Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच अलिङ्गो लिङ्गमूलं तु अव्यक्तं लिङ्गमुच्यते अलिङ्गः शिव इत्युक्तो लिङ्गं शैवमिति स्मृतम्

சூதர் கூறினார்—குறியற்றது (அலிங்கம்) லிங்கத்தின் மூலமே; அவ்யக்தமே லிங்கம் எனப்படுகிறது. சிவன் ‘அலிங்கன்’ என உரைக்கப்படுகிறார்; லிங்கம் சைவச் சின்னமாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 2

प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुर्लिङ्गमुत्तमम् गन्धवर्णरसैर्हीनं शब्दस्पर्शादिवर्जितम्

‘பிரதானம்’, ‘பிரக்ருதி’ எனப் போற்றப்படும் அந்த உத்தம லிங்கம் மணம்-நிறம்-சுவை இன்றியது; ஒலி-தொடுதல் முதலியவற்றிலிருந்தும் விடுபட்டது.

Verse 3

अगुणं ध्रुवमक्षय्यम् अलिङ्गं शिवलक्षणम् गन्धवर्णरसैर्युक्तं शब्दस्पर्शादिलक्षणम्

அவர் நிர்குணன், நிலையானவன், அழிவற்றவன்—குறியற்றவனாயினும் சிவ-லட்சணத்தால் அறியப்படுகிறான். வெளிப்பட்ட உலகில் அவர் மணம்-நிறம்-சுவை, ஒலி-தொடுதல் முதலிய லட்சணங்களுடன் கூறப்படுகிறார்.

Verse 4

जगद्योनिं महाभूतं स्थूलं सूक्ष्मं द्विजोत्तमाः विग्रहो जगतां लिङ्गम् अलिङ्गाद् अभवत्स्वयम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, உலகின் கருவாயான அந்த மகாபூதத் தத்துவம்—ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும்—தானே அலிங்க நிலையிலிருந்து வெளிப்பட்டு, உலகங்களின் உருவமுடைய லிங்கமாக ஆனது.

Verse 5

सप्तधाचाष्टधा चैव तथैकादशधा पुनः लिङ्गान्यलिङ्गस्य तथा मायया विततानि तु

மீண்டும் அலிங்கனுடைய லிங்கங்கள் அவன் மாயையால் ஏழுவகையாகவும், எட்டுவகையாகவும், மேலும் பதினொன்றுவகையாகவும் விரிவடைந்தன.

Verse 6

तेभ्यः प्रधानदेवानां त्रयमासीच्छिवात्मकम् एकस्मात्त्रिष्वभूद्विश्वम् एकेन परिरक्षितम्

அந்த முதன்மை தேவர்களிலிருந்து சிவ-சாரமுடைய மும்மூர்த்தி தோன்றியது. ஒரே பரம்பொருளிலிருந்து உலகம் மும்மடங்காய் வெளிப்பட்டு, அதே ஒருவனால் காக்கப்பட்டு நிலைபெறுகிறது.

Verse 7

एकेनैव हृतं विश्वं व्याप्तं त्वेवं शिवेन तु अलिङ्गं चैव लिङ्गं च लिङ्गालिङ्गानि मूर्तयः

அந்த ஒருவனால் மட்டுமே இவ்வுலகம் தாங்கப்பட்டு முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது—அதாவது சிவனால். அவர் அலிங்கமும், லிங்கமும்; அவரது மூர்த்திகள் மூன்று—அலிங்க, லிங்க, லிங்க-அலிங்க.

Verse 8

यथावत्कथिताश्चैव तस्माद्ब्रह्म स्वयं जगत् अलिङ्गी भगवान् बीजी स एव परमेश्वरः

யதார்த்தமாக கூறப்பட்டபடி, அந்தப் பிரம்மமே தானே உலகமாகிறது. அலிங்கனாகிய, விதை-காரணமான பகவான்—அவரே பரமேஸ்வரன்.

