Adhyaya 102

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे मदनदाहो नामैकाधिकशततमो ऽध्यायः सूत उवाच तपसा च महादेव्याः पार्वत्या वृषभध्वज प्रीतिश् च भगवाञ्छर्वो वचनाद्ब्रह्मणस्तदा

இவ்வாறு திருலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘மதனதாஹம்’ எனப்படும் நூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் (தொடங்குகிறது). சூதர் கூறினார்—ஓ வृषபத்வஜா! மகாதேவி பார்வதியின் தவத்தினாலும், பின்னர் பிரம்மாவின் வேண்டுகோள் வாக்கினாலும், பகவான் சர்வன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 2

हिताय चाश्रमाणां च क्रीडार्थं भगवान्भवः तदा हैमवतीं देवीम् उपयेमे यथाविधि

ஆசிரமங்களின் நலனுக்காகவும், தெய்வீக லீலைக்காகவும், பகவான் பவ (சிவன்) அப்போது முறையின்படி தேவி ஹைமவதியை (பார்வதியை) மணந்தான்.

Verse 3

जगाम स स्वयं ब्रह्मा मरीच्याद्यैर्महर्षिभिः तपोवनं महादेव्याः पार्वत्याः पद्मसंभवः

அப்போது தாமரைப் பிறப்பான பிரம்மா தானே, மரீசி முதலிய மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, மகாதேவி பார்வதியின் புனித தவவனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 4

प्रदक्षिणीकृत्य च तां देवीं स जगतो ऽरणीम् किम् अर्थं तपसा लोकान् संतापयसि शैलजे

அந்த தேவியை—உலகின் அரணியாகியவளை—வலம் வந்து அவர் கூறினார்: “மலைமகளே, எதற்காக தவத்தால் உலகங்களைச் சுடுகின்றாய்?”

Verse 5

त्वया सृष्टं जगत्सर्वं मातस्त्वं मा विनाशय त्वं हि संधारयेल्लोकान् इमान् सर्वान् स्वतेजसा

அம்மையே, உன்னாலே இந்த முழு உலகமும் படைக்கப்பட்டது; என்னை அழிக்காதே. நீ உன் சொந்த தேஜஸால் இவ்வுலகங்களை எல்லாம் தாங்குகின்றாய்।

Verse 6

सर्वदेवेश्वरः श्रीमान् सर्वलोकपतिर्भवः यस्य वै देवदेवस्य वयं किङ्करवादिनः

திருமிகு பவனே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசன், எல்லா உலகங்களுக்கும் அதிபதி; அந்த தேவர்தேவனுக்கு நாம் வெறும் பணியாளர்கள், அவன் ஆணையையே உரைப்போர்।

Verse 7

स एवं परमेशानः स्वयं च वरयिष्यति वरदे येन सृष्टासि न विना यस्त्वयांबिके

வரமளிப்பவளே, அந்தப் பரமேசானே தானே வரனைத் தேர்ந்து வரம் அருள்வான். யாரால் நீ வெளிப்பட்டாயோ—அம்பிகையே—உன்னை இன்றி அவனும் செயல்படான்।

Verse 8

वर्तते नात्र संदेहस् तव भर्त्ता भविष्यति इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य मुहुः सम्प्रेक्ष्य पार्वतीम्

“இதில் ஐயமில்லை—உன் கணவர் நிச்சயமாக உண்டாவார்.” என்று கூறி அவர் அவளுக்கு வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் பக்தியுடன் பார்வதியை நோக்கினார்।

Verse 9

गते पितामहे देवो भगवान् परमेश्वरः जगामानुग्रहं कर्तुं द्विजरूपेण चाश्रमम्

பிதாமஹன் (பிரம்மா) சென்றபின், அருளளிக்க எண்ணிய பரமேசுவரன் பிராமண வடிவம் கொண்டு ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 10

सा च दृष्ट्वा महादेवं द्विजरूपेण संस्थितम् प्रतिभाद्यैः प्रभुं ज्ञात्वा ननाम वृषभध्वजम्

அவள் மகாதேவனை பிராமண வடிவில் இருப்பதைக் கண்டு, உள்ளுணர்வின் அறிகுறிகளால் ஆண்டவனை அறிந்து, வृषபத்வஜன் சிவனை வணங்கினாள்।

