Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे क्षुपदधीचिसंवादो नाम षट्त्रिंशो ऽध्यायः सनत्कुमार उवाच भवान्कथमनुप्राप्तो महादेवमुमापतिम् श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं वक्तुमर्हसि मे प्रभो

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘க்ஷுப–ததீசி உரையாடல்’ எனும் முப்பத்தாறாம் அத்தியாயம். சனத்குமாரர் கூறினார்—அருளாளரே, உமாபதி மகாதேவரை நீங்கள் எவ்வாறு அடைந்தீர்? அதனை முழுதும் கேட்க விரும்புகிறேன்; பிரபுவே, எனக்கு உரைக்கத் தகுந்தீர்।

Verse 2

शैलादिरुवाच प्रजाकामः शिलादो ऽभूत् पिता मम महामुने सो ऽप्यन्धः सुचिरं कलं तपस्तेपे सुदुश्चरम्

சைலாதி கூறினார்—மகாமுனியே, என் தந்தை சிலாதர் சந்தானம் வேண்டி இருந்தார். அவர் குருடனாக இருந்தும் நீண்ட காலம் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்।

Verse 3

तपतस्तस्य तपसा संतुष्टो वज्रधृक् प्रभुः शिलादमाह तुष्टो ऽस्मि वरयस्व वरानिति

அவனுடைய தவத்தின் தீவிரத்தால் மகிழ்ந்த வஜ்ரதாரி பிரபு (இந்திரன்) சிலாதரிடம் வந்து—“நான் திருப்தி அடைந்தேன்; வரங்களைத் தேர்ந்தெடு” என்றான்।

Verse 4

ततः प्रणम्य देवेशं सहस्राक्षं सहामरैः प्रोवाच मुनिशार्दूल कृताञ्जलिपुटो हरिम्

அப்போது தேவேசனான ஆயிரக்கண் இந்திரனை தேவர்களுடன் வணங்கி, முனிவர்களில் சிறந்தவர் கைகூப்பி ஹரியிடம் விண்ணப்பித்தார்। (பாசத்தில் கட்டுண்ட ஜீவனும் பதியாகிய பரமனின் சரணடைந்தால், அவன் அருளால் பந்தவிடுதலைப் பாதை வெளிப்படும்.)

Verse 5

शिलाद उवाच भगवन्देवतारिघ्न सहस्राक्ष वरप्रद अयोनिजं मृत्युहीनं पुत्रमिच्छामि सुव्रत

சிலாதர் கூறினார்—பகவானே, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே, ஆயிரக்கண்ணனே, வரதனே, சுவ்ரதனே! யோனியில் பிறவாததும், மரணமற்றதும் ஆன ஒரு புதல்வனை நான் விரும்புகிறேன்।

Verse 6

शक्र उवाच पुत्रं दास्यामि विप्रर्षे योनिजं मृत्युसंयुतम् अन्यथा ते न दास्यामि मृत्युहीना न सन्ति वै

சக்ரன் கூறினான்—ஓ சிறந்த பிரம்மரிஷியே, கர்ப்பத்தில் பிறந்து மரணத்துடன் கட்டுப்பட்ட மகனை உனக்கு அளிப்பேன்; இல்லையெனில் இவ்வரத்தை அளிக்கேன், ஏனெனில் உண்மையில் மரணமற்றோர் இல்லை।

Verse 7

न दास्यति सुतं ते ऽत्र मृत्युहीनमयोनिजम् पितामहो ऽपि भगवान् किमुतान्ये महामुने

இவ்விஷயத்தில் உனக்கு மரணமற்ற, அயோனிஜ மகனை யாரும் அளிக்கமாட்டார்; போற்றத்தக்க பிதாமஹன் பிரம்மாவும் அளிக்கமாட்டான்—அப்படியிருக்க மற்றவர் எவ்வாறு அளிப்பார், ஓ மகாமுனியே।

Verse 8

सो ऽपि देवः स्वयं ब्रह्मा मृत्युहीनो न चेश्वरः योनिजश् च महातेजाश् चाण्डजः पद्मसंभवः

அந்த தேவன் தானே பிரம்மா—மரணமற்றவன் என்றாலும் பரமேஸ்வரன் அல்ல; அவன் யோனிஜனும், மஹாதேஜஸ்வியும், அண்டஜனும், பத்மசம்பவனும் ஆவான்।

