Adhyaya 106

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे विनायकोत्पत्तिर्नाम पञ्चाधिकशततमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः नृत्यारम्भः कथं शंभोः किमर्थं वा यथातथम् वक्तुमर्हसि चास्माकं श्रुतः स्कन्दाग्रजोद्भवः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘விநாயகோத்பத்தி’ எனும் நூற்றாறு ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே ஷம்போ! உமது நடனம் எவ்வாறு தொடங்கியது? எந்த நோக்கத்திற்காக—நிகழ்ந்தபடியே எமக்கு உரைக்க வேண்டும். ஸ்கந்தனின் மூத்தவராக வெளிப்பட்ட விநாயகன் பற்றிக் கேட்டோம்; ஆகவே அதை விரிவாகச் சொல்லுக।

Verse 2

सूत उवाच दारुको ऽसुरसम्भूतस् तपसा लब्धविक्रमः सूदयामास कालाग्निर् इव देवान्द्विजोत्तमान्

சூதர் கூறினார்—அசுரகுலத்தில் பிறந்த தாருகன் தவத்தால் வலிமை பெற்று, யுகாந்தக் காலாக்னியைப் போல தேவர்களையும் சிறந்த த்விஜர்களையும் துன்புறுத்தி அழிக்கத் தொடங்கினான். தர்மம் ஒடுக்கப்படும்போது பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) பாச (பந்தம்) இல் மேலும் மூழ்கி, இறுதியில் பதி—சிவபெருமானின்—சரணை நாடுகிறது।

Verse 3

दारुकेण तदा देवास् ताडिताः पीडिता भृशम् ब्रह्माणं च तथेशानं कुमारं विष्णुमेव च

அப்போது தாருகனால் தாக்கப்பட்டு மிகுந்த துன்புற்ற தேவர்கள் சரணடைவேண்டி சென்றனர். அவர்கள் பிரம்மாவையும் ஈசானனையும் (பிரபுவை), குமாரனையும் (ஸ்கந்தனை), விஷ்ணுவையும் அணுகி தங்கள் துயரை விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 4

यममिन्द्रमनुप्राप्य स्त्रीवध्य इति चासुरः स्त्रीरूपधारिभिः स्तुत्यैर् ब्रह्माद्यैर्युधि संस्थितैः

யமனையும் இந்திரனையும் அணைந்தபோது அந்த அசுரன் ‘ஸ்த்ரீவத்யன்’—அதாவது பெண் வடிவத்தால் மட்டுமே வதைக்கத் தக்கவன்—என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. போர்க்களத்தில் நின்ற பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் பெண் வடிவம் ஏற்று ஸ்தோத்திரங்களால் அவனைப் புகழ்ந்து வழிபட்டனர்।

Verse 5

बाधितास्तेन ते सर्वे ब्रह्माणं प्राप्य वै द्विजाः विज्ञाप्य तस्मै तत्सर्वं तेन सार्धमुमापतिम्

அவனால் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த எல்லா த்விஜ பிராமணர்களும் பிரம்மாவை அணைந்தனர். நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அவருக்கு அறிவித்து, உமாபதி—உமையுடன் இணைந்த சிவபெருமான்—பற்றிய செய்தியையும் சேர்த்து விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 6

सम्प्राप्य तुष्टुवुः सर्वे पितामहपुरोगमाः ब्रह्मा प्राप्य च देवेशं प्रणम्य बहुधा नतः

அவரை அடைந்து, பிதாமஹன் (பிரம்மா) முன்னிலையில் அனைவரும் தேவேசனைப் புகழ்ந்து துதித்தனர். பிரம்மாவும் தேவேசனை அணுகி மீண்டும் மீண்டும் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினார்.

Verse 7

दारुणो भगवान्दारुः पूर्वं तेन विनिर्जिताः निहत्य दारुकं दैत्यं स्त्रीवध्यं त्रातुमर्हसि

ஓ பகவான், ‘தாரு’ எனப்படும் அந்தக் கொடியவன் முன்பு எங்களை வென்றான். தாருகன் என்னும் அசுரனை வதைத்து, வதிக்கப்பட வேண்டிய அந்தப் பெண்களை நீங்கள் காக்க வேண்டும்.

Verse 8

विज्ञप्तिं ब्रह्मणः श्रुत्वा भगवान् भगनेत्रहा देवीमुवाच देवेशो गिरिजां प्रहसन्निव

பிரம்மாவின் விண்ணப்பத்தை கேட்ட பகவான்—பகநேத்ரஹா, தேவேசன்—மென்மையான புன்னகையுடன் கிரிஜா தேவியிடம் கூறினார்.

