यं समारभेद्धर्मं संसारभयपीडितः ततस्तरति संसारं क्रमेण परिवर्तितः

சம்சாரப் பயத்தால் வாடுபவன் எப்போதும் தர்மத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அப்போது அவன் படிப்படியாக மாற்றமடைந்து சம்சாரத்தைத் தாண்டுகிறான்.

Verse 76

तस्माच्च सततं युक्तो ध्यानतत्परयुञ्जकः तथा समारभेद्योगं यथात्मानं स पश्यति

ஆகவே சாதகன் எப்போதும் ஒழுக்கமுடன் தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். முறையாக யோகத்தைத் தொடங்க வேண்டும்; அதனால் அவன் ஆத்மாவை யதார்த்தமாகக் காண்கிறான்—பதி சிவனின் அருள் வழியால்.

Verse 77

एष आपः परं ज्योतिर् एष सेतुरनुत्तमः विवृत्या ह्येष संभेदाद् भूतानां चैव शाश्वतः

இதுவே ஆதிய ‘ஆபः’; இதுவே பரம ஜோதி. இதுவே ஒப்பற்ற சேது. தன் விரிவாக்க சக்தியாலும் வேறுபடுத்தும் சக்தியாலும் அந்த நித்தியன் வெளிப்பட்ட உயிர்களுக்குத் தாங்குதளமாகிறார்।

Verse 78

तदेनं सेतुमात्मानम् अग्निं वै विश्वतोमुखम् हृदिस्थं सर्वभूतानाम् उपासीत महेश्वरम्

ஆகையால், ஆத்மரூப சேதுவாகவும், எல்லாத் திசைகளிலும் முகமுடைய அக்னியாகவும், எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் மகேஸ்வரனை முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 79

तथान्तः संस्थितं देवं स्वशक्त्या परिमण्डितम् अष्टधा चाष्टधा चैव तथा चाष्टविधेन च

இவ்வாறு இதயத்தின் உள்ளே உறையும் தேவனை தரிசிக்க வேண்டும்; அவர் தன் சுவசக்தியால் சூழப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டவர்—அஷ்டதா, மீண்டும் அஷ்டதா, மேலும் அஷ்டவிதமாகவும் வெளிப்படுகிறார்।

Verse 80

सृष्ट्यर्थं संस्थितं वह्निं संक्षिप्य च हृदि स्थितम् ध्यात्वा यथावद्देवेशं रुद्रं भुवननायकम्

படைக்காக நிறுவப்பட்ட அக்னியை உள்ளே சுருக்கி இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, முறையாக தேவேசனான ருத்ரனை—புவனநாயகனை—தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 81

हुत्वा पञ्चाहुतीः सम्यक् तच्चिन्तागतमानसः वैश्वानरं हृदिस्थं तु यथावदनुपूर्वशः

ஐந்து ஆஹுதிகளை முறையாக அர்ப்பணித்து, மனத்தை அந்தத் தியானத்தில் ஒன்றாக்கி, வரிசைப்படி இதயத்தில் உறையும் வைஶ்வானரனை முறையாக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 82

आपः पूताः सकृत्प्राश्य तूष्णीं हुत्वा ह्युपाविशन् प्राणायेति ततस्तस्य प्रथमा ह्याहुतिः स्मृता

தூய நீரை ஒருமுறை ஆசமனம் செய்து, மௌனமாக ஆஹுதி செலுத்தி பின்னர் ஆசனத்தில் அமர வேண்டும். அதன் பின் “ப்ராணாய” மந்திரத்தால் அளிக்கும் ஆஹுதி முதலாவது ஆஹுதி என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 83

अपानाय द्वितीया च व्यानायेति तथा परा उदानाय चतुर्थी स्यात् समानायेति पञ्चमी

இரண்டாவது ஆஹுதி “அபானாய”க்கு; அடுத்தது “வ்யானாய”க்கு. நான்காவது “உதானாய”க்கு; ஐந்தாவது “ஸமானாய”—இவ்வரிசையில் பிராணவாயுக்கள் அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 84

स्वाहाकारैः पृथग्घुत्वा शेषं भुञ्जीत कामतः अपः पुनः सकृत्प्राश्य आचम्य हृदयं स्पृशेत्

“ஸ்வாஹா” என்று கூறி தனித்தனியாக ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி, மீதமுள்ளதை தன் அளவிற்கு ஏற்ப உண்ணலாம். பின்னர் மீண்டும் ஒருமுறை நீரை ஆசமனம் செய்து, ஆசமனம் முடித்து இதயத்தைத் தொட வேண்டும்.