Verse 9

महेश्वराङ्गजश्चैव भवान्यास्तनयः प्रभुः तस्याप्यायुः समाख्यातं परार्धद्वयसंमितम्

மேலும் ஆண்டவன்—மஹேஸ்வர அங்கஜனும் பவானியின் மகனும்—அவனுடைய ஆயுளும் இரு பரார்த்த அளவென அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 10

कोटिकोटिसहस्राणि अहर्भूतानि यानि वै समतीतानि कल्पानां तावच्छेषापरत्रये

கல்பங்களின் ‘நாட்கள்’ எத்தனை கடந்தனவோ அவை கோடி கோடிகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் உள்ளன; மேலும் மீதமுள்ள அடுத்த மும்மடங்கிலும் அவ்வளவே நிறைவேற வேண்டியுள்ளது।

Verse 11

तस्मादयोनिजे पुत्रे मृत्युहीने प्रयत्नतः परित्यजाशां विप्रेन्द्र गृहाणात्मसमं सुतम्

ஆகையால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! கருவிலாப் பிறப்பும் மரணமின்மையும் உடைய மகன் இருப்பின், எல்லா கலக்கமான எதிர்பார்ப்பையும் விட்டு, முயற்சியுடன் உன் ஆத்மத்துக்கு ஒப்பான, தர்மத்தைத் தாங்கத் தகுந்த மகனை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 12

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पिता मे लोकविश्रुतः शिलाद इति पुण्यात्मा पुनः प्राह शचीपतिम्

சைலாதி கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின், உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற புண்ணிய ஆத்மாவான என் தந்தை ‘சிலாதன்’ மீண்டும் சசீபதி (இந்திரன்) அவர்களை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 13

शिलाद उवाच भगवन्नण्डयोनित्वं पद्मयोनित्वमेव च महेश्वराङ्गयोनित्वं श्रुतं वै ब्रह्मणो मया

சிலாதன் கூறினார்—ஓ பகவானே! அண்டத்திலிருந்து பிறப்பு, தாமரையிலிருந்து பிறப்பு, மேலும் மகேஸ்வரனின் திருமேனி-மூலப் பிறப்பு எனும் செய்தியை நான் பிரம்மாவின் வாயிலாகக் கேட்டேன்।

Verse 14

पुरा महेन्द्रदायादाद् गदतश्चास्य पूर्वजात् नारदाद्वै महाबाहो कथमत्राशु नो वद

முன்னொரு காலத்தில் மகேந்திரன் வம்சத்தாரிடமிருந்தும், இவரின் முன்பிறப்புத் தந்தையிடமிருந்தும், நாரதரிடமிருந்து இதை கேட்டோம். ஓ மகாபாஹோ! இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது—இங்கே விரைவாக எமக்குச் சொல்வீராக।

Verse 15

दाक्षायणी सा दक्षो ऽपि देवः पद्मोद्भवात्मजः पौत्रीकनकगर्भस्य कथं तस्याः सुतो विभुः

அவள் தாக்ஷாயணி; தக்ஷனும் பத்மோத்பவன் (பிரம்மா) மகனான தெய்வீகன். தக்ஷன் ஹிரண்யகர்ப்பனின் பேரன் என்றால், எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன் (சிவன்) அவளின் மகன் என்று எவ்வாறு கூறப்படுகிறது?

Verse 16

शक्र उवाच स्थाने संशयितुं विप्र तव वक्ष्यामि कारणम् कल्पे तत्पुरुषे वृत्तं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः

சக்ரன் கூறினான்—ஓ விப்ரா, உன் ஐயம் உரியதே. அதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்—தத்புருஷ கல்பத்தில் பரமேஷ்டி பிரம்மாவைப் பற்றிய நிகழ்வு என்னவோ அது।

Verse 17

ससर्ज सकलं ध्यात्वा ब्रह्माणं परमेश्वरः जनार्दनो जगन्नाथः कल्पे वै मेघवाहने

மேகவாஹன கல்பத்தில், ஜகந்நாதன் ஜனார்தனன் பிரம்மாவைத் தியானித்து, முழு உலக ஒழுங்கையும் வெளிப்படுத்தி படைத்தான்।