Verse 9

बीजं योनिश् च निर्बीजं निर्बीजो बीजमुच्यते बीजयोनिप्रधानानाम् आत्माख्या वर्तते त्विह

இங்கு ‘விதை’, ‘யோனி’ மற்றும் ‘விதையற்றது’ எனச் சொல்லப்படுகிறது; விதையற்றதே உண்மையான விதை எனப் புகழப்படுகிறது. விதை-யோனி-முதன்மைக் காரணங்களுக்கு இங்கு ‘ஆத்மா’ என்ற பெயர் போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

परमात्मा मुनिर्ब्रह्म नित्यबुद्धस्वभावतः विशुद्धो ऽयं तथा रुद्रः पुराणे शिव उच्यते

அவரே பரமாத்மா—முனியும் பிரம்மமும். இயல்பாகவே நித்திய-புத்தி (தூய சைதன்யம்), முற்றிலும் விசுத்தன்; ஆகவே இந்த ருத்ரன் புராணத்தில் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 11

शिवेन दृष्टा प्रकृतिः शैवी समभवद्द्विजाः सर्गादौ सा गुणैर्युक्ता पुराव्यक्ता स्वभावतः

ஓ இருமுறைப் பிறந்த முனிவர்களே, சிவன் நோக்கியபோது இயற்கை (பிரக்ருதி) படைப்பின் ஆதியில் ஷைவியாக ஆனாள்; இயல்பால் முன்பு அவ்யக்தமாக இருந்த அவள், அப்போது முக்குணங்களுடன் வெளிப்பட்டாள்।

Verse 12

अव्यक्तादिविशेषान्तं विश्वं तस्याः समुच्छ्रितम् विश्वधात्री त्वजाख्या च शैवी सा प्रकृतिः स्मृता

அவ்யக்தத்திலிருந்து விசேஷ வேறுபாடுகள் வரை முழு உலகமும் அவளிடமிருந்து எழுந்து அவளிலேயே தாங்கப்படுகிறது. அவள் உலகதாரிணி; ‘த்வஜா’ என அழைக்கப்படும்; இறைவனின் ஷைவ சக்தியாகிய பிரக்ருதி என்று நினைக்கப்படுகிறாள்।

Verse 13

तामजां लोहितां शुक्लां कृष्णामेकां बहुप्रजाम् जनित्रीमनुशेते स्म जुषमाणः स्वरूपिणीम्

அவன் அந்த அஜன்மா தாயுடன் தங்கினான்—ஒருத்தியாக இருந்தும் பலரூபமாய், செம்மை, வெண்மை, கருமை என வெளிப்பட்டு, மிகுந்த படைப்பாற்றலுடன், உலகின் ஜனனியாக. அவளில் இன்புற்று, தன் சொந்த ஸ்வரூப சக்தியோடு நிலைத்தான்।

Verse 14

तामेवाजामजो ऽन्यस्तु भुक्तभोगां जहाति च अजा जनित्री जगतां साजेन समधिष्ठिता

ஆனால் இன்னொரு அஜன்—தானும் பிறவியற்றவன்—தனக்குரிய போகங்களை அனுபவித்த பின் அதே பிரக்ருதியை விட்டு விலகுகிறான். அந்த அஜா, உலகங்களின் தாய், அஜ இறைவன் (பதி-சிவன்) ஆளுகையிலும் ஆதிக்கத்திலும் முழுமையாக இருக்கிறாள்; பசு ஜீவன் கர்மப் பலனைச் சுவைத்து விலகுகிறது।

Verse 15

प्रादुर्बभूव स महान् पुरुषाधिष्ठितस्य च अजाज्ञया प्रधानस्य सर्गकाले गुणैस् त्रिभिः

படைப்புக் காலத்தில் அந்த ‘மஹான்’ தத்துவம் வெளிப்பட்டது—புருஷன் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பிரதானம், இறைவனின் அஜ-ஆஜ்ஞை (தானே எழும் சங்கல்பம்) மூலம், முக்குணங்களால் சிருஷ்டியை இயக்கியபோது।

Verse 16

सिसृक्षया चोद्यमानः प्रविश्याव्यक्तमव्ययम् व्यक्तसृष्टिं विकुरुते चात्मनाधिष्ठितो महान्

படைக்க விரும்பும் சங்கல்பத்தால் தூண்டப்பட்ட மகேஸ்வரன், அவ்யக்தமான அழிவற்ற தத்துவத்தில் பிரவேசிக்கிறார். தம் ஆத்மாவால் அந்தர்யாமியாக நிலைத்து, வெளிப்பட்ட படைப்பை விரிவாக்குகிறார்।

