Adhyaya 20

Verse 1

ऋषय ऊचुः कथं पाद्मे पुरा कल्पे ब्रह्मा पद्मोद्भवो ऽभवत् भवं च दृष्टवांस्तेन ब्रह्मणा पुरुषोत्तमः

ரிஷிகள் கூறினர்: பழைய பாத்ம-கல்பத்தில் பிரம்மா தாமரையிலிருந்து எவ்வாறு தோன்றினார்? அந்த பிரம்மா பவனாகிய (சிவபெருமானாகிய) இறைவனை எவ்வாறு தரிசித்தார்? மேலும் புருஷோத்தமனை அவர் எவ்வாறு தரிசித்து அறிந்தார்?

Verse 2

एतत्सर्वं विशेषेण सांप्रतं वक्तुमर्हसि सूत उवाच आसीदेकार्णवं घोरम् अविभागं तमोमयम्

இவை அனைத்தையும் நீங்கள் இப்போது விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியுடையவர். சூதர் கூறினார்: அப்போது ஒரே பயங்கரமான ஏகார்ணவம் இருந்தது—பிரிவில்லாதது, இருள்மயமானது—எல்லா வேறுபாடுகளும் லயித்திருந்த காலத்தில்.

Verse 3

मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः जीमूताभो ऽम्बुजाक्षश् च किरीटी श्रीपतिर्हरिः

அந்த ஏகார்ணவத்தின் நடுவில் ஹரி நின்றார்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவர்; மழைமேகம்போல் கருமை நிறம், தாமரைப் போன்ற கண்கள், கிரீடம் அணிந்தவர், ஸ்ரீபதி. (சைவக் கோட்பாட்டில் இத்தரிசனமும் சிவனின் வெளிப்பாட்டு வெளியில் தோன்றுவதாகும்.)

Verse 4

नारायणमुखोद्गीर्णसर्वात्मा पुरुषोत्तमः अष्टबाहुर्महावक्षा लोकानां योनिरुच्यते

நாராயணனின் வாயிலிருந்து உச்சரிக்கப்பட்ட அந்த புருஷோத்தமன், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மா. எட்டு கரங்களும் விரிந்த மார்பும் உடைய அவனே உலகங்களின் யோனி—மூலக் காரணம்—என்று கூறப்படுகிறான்.

Verse 5

किमप्यचिन्त्यं योगात्मा योगमास्थाय योगवित् फणासहस्रकलितं तमप्रतिमवर्चसम्

யோகத்தில் நிலைத்து அந்த யோகஞானி, முற்றிலும் சிந்திக்க இயலாத யோகாத்ம வடிவை கண்டான்—ஆயிரம் பாம்புத் தலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஒப்பற்ற ஒளியுடையது.

Verse 6

महाभोगपतेर्भोगं साध्वास्तीर्य महोच्छ्रयम् तस्मिन्महति पर्यङ्के शेते चैकार्णवे प्रभुः

மகாபோகபதியின் உயர்ந்த படுக்கையை முறையாக விரித்து, ஆண்டவன் ஒரே பேர்கடலான ஏகார்ணவத்தில் அந்தப் பெரும் பர்யங்கத்தில் சயனிக்கிறான்.

Verse 7

एवं तत्र शयानेन विष्णुना प्रभविष्णुना आत्मारामेण क्रीडार्थं लीलयाक्लिष्टकर्मणा

இவ்வாறு அங்கே சயனித்திருந்த பிரபவிஷ்ணு, ஆத்மாராம விஷ்ணு, விளையாட்டிற்காக மட்டும் லீலையால் செயல் புரிகிறான்—சிரமமின்றி, கர்மக் களங்கமின்றி. சைவ சித்தாந்தத்தில் இத்தகைய இயல்பான ஆட்சி பரமபதிக்கே உரியது.

Verse 8

शतयोजनविस्तीर्णं तरुणादित्यसन्निभम् वज्रदण्डं महोत्सेधं नाभ्यां सृष्टं तु पुष्करम्

நாபியிலிருந்து புஷ்கரத் தாமரை தோன்றியது—நூறு யோஜனங்கள் பரந்து, உதய சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, வஜ்ரதண்டம் போன்ற தண்டுடன் மிக உயரமாக எழுந்தது.

Verse 9

तस्यैवं क्रीडमानस्य समीपं देवमीढुषः हेमगर्भाण्डजो ब्रह्मा रुक्मवर्णो ह्यतीन्द्रियः

தேவர்கள் போற்றத் தகுந்த அந்தப் பரமன் தெய்வீகக் களியாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, பொன்னுலக முட்டையிலிருந்து பிறந்த, பொன்னிறம் கொண்ட, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பிரம்மா அவரருகே வந்தான்।

Verse 10

चतुर्वक्त्रो विशालाक्षः समागम्य यदृच्छया श्रिया युक्तेन दिव्येन सुशुभेन सुगन्धिना

நான்முகமும் விரிந்த கண்களும் கொண்ட பிரம்மா தெய்வச் சித்தத்தால் அங்கே வந்தான்—தெய்வீக ஒளி, மிகுந்த அழகு, நறுமணம், மங்களமான ஸ்ரீயால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் விளங்கினான்।

Verse 11

क्रीडमानं च पद्मेन दृष्ट्वा ब्रह्मा शुभेक्षणम् सविस्मयमथागम्य सौम्यसम्पन्नया गिरा

தாமரையுடன் விளையாடும், மங்களமான பார்வையுடைய அந்தப் பரமனைப் பார்த்து பிரம்மா வியப்புடன் அருகே வந்து மென்மையான சொற்களால் உரைத்தான்।

Verse 12

प्रोवाच को भवाञ्छेते ह्य् आश्रितो मध्यमम्भसाम् अथ तस्याच्युतः श्रुत्वा ब्रह्मणस्तु शुभं वचः

பிரம்மா கூறினான்—“இந்த நீர்களின் நடுவில் ஆதரவு கொண்டு படுத்திருப்பவர் நீர் யார்?” அப்போது பிரம்மாவின் மங்கள வார்த்தைகளை கேட்ட அச்யுதன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 13

उदतिष्ठत पर्यङ्काद् विस्मयोत्फुल्ललोचनः प्रत्युवाचोत्तरं चैव कल्पे कल्पे प्रतिश्रयः

அவன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்; வியப்பால் கண்கள் விரிந்தன. பின்னர் உரிய பதிலைச் சொன்னான்—ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் ஆண்டவனே எல்லா உயிர்களுக்கும் உறுதியான அடைக்கலம்.

