Adhyaya 56

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे सूर्यरथनिर्णयो नाम पञ्चपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच वीथ्याश्रयाणि चरति नक्षत्राणि निशाकरः त्रिचक्रोभयतो ऽश्वश् च विज्ञेयस्तस्य वै रथः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘சூர்யரதநிர்ணயம்’ எனும் ஐம்பத்தைந்தாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—நிசாகரன் (சந்திரன்) நட்சத்திர வீதிகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு செல்கிறான். அவனுடைய ரதம் மூன்று சக்கரங்களுடையது; இருபுறமும் குதிரைகள் பூட்டப்பட்டுள்ளன—என்று அறிக.

Verse 2

शतारैश् च त्रिभिश्चक्रैर् युक्तः शुक्लैर्हयोत्तमैः दशभिस्त्वकृशैर् दिव्यैर् असंगैस् तैर् मनोजवैः

அந்த தெய்வ ரதம் மூன்று சக்கரங்களும் நூறு ஆரங்களும் உடையது. அதில் பத்து சிறந்த வெண்குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன—ஒல்லியதல்ல, ஆயினும் வலிமைமிக்கவை; அவை தெய்வீகமானவை, தடையற்ற ஓட்டமுடையவை, மனவேகத்துக்கு ஒப்பானவை.

Verse 3

रथेनानेन देवैश् च पितृभिश्चैव गच्छति सोमो ह्यम्बुमयैर् गोभिः शुक्लैः शुक्लगभस्तिमान्

இதே ரதத்தில் சோமன் தேவர்களுடனும் பித்ருக்களுடனும் செல்கிறான். நீர்தத்துவமயமான சோமன் வெண்குதிரைகளுடன் நகர்ந்து, வெண்மையான கதிர்களால் ஒளிவீசி பிரகாசிக்கிறான்.

Verse 4

क्रमते शुक्लपक्षादौ भास्करात्परमास्थितः आपूर्यते परस्यान्तः सततं दिवसक्रमात्

சுக்லபட்சத்தின் தொடக்கத்தில் அவன் (சந்திரன்) சூரியனைத் தாண்டி நிலைத்து முன்னே செல்கிறான். நாட்களின் ஒழுங்கான தொடர்ச்சியால் அவன் வட்டத்தின் அப்புற எல்லை இடையறாது நாள்தோறும் நிரம்பி, படிப்படியாக முழுமை அடைகிறது.

Verse 5

देवैः पीतं क्षये सोमम् आप्याययति नित्यशः पीतं पञ्चदशाहं तु रश्मिनैकेन भास्करः

தேவர்கள் ‘பருகியதால்’ சோமன் (சந்திரன்) குறையும்போது, பாஸ்கரன் (சூரியன்) அவனை எப்போதும் மீண்டும் வளர்த்துப் போஷிக்கிறான். பதினைந்து நாட்கள் சூரியன் ஒரே கதிரால் பருகப்பட்ட பகுதியை நிரப்புகிறான்.

Verse 6

आपूरयन् सुषुम्नेन भागं भागमनुक्रमात् इत्येषा सूर्यवीर्येण चन्द्रस्याप्यायिता तनुः

சுஷும்னா வழியாக ஒவ்வொரு பகுதியையும் முறையே நிரப்பி—இவ்வாறு சூரியத்தின் வீரியத்தால் சந்திரனின் உடல் போஷிக்கப்பட்டு பெருகுகிறது.

Verse 7

स पौर्णमास्यां दृश्येत शुक्लः सम्पूर्णमण्डलः एवमाप्यायितं सोमं शुक्लपक्षे दिनक्रमात्

பௌர்ணமி இரவில் அவன் ஒளிமிக்கவனாய், முழுமையான வட்டமாகத் தோன்றுகிறான். இவ்வாறு சுக்லபட்சத்தில் சோமன் நாள்தோறும் முறையே வளர்க்கப்படுகிறான்.

Verse 8

ततो द्वितीयाप्रभृति बहुलस्य चतुर्दशीम् पिबन्त्यम्बुमयं देवा मधु सौम्यं सुधामृतम्

பின்னர் கிருஷ்ணபட்சத்தின் துவிதீயை முதல் சதுர்தசி வரை தேவர்கள் அந்த நீர்மய சாரத்தைப் பருகுகின்றனர்—மென்மையான, சோமனை ஒத்த தேன்; சுதா-அமிர்தம் போல் இனிமையானது.