Verse 17

महतस्तु तथा वृत्तिः संकल्पाध्यवसायिका महतस् त्रिगुणस् तस्माद् अहंकारो रजो ऽधिकः

மஹத் (பிரபஞ்ச புத்தி) என்பதின் செயல் சங்கல்பமும் உறுதியான தீர்மானமும் ஆகும். மஹத் மூன்று குணங்களால் ஆனது; ஆகவே அதிலிருந்து ரஜஸ் மேலோங்கிய அகங்காரம் தோன்றுகிறது।

Verse 18

तेनैव चावृतः सम्यग् अहंकारस् तमो ऽधिकः महतो भूततन्मात्रं सर्गकृद्वै बभूव च

அதே தமஸால் முழுமையாக மூடப்பட்ட அகங்காரம் தமோகுணம் மேலோங்கியது. மேலும் மஹத்திலிருந்து பூத-தன்மாத்திரங்களும் படைப்பு நிகழ்வும் தோன்றின—இதுவே சிருஷ்டி ஒழுங்கு।

Verse 19

अहंकाराच्छब्दमात्रं तस्मादाकाशमव्ययम् सशब्दमावृणोत्पश्चाद् आकाशं शब्दकारणम्

அகங்காரத்திலிருந்து சப்த தன்மாத்திரம் தோன்றியது; அதிலிருந்து அழிவற்ற ஆகாசம் வெளிப்பட்டது. சப்தம் உடையதாக அது பின்னர் பரவியது—ஆகாசமே சப்தத்தின் காரணமும் ஆதாரமும் ஆகும்।

Verse 20

तन्मात्राद्भूतसर्गश् च द्विजास्त्वेवं प्रकीर्तितः स्पर्शमात्रं तथाकाशात् तस्माद्वायुर् महान्मुने

இருபிறப்பாளர்களே, தன்மாத்திரங்களிலிருந்து பூதப் படைப்பு இவ்வாறு கூறப்படுகிறது. ஆகாசத்திலிருந்து ஸ்பர்ச தன்மாத்திரம் தோன்றுகிறது; அதிலிருந்து, மகாமுனியே, வாயு வெளிப்படுகிறது—இது சிவன் ஆளும் படைப்பு ஒழுங்கு।

Verse 21

तस्माच्च रूपमात्रं तु ततो ऽग्निश्च रसस्ततः रसादापः शुभास्ताभ्यो गन्धमात्रं धरा ततः

அந்த நுண்தத்துவத்திலிருந்து ரூப-தன்மாத்திரம் மட்டும் வெளிப்படுகிறது; அதிலிருந்து அக்னி, அக்னியிலிருந்து ரச-தன்மாத்திரம் உண்டாகிறது. ரசத்திலிருந்து சுபமான ஆபः (நீர்) தோன்றுகிறது; அந்த நீரிலிருந்து கந்த-தன்மாத்திரம், பின்னர் ப்ருதிவி வெளிப்படுகிறது. இது சிவன் ஆணையால் பசுவின் அனுபவத்திற்காகத் தத்துவங்கள் விரிவடைவதாகும்.

Verse 22

आवृणोद्धि तथाकाशं स्पर्शमात्रं द्विजोत्तमाः आवृणोद्रूपमात्रं तु वायुर्वाति क्रियात्मकः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அப்போது ஸ்பர்ஷ-தன்மாத்திரம் ஆகாசத்தை வியாபித்து மூடியது. அதிலிருந்து செயலும் இயக்கமும் இயல்பான வாயு வீசியது; அது ரூப-தன்மாத்திரத்தின் நுண் சக்தியைத் தாங்கியது.

Verse 23

आवृणोद्रसमात्रं वै देवः साक्षाद्विभावसुः आवृण्वाना गन्धमात्रम् आपः सर्वरसात्मिकाः

தேவன் விபாவசு (அக்னி) நேரடியாக ரச-தன்மாத்திரத்தை மூடினான்; மேலும் எல்லா சுவைகளின் இயல்பான ஆபः (நீர்) பின்னர் கந்த-தன்மாத்திரத்தை மூடியது.

Verse 24

क्ष्मा सा पञ्चगुणा तस्माद् एकोना रससम्भवाः त्रिगुणो भगवान्वह्निर् द्विगुणः स्पर्शसम्भवः

பூமி ஐந்து குணங்களுடையது. அதிலிருந்து ரசத்தால் பிறந்த ஆபः (நீர்) தோன்றுகிறது; அது ஒரு குணம் குறைந்தது. பகவான் வஹ்னி மூன்று குணங்களுடையவன்; ஸ்பர்ஷத்திலிருந்து பிறந்த வாயு இரண்டு குணங்களுடையது—இவ்வாறு ஆண்டவனின் ஒழுங்கான வெளிப்பாட்டால் ஸ்தூலத் தத்துவங்கள் விரிகின்றன.