Verse 18

दिव्यं वर्षसहस्रं तु मेघो भूत्वावहद्धरम् नारायणो महादेवं बहुमानेन सादरम्

ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் நாராயணன் மேகமாகி நீர்தாரைகளைப் பொழிந்தான்; மகாதேவனுக்கு பக்தியுடன் பெருமதிப்போடு பணிவுடன் சேவை செய்தான்।

Verse 19

दृष्ट्वा भावं महादेवो हरेः स्वात्मनि शङ्करः प्रददौ तस्य सकलं स्रष्टुं वै ब्रह्मणा सह

ஹரியின் உள்ளத்தில் தன் ஆத்மசாரத்தைப் போலிய எண்ணத்தை உணர்ந்த மகாதேவன் சங்கரன், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து படைப்பை நிகழ்த்த முழு வல்லமையையும் அவனுக்கு அருளினான்।

Verse 20

तदा तं कल्पमाहुर्वै मेघवाहनसंज्ञया हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा तस्य देहोद्भवस्तदा

அப்போது அந்தக் கல்பம் ‘மேகவாஹன’ எனப் பெயர்பெற்றது. அதை நோக்கி ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) அதே கணத்தில் ஆண்டவனின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டான்—படைப்புத் தத்துவமாக வெளிப்படையாகி।

Verse 21

जनार्दनसुतः प्राह तपसा प्राप्य शङ्करम् तव वामाङ्गजो विष्णुर् दक्षिणाङ्गभवो ह्यहम्

ஜனார்தனன் புதல்வன் தவத்தால் சங்கரனை அடைந்து கூறினான்— “உமது இடப்பக்கத்திலிருந்து விஷ்ணு பிறந்தான்; உமது வலப்பக்கத்திலிருந்து நானே பிறந்தேன்।”

Verse 22

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः जगन्मयो ऽवहद्यस्मान् मेघो भूत्वा दिवानिशम्

என்னுடன் சேர்ந்து முழு உலகமும் இருந்தபோதிலும், அச்யுதன் அதனைப் படைத்தான். உலகமயனாகி, பகல்-இரவு மேகமாகி, எங்களை இடையறாது தாங்கினான்.

Verse 23

भवन्तमवहद्विष्णुर् देवदेवं जगद्गुरुम् नारायणादपि विभो भक्तो ऽहं तव शङ्कर

விஷ்ணு உம்மைத் துதிக்கிறான்— தேவர்களின் தேவன், உலகின் குரு. எங்கும் நிறைந்த சங்கரா, நாராயண அடையாளத்திற்கும் அப்பால் நான் உமது பக்தன்.

Verse 24

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्

அருள்புரிவாயாக, प्रभு; எனக்கு அனைத்தையும் அளிப்பாயாக— உமது சர்வாத்மத் தத்துவத்தின் உணர்வைத் தாராயாக. அதை அடைந்தவன் உமது அருளால் கணநேரத்தில் சர்வாத்ம நிலையில் நிலைபெறுகிறான்.

Verse 25

त्वरमाणो ऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् एकार्णवालये शुभ्रे त्व् अन्धकारे सुदारुणे

அவன் விரைந்து அணுகி புருஷோத்தமனை கண்டான்— ஒரே பேர்கடலின் வாசஸ்தலத்தில்; அது ஆதியில் தூய விரிவாயிருந்தும், அங்கே மிகக் கொடிய இருள் நிலவியது.

Verse 26

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे

பொன்னும் ரத்தினங்களும் பதிக்கப்பட்ட, தூய மனத்தால் மட்டுமே உருவான அந்த தெய்வீக உலகம் தீயோர்க்கு எட்டாதது; புண்ணியவான்களுக்கே அணுகத்தக்கது; சனகாதி முனிவர்க்கும் அப்பாற்பட்டது।

Verse 27

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम्

அப்போது அஜன் (அஜன்மன்) அந்த பரமபுருஷனை கண்டான்—உலகங்களைத் தாங்கும் அந்தர்ஹ்ருதயம்—அனந்தனின் சுருள்களால் ஆன படுக்கையில் சயனித்து, தாமரைநேத்திரனாய் அமைதியுடன் இருந்தவனை।