Verse 14

कर्तव्यं च कृतं चैव क्रियते यच्च किंचन द्यौरन्तरिक्षं भूश्चैव परं पदमहं भुवः

செய்ய வேண்டியது எது மீதமோ, செய்யப்பட்டதோ, இப்போது நடைபெறுவதோ—வானம், இடைவெளி, பூமி ஆகியவற்றுடன்—நானே எல்லா உலகங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த பரமபதம்; பராத்பரப் பதி.

Verse 15

तमेवमुक्त्वा भगवान् विष्णुः पुनरथाब्रवीत् कस्त्वं खलु समायातः समीपं भगवान्कुतः

அவ்வாறு கூறிய பின் பகவான் விஷ்ணு மீண்டும் சொன்னார்—“நீங்கள் யார் உண்மையில், பகவனே, அருகே வந்தவர்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்?”

Verse 16

क्व वा भूयश् च गन्तव्यं कश् च वा ते प्रतिश्रयः को भवान् विश्वमूर्तिर्वै कर्तव्यं किं च ते मया

“நான் மீண்டும் எங்கே செல்ல வேண்டும்? உமக்கான அடைக்கலம் எது? நீர் யார் உண்மையில்—ஓ விஸ்வரூபனே! உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 17

एवं ब्रुवन्तं वैकुण्ठं प्रत्युवाच पितामहः मायया मोहितः शंभोर् अविज्ञाय जनार्दनम्

வைகுண்டன் (விஷ்ணு) இவ்வாறு கூற, பிதாமஹன் பிரம்மா பதிலளித்தான்—சம்புவின் மாயையால் மயங்கியதால் ஜனார்தனனை உண்மையாக அறியவில்லை.

Verse 18

मायया मोहितं देवम् अविज्ञातं महात्मनः यथा भवांस्तथैवाहम् आदिकर्ता प्रजापतिः

“மாயையால் மயங்கிய அந்த தேவர் மகாத்மாவை அறியவில்லை. நீர் எப்படியோ அப்படியே நானும்—ஆதிகர்த்தா, பிரஜாபதி.”

Verse 19

सविस्मयं वचः श्रुत्वा ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः अनुज्ञातश् च ते नाथ वैकुण्ठो विश्वसंभवः

உலக ஒழுங்கின் நியந்தாவான பிரம்மாவின் அதிசயமான வாக்கைக் கேட்டவுடன், உலகத் தோற்றத்தின் மூலமான வைகுண்டநாதனும், ஐயா, தன் ஒப்புதலை அளித்தான்।

Verse 20

कौतूहलान्महायोगी प्रविष्टो ब्रह्मणो मुखम् इमानष्टादश द्वीपान् ससमुद्रान् सपर्वतान्

ஆர்வத்தால் மகாயோகி பிரம்மாவின் வாயில் புகுந்து, கடல்களும் மலைகளும் உடன் இவ்வெட்டுத்தச தீவுகளையும் கண்டான்।

Verse 21

प्रविश्य सुमहातेजाश् चातुर्वर्ण्यसमाकुलान् ब्रह्मणस्तम्भपर्यन्तं सप्तलोकान् सनातनान्

மிகுந்த தேஜஸுடன் புகுந்து, நான்கு வர்ணங்களால் நிரம்பிய, பிரம்மாவின் தூண் வரை விரிந்த அந்த சனாதன ஏழு உலகங்களையும் கண்டான்।

Verse 22

ब्रह्मणस्तूदरे दृष्ट्वा सर्वान्विष्णुर्महाभुजः अहो ऽस्य तपसो वीर्यम् इत्युक्त्वा च पुनः पुनः

பிரம்மாவின் வயிற்றில் அனைத்தையும் கண்ட மகாபாகு விஷ்ணு மீண்டும் மீண்டும்—“அஹோ! இவரது தவத்தின் வலிமை எத்துணை!” என்று உரைத்தான்।

Verse 23

अटित्वा विविधांल्लोकान् विष्णुर्नानाविधाश्रयान् ततो वर्षसहस्रान्ते नान्तं हि ददृशे यदा

விஷ்ணு பல உலகங்களில் அலைந்து, பலவகைத் தங்குதல்களை அடைந்தான்; ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் அதற்கு முடிவை அவன் காணவில்லை।

Verse 24

तदास्य वक्त्रान्निष्क्रम्य पन्नगेन्द्रनिकेतनः नारायणो जगद्धाता पितामहमथाब्रवीत्

அப்போது அவரது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டு, சேஷநாகனைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்ட உலகதாரகன் நாராயணன் பிதாமகன் பிரம்மனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 25

भगवानादिरङ्कश् च मध्यं कालो दिशो नभः नाहमन्तं प्रपश्यामि उदरस्य तवानघ

ஓ பகவானே! நீயே ஆதியும் ஆதாரமும் நடுவும்; நீயே காலமும் திசைகளும் ஆகாயமும். ஓ அனகா, உன் பேருடலின் (உதரத்தின்) முடிவை நான் காணவில்லை।