Verse 25

अवकाशस्ततो देव एकमात्रस्तु निष्कलः तन्मात्राद्भूतसर्गश् च विज्ञेयश् च परस्परम्

பின்னர், ஓ தேவா, ஆகாசம் தோன்றுகிறது—ஒரே தன்மாத்திர அளவுடையதும், நிஷ்கல (பகுதியற்ற) தன்மையுடையதும். அந்த நுண் தன்மாத்திரத்திலிருந்தே பூதங்களின் படைப்பு விரிகிறது; காரணமும் காரியமும் பரஸ்பரத் தொடர்புடையவை என அறிய வேண்டும்.

Verse 26

वैकारिकः सात्त्विको वै युगपत्सम्प्रवर्तते सर्गस् तथाप्यहंकाराद् एवमत्र प्रकीर्तितः

வைகாரிக (சாத்த்விக) படைப்பு ஒரே நேரத்தில் நிகழ்கிறது; ஆயினும் இங்கே அது அகங்காரத் தத்துவத்திலிருந்து எழுந்ததாகவே கூறப்படுகிறது।

Verse 27

पञ्च बुद्धीन्द्रियाण्यस्य पञ्च कर्मेन्द्रियाणि तु शब्दादीनामवाप्त्यर्थं मनश्चैवोभयात्मकम्

இந்த உடலுடையவனுக்கு ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் உள்ளன; மேலும் மனம் இருவகைத் தன்மையுடையதாக இருந்து, சப்தம் முதலிய விஷயங்களை அறிதற்கான கருவியாகும். பிரகிருதி-களத்தில் பசு இக்கரணங்களால் அனுபவிக்கிறது; பாச-விமோசனத்திற்காக பதி சிவனை நோக்கித் திரும்பும் வரை।

Verse 28

महदादिविशेषान्ता ह्य् अण्डमुत्पादयन्ति च जलबुद्बुदवत्तस्माद् अवतीर्णः पितामहः

மஹத் முதல் விசேஷத் தத்துவங்கள் வரை இவை அனைத்தும் பிரம்மாண்ட அண்டத்தை உருவாக்குகின்றன; அந்த அண்டத்திலிருந்து நீர்க்குமிழிபோல் பிதாமஹன் பிரம்மா வெளிப்பட்டார்।

Verse 29

स एव भगवान् रुद्रो विष्णुर्विश्वगतः प्रभुः तस्मिन्नण्डे त्विमे लोका अन्तर्विश्वमिदं जगत्

அதே பகவான் ருத்ரனே அனைத்திலும் வியாபித்த ஆண்டவன் விஷ்ணுவும் ஆவான்; அந்த அண்டத்தினுள் இவ்வுலகங்கள் உள்ளன, அதன் உள்ளேயே இம்முழு ஜகத்தும் தங்கியுள்ளது।

Verse 30

अण्डं दशगुणेनैव वारिणा प्रावृतं बहिः आपो दशगुणेनैव तद्बाह्यस्तेजसा वृताः

பிரம்மாண்ட அண்டம் வெளிப்புறம் பத்துமடங்கு நீரால் சூழப்பட்டுள்ளது; அந்த நீரும் மீண்டும் பத்துமடங்கு வெளியே தேஜஸ் (அக்னி) ஆல் வளைந்துள்ளது।

Verse 31

तेजो दशगुणेनैव बाह्यतो वायुना वृतम् वायुर्दशगुणेनैव बाह्यतो नभसा वृतः

தேஜஸ் தத்துவம் வெளியில் பத்துமடங்கு விரிந்த வாயுவால் மூடப்படுகிறது; வாயுவும் வெளியில் பத்துமடங்கு விரிந்த நபஸ்/ஆகாசத்தால் மூடப்படுகிறது. இவ்வாறு இறைவனின் ஒழுங்கமைந்த படைப்பில் நிலைமையான பூதங்கள் படிப்படியாக நுண்ணியவும் பரவலுமான ஆவரணங்களால் மறைக்கப்படுகின்றன।