Verse 28

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम्

சங்கு, சக்கரம், கதா, தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கும் நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனைத் தியானியுங்கள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரமண்டலம்போல் ஒளிர்வான்।

Verse 29

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम्

ஸ்ரீவத்ஸ இலக்கணமுடைய, பிரசன்ன முகத்தையுடைய தேவன் ஜனார்தனனை நான் தியானிக்கிறேன்; ரமையின் மென்மையான தாமரை-கைகளின் தொடுதலால் அவன் தாமரைப் பாதங்கள் செம்மையடைந்துள்ளன।

Verse 30

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम्

அவனே பரமாத்மா, ஈசானன் எனும் ஆண்டவன்; தமோகுணத்தால் காலரூபமாய் நிற்கின்றான், ரஜோகுணத்தால் எல்லா உலகங்களின் சிருஷ்டி-லீலையை இயக்குகின்றான்।

Verse 31

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम्

தன் சத்துவம்—தூய ஒளிமய சக்தி—மூலம் அவர் பரமேஸ்வரன் எல்லா உயிர்களையும் தாங்கி நிலைநிறுத்துகிறார். அவரே சர்வாத்மா, மகாத்மா, பரமாத்மா, ஈஸ்வரன்।

Verse 32

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम्

அமுதமய க்ஷீரசாகரத்தில் யோகநித்திரையில் பள்ளிகொண்ட ஜனார்தனனைப் பார்த்து பிரம்மா அந்த பகவானை உரைத்தார். சைவ நோக்கில், பரம பதி சிவனைச் சரணடையாவிட்டால் தேவரும் பாசத்தில் கட்டுண்டவரே; விடுதலை அளிப்பவர் சிவனே।

Verse 33

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम्

“என் அருளால் உன்னை என்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறேன்; நீ முன்புபோலவே ஆகுவாய்.” என்று கூறி, பகவான் புன்னகையுடன் பிதாமஹன் பிரம்மாவை எழுப்பி அவனது முன்னிலை நிலையை மீட்டளித்தார்।

Verse 34

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना

மகாபாகு நோக்கி சிறிது புன்னகை செய்தார். பின்னர் அவர் அந்த அண்டஜமான உயிரில் புகுந்தார்; அந்த மகாத்மா அவரால் விழுங்கப்பட்டார்।

Verse 35

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ

பின்னர் பிரம்மா புருவமத்தியில் இருந்து அச்யுதனைப் படைத்தார். அவனால் படைக்கப்பட்ட ஹரி தன் படைத்தவரை நோக்கி, பின்னர் அவரருகில் பணிவுடன் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 36

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः

அச்சமயத்தில் எல்லாத் தேவர்களின் நிலைகளும் சக்திகளும் தோன்றும் மூலமான ருத்ரன், அந்த இருவருக்குப் பழமுன் அளித்த வரங்களின்படி, வியப்புறும் மாற்றுருவை ஏற்றான்।

Verse 37

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर् विश्वात्मा परमेश्वरः प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः

அங்கே உலகின் அந்தராத்மாவும் பரமேசுவரனுமான விஷ்ணு வந்தான்; பிரம்மாவுக்கு ஒப்பற்ற அருளை வழங்க எண்ணி, வல்லமைமிகு ஹரி வெளிப்பட்டான்।

Verse 38

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम्

பின்னர் அந்த இரு தேவரும் ஒன்றுகூடி, எல்லாத் தேவர்களும் தோன்றும் மூலமான ஆண்டவன் பவதேவன் சிவனை கண்டனர்; அவர் காலாக்னியைப் போலத் தகதகத்தான்।

Verse 39

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः

அப்போது அவர்கள் உக்கிரமான சர்வன், சடையுடைய கபர்தினைத் துதித்தனர்; வரம் அருளும் ஆண்டவனைத் தொலைவில் நின்றே மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கினர்।

Verse 40

भवो ऽपि भगवान् देवम् अनुगृह्य पितामहम् जनार्दनं जगन्नाथस् तत्रैवान्तरधीयत

பின்னர் உலகநாதனான பகவான் பவன், பிதாமஹன் பிரம்மாவுக்கும் ஜனார்தனன் விஷ்ணுவுக்கும் அருள் புரிந்து, அங்கேயே மறைந்து விட்டான்।