Verse 11

सम्पूज्य वरदं देवं ब्राह्मणच्छद्मनागतम् तुष्टाव परमेशानं पार्वती परमेश्वरम्

பிராமண வேடத்தில் வந்த வரத தேவனை முறையாகப் பூஜித்து, பார்வதி பரமேசானனாகிய பரமேசுவரனைப் போற்றினாள்।

Verse 12

अनुगृह्य तदा देवीम् उवाच प्रहसन्निव कुलधर्माश्रयं रक्षन् भूधरस्य महात्मनः

அப்போது பகவான் தேவியின்மேல் அருள் செய்து, மெல்லச் சிரிப்பதுபோல் கூறினார்—குலதர்மத்தின் ஆதாரத்தைப் பேணி, மகாத்மையான மலைநாதனின் மரியாதையை காக்க.

Verse 13

क्रीडार्थं च सतां मध्ये सर्वदेवपतिर्भवः स्वयंवरे महादेवी तव दिव्यसुशोभने

தெய்வீக விளையாட்டிற்காக, சத்புருஷர்களின் நடுவே, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தலைவனான பவனாகிய சிவன்—ஓ மகாதேவி—உன் சுயம்வரத்தில் திவ்ய ஒளியுடனும் அற்புத அழகுடனும் வெளிப்பட்டான்।

Verse 14

आस्थाय रूपं यत्सौम्यं समेष्ये ऽहं सह त्वया इत्युक्त्वा तां समालोक्य देवो दिव्येन चक्षुषा

மென்மையும் மங்களமும் நிறைந்த வடிவத்தை ஏற்று தேவன் கூறினான்—“நான் உன்னுடன் ஒன்றாவேன்.” என்று சொல்லி, திவ்யக் கண்களால் அவளை நோக்கினான்।

Verse 15

जगामेष्टं तदा दिव्यं स्वपुरं प्रययौ च सा दृष्ट्वा हृष्टस्तदा देवीं मेनया तुहिनाचलः

அப்போது அவள் தன் விரும்பிய திவ்ய வாசஸ்தலமான தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினாள். தேவியைப் பார்த்ததும், மேனையுடன் துஹினாசலன் (இமயன்) மகிழ்ந்தான்।

Verse 16

आलिङ्ग्याघ्राय सम्पूज्य पुत्रीं साक्षात्तपस्विनीम् दुहितुर्देवदेवेन न जानन्नभिमन्त्रितम्

அவன் தன் மகளை—நேரில் தவஸ்வினியாகியவளை—அணைத்து, அவள் தலைமேல் அன்புடன் நுகர்ந்து, முழுமையாகப் பூஜித்து மரியாதை செய்தான்; ஆனால் தேவேதேவனான மகாதேவன் அவளை அபிமந்திரித்து தீட்சை அளித்ததை அவன் அறியவில்லை, ஏனெனில் ஆண்டவன் அதை அவனிடமிருந்து மறைத்திருந்தான்।

Verse 17

स्वयंवरं तदा देव्याः सर्वलोकेष्वघोषयत् अथ ब्रह्मा च भगवान् विष्णुः साक्षाज्जनार्दनः

அப்போது தேவியின் சுயம்வரம் எல்லா உலகங்களிலும் அறிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் பிரம்மாவும், பகவான் விஷ்ணுவும்—நேரில் ஜனார்த்தனனாக—அங்கே வந்தார்।

Verse 18

शक्रश् च भगवान् वह्निर् भास्करो भग एव च त्वष्टार्यमा विवस्वांश् च यमो वरुण एव च

சக்ரன் (இந்திரன்), வணங்கத்தக்க வஹ்னி (அக்னி), பாஸ்கரன் (சூரியன்) மற்றும் பகன்; அதுபோல த்வஷ்டா, அர்யமன், விவஸ்வான், யமன், வருணன்—இவர்கள் அனைவரும் ஆண்டவனின் ஆணைக்குள் நிலைத்து, அவனுடைய பிரபஞ்ச சக்திகளாய் படைப்பின் ஒழுங்கை நடத்துகின்றனர்।

Verse 19

वायुः सोमस्तथेशानो रुद्राश् च मुनयस् तथा अश्विनौ द्वादशादित्या गन्धर्वा गरुडस् तथा