Verse 26

एवमुक्त्वाब्रवीद्भूयः पितामहमिदं हरिः भगवानेवमेवाहं शाश्वतं हि ममोदरम्

இவ்வாறு கூறி பகவான் ஹரி மீண்டும் பிதாமகனை நோக்கி—“பகவானே, நானும் அப்படியே; என் உதரம் (கர்ப்ப ஆதாரம்) நித்தியம்” என்று உரைத்தான்।

Verse 27

प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् अनौपम्यान्सुरोत्तम ततः प्राह्लादिनीं वाणीं श्रुत्वा तस्याभिनन्द्य च

தேவர்களில் சிறந்தவனே! இவ்விணையற்ற உலகங்களில் நுழைந்து இவற்றைக் காண். பின்னர் மகிழ்வளிக்கும் தெய்வ வாக்கை கேட்டு, அதனை வணக்கத்துடன் ஏற்று புகழ்ந்தான்।

Verse 28

श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश पितामहः तानेव लोकान् गर्भस्थान् अपश्यत् सत्यविक्रमः

அப்போது பிதாமகன் பிரம்மா மீண்டும் ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) அவர்களின் உதரத்தில் நுழைந்தார். உண்மைப் பராக்கிரமன், அதே உலகங்களை கர்ப்பநிலையாக உள்ளதாகக் கண்டான்।

Verse 29

पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः ज्ञात्वा गतिं तस्य पितामहस्य द्वाराणि सर्वाणि पिधाय विष्णुः विभुर्मनः कर्तुमियेष चाशु सुखं प्रसुप्तो ऽहमिति प्रचिन्त्य

தேடித் திரிந்தும் ஹரி அந்தத் தெய்வ லிங்கத்தின் முடிவைக் காணவில்லை. பிதாமஹன் (பிரம்மா) சென்ற வழியை அறிந்து, அனைத்திலும் வியாபித்த விஷ்ணு வெளிப்புறத் தேடலின் எல்லா வாயில்களையும் மூடி, மனத்தை நிலைநிறுத்தத் தீர்மானித்து—“நான் இன்பமாக ஓய்வெடுப்பேன்” என்று சிந்தித்தான்।

Verse 30

ततो द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि समीक्ष्य वै सूक्ष्मं कृत्वात्मनो रूपं नाभ्यां द्वारमविन्दत

அப்போது எல்லா வாயில்களும் உண்மையிலேயே மூடப்பட்டுள்ளன என்று அவன் கண்டான். தன் உருவை நுண்மையாக்கி, நாபி வழியாக ஒரு திறப்பைக் கண்டுபிடித்தான்—இது யோகப் பாதையின் குறிப்பு; பாசம் எனும் பந்தத்தில் கட்டுண்ட பசு-ஜீவன் வழக்கமான வழிகள் அடைக்கப்பட்டால் வெளியேறும் வழியைத் தேடும்; ஆனால் உண்மையான வழியை அருள்வது பதி-பரமன் மட்டுமே।

Verse 31

पद्मसूत्रानुसारेण चान्वपश्यत्पितामहः उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

தாமரையின் நுண்ணிய நாரின் வழியைப் பின்பற்றி பிதாமஹன் (பிரம்மா) அதன் போக்கை நோக்கினார்; பின்னர் நான்முகன் புஷ்கரத்திலிருந்து தன் உருவை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 32

विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवाञ् जगद्योनिः पितामहः

ஒளிமிகு தாமரையில் அமர்ந்து, தாமரை-கருவின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து—சுயம்பூ, பகவான், உலகங்களின் யோனி-மூலம், பிதாமஹன் ஆகிய பிரம்மா மகிமையுடன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 33

एतस्मिन्नन्तरे ताभ्याम् एकैकस्य तु कृत्स्नशः वर्तमाने तु संघर्षे मध्ये तस्यार्णवस्य तु

இதற்கிடையில், அந்த இருவரும் தத்தம் முழு வலிமையையும் செலுத்திக் கொண்டிருந்தனர்; அவர்களின் கடும் மோதல் அந்த மஹா-அர்ணவத்தின் நடுவே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது।

Verse 34

कुतो ऽप्यपरिमेयात्मा भूतानां प्रभुरीश्वरः शूलपाणिर्महादेवो हेमवीरांबरच्छदः

எங்கிருந்தோ அறியமுடியாத மூலத்திலிருந்து வெளிப்பட்டார் அவர்—அளவிடமுடியாத ஆத்மஸ்வரூபன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவன், ஈசன்; சூலபாணி மகாதேவன், பொன்னிற வீர ஆடையால் மூடப்பட்டவன்।

Verse 35

अगच्छद्यत्र सो ऽनन्तो नागभोगपतिर् हरिः शीघ्रं विक्रमतस्तस्य पद्भ्याम् आक्रान्तपीडिताः

அங்கே ஹரி—அனந்தன், நாகபோகப் படுக்கையின் அதிபதி—விரைவாக நடந்தான்; அவன் வேகமான அடிகளால் வழியிலிருந்தோர் அழுத்தப்பட்டு துன்புற்றனர்।

Verse 36

उद्भूतास्तूर्णमाकाशे पृथुलास्तोयबिन्दवः अत्युष्णश्चातिशीतश् च वायुस्तत्र ववौ पुनः

அப்போது ஆகாயத்தில் திடீரென பெரிய பெரிய நீர்த்துளிகள் தோன்றின; அங்கே மீண்டும் காற்று வீசியது—ஒருபோது மிகுந்த வெப்பமாக, ஒருபோது மிகுந்த குளிராக—பதி சிவனின் மறைமுக ஆளுமையை உணர்த்துவது போல।

Verse 37

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं ब्रह्मा विष्णुमभाषत अब्बिन्दवश् च शीतोष्णाः कम्पयन्त्यंबुजं भृशम्

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்து பிரம்மா விஷ்ணுவிடம் கூறினார்—“இந்த நீர்த்துளிகள் ஒருபோது குளிராகவும் ஒருபோது சூடாகவும் இருந்து தாமரையை மிகுந்து நடுங்கச் செய்கின்றன.”