Verse 85

प्राणानां ग्रन्थिरस्यात्मा रुद्रो ह्यात्मा विशान्तकः रुद्रो वै ह्यात्मनः प्राण एवमाप्याययेत्स्वयम्

பிராணங்களின் கட்டுப்பிணை (கிரந்தி) போன்ற உள்ளாத்மா ருத்ரனே; அவரே அனைத்தையும் அமைதிப்படுத்தும் ஆத்மா. உண்மையில் ருத்ரன் ஆத்மாவின் பிராணன்; இவ்வாறு அவரை உள்ளே உணர்ந்து தன்னைப் போஷித்து நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 86

प्राणे निविष्टो वै रुद्रस् तस्मात्प्राणमयः स्वयम् प्राणाय चैव रुद्राय जुहोत्यमृतमुत्तमम्

ருத்ரன் உண்மையாகப் பிராணத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்; ஆகவே அவரே பிராணமயன். எனவே பிராணத்திற்கும் ருத்ரனிற்கும்—ஒரே தத்துவம் என உணர்ந்து—உத்தம அமிர்தத்தை ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 87

शिवाविशेह मामीश स्वाहा ब्रह्मात्मने स्वयम् एवं पञ्चाहुतीश्चैव प्रभुः प्रीणातु शाश्वतः

ஓ ஈசா! சிவனின் வேறுபாடற்ற, எங்கும் நிறைந்த சக்தி என்னுள் புகுந்து என்னைக் காக்கட்டும்—ஸ்வாஹா. பிரஹ்மாத்மா, ஸ்வயம்பூவான ஆத்மாவுக்கு ஆஹுதி. இவ்வைந்து ஆஹுதிகளால் நித்தியப் பிரபு முழுமையாக மகிழ்வாராக।

Verse 88

पुरुषो ऽसि पुरे शेषे त्वं अङ्गुष्ठप्रमाणतः आश्रितश्चैव चाङ्गुष्ठम् ईशः परमकारणम्

நீயே அந்த புருஷன்; உடல்-புரியில் உள்ளுறையும் ‘சேஷ’மாக நிலைகொண்டவன்; நீ அங்குஷ்ட அளவானவன். ஆயினும் அந்த அங்குஷ்டமாத்திர ஆத்மா உன்னாலேயே தாங்கப்படுகிறது—ஓ ஈசா, நீயே பரம காரணம்।

Verse 89

सर्वस्य जगतश्चैव प्रभुः प्रीणातु शाश्वतः त्वं देवानामसि ज्येष्ठो रुद्रस्त्वं च पुरो वृषा

அனைத்து உலகத்திற்கும் ஆண்டவனான நித்தியப் பிரபு மகிழ்வாராக. நீ தேவர்களில் முதன்மை; நீ ருத்ரன்; நீ முன்னணியில் நடத்தும் ஆதிவृषபன்।

Verse 90

मृदुस्त्वमन्नमस्मभ्यम् एतदस्तु हुतं तव इत्येवं कथितं सर्वं गुणप्राप्तिविशेषतः

நீ மென்மையானவன்; எங்களுக்கு அன்னமாக இரு. இந்த ஆஹுதி உன்னிலேயே அர்ப்பணமாகட்டும்—என்று கூறப்பட்டது. இவ்வாறு சிறப்பு புண்ணியப் பெறுதலுக்காக அனைத்தும் விளக்கப்பட்டது; தீக்ஷையுடன் செய்யப்பட்ட ஆஹுதியால் பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) சுத்தி பெற்று பதி (பிரபு) அருகே அணைகிறது।

Verse 91

योगाचारः स्वयं तेन ब्रह्मणा कथितः पुरा एवं पाशुपतं ज्ञानं ज्ञातव्यं च प्रयत्नतः

இந்த யோகாசாரம் முன்பு பிரஹ்மாவே தாமாக உரைத்தார். அதுபோல பாசுபத ஞானத்தையும் இடைவிடாத முயற்சியுடன் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்।

Verse 92

भस्मस्नायी भवेन् नित्यं भस्मलिप्तः सदा भवेत् यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा द्विजोत्तमान्

அவன் எப்போதும் திருநீறு கொண்டு நீராடி, எந்நாளும் திருநீறு பூசிக்கொண்டே இருக்கட்டும். யார்—குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்—இதனை ஓதினாலும், கேட்டாலும், கேட்கச் செய்தாலும், அவர் பசு-சுத்தி தரும் சைவ ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து பதி சிவனை நோக்கி திரும்புவார்.

Verse 93

दैवे कर्मणि पित्र्ये वा स याति परमां गतिम्

தேவர்க்குரிய கருமமாயினும் பித்ருகருமமாயினும்—அந்த பக்தன் பரமகதியை அடைகிறான்; சிவகிருபையால் பாசப் பந்தங்களைத் தாண்டி உயர்ந்த நிலையைக் காண்கிறான்.