வாயு, சோமன், ஈசானன்; ருத்ரர்கள் மற்றும் முனிவர்கள்; இரு அஷ்வின்கள், பன்னிரு ஆதித்யர்கள், கந்தர்வர்கள், கருடன்—இவர்கள் அனைவரும் பதி-பிரபுவின் கீழ் பிரபஞ்ச ஒழுங்கில் நிறுவப்பட்ட தெய்வக் கூட்டங்கள் ஆகும்।

Verse 20

यक्षाः सिद्धास्तथा साध्या दैत्याः किंपुरुषोरगाः समुद्राश् च नदा वेदा मन्त्राः स्तोत्रादयः क्षणाः

யக்ஷர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள்; தைத்யர்கள், கிம்புருஷர்கள், உரகர்கள்; கடல்கள், நதிகள்; வேதங்கள்; மந்திரங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள்—காலத்தின் கணங்களும் கூட—இவை அனைத்தும் பதி மகேஸ்வரனின் ஆட்சி கீழ்; அவர் பரம்பொருளாய் இருந்தும் எங்கும் நிறைந்தவர்।

Verse 21

नागाश् च पर्वताः सर्वे यज्ञाः सूर्यादयो ग्रहाः त्रयस्त्रिंशच्च देवानां त्रयश् च त्रिशतं तथा

நாகர்கள், எல்லா மலைகள், யஜ்ஞங்கள், சூரியன் முதலான கிரகங்கள்; மேலும் தேவர்களின் முப்பத்துமூன்று மற்றும் அதுபோல மூன்றுநூற்று மூன்று—இது புனிதமான கணக்கிடல். இவை அனைத்தும் பதி சிவனின் ஆளுமைக்குள் அடங்கும்; அவனே அனைத்திற்கும் ஆதாரம், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்।

Verse 22

त्रयश् च त्रिसहस्रं च तथान्ये बहवः सुरा जग्मुर् गिरीन्द्रपुत्र्यास्तु स्वयंवरमनुत्तमम्

மூன்று மற்றும் மூவாயிரம், மேலும் பல தேவர்களும், கிரிராஜன் மகளின் ஒப்பற்ற சுயம்வரத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே சிவ-சக்தியின் பரம இணைவு குறிக்கப்படுகிறது; அங்கேயே பதி ஜீவனை பாசத்திலிருந்து மீட்கிறான்।

Verse 23

अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम् विमानं सर्वतोभद्रं सर्वरत्नैर् अलंकृतम्

அப்போது ஷைலசுதா தேவி, எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களமாய், எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய பொன் விமானத்தில் ஏறினாள்।

Verse 24

अप्सरोभिः प्रनृत्ताभिः सर्वाभरणभूषितैः गन्धर्वसिद्धैर्विविधैः किन्नरैश् च सुशोभनैः

மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடும் அப்ஸரஸ்கள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரித்து, பலவகை கந்தர்வர், சித்தர், அழகிய கின்னரர் ஆகியோருடன் அந்தத் தெய்வீகக் கூட்டம் மேலும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 25

बन्दिभिः स्तूयमाना च स्थिता शैलसुता तदा सितातपत्रं रत्नांशुमिश्रितं चावहत्तथा

அப்போது பாடகர்கள் புகழ்ந்து பாட, ஷைலசுதா தேவி அங்கே நின்றாள்; ரத்தின ஒளியுடன் கலந்த பிரகாசம் கொண்ட வெண்மையான அரச குடையும் அவள்மேல் தாங்கப்பட்டது।

Verse 26

मालिनी गिरिपुत्र्यास्तु संध्या पूर्णेन्दुमण्डलम् चामरासक्तहस्ताभिर् दिव्यस्त्रीभिश् च संवृता

கிரிபுத்ரிக்காக மாலினி அவளின் சந்த்யா சேவையாக நின்றாள், பூர்ண சந்திர மண்டலம்போல் ஒளிர்ந்து; சாமர விசிறிகளை ஏந்திய தெய்வப் பெண்கள் அவளைச் சூழ்ந்தனர்।

Verse 27

मालां गृह्य जया तस्थौ सुरद्रुमसमुद्भवाम् विजया व्यजनं गृह्य स्थिता देव्याः समीपगा