Verse 38

एतन्मे संशयं ब्रूहि किं वा त्वन्यच्चिकीर्षसि एतदेवंविधं वाक्यं पितामहमुखोद्गतम्

என் இந்த ஐயத்தைத் தீர்த்து கூறு—நீ இன்னும் என்ன செய்ய எண்ணுகிறாய்? ஏனெனில் இத்தகைய சொல் பிதாமகன் பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து வெளிவந்தது।

Verse 39

श्रुत्वाप्रतिमकर्मा हि भगवानसुरान्तकृत् किं नु खल्वत्र मे नाभ्यां भूतमन्यत्कृतालयम्

இதைக் கேட்ட அப்பரிமிதக் கருமங்களையுடைய, அசுராந்தகனான பகவான் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இங்கே என் நாபியிலிருந்து எழுந்தது என்ன? வேறொரு உயிர் இவ்விடத்தைத் தன் இருப்பிடமாக்கிக் கொண்டதோ?”

Verse 40

वदति प्रियमत्यर्थं मन्युश्चास्य मया कृतः इत्येवं मनसा ध्यात्वा प्रत्युवाचेदमुत्तरम्

மனத்தில்—“இவன் மிக இனியவாறு பேசுகிறான்; ஆனாலும் என் உள்ளத்தில் அவன்மேல் கோபம் எழுந்தது”—என்று தியானித்து, பின்னர் இவ்வாறு பதிலளித்தான்।

Verse 41

किमत्र भगवानद्य पुष्करे जातसंभ्रमः किं मया च कृतं देव यन्मां प्रियमनुत्तमम्

“ஓ பகவானே! இன்று புஷ்கரத்தில் திடீரென இத்தகைய அவசரம் ஏன் எழுந்தது? ஓ தேவா! நான் என்ன செய்தேன், நீர் என்னை உமது ஒப்பற்ற அன்புக்குரியவனெனக் கருதுவதற்கு?”

Verse 42

भाषसे पुरुषश्रेष्ठ किमर्थं ब्रूहि तत्त्वतः एवं ब्रुवाणं देवेशं लोकयात्रानुगं ततः

ஓ புருஷச்ரேஷ்டா! எதற்காக இவ்வாறு பேசுகிறீர்? தத்துவமாகச் சொல்லும். இவ்வாறு உலகநெறிக்கேற்ப நடக்கும் தேவேசனை நோக்கி உரைத்தபின், அவர்கள் தொடர்ந்து வினவினர்.

Verse 43

प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा वेदनिधिः प्रभुः यो ऽसौ तवोदरं पूर्वं प्रविष्टो ऽहं त्वदिच्छया

அப்போது வேதநிதியான பிரபு பிரம்மா, தாமரை-கண்ணனிடம் பதிலுரைத்தார்—“உன் விருப்பத்தினாலேயே முன்பு உன் உதரத்தில் நுழைந்தவன் நானே.”

Verse 44

यथा ममोदरे लोकाः सर्वे दृष्टास्त्वया प्रभो तथैव दृष्टाः कार्त्स्न्येन मया लोकास्तवोदरे

ஓ பிரபுவே! நீர் என் வயிற்றில் எல்லா உலகங்களையும் கண்டதுபோலவே, நானும் உமது வயிற்றில் எதுவும் மீதமின்றி முழுமையாக எல்லா உலகங்களையும் கண்டேன்।

Verse 45

ततो वर्षसहस्रात्तु उपावृत्तस्य मे ऽनघ त्वया मत्सरभावेन मां वशीकर्तुमिच्छता

பின்னர், ஓ பாவமற்றவனே! நான் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் திரும்பியபோது, நீ மತ್ಸர உணர்வால் தூண்டப்பட்டு என்னை அடக்கி உன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர விரும்பினாய்।

Verse 46

आशु द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि समन्ततः ततो मया महाभाग संचिन्त्य स्वेन तेजसा

உடனே எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லா வாயில்களும் மூடப்பட்டன. அப்போது, ஓ மகாபாகனே! நான் என் தன்னுடைய தேஜஸால் சிந்தித்து (தீர்மானித்தேன்)।

Verse 47

लब्धो नाभिप्रदेशेन पद्मसूत्राद्विनिर्गमः मा भूत्ते मनसो ऽल्पो ऽपि व्याघातो ऽयं कथंचन

“நாபிப் பகுதியில் இருந்து தாமரைத் தண்டு வெளிவருதல் கிடைத்தது. உன் மனத்தில் சிறிதளவும் கலக்கம் எழாதிருக்கட்டும்—இந்தத் தடையெதுவும் எவ்விதத்திலும் ஏற்படாதிருக்கட்டும்।”

Verse 48

इत्येषानुगतिर्विष्णो कार्याणाम् औपसर्पिणी यन्मयानन्तरं कार्यं ब्रूहि किं करवाण्यहम्

“ஓ விஷ்ணுவே! இவ்விதமே இக்காரியங்களின் தொடர்ச்சி; அவை தத்தம் முறையின்படி அணுகி வருகின்றன. இனி நான் அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும்—சொல்லுங்கள், நான் என்ன செய்வேன்?”

Verse 49

ततः परममेयात्मा हिरण्यकशिपो रिपुः अनवद्यां प्रियामिष्टां शिवां वाणीं पितामहात्

அதன்பின் அளவிட இயலாத ஆத்மஸ்வரூபனான ஹிரண்யகசிபுவின் பகைவன், பிதாமகன் பிரம்மாவிடமிருந்து குற்றமற்ற, பிரியமான, விரும்பத்தக்க, சிவமயமான கல்யாண வாக்கை (வரத்தை) பெற்றான்।

Verse 50

श्रुत्वा विगतमात्सर्यं वाक्यमस्मै ददौ हरिः न ह्येवमीदृशं कार्यं मयाध्यवसितं तव

அவன் சொற்களை கேட்டு, பொறாமை நீங்கிய ஹரி அவனிடம் கூறினார்—“இத்தகைய செயலை நீ செய்ய வேண்டும் என்று நான் தீர்மானிக்கவில்லை.”