Verse 9

भवतीं प्रार्थयाम्यद्य हिताय जगतां शुभे वधार्थं दारुकस्यास्य स्त्रीवध्यस्य वरानने

ஓ சுபமே, உலகங்களின் நலனுக்காக இன்று உன்னை வேண்டுகிறேன். ஓ அழகிய முகத்தாளே, பெண்ணால் வதைக்கப்பட வேண்டிய இந்த தாருகனை வதம் செய்.

Verse 10

अथ सा तस्य वचनं निशम्य जगतो ऽरणिः विवेश देहे देवस्य देवेशी जन्मतत्परा

அப்போது உலகங்களின் அரணி போன்ற தேவேசி, அவர் சொன்னதை கேட்டவுடன் தேவனின் உடலில் புகுந்து, வெளிப்படவிருக்கும் அவதாரப் பிறப்பிற்குத் தயாரானாள்.

Verse 11

एकेनांशेन देवेशं प्रविष्टा देवसत्तमम् न विवेद तदा ब्रह्मा देवाश्चेन्द्रपुरोगमाः

தம் சக்தியின் ஒரு அங்கமட்டுமே கொண்டு தேவேசனுள் புகுந்தபோதும், அப்போது பிரம்மாவும் இந்திரன் முன்னணியில் உள்ள தேவர்களும் அந்த தேவசத்தமனை யதார்த்தமாக அறிய இயலவில்லை।

Verse 12

गिरिजां पूर्ववच्छंभोर् दृष्ट्वा पार्श्वस्थितां शुभाम् मायया मोहितस्तस्याः सर्वज्ञो ऽपि चतुर्मुखः

சம்புவின் அருகில் முன்புபோலவே மங்களமாக நின்றிருந்த கிரிஜையைப் பார்த்ததும், அனைத்தையும் அறிந்த நான்முகப் பிரம்மாவும் அவளது மாயையால் மயங்கினான்।

Verse 13

सा प्रविष्टा तनुं तस्य देवदेवस्य पार्वती कण्ठस्थेन विषेणास्य तनुं चक्रे तदात्मनः

தேவர்களின் தேவனான மகாதேவனின் உடலுள் பார்வதி புகுந்தாள்; அவன் கண்டத்தில் தங்கிய விஷத்தின் ஆற்றலால் அந்த உடலைத் தன் ஆத்மசொரூபத்திற்கே ஒப்பாக அமைத்தாள்।

Verse 14

तां च ज्ञात्वा तथाभूतां तृतीयेनेक्षणेन वै ससर्ज कालीं कामारिः कालकण्ठीं कपर्दिनीम्

அவள் அந்நிலையிலிருப்பதை அறிந்து, காமாரியான சிவன் தன் மூன்றாம் கண் ஆற்றலால் காளியைப் படைத்தான்—காலகண்டி, கபர்தினி.

Verse 15

जाता यदा कालिमकालकण्ठी जाता तदानीं विपुला जयश्रीः देवेतराणामजयस्त्वसिद्ध्या तुष्टिर्भवान्याः परमेश्वरस्य

நீலகண்டனின் துணைவியான காளிமா தோன்றிய அந்தக் கணமே வெற்றியின் பெருஞ்சிறப்பு எழுந்தது. தேவேதரரின் முயற்சிகள் தோல்வியுற்று அவர்கள் வீழ்ந்தனர்; பவானியும் பரமேசுவரனும் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 16

जातां तदानीं सुरसिद्धसंघा दृष्ट्वा भयाद् दुद्रुवुर् अग्निकल्पाम् कालीं गरालंकृतकालकण्ठीम् उपेन्द्रपद्मोद्भवशक्रमुख्याः

அப்போது தீப்போல் எரியும், அச்சமூட்டும் கராள மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கருங்கண்டத்தையுடைய காளிகை புதிதாய் தோன்றியதைப் பார்த்து, உபேந்திரன் (விஷ்ணு), பத்மோத்பவன் (பிரம்மா), சக்ரன் (இந்திரன்) முதலியோருடன் தேவர்–சித்தர் கூட்டம் அச்சத்தால் ஓடினர்।

Verse 17

तथैव जातं नयनं ललाटे सितांशुलेखा च शिरस्युदग्रा कण्ठे करालं निशितं त्रिशूलं करे करालं च विभूषणानि

அவ்வாறே நெற்றியில் ஒரு கண் தோன்றியது; சிரசின் உச்சியில் வெண்மதிச் சாயல் போன்ற உயர்ந்த ஒளிக்கோடு வெளிப்பட்டது. கழுத்தருகே அச்சமூட்டும் கூர்மையான திரிசூலம் எழுந்தது; கையிலும் பயமூட்டும் ஆபரணங்கள் தோன்றின।

Verse 18

सार्धं दिव्यांबरा देव्याः सर्वाभरणभूषिताः सिद्धेन्द्रसिद्धाश् च तथा पिशाचा जज्ञिरे पुनः