சுரத்ருமத்தில் பிறந்த மாலையை எடுத்துக் கொண்டு ஜயா தயார் நிலையில் நின்றாள்; விசிறி (வ்யஜனம்) எடுத்துக் கொண்டு விஜயா தேவியின் அருகில் பணிவுடன் நின்றாள்।

Verse 28

मालां प्रगृह्य देव्यां तु स्थितायां देवसंसदि शिशुर्भूत्वा महादेवः क्रीडार्थं वृषभध्वजः

தேவசபையில் தேவி நிற்க, வृषபத்வஜனான மகாதேவன் மாலையை எடுத்துக் கொண்டு, குழந்தை வடிவம் கொண்டு விளையாட்டு லீலையில் ஈடுபட்டான்।

Verse 29

उत्सङ्गतलसंसुप्तो बभूव भगवान्भवः अथ दृष्ट्वा शिशुं देवास् तस्या उत्संगवर्त्तिनम्

பகவான் பவனான சிவன் அவளுடைய மடியில் ஆழ்ந்த நித்திரையில் துயின்றான். பின்னர் தேவர்கள் அவளின் அணைப்பில் இருந்த அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தனர்।

Verse 30

को ऽयम् अत्रेति संमन्त्र्य चुक्षुभुश् च समागताः वज्रमाहारयत्तस्य बाहुम् उद्यम्य वृत्रहा

“இவன் இங்கே யார்?” என்று ஆலோசித்து அவர்கள் கலக்கமுற்று கூடினர். அப்போது வ்ருத்ரஹா இந்திரன் கை உயர்த்தி அவன்மேல் வஜ்ரத்தை வீசினான்।

Verse 31

स बाहुरुद्यमस्तस्य तथैव समुपस्थितः स्तम्भितः शिशुरूपेण देवदेवेन लीलया

அவன் உயர்த்திய கை அதேபடி முன்னே வந்தவுடன், தேவர்களின் தேவன் குழந்தை வடிவில் தன் லீலையால் அவனை அந்நிலையிலேயே உறைய வைத்தான்।

Verse 32

वज्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहुं चालयितुं तथा वह्निः शक्तिं तथा क्षेप्तुं न शशाक तथा स्थितः

இந்திரன் வஜ்ரத்தை எறியவும் முடியவில்லை; கையையும் அசைக்க முடியவில்லை. அதுபோல அக்கினியும் அந்நிலையிலேயே தன் சக்தி (சக்தியஸ்திரம்) எறிய இயலவில்லை।

Verse 33

यमो ऽपि दण्डं खड्गं च निरृतिर्मुनिपुङ्गवाः वरुणो नागपाशं च ध्वजयष्टिं समीरणः

முனிவரே, யமன் தண்டமும் வாளும் ஏந்தினான்; நிருதி தேவியும் தன் ஆயுதத்துடன் அமைந்தாள்; வருணன் நாகபாசம் தாங்கினான்; சமீரணன் (வாயு) கொடி-யஷ்டியை ஏந்தி நின்றான்—இவ்வாறு சிவனின் உலக ஒழுங்கில் தெய்வச் சின்னங்கள் அமைக்கப்பட்டன।

Verse 34

सोमो गदां धनेशश् च दण्डं दण्डभृतां वरः ईशानश् च तथा शूलं तीव्रमुद्यम्य संस्थितः

சோமன் கதையைப் பிடித்து நின்றான்; தநேசன் (குபேரன்) தண்டம் ஏந்துவோரில் முதன்மையாய் தன் தண்டத்தை உயர்த்தி நின்றான்; ஈசானன் கூர்மையான திரிசூலத்தை உயர்த்தி நிலை கொண்டான்—சைவ சித்தாந்தத்தில் இவை பாச (பந்தம்) மீது ஆட்சி, பசு (பந்தப்பட்ட ஆன்மா) காப்பில் பதி சிவனின் அதிகாரச் சின்னங்கள்।

Verse 35

रुद्राश् च शूलमादित्या मुशलं वसवस् तथा मुद्गरं स्तम्भिताः सर्वे देवेनाशु दिवौकसः

ருத்ரர்கள் திரிசூலங்களை உயர்த்தினர்; ஆதித்யர்கள் முசலங்களை; வசுக்கள் முத்கரங்களை—ஆனால் அந்த விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும் அந்த தேவனால் உடனே ஸ்தம்பிக்கப்பட்டனர்; இதனால் பதி சிவனே எல்லா வல்லமைகளையும் அடக்கும் ஒரே தலைவன் என வெளிப்பட்டது।