Verse 51

त्वां बोधयितुकामेन क्रीडापूर्वं यदृच्छया आशु द्वाराणि सर्वाणि घाटितानि मयात्मनः

உன்னை விழிப்பூட்ட விரும்பி, விளையாட்டு முன்னுரையாகவும் தன்னிச்சையாகவும், என் சொந்த வாசஸ்தலத்தின் எல்லா கதவுகளையும் நான் விரைவில் மூடச் செய்தேன்।

Verse 52

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यः पूज्यश् च मे भवान् सर्वं मर्षय कल्याण यन्मयापकृतं तव

இதை வேறு விதமாக எண்ணாதே; நீ எனக்கு மதிக்கத்தக்கவனும் பூஜிக்கத்தக்கவனும் ஆவாய். ஓ நற்குணனே, நான் உனக்கு செய்த தவறுகளை அனைத்தும் மன்னித்தருள்வாய்।

Verse 53

अस्मान् मयोह्यमानस्त्वं पद्मादवतर प्रभो नाहं भवन्तं शक्नोमि सोढुं तेजोमयं गुरुम्

ஓ பிரபுவே, உமது ஒளியால் எங்களை ஆட்கொள்கிறீர்; ஓ ஆண்டவனே, தாமரையிலிருந்து இறங்குவீராக. தீப்திமய குருவான உம்மை நான் தாங்க இயலவில்லை।

Verse 54

स होवाच वरं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो पुत्रो भव ममारिघ्न मुदं प्राप्स्यसि शोभनाम्

அவன் கூறினான்—“வரம் கூறுவீராக, ஓ பிரபுவே! தாமரையிலிருந்து அவதரிப்பீராக, ஓ ஸ்வாமியே; என் புதல்வனாக இரும், ஓ அரிநாசகனே. அப்பொழுது நீர் மங்களமும் மெருகும் நிறைந்த ஆனந்தத்தை அடைவீர்.”

Verse 55

सद्भाववचनं ब्रूहि पद्मादवतर प्रभो स त्वं च नो महायोगी त्वमीड्यः प्रणवात्मकः

ஓ தாமரையிலிருந்து தோன்றிய பிரபுவே, சத்பாவம் நிறைந்த சொற்களை அருள்வீராக. நீரே எங்கள் மகாயோகி—புகழத்தக்கவர்—உமது இயல்பே புனிதப் பிரணவம் ‘ஓம்’.

Verse 56

अद्यप्रभृति सर्वेशः श्वेतोष्णीषविभूषितः पद्मयोनिरिति ह्येवं ख्यातो नाम्ना भविष्यसि

இன்றுமுதல், ஓ சர்வேஸ்வரனே, வெண்மையான உஷ்ணீஷம் அணிந்து, நீர் ‘பத்மயோனி’—அதாவது ‘தாமரையில் பிறந்தவன்’—என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவீர்.

Verse 57

पुत्रो मे त्वं भव ब्रह्मन् सप्तलोकाधिपः प्रभो ततः स भगवान्देवो वरं दत्त्वा किरीटिने

“ஓ பிரஹ்மனே, நீ என் புதல்வனாக இரு, ஓ பிரபுவே; ஏழு உலகங்களின் அதிபதியாக இரு.” இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் தேவன் கிரீடதாரிக்கு வரம் அளித்தான்.

Verse 58

एवं भवतु चेत्युक्त्वा प्रीतात्मा गतमत्सरः प्रत्यासन्नम् अथायान्तं बालार्काभं महाननम्

“அப்படியே ஆகுக” என்று சொல்லி அவன் உள்ளம் மகிழ்ந்து, பொறாமை நீங்கினான்; பின்னர் அருகே வந்து கொண்டிருந்த, புதிதாக உதித்த சூரியனைப் போல் ஒளிரும், பெருமுகத்தையுடையவரைக் கண்டான்.

Verse 59

भवमत्यद्भुतं दृष्ट्वा नारायणमथाब्रवीत् अप्रमेयो महावक्त्रो दंष्ट्री ध्वस्तशिरोरुहः

அந்த அற்புதமான பவ ரூபத்தைப் பார்த்த நாராயணன் கூறினான்—அவர் அளவிட முடியாதவர், பேர்முகத்தவர், வெளிப்பட்ட தந்தங்களையுடையவர், எரிந்து அழிந்த சடையுடையவர்।

Verse 60

दशबाहुस्त्रिशूलाङ्को नयनैर्विश्वतः स्थितः लोकप्रभुः स्वयं साक्षाद् विकृतो मुञ्जमेखली

அவர் பத்து கரங்களையுடையவர், திரிசூலச் சின்னம் தாங்கியவர்; எல்லாத் திசைகளிலும் அமைந்த கண்களால் அனைத்தையும் காண்பவர். அவர் உலகங்களின் ஆண்டவன்—சாட்சாத் சிவன்—வியத்தகு வடிவம் கொண்டு, முஞ்ஜப் புல் மேகலையால் கட்டப்பட்டிருந்தார்।

Verse 61

मेण्ढ्रेणोर्ध्वेन महता नर्दमानो ऽतिभैरवम् कः खल्वेष पुमान् विष्णो तेजोराशिर् महाद्युतिः

மிகக் கொடிய கர்ஜனையுடன், மேலெழுந்த மாபெரும் வீர்ய சக்தியோடு விஷ்ணு கூறினார்—“இவர் யார்? இவர் தீவிர ஒளியின் திரள், பேரொளியால் பிரகாசிக்கிறார்!”