தெய்வீக ஆடைகளால் ஒளிர்ந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவியுடன் சேர்ந்து, மீண்டும் சித்தர்கள், சித்தர்களின் தலைவர்கள் ஆகிய சித்தர்கள், மேலும் பிசாசுகளும் தோன்றினர்।

Verse 19

आज्ञया दारुकं तस्याः पार्वत्याः परमेश्वरी दानवं सूदयामास सूदयन्तं सुराधिपान्

அப் பரமேஸ்வரி பார்வதியின் ஆணையின்படி, தேவர்களின் தலைவர்களைத் துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்த தானவனான தாருகனை தேவி அழித்தாள்।

Verse 20

संरंभातिप्रसंगाद् वै तस्याः सर्वमिदं जगत् क्रोधाग्निना च विप्रेन्द्राः संबभूव तदातुरम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அவளுடைய பேராவேசக் கோபத்தின் மிகை காரணமாக கோபத் தீ எழுந்தது; அப்போது இந்த முழு உலகமும் எரிந்து துன்புற்று கலங்கியது।

Verse 21

भवो ऽपि बालरूपेण श्मशाने प्रेतसंकुले रुरोद मायया तस्याः क्रोधाग्निं पातुम् ईश्वरः

பவனாகிய சிவனும் பாலரூபம் கொண்டு, பேய்கள் நிறைந்த சுடுகாட்டில் தன் மாயையால் அழுதான்; அவளுடைய கோபஅக்னியை ஈசன் குடித்து அணைக்கும்படியாக।

Verse 22

तं दृष्ट्वा बालमीशानं मायया तस्य मोहिता उत्थाप्याघ्राय वक्षोजं स्तनं सा प्रददौ द्विजाः

பாலரூப ஈசானனை கண்டதும், அவள் அவனுடைய மாயையால் மயங்கினாள். அவனைத் தூக்கி மார்போடு அணைத்து, பால் அளித்தாள்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே।

Verse 23

स्तनजेन तदा सार्धं कोपमस्याः पपौ पुनः क्रोधेनानेन वै बालः क्षेत्राणां रक्षको ऽभवत्

அப்போது மார்புப்பாலுடன் சேர்த்து அவளுடைய கோபத்தையும் மீண்டும் அவன் குடித்தான். அந்தக் கோப சக்தியாலேயே அந்தப் பாலன் புனிதத் தலங்களின் காவலன்—க்ஷேத்ரபாலன்—ஆனான்।

Verse 24

मूर्तयो ऽष्टौ च तस्यापि क्षेत्रपालस्य धीमतः एवं वै तेन बालेन कृता सा क्रोधमूर्छिता

அந்த ஞானமிக்க க்ஷேத்ரபாலனுக்கும் எட்டு மூர்த்திகள் (எட்டு வடிவங்கள்) உள்ளன. இவ்வாறு அந்தப் பாலன் செய்ததால், அவள் கோப மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 25

कृतमस्याः प्रसादार्थं देवदेवेन ताण्डवम् संध्यायां सर्वभूतेन्द्रैः प्रेतैः प्रीतेन शूलिना

அவளுக்கு அருள் வழங்குவதற்காக தேவர்களின் தேவன் மாலைச் சந்தியையில் தாண்டவம் ஆடினான். மகிழ்ந்த திரிசூலதாரனுடன் எல்லா பூதத் தலைவர்களும் பிரேதக் கூட்டங்களும் சூழ்ந்திருந்தன।

Verse 26

पीत्वा नृत्यामृतं शंभोर् आकण्ठं परमेश्वरी ननर्त सा च योगिन्यः प्रेतस्थाने यथासुखम्

சம்புவின் நடன அமுதத்தைத் தொண்டை வரை அருந்திய பரமேஸ்வரி நடனம் ஆடினாள்; யோகினிகளும் பேய்கள் உலவும் சுடுகாட்டில் இன்பமுடன் ஆடினர்।

Verse 27

तत्र सब्रह्मका देवाः सेन्द्रोपेन्द्राः समन्ततः प्रणेमुस्तुष्टुवुः कालीं पुनर्देवीं च पार्वतीम्

அங்கே பிரம்மாவுடன் எல்லாத் தேவர்களும்—இந்திரன், உபேந்திரன் (விஷ்ணு) உடனும்—சுற்றிலும் வணங்கி காளியைப் போற்றினர்; பின்னரும் தேவியைப் பார்வதியாகவும் புகழ்ந்தனர்।

Verse 28

एवं संक्षेपतः प्रोक्तं ताण्डवं शूलिनः प्रभोः योगानन्देन च विभोस् ताण्डवं चेति चापरे

இவ்வாறு திரிசூலதாரி ஆண்டவனின் தாண்டவம் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது. சிலர் அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவின் இதே நடனத்தை ‘யோகானந்தத் தாண்டவம்’ என்றும் அழைப்பர்.