Verse 36

स्तम्भिता देवदेवेन तथान्ये च दिवौकसः शिरः प्रकम्पयन् विष्णुश् चक्रम् उद्यम्य संस्थितः

தேவர்களின் தேவனால் ஸ்தம்பிக்கப்பட்டதால் மற்ற விண்ணுலக வாசிகளும் அசையாது நின்றனர். அப்போது விஷ்ணு—வியப்பால் தலை அசைத்து—சக்கரத்தை உயர்த்தி தயாராய் நின்றான்।

Verse 37

तस्यापि शिरसो बालः स्थिरत्वं प्रचकार ह चक्रं क्षेप्तुं न शशाक बाहूंश्चालयितुं न च

அவனுடைய தலையிலுள்ள முடி கூட உறைந்து அசையாதது. அவன் சக்கரத்தை எறிய இயலவில்லை; தன் கரங்களையும் அசைக்க இயலவில்லை।

Verse 38

पूषा दन्तान् दशन् दन्तैर् बालमैक्षत मोहितः तस्यापि दशनाः पेतुर् दृष्टमात्रस्य शंभुना

மயங்கிய பூஷன் பற்களைப் பற்களால் கடித்து அந்தக் குழந்தையை நோக்கினான்; ஆனால் சம்புவின் ஒரே பார்வையிலேயே அவன் பற்கள் உதிர்ந்தன. இதுவே பதியின் அஜெயத்தன்மை—அவன் சித்தத்தாலேயே பாசம் சிதறுகிறது.

Verse 39

बलं तेजश् च योगं च तथैवास्तम्भयद् विभुः अथ तेषु स्थितेष्वेव मन्युमत्सु सुरेष्वपि

அப்போது அனைத்திலும் நிறைந்த பரமபதி, அவர்களின் வலிமை, ஒளி, யோகசக்தியையும் உறையச் செய்தான். கோபம் கொண்ட தேவர்கள் அங்கேயே நின்றும் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 40

ब्रह्मा परमसंविग्नो ध्यानमास्थाय शङ्करम् बुबुधे देवमीशानम् उमोत्संगे तमास्थितम्

மிகவும் கலங்கிய பிரம்மா சங்கரனைத் தியானத்தில் அடைந்தான். அந்தத் தியானநிலையால் உமையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த ஈசான தேவனை அறிந்தான்.

Verse 41

स बुद्ध्वा देवमीशानं शीघ्रम् उत्थाय विस्मितः ववन्दे चरणौ शंभोर् अस्तुवच्च पितामहः

ஈசான தேவனை உணர்ந்ததும் அவர் வியப்புடன் விரைந்து எழுந்தார். சம்புவின் திருவடிகளில் வணங்கி, பிதாமகன் பிரம்மா ஸ்தோத்திரம் பாடினார்.

Verse 42

बुद्धिस्त्वं सर्वलोकानाम् अहङ्कारस् त्वम् ईश्वरः भूतानामिन्द्रियाणां च त्वमेवेश प्रवर्त्तकः

ஓ ஈசுவரா! எல்லா உலகங்களின் புத்தியும் நீயே; அகங்காரமும் நீயே. எல்லா உயிர்களுக்கும் அவர்களின் இந்திரியங்களுக்கும், ஓ ஈசா, இயக்கத்தைத் தூண்டும் உந்துநர் நீயே—உள்ளுறை பதியே.