Verse 9

संभृतं त्वर्धमासेन ह्य् अमृतं सूर्यतेजसा पानार्थममृतं सोमं पौर्णमास्यामुपासते

சூரியத் தேஜஸால் அரைமாதத்தில் சேகரிக்கப்படும் அந்த அமிர்தமே சோமன். அந்த அமிர்தத்தைப் பருகுவதற்காக பௌர்ணமி இரவில் அவர்கள் சோமனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 10

एकरात्रिं सुराः सर्वे पितृभिस्त्वृषिभिः सह सोमस्य कृष्णपक्षादौ भास्कराभिमुखस्य च

சோமனின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தின் தொடக்கத்தில், சூரியனை நோக்கி, எல்லா தேவர்களும் பித்ருக்களுடனும் ரிஷிகளுடனும் சேர்ந்து ஒரிரவு விரதத்தை அனுஷ்டிக்கின்றனர்—இது பதி சிவனின் ருததர்மத்திற்கேற்ப புனிதச் செயல்।

Verse 11

प्रक्षीयन्ते परस्यान्तः पीयमानाः कलाः क्रमात् त्रयस्त्रिंशच्छताश्चैव त्रयस्त्रिंशत्तथैव च

பரமத்தின் இறுதி எல்லையில், கலைகள் முறையே ‘பருகப்பட்டு’ குறைந்து போகின்றன—எண்ணிக்கையில் முப்பத்துமூன்று நூறுகள், அதுபோல முப்பத்துமூன்று।

Verse 12

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि देवाः सोमं पिबन्ति वै एवं दिनक्रमात्पीते विबुधैस्तु निशाकरे

உண்மையாக முப்பத்துமூன்று ஆயிரம் தேவர்கள் சோமத்தைப் பருகுகின்றனர்; இவ்வாறு நாள் வரிசைப்படி, ஞானமிகு தேவர்கள் நிசாகரன் (சந்திரன்) ஐ முறையே பருகும்போது அவன் குறைந்து போகிறான்।

Verse 13

पीत्वार्धमासं गच्छन्ति अमावास्यां सुरोत्तमाः पितरश्चोपतिष्ठन्ति अमावास्यां निशाकरम्

அரைமாதம் பருகிய பின் தேவர்களில் சிறந்தோர் அமாவாசையில் புறப்படுகின்றனர்; அமாவாசையில் பித்ருக்களும் நிசாகரன் (சந்திரன்) அருகே வந்து பணிவுடன் உபஸ்திதி செய்கின்றனர்।

Verse 14

ततः पञ्चदशे भागे किंचिच्छिष्टे कलात्मके अपराह्णे पितृगणा जघन्यं पर्युपासते

பின்னர் காலப் பிரிவுகளால் ஆன பதினைந்தாம் பாகத்தில், அபராஹ்ணத்தில் சிறிது மீதமிருக்கும்போது, பித்ருக்களின் கூட்டம் அந்தத் தாழ்ந்த—அதாவது மீதிப் பகுதியை—எதிர்நோக்கி உபாசித்து நிற்கின்றனர்।

Verse 15

पिबन्ति द्विकलं कालं शिष्टा तस्य कला तु या निसृतं तदमावास्यां गभस्तिभ्यः स्वधामृतम्

அவர்கள் இரண்டு கலா-காலம் வரை அதனை அருந்துவர்; அவருடைய மீதமுள்ள கலா அமாவாசை இரவில் வெளிப்பட்டு, கதிர்களிலிருந்து அவர்களது சொந்த ஒளியின் அமுதமாகிறது।

Verse 16

मासतृप्तिमवाप्याग्र्यां पीत्वा गच्छन्ति ते ऽमृतम् पितृभिः पीयमानस्य पञ्चदश्यां कला तु या

ஒரு மாதம் முழுவதும் உன்னதத் திருப்தியை அடைந்து, அர்ப்பண-ரசத்தை அருந்திய பித்ருக்கள் அமரத்துவ நிலை நோக்கிச் செல்கின்றனர்; பித்ருக்கள் அருந்தும் வேளையில்—சிறப்பாக பதினைந்தாம் திதியில்—பெறப்படும் நுண்கலா மிகுந்த பலன் தருவதாகிறது।

Verse 17

यावत्तु क्षीयते तस्य भागः पञ्चदशस्तु सः अमावास्यां ततस्तस्या अन्तरा पूर्यते पुनः

அதன் குறையும் பகுதி பதினைந்தாம் பகுதி எனக் கணிக்கப்படுகிறது; அமாவாசையில் அது அதற்கேற்பக் குறைகிறது, பின்னர் இடைக்காலத்தில் மீண்டும் நிரம்பி வளர்கிறது।

Verse 18

वृद्धिक्षयौ वै पक्षादौ षोडश्यां शशिनः स्मृतौ एवं सूर्यनिमित्तैषा पक्षवृद्धिर्निशाकरे

சந்திரனில் வளர்ச்சியும் குறைதலும் பக்கத்தின் தொடக்கத்திலும் பதினாறாம் திதியிலும் நிகழ்வதாகக் கூறப்படுகிறது; இவ்வாறு சூரியனை நிமித்தக் காரணமாகக் கொண்டு, இரவுக்கரன் (சந்திரன்) உள்ள பக்கவளர்ச்சி நிறுவப்படுகிறது।