Adhyaya 32
ऋषिकृत-रुद्रस्तुतिः तथा संहाराग्नि-प्रश्नः (Kāma–Krodha–Lobha and the Fire of Dissolution)
முனிவர்கள் தீவிரமான ருத்ரஸ்துதியால் சிவனைத் திக்வாசன், திரிசூலன், பயங்கரமாயினும் மங்களகரமான ஆண்டவன் என வணங்குகின்றனர்—அவரே அரூபன், சுரூபன், விஸ்வரூபன். மலைகளில் மேரு, நட்சத்திரங்களில் சந்திரன், ரிஷிகளில் வசிஷ்டர், வேதங்களில் ஓங்காரம் போல அவர் பரமோன்னதன்; கடந்த-எதிர்கால எல்லா நிலைகளும் இறுதியில் அவரிலேயே காணப்படுகின்றன என்கிறார்கள். பின்னர் பந்தமிடும் உள்சக்திகள்—காமம், கோபம், லோபம், விஷாதம், மதம்—இவற்றின் தத்துவத்தை அறியக் கேட்கிறார்கள். மகாப்ரளயத்தில் சிவன் நெற்றியிலிருந்து ஸம்ஹாராக்னியை எழுப்ப, உலகங்கள் ஜ்வாலைகளால் சூழப்படுகின்றன; பல விகாரமான தீக்கள் எழ, அசைவும் அசையாதும் ஆகிய உயிர்கள் சிவஜ அக்கினியால் எரிகின்றன. அதனால் முனிவர்கள் பாதுகாப்பும் வழிகாட்டுதலும் வேண்டி சரணடைகின்றனர்; எண்ணற்ற உருவங்களின் முடிவை அடைய இயலாது எனச் சொல்லி, அடுத்த உரையில் இவ்வழிவுச் சக்திகளின் பொருள், கட்டுப்பாடு, அதீதம் சிவஆணை-அருளால் விளக்கப்படும் என முடிக்கின்றனர்.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे एकत्रिंशो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः नमो दिग्वाससे नित्यं कृतान्ताय त्रिशूलिने विकटाय करालाय करालवदनाय च
இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் முப்பத்தொன்றாம் அதிகாரம். ரிஷிகள் கூறினர்—திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட திக்வாசனுக்கு நித்திய நமஸ்காரம்; க்ருதாந்தன் (கால-நியந்தா) திரிசூலதாரிக்கு நமஸ்காரம்; விகடன், கராளன், கராளவதனன் ஆகியோருக்கும் நமஸ்காரம்।
Verse 2
अरूपाय सुरूपाय विश्वरूपाय ते नमः कटङ्कटाय रुद्राय स्वाहाकाराय वै नमः
ஹே பிரபுவே! நீர் அரூபனாக இருந்தும் சுரூபன்; உமது ரூபமே விஸ்வரூபம்—உமக்கு நமஸ்காரம். மிக உக்கிரமான கடங்கட ருத்ரனுக்கும், ஸ்வாஹா-சக்தி ஸ்வரூபனான உமக்கும் நமஸ்காரம்।
Verse 3
सर्वप्रणतदेहाय स्वयं च प्रणतात्मने नित्यं नीलशिखण्डाय श्रीकण्ठाय नमोनमः
அனைவராலும் வணங்கப்படும் திருமேனியனே, தானே பணிவின் சாரமாய் விளங்குபவனே; எப்போதும் நீலச் சிகண்டம் அணிந்த ஸ்ரீகண்டா—பசுவை பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பதி—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।
Verse 4
नीलकण्ठाय देवाय चिताभस्माङ्गधारिणे त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः
சிதாபஸ்மம் பூசிய திருமேனியுடைய தெய்வ நীলகண்ட தேவனுக்கு வணக்கம். நீர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் பிரம்மா; ருத்ரர்களில் நீரே நீலலோஹிதன்—நீலமும் செம்மையும்—அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட உன்னத பதி, பரமேஸ்வரன்।
Verse 5
आत्मा च सर्वभूतानां सांख्यैः पुरुष उच्यते पर्वतानां महामेरुर् नक्षत्राणां च चन्द्रमाः
நீர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மா; சாங்க்ய ஞானிகள் உம்மை ‘புருஷன்’ என அழைக்கின்றனர். மலைகளில் நீர் மகாமேரு; நட்சத்திரங்களில் நீர் சந்திரன்.
Verse 6
ऋषीणां च वसिष्ठस् त्वं देवानां वासवस् तथा ओङ्कारः सर्ववेदानां श्रेष्ठं साम च सामसु
ரிஷிகளில் நீர் வசிஷ்டர்; தேவர்களில் நீர் வாசவர் (இந்திரன்). எல்லா வேதங்களிலும் நீர் புனித ஓங்காரம்; சாமங்களில் நீர் உன்னத சாமம்—எங்கும் சாரமாய் நிற்கும் பரம பதி.
Verse 7
आरण्यानां पशूनां च सिंहस्त्वं परमेश्वरः ग्राम्याणामृषभश्चासि भगवांल्लोकपूजितः
பரமேஸ்வரா, காட்டு விலங்குகளில் நீர் சிங்கம்; வீட்டுப் பிராணிகளில் நீர் வृषபம் (காளை). பகவானே, உலகால் போற்றப்படுபவனே, நீரே உன்னத பதி—அனைத்து உயிர்களின் ஆண்டவனும் காவலனும்.