Verse 62

व्याप्य सर्वा दिशो द्यां च इत एवाभिवर्तते तेनैवमुक्तो भगवान् विष्णुर्ब्रह्माणमब्रवीत्

எல்லாத் திசைகளையும் வானத்தையும் வியாபித்தும், அது இதே இடத்திலிருந்தே மீண்டும் திரும்புகிறது. இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் பகவான் விஷ்ணு பிரம்மாவிடம் சொன்னார்।

Verse 63

पद्भ्यां तलनिपातेन यस्य विक्रमतो ऽर्णवे वेगेन महताकाशे ऽप्युत्थिताश् च जलशयाः

அவர் முன்னே நடந்து கால்தளத்தால் அடித்த அதிர்ச்சியால் கடலில் பேர்வேகம் எழுந்தது; கடலின் அமைந்த நீர்த்தொகையும் பாய்ந்து பேர்வானில் உயர்ந்தது।

Verse 64

स्थूलाद्भिर् विश्वतो ऽत्यर्थं सिच्यसे पद्मसंभव घ्राणजेन च वातेन कम्प्यमानं त्वया सह

ஓ பத்மஸம்பவ பிரம்மா! ஸ்தூலமான நீரால் நீ எல்லாத் திசைகளிலும் மிகுதியாக நனைக்கப்படுகிறாய்; மேலும் மணவலிமையிலிருந்து எழும் காற்றால் உன்னுடன் இவ்வுலகம் முழுதும் நடுங்குகிறது।

Verse 65

दोधूयते महापद्मं स्वच्छन्दं मम नाभिजम् समागतो भवानीशो ह्य् अनादिश्चान्तकृत्प्रभुः

என் நாபியிலிருந்து தோன்றிய மகாபத்மம் தன்னிச்சையாக நடுங்கியது. அப்பொழுது பவானியின் ஈசன்—ஆதியற்ற, அனைத்தையும் அமைதியில் நிறுத்தும் வல்லமைமிகு சிவபிரான்—வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 66

भवानहं च स्तोत्रेण उपतिष्ठाव गोध्वजम् ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम्

அப்போது நீயும் நானும் ஸ்தோத்திரத்தால் வृषத்வஜன் ஆகிய சிவபெருமானின் திருச்சன்னிதியில் பணிவுடன் நின்றோம். பின்னர் கோபமுற்ற பிரம்மா, தாமரைநேத்திரன் கேசவனை (விஷ்ணுவை) நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 67

भवान्न नूनमात्मानं वेत्ति लोकप्रभुं विभुम् ब्रह्माणं लोककर्तारं मां न वेत्सि सनातनम्

நிச்சயமாக நீ உன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை—உலகங்களின் அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனை—அறியவில்லை. என்னை, சனாதன பிரம்மாவை, உலகங்களின் படைப்பாளி-நியமிப்பவன் என நீ உணரவில்லை।

Verse 68

को ह्यसौ शङ्करो नाम आवयोर्व्यतिरिच्यते तस्य तत्क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा हरिरभाषत

“நம்மிருவருக்கும் வேறான ‘சங்கரன்’ என்றவன் யார்?” அவனது கோபத்தில் பிறந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட ஹரி (விஷ்ணு) பதிலுரைத்தார்।

Verse 69

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः महायोगेन्धनो धर्मो दुराधर्षो वरप्रदः

அருள்மிகு கல்யாணியே, இவ்வாறு சொல்லாதே; அந்த மகாத்மா பரமேசுவரனைப் பழிக்காதே. மகாயோகத்தின் எரிபொருளான தர்மம் அசைக்கமுடியாதது, வரம் அளிப்பது; அதனால் பசு பாசப் பந்தத்தைத் தாண்டி பதி (சிவன்) அருளைப் பெறுகிறது।

Verse 70

हेतुरस्याथ जगतः पुराणपुरुषो ऽव्ययः बीजी खल्वेष बीजानां ज्योतिरेकः प्रकाशते

இந்த உலகத்தின் காரணம் அவரே—அழிவிலா புராணபுருஷன். அவரே விதைகளின் விதைதாரன், எல்லா விதைகளுக்கும் மூல விதை; ஒரே ஒளியாக இருந்து அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறார்।

Verse 71

बालक्रीडनकैर्देवः क्रीडते शङ्करः स्वयम् प्रधानमव्ययो योनिर् अव्यक्तं प्रकृतिस्तमः

தேவன் சங்கரன் தானே குழந்தையின் பொம்மைகள்போல் (உலகத்துடன்) விளையாடுகிறார். பிரதானம் அழிவிலா யோனி; அதுவே அவ்யக்தப் பிரகிருதி—தமஸ் தத்துவம்।

Verse 72

मम चैतानि नामानि नित्यं प्रसवधर्मिणः यः कः स इति दुःखार्तैर् दृश्यते यतिभिः शिवः

இவை என் நாமங்கள்; எப்போதும் உலகப் பிரசவத்தில் ஈடுபட்டவை. துயரால் வாடுவோர் “அவர் யார், அவர் என்ன?” என்று கேட்கும் போது, அதே சிவன்—பதி (ஆண்டவன்)—யதிகளால் தரிசிக்கப்படுகிறார்।

Verse 73

एष बीजी भवान्बीजम् अहं योनिः सनातनः स एवमुक्तो विश्वात्मा ब्रह्मा विष्णुमपृच्छत

“அவர் விதைதாரன்; நீ விதை; நான் சனாதன யோனி.” இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், விஸ்வாத்மா பிரம்மா விஷ்ணுவை மீண்டும் கேட்டார்।