Verse 32

आकाशेनावृतो वायुर् अहंकारेण शब्दजः महता शब्दहेतुर्वै प्रधानेनावृतः स्वयम्

சப்தத் தத்துவத்திலிருந்து தோன்றிய வாயு ஆகாசத்தால் மூடப்படுகிறது. சப்தத்தின் மூலமான அஹங்காரம் அதனை மறைக்கிறது; அந்தச் சப்தத்தின் காரணமான மகத் (புத்தித் தத்துவம்) தானே பிரதானம் (பிரகృతి) மூலம் ஆவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 33

सप्ताण्डावरणान्याहुस् तस्यात्मा कमलासनः कोटिकोटियुतान्यत्र चाण्डानि कथितानि तु

ஒவ்வொரு பிரபஞ்ச அண்டமும் ஏழு ஆவரணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. அதன் உள்ளே கமலாசன பிரம்மா அதிஷ்டாதா-ஆத்மாவாக உள்ளார்; மேலும் இத்தகைய அண்டங்கள் கோடிக்கோடி எண்ணிக்கையில் உள்ளன என்றும் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 34

तत्रतत्र चतुर्वक्त्रा ब्रह्माणो हरयो भवाः सृष्टाः प्रधानेन तदा लब्ध्वा शम्भोस्तु संनिधिम्

அங்கங்கே பிரதானத்தால் நான்முகப் பிரம்மாக்கள், ஹரி-ரூப விஷ்ணுக்கள், பவ-ரூப ருத்ரர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டனர். அப்போது அவர்கள் சம்புவின் சன்னிதியை அடைந்து, அவரின் ஆதிபத்திய-அருளின் கீழ் தோன்றினர்।

Verse 35

लयश्चैव तथान्योन्यम् आन्द्यन्तम् इति कीर्तितम् सर्गस्य प्रतिसर्गस्य स्थितेः कर्ता महेश्वरः

லயம், பரஸ்பர சார்பு, மேலும் ஆதியும் அந்தமும் என்று கூறப்படுகிறது. ஸர்கம், பிரதிஸர்கம், ஸ்திதி—இவற்றின் கர்த்தா மகேஸ்வரனே.

Verse 36

सर्गे च रजसा युक्तः सत्त्वस्थः प्रतिपालने प्रतिसर्गे तमोद्रिक्तः स एव त्रिविधः क्रमात्

சிருஷ்டிக்காலத்தில் அவர் ரஜோகுணத்துடன் இணைந்தவர்; பரிபாலனத்தில் சத்த்வகுணத்தில் நிலைபெற்றவர்; பிரதிசர்க/பிரளயத்தில் தமோகுணம் மேலோங்கும். இவ்வாறு வரிசையாக அதே பரமன் குணச் செயல்பாடுகளால் மும்முகமாக விளங்குகிறார்।

Verse 37

आदिकर्ता च भूतानां संहर्ता परिपालकः तस्मान्महेश्वरो देवो ब्रह्मणो ऽधिपतिः शिवः

அவரே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிகர்த்தா, பரிபாலகர், சங்காரகரும் ஆவார். ஆகவே மகேஸ்வரன் ஆகிய சிவன், பிரம்மாவிற்கும் மேலான அதிபதி.

Verse 38

सदाशिवो भवो विष्णुर् ब्रह्मा सर्वात्मको यतः एकदण्डे तथा लोका इमे कर्ता पितामहः

சதாசிவன் அனைத்தின் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக இருப்பதால், அவரே பவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், பிரம்மாவாகவும் கூறப்படுகிறார். ஒரே தண்டத் தத்துவமான ஒரே ஆட்சிக் கோட்பாட்டினால் இவ்வுலகங்கள் இயங்குகின்றன; அவருடைய நியமத்திலேயே பிதாமகன் பிரம்மா கர்த்தாவாக நிறுவப்படுகிறார்।

Verse 39

प्राकृतः कथितस्त्वेष पुरुषाधिष्ठितो मया सर्गश् चाबुद्धिपूर्वस्तु द्विजाः प्राथमिकः शुभः

இந்த ‘பிராக்ருத’ சிருஷ்டி, புருஷன் (உள்ளுறை இறைவன்) அதிஷ்டானத்தில் நிகழ்வதாக நான் கூறினேன். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, பகுத்தறிவு புத்தி வெளிப்படுவதற்கு முன் தோன்றிய முதல் சிருஷ்டியே ஆதியும் சுபமான தொடக்கமும் என நினைவில் கூறப்படுகிறது।