Verse 43

तवाहं दक्षिणाद्धस्तात् सृष्टः पूर्वं पुरातनः वामहस्तान् महाबाहो देवो नारायणः प्रभुः

மஹாபாஹோ! உமது வலக்கையிலிருந்து நான் பழம்பெரும் ஆதியில் முதலில் படைக்கப்பட்டேன்; உமது இடக்கையிலிருந்து ஆண்டவன் தேவன் நாராயணன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 44

इयं च प्रकृतिर्देवी सदा ते सृष्टिकारण पत्नीरूपं समास्थाय जगत्कारणमागता

இந்த தேவியான பிரகృతి எப்போதும் உமது படைப்பு-காரண சக்தியே; துணைவி வடிவம் ஏற்று உலகின் காரணமாக வெளிப்பட்டாள்।

Verse 45

नमस्तुभ्यं महादेव महादेव्यै नमोनमः प्रसादात्तव देवेश नियोगाच्च मया प्रजाः

மஹாதேவா! உமக்கு வணக்கம்; மஹாதேவிக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். தேவேசா! உமது அருளாலும் உமது ஆணையாலும் என் மூலம் இப்பிரஜைகள் தோன்றின.

Verse 46

देवाद्यास्तु इमाः सृष्टा मूढास्त्वद्योगमोहिताः कुरु प्रसादमेतेषां यथापूर्वं भवन्त्विमे

தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி இவர்கள் அனைவரும் படைக்கப்பட்டனர்; ஆனால் இன்று உமது யோகமாயை மயக்கத்தால் மயங்கி மூடராயினர். ஹே பதி! இவர்களுக்கு அருள் புரிந்து, முன்புபோல் பழைய நிலைக்கு மீளச் செய்.

Verse 47

सूत उवाच विज्ञाप्यैवं तदा ब्रह्मा देवदेवं महेश्वरम् संस्तम्भितांस्तदा तेन भगवान् आह पद्मजः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு விண்ணப்பித்த பின், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா தேவர்களின் தேவனான மஹேஸ்வரனிடம் பேசினார்; ஏனெனில் அவர் அவர்களை அசையாது தடுத்து நிறுத்தியிருந்தார்।

Verse 48

मूढास्थ देवताः सर्वा नैव बुध्यत शङ्करम् देवदेवम् इहायान्तं सर्वदेवनमस्कृतम्

மயக்கத்தில் நின்ற எல்லாத் தேவர்களும் அங்கே வந்த சங்கரன்—தேவதேவன்—என்பவரை அறியவில்லை; அவருக்கே எல்லாத் தேவரும் வணங்குவர்।

Verse 49

गच्छध्वं शरणं शीघ्रं देवाः शक्रपुरोगमाः सनारायणकाः सर्वे मुनिभिः शङ्करं प्रभुम्

சக்ரன் தலைமையிலுள்ள தேவர்களே! விரைந்து ஆண்டவன் சங்கரனின் சரணடைந்திடுங்கள். நாராயணனுடன், முனிவர்களோடு, அனைவரும் சேர்ந்து அந்த சிவபதியை—உயர்ந்த காவலனை—அணுகுங்கள்।

Verse 50

सार्धं मयैव देवेशं परमात्मानमीश्वरम् अनया हैमवत्या च प्रकृत्या सह सत्तमम्

என்னுடன், இந்த ஹைமவதீ பிரகிருதி—மலைப்பிறந்த சக்தியுடன்—தேவேசன், பரமாத்மா ஈசுவரன், உயர்ந்த ஆண்டவனை வழிபடுங்கள்।

Verse 51

तत्र ते स्तम्भितास्तेन तथैव सुरसत्तमाः प्रणेमुर् मनसा सर्वे सनारायणकाः प्रभुम्

அங்கே அந்த (தெய்வீக ஆற்றல்) அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த, முதன்மை தேவர்கள் அப்படியே நின்றனர்; நாராயணனுடன் அனைவரும் மனத்தால் ஆண்டவன் பதியை வணங்கினர்।

Verse 52

अथ तेषां प्रसन्नो भूद् देवदेवस्त्रियंबकः यथापूर्वं चकाराशु वचनाद्ब्रह्मणः प्रभुः

பின்பு தேவதேவன் திரியம்பகன் அவர்கள்மேல் அருள்புரிந்தான்; பிரம்மாவின் சொல்லின்படி ஆண்டவன் விரைந்து அனைத்தையும் முன்நிலைக்குத் திருப்பினான்।

Verse 53

तत एवं प्रसन्ने तु सर्वदेवनिवारणम् वपुश्चकार देवेशो दिव्यं परममद्भुतम्

அப்போது நிலைமை அமைதியடைந்தபோது, தேவர்களின் ஈசன் பரம அதிசயமான தெய்வீக வடிவத்தை ஏற்றான்; அது எல்லாத் தேவர்களையும் கட்டுப்படுத்தி நிறுத்தும் பதி-தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தியது।