Verse 74

भवान् योनिरहं बीजं कथं बीजी महेश्वरः एतन्मे सूक्ष्ममव्यक्तं संशयं छेत्तुमर्हसि

நீங்கள் யோனி, நான் பீஜம்—அப்படியிருக்க மகேஸ்வரன் ‘பீஜி’ என எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறார்? இது எனக்கு நுண்ணும் அவ்யக்தமும்; என் சந்தேகத்தை நீக்கத் தகுதியானவர் நீரே।

Verse 75

ज्ञात्वा च विविधोत्पत्तिं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः इमं परमसादृश्यं प्रश्नम् अभ्यवदद्धरिः

உலக ஒழுங்கை நடத்தும் பிரம்மாவின் பலவகைத் தோற்றங்களை அறிந்து, ஹரி பரமத் தத்துவத்துடன் மிக நெருங்கிய ஒற்றுமையுடைய இந்தக் கேள்வியை முன்வைத்தார்।

Verse 76

अस्मान्महत्तरं भूतं गुह्यमन्यन्न विद्यते महतः परमं धाम शिवम् अध्यात्मिनां पदम्

இந்த வெளிப்பட்ட தத்துவத்தைவிட உயர்ந்த வேறு எந்த மறைபொருளும் இல்லை. ‘மஹத்’க்கு அப்பால் பரம தாமம் சிவன்—ஆத்மஞானிகளின் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக இலக்கு.

Verse 77

द्विविधं चैवमात्मानं प्रविभज्य व्यवस्थितः निष्कलस्तत्र यो ऽव्यक्तः सकलश् च महेश्वरः

இவ்வாறு தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை இருவகையாகப் பிரித்து அவர் நிலைபெறுகிறார்—ஒன்று நிஷ்கல, அவ்யக்த; மற்றொன்று சகல, சகுணமாக வெளிப்படும் மகேஸ்வரன்.

Verse 78

यस्य मायाविधिज्ञस्य अगम्यगहनस्य च पुरा लिङ्गोद्भवं बीजं प्रथमं त्वादिसर्गिकम्

மாயாவின் விதியை அறிந்த, அணுக இயலாத ஆழ்ந்த அந்த ஆண்டவனுக்கு—ஆதியில் லிங்கத்திலிருந்து எழுந்த பீஜமே ஆதிசிருஷ்டியின் முதல் தத்துவமாகியது.

Verse 79

मम योनौ समायुक्तं तद्बीजं कालपर्ययात् हिरण्मयमकूपारे योन्यामण्डमजायत

அந்த விதை என் யோனியில் ஒன்றியபோது, காலத்தின் மாறுதலால் அந்த அளவிலாத யோனியில் பொன்ன்மயமான பிரபஞ்ச அண்டம் தோன்றியது।

Verse 80

शतानि दश वर्षाणाम् अण्डम् अप्सु प्रतिष्ठितम् अन्ते वर्षसहस्रस्य वायुना तद्द्विधा कृतम्

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்த அண்டம் நீர்மேல் நிலைத்திருந்தது; அந்த ஆயிரத்தின் முடிவில் வாயு அதை இரண்டாகப் பிளந்தது।

Verse 81

कपालमेकं द्यौर्जज्ञे कपालमपरं क्षितिः उल्बं तस्य महोत्सेधो यो ऽसौ कनकपर्वतः

அந்த கபாலத்தின் ஒரு பகுதி வானமாகவும், மற்றொரு பகுதி பூமியாகவும் ஆனது; அதன் நடுப்பிண்டத்திலிருந்து மாபெரும் உயர்வு எழுந்தது—அதுவே பொன்மலை.

Verse 82

ततश् च प्रतिसंध्यात्मा देवदेवो वरः प्रभुः हिरण्यगर्भो भगवांस् त्व् अभिजज्ञे चतुर्मुखः

பின்னர், லயமும் படைப்பும் சந்திக்கும் சந்திக்காலத்தில் மீள்ஒன்றாக்கும் இயல்புடைய தேவர்களின் தேவன், உயர்ந்த ஆண்டவன், பகவான் ஹிரண்யகர்பன்—நான்முகப் பிரம்மா—வெளிப்பட்டான்।

Verse 83

आ तारार्केन्दुनक्षत्रं शून्यं लोकमवेक्ष्य च को ऽहमित्यपि च ध्याते कुमारास्ते ऽभवंस्तदा

நட்சத்திரங்கள், சூரியன், சந்திரன் வரை உலகங்களை வெறுமையாகக் கண்டு, “நான் யார்?” என்று தியானித்தபோது, அவர்கள் அக்கணமே குமாரர்கள் ஆனார்கள்।

Verse 84

प्रियदर्शनास्तु यतयो यतीनां पूर्वजास् तव भूयो वर्षसहस्रान्ते तत एवात्मजास्तव

அழகிய தரிசனமுடைய அந்த யதிகள் யோகிகளின் மரபிற்குப் பூர்விகராயினர்; மேலும் ஆயிரம் ஆண்டின் முடிவில் அவர்களிலிருந்தே உமது புதல்வர் மீண்டும் பிறந்தனர்।

Verse 85

भुवनानलसंकाशाः पद्मपत्रायतेक्षणाः श्रीमान्सनत्कुमारश् च ऋभुश्चैवोर्ध्वरेतसौ

உலகத் தீயைப் போல் ஒளிரும், தாமரை இதழ்போல் நீண்ட கண்களுடைய—திருமிகு சனத்குமாரரும் ரிபுவும்—இருவரும் ஊர்த்வரேதஸ் தவவலிமையுடன் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 86

सनकः सनातनश्चैव तथैव च सनन्दनः उत्पन्नाः समकालं ते बुद्ध्यातीन्द्रियदर्शनाः

சனகன், சனாதனன், மேலும் சனந்தனன்—அனைவரும் ஒரே காலத்தில் பிறந்தனர்; விழித்தெழுந்த புத்தியின் தூய்மையால் அதீந்திரிய தரிசனம் பெற்ற முனிவர்கள் அவர்கள்।