Verse 8
सर्वथा वर्तमानो ऽपि यो यो भावो भविष्यति त्वामेव तत्र पश्यामो ब्रह्मणा कथितं तथा
ஓ பரமேசுவரா! நீர் எப்போதும் நிகழ்பவனாய் இருப்பினும், எதிர்காலத்தில் எத்தகைய நிலை அல்லது நிகழ்வு எழுந்தாலும் அங்கேயும் நாங்கள் உம்மையே காண்கிறோம். பிரம்மா இவ்வாறே உரைத்தான்—நீரே அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமி சாட்சி, எல்லாப் பவங்களின் பதி.
Verse 9
कामः क्रोधश् च लोभश् च विषादो मद एव च एतद् इच्छामहे बोद्धुं प्रसीद परमेश्वर
காமம், கோபம், பேராசை, மனச்சோர்வு, மதம்—இவற்றின் உண்மையை நாங்கள் அறிய விரும்புகிறோம். ஓ பரமேசுவரா! அருள்புரிந்து எங்களுக்கு உபதேசம் செய்யும்.
Verse 10
महासंहरणे प्राप्ते त्वया देव कृतात्मना करं ललाटे संविध्य वह्निरुत्पादितस्त्वया
மகாசம்ஹாரம் அணுகியபோது, ஓ தேவா! தன்னடக்கம் கொண்ட நீர் கையை நெற்றியில் வைத்து அக்கினியை வெளிப்படுத்தினீர். இவ்வாறு பதி-சொரூபமான ஆண்டவன் தன் சம்ஹார-சக்தியை வெளிக்காட்டினான்; அது காலத்தின்படி பாசங்களையும் உலகங்களையும் லயப்படுத்தும்.
Verse 11
तेनाग्निना तदा लोका अर्चिर्भिः सर्वतो वृताः तस्मादग्निसमा ह्येते बहवो विकृताग्नयः
அப்போது அந்த அக்கினியால் உலகங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் தீநாவுகளால் சூழப்பட்டன. ஆகவே அக்கினிக்கு ஒப்பான பல விதமாறிய அக்கினிகள் தோன்றி எங்கும் பரவின.
Verse 12
कामः क्रोधश् च लोभश् च मोहो दम्भ उपद्रवः यानि चान्यानि भूतानि स्थावराणि चराणि च
காமம், கோபம், பேராசை, மயக்கம், தம்பம், துன்புறுத்தல்—மேலும் பிற எல்லா உயிர்களும், அசைவற்றதும் அசைவதும்—இவை அனைத்தும் பாசமாகிய பந்தத்தின் காரணங்கள். பசு (ஜீவன்) பதி ஆகிய ஸ்ரீசிவனை நோக்கித் திரும்பும்வரை, அவன் சம்சாரத்தில் கட்டுண்டே இருப்பான்.
Verse 13
दह्यन्ते प्राणिनस्ते तु त्वत्समुत्थेन वह्निना अस्माकं दह्यमानानां त्राता भव सुरेश्वर
ஹே சுரேஸ்வரா! உம்மிடமிருந்து எழுந்த அக்கினியால் அந்த உயிர்கள் எரிகின்றன. எரிகின்ற எங்களைத் தாங்கி காக்கும் த்ராதாவாகி எங்களை மீட்டருள்வீராக.
Verse 14
त्वं च लोकहितार्थाय भूतानि परिषिञ्चसि महेश्वर महाभाग प्रभो शुभनिरीक्षक
உலக நலனுக்காக நீர் எல்லா உயிர்களையும் இடையறாது அருள்ச் சிந்தனையால் சிஞ்சித்து வளர்க்கிறீர். ஹே மகேஸ்வரா, ஹே மகாபாகப் பிரபோ, ஹே சுபநிரீக்ஷகா!
Verse 15
आज्ञापय वयं नाथ कर्तारो वचनं तव भूतकोटिसहस्रेषु रूपकोटिशतेषु च
ஆணையிடுவீராக, ஹே நாதா; உமது வாக்கை நாங்கள் நிறைவேற்றுவோம்—ஆயிரக் கோடி உயிர்களிடையிலும், நூறு கோடி வடிவங்களிடையிலும் கூட.
Verse 16
अन्तं गन्तुं न शक्ताः स्म देवदेव नमो ऽस्तु ते
ஹே தேவதேவா! உமது எல்லையை அடைய எங்களுக்கு ஆற்றல் இல்லை. உமக்கு நமஸ்காரம்.
Frequently Asked Questions
The sages recall that during mahā-saṁharaṇa, Śiva produces fire by an act centered on the forehead (lalāṭa), after which the worlds are surrounded by flames and many ‘vikṛta’ (distorted/multiform) fires arise, burning beings across realms.
The stuti establishes Śiva as the ground of all states; the inquiry then seeks the doctrinal meaning of passions as forces that bind and destroy, and how Śiva’s governance and grace can pacify or transform them for loka-hita and liberation.