Verse 54

तेजसा तस्य देवास्ते सेन्द्रचन्द्रदिवाकराः सब्रह्मकाः ससाध्याश् च सनारायणकास् तथा

அவருடைய தேஜஸால் மயங்கிய அந்த தேவர்கள்—இந்திரன், சந்திரன், சூரியன் உடன்—பிரம்மா, சாத்யர்கள், மேலும் நாராயணனும் சேர்ந்து—அந்த ஒளியின் ஆட்பட்டனர்।

Verse 55

सयमाश् च सरुद्राश् च चक्षुरप्रार्थयन् विभुम् तेभ्यश् च परमं चक्षुः सर्वदृष्टौ च शक्तिमत्

அப்போது சாயமரும் ருத்ரர்களும் அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவிடம் பார்வையை வேண்டினர்; அவர் அவர்களுக்கு அனைத்தையும் காண வல்ல பரமக் கண் அருளினார்।

Verse 56

ददावंबापतिः शर्वो भवान्याश् च चलस्य च लब्ध्वा चक्षुस्तदा देवा इन्द्रविष्णुपुरोगमाः

அப்போது அம்பாபதி சர்வன்—உமையின் நாதன் சிவன்—தெய்வீக பார்வையை அருளினார்; அந்தக் கண் பெற்ற இந்திரன்-விஷ்ணு முன்னணியில் இருந்த தேவர்கள் பவானியையும், அசையும் உலகில் அசையாத இறைவனையும் கண்டனர்।

Verse 57

सब्रह्मकः सशक्राश् च तमपश्यन्महेश्वरम् ब्रह्माद्या नेमिरे तूर्णं भवानी च गिरीश्वरः

பிரம்மாவுடனும் சக்ரன் (இந்திரன்) உடனும் அனைவரும் மகேஸ்வரனை கண்டனர்; பிரம்மாதி தேவர்கள் உடனே வணங்கினர்; பவானியும் கிரீஸ்வரனும் விரைந்து பணிந்தனர்।

Verse 58

मुनयश् च महादेवं गणेशाः शिवसंमताः ससर्जुः पुष्पवृष्टिं च खेचराः सिद्धचारणाः

முனிவர்களும், மகாதேவன் ஒப்புதல் பெற்ற சிவகணங்களும், ஆகாயச் சாரி சித்த-சாரணர்களும், மகேஸ்வரனைப் போற்றிப் புஷ்பவৃষ্টি பொழிந்தனர்।

Verse 59

देवदुन्दुभयो नेदुस् तुष्टुवुर्मुनयः प्रभुम् जगुर्गन्धर्वमुख्याश् च ननृतुश्चाप्सरोगणाः

தேவதுந்துபிகள் முழங்கின; முனிவர்கள் பிரபுவைத் துதித்தனர். முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரைக் கூட்டம் நடனமாடியது—பசுவின் பாசத்தை அவிழ்க்கும் பரம சிவபதியைப் போற்றி.

Verse 60

मुमुहुर्गणपाः सर्वे मुमोदांबा च पार्वती तस्य देवी तदा हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्

சிவகணத் தலைவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; அம்பா பார்வதியும் பேரானந்தம் கொண்டாள். அந்த தேவி அப்போது திரிதிவவாசிகளின் முன்னிலையில் மகிழ்வொளியுடன் நின்றாள்।

Verse 61

पादयोः स्थापयामास मालां दिव्यां सुगन्धिनीम् साधु साध्विति सम्प्रोच्य तया तत्रैव चार्चितम्

அவள் ஆண்டவனின் திருவடிகளில் தெய்வீக நறுமண மாலையை வைத்தாள். “சாது, சாது” என்று சொல்லி அங்கேயே அவரை அர்ச்சித்தாள்।

Verse 62

सह देव्या नमश्चक्रुः शिरोभिर् भूतलाश्रितैः सर्वे सब्रह्मका देवाः सयक्षोरगराक्षसाः

தேவியுடன் அனைவரும் தரையில் தலைவைத்து வணங்கினர்—பிரம்மாவுடன் எல்லாத் தேவர்களும், யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசரும் கூட.