Verse 87

उत्पन्नाः प्रतिभात्मानो जगतां स्थितिहेतवः नारप्स्यन्ते च कर्माणि तापत्रयविवर्जिताः

அவர்கள் ஒளிமிகு ஆத்மஞானத்துடன் பிறந்து உலகின் நிலைத்தன்மைக்குக் காரணமாயினர்; மும்மலர்ச்சித் தாபங்களிலிருந்து விடுபட்டு, பந்தமளிக்கும் கர்மங்களில் ஈடுபடமாட்டார்கள்।

Verse 88

अल्पसौख्यं बहुक्लेशं जराशोकसमन्वितम् जीवनं मरणं चैव संभवश् च पुनः पुनः

உலகிய உடலோடு வாழ்வில் இன்பம் சிறிது, துன்பம் மிகுதி; அது முதுமையும் சோகமும் சேர்ந்தது—வாழ்வு, மரணம், மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு।

Verse 89

अल्पभूतं सुखं स्वर्गे दुःखानि नरके तथा विदित्वा चागमं सर्वम् अवश्यं भवितव्यताम्

சுவர்க்கத்தில் இன்பம் சிறிதே; நரகத்தில் துன்பங்களும் அதுபோலவே உண்மையானவை. ஆகமங்களின் முழுப் பொருளையும் அறிந்து, நிகழ வேண்டியது தவிர்க்க முடியாதது என உணர்ந்து, பாசப் பந்தத்தைத் தாண்டிய உண்மையான அடைக்கலமாகப் பதியான சிவனைச் சரணடைய வேண்டும்।

Verse 90

ऋभुं सनत्कुमारं च दृष्ट्वा तव वशे स्थितौ त्रयस्तु त्रीन् गुणान् हित्वा चात्मजाः सनकादयः

ரிபுவும் சனத்குமாரரும் உமது ஆட்சிக்கீழ் நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்து, சனக முதலிய மூன்று மனப்பிறந்த புதல்வர்களும் மும்முகுணங்களைத் துறந்து அதே உயர்நிலையிலே நிலைபெற்றனர்।

Verse 91

ववर्तेन तु ज्ञानेन प्रवृत्तास्ते महौजसः ततस्तेषु प्रवृत्तेषु सनकादिषु वै त्रिषु

ஆனால் உண்மையான ஞானம் விரிந்ததால் அந்த மகத்தானோர் செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டனர். பின்னர் சனக முதலிய அந்த மூவரும் அவ்வினையில் நுழைந்தபோது, கதை அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்கிறது।

Verse 92

भविष्यसि विमूढस्त्वं मायया शङ्करस्य तु एवं कल्पे तु वैवृत्ते संज्ञा नश्यति ते ऽनघ

சங்கரனின் மாயையால் நீ முற்றிலும் மயங்குவாய். இவ்வாறு கல்பம் சுழன்று மாறும்போது, ஓ பாவமற்றவனே, உன் ‘சஞ்ஞை’—சரியான உணர்வு—அழிந்துவிடும்।

Verse 93

कल्पे शेषाणि भूतानि सूक्ष्माणि पार्थिवानि च सर्वेषां ह्यैश्वरी माया जागृतिः समुदाहृता

கல்பக் காலத்தில் மீதமிருக்கும் உயிர்கள்—நுண்ணியவையும் புவியுருவானவையும்—அனைவருக்கும் ஆண்டவனின் ஐஸ்வர்ய மாயையே ‘விழிப்பு’ எனக் கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் அது அனைவர்மேலும் செயல்படுகிறது।

Verse 94

यथैष पर्वतो मेरुर् देवलोको ह्युदाहृतः तस्य चेदं हि माहात्म्यं विद्धि देववरस्य ह

இந்த மலை தானே மேரு—தேவருலகம்—என்று போற்றப்படுவது போல, தேவரில் சிறந்த அந்த பரமேஸ்வரனுடைய இம்மஹாத்மியத்தை அறிந்துகொள்; இது பக்தரை அவன் தாமத்துக்கு உயர்த்தி சிவமங்கலம் அருளும்।

Verse 95

ज्ञात्वा चेश्वरसद्भावं ज्ञात्वा मामंबुजेक्षणम् महादेवं महाभूतं भूतानां वरदं प्रभुम्

ஈஸ்வரனின் உண்மை நிலையைக் கண்டு, என்னை—தாமரை-கண்ணனாகிய—மகாதேவன், மகாபூதன், எல்லா உயிர்களுக்கும் வரம் அருளும் பிரபு என்று அறிந்தவன், பதி (சிவ) தத்துவத்தைத் தெளிவாக உணர்வான்; பாசப் பந்தத்துக்கு அப்பால்।

Verse 96

प्रणवेनाथ साम्ना तु नमस्कृत्य जगद्गुरुम् त्वां च मां चैव संक्रुद्धो निःश्वासान्निर्दहेदयम्

பிரணவமும் அதர்வ-சாமன் பாடலும் கொண்டு ஜகத்குருவை வணங்கி, அவன் கோபமுற்று தன் மூச்சின் அக்கினியால் உன்னையும் என்னையும் இருவரையும் எரித்தழிப்பான்।

Verse 97

एवं ज्ञात्वा महायोगम् अभ्युत्तिष्ठन्महाबलम् अहं त्वामग्रतः कृत्वा स्तोष्याम्यनलसप्रभम्

இவ்வாறு மகாயோகத்தை அறிந்து, நான் மகாபலத்துடன் எழுந்து நிற்பேன்; உன்னை முன்னிலைப்படுத்தி, அக்கினி போன்ற ஒளியுடைய ஆண்டவனைப் போற்றுவேன்—பாசங்களை அறுக்கும் பதி।