Adhyaya 14
अघोरस्य प्रादुर्भावः कुमारकचतुष्टयं च योगमार्गः
சூதர் கூறுகிறார்—முன்னொரு கல்பத்தில் மஞ்சள் நிறம் கொண்ட ஸ்வயம்பூ விலகிய பின் புதிய கல்பம் தொடங்கியது. ஏகார்ணவத்தில் படைப்பை விரும்பிய பிரம்மா கலக்கத்துடன் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். அவரது தியானத்திலிருந்து கருப்பு ஆடை அணிந்த, சுயம்பூ தேஜஸால் ஜ்வலிக்கும் குழந்தை வடிவ அோரன்/மஹேஸ்வரன் தோன்றினான். பிரம்மா வணங்கி, பிராணாயாமம் மற்றும் மனஒன்றுகூடலால் அவரை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, அந்த தரிசனத்தின் பின்னுள்ள பிரஹ்மரூபத் தத்துவத்தை அறிய விரும்பினார். அோரன் மீண்டும் தரிசனம் அளித்து, தன் பக்கத்திலிருந்து கருநிறம் கொண்ட ஒளிமிக்க நான்கு குமாரகர்களை வெளிப்படுத்தினான். அவர்கள் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் பரமேஸ்வரனை யோகோபாசனையால் ஆராதித்து, சீடர்களுக்கு மஹாயோகத்தை உபதேசித்தனர். யோகத்தில் সিদ্ধர்கள் மனத்தாலேயே சிவனில் பிரவேசித்து நிர்குண, தூய பதத்தை அடைகின்றனர். இந்த யோகத்தால் மஹாதேவனை தியானிக்கும் ஞானி அழிவிலா ருத்ரனை அடைவான்; அடுத்த உரையில் சிவோபாசனை முறைகள் விரிவாக வரும்।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच ततस्तस्मिन्गते कल्पे पीतवर्णे स्वयंभुवः पुनरन्यः प्रवृत्तस्तु कल्पो नाम्नासितस्तु सः
சூதர் கூறினார்—ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் பொன்னிறத்தால் குறியிடப்பட்ட அந்தக் கல்பம் கடந்தபின், வேறொரு கல்பம் தொடங்கியது; அது தனித்த பெயரால் அறியப்பட்டது.
Verse 2
एकार्णवे तदा वृत्ते दिव्ये वर्षसहस्रके स्रष्टुकामः प्रजा ब्रह्मा चिन्तयामास दुःखितः
எல்லாம் ஒரே பேர்கடலாகி, ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் கடந்தபோது, உயிர்களைப் படைக்க விரும்பிய பிரம்மா துயரத்துடன் சிந்தித்தார்.
Verse 3
तस्य चिन्तयमानस्य पुत्रकामस्य वै प्रभोः कृष्णः समभवद्वर्णो ध्यायतः परमेष्ठिनः
புத்ர விருப்பத்துடன் சிந்தித்த அந்தப் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அவருள் கருநிறம் (கிருஷ்ணவர்ணம்) தோன்றியது.
Verse 4
अथापश्यन्महातेजाः प्रादुर्भूतं कुमारकम् कृष्णवर्णं महावीर्यं दीप्यमानं स्वतेजसा
அப்போது மகாதேஜஸ்வி, திடீரென வெளிப்பட்ட தெய்வக் குமாரனை கண்டான்—கருநிறம், மஹாவீரியம், தன் சொந்த தேஜஸால் ஒளிர்வான்।
Verse 5
कृष्णांबरधरोष्णीषं कृष्णयज्ञोपवीतिनम् कृष्णेन मौलिना युक्तं कृष्णस्रगनुलेपनम्
அவன் கருநிற ஆடை, கருநிற உஷ்ணீஷம் அணிந்து, கருநிற யஜ்ஞோபவீதம் தரித்து; கருநிற மௌலி, கருநிற மாலை, கருநிற அனுலேபனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்।
Verse 6
स तं दृष्ट्वा महात्मानम् अघोरं घोरविक्रमम् ववन्दे देवदेवेशम् अद्भुतं कृष्णपिङ्गलम्
அந்த மகாத்மாவைக் கண்டு—சாரத்தில் அோரன், வீரத்தில் அச்சமூட்டும் விக்ரமன்—தேவர்களின் தேவாதிபதி, அதிசயமான கிருஷ்ணபிங்கலனை வணங்கினான்।
Verse 7
प्राणायामपरः श्रीमान् हृदि कृत्वा महेश्वरम् मनसा ध्यानुयुक्तेन प्रपन्नस्तु तमीश्वरम्
பிராணாயாமத்தில் நிலைத்த அந்த ஸ்ரீமான், இதயத்தில் மஹேஸ்வரனை நிறுவி; தியானத்தில் ஒன்றிய மனத்தால் அந்த ஈசுவரனிடம் சரணடைந்தான்।
Verse 8
अघोरं तु ततो ब्रह्मा ब्रह्मरूपं व्यचिन्तयत् तथा वै ध्यायमानस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः
அப்போது பிரம்மா, அோரத் தத்துவத்தைப் பிரம்மரூபமாக எண்ணி தியானித்தான்; இவ்வாறு தியானத்தில் மூழ்கிய பரமேஷ்டி பிரம்மா அந்த பரம உண்மையில் நிலைத்தான்।
Verse 9
प्रददौ दर्शनं देवो ह्य् अघोरो घोरविक्रमः अथास्य पार्श्वतः कृष्णाः कृष्णस्रगनुलेपनाः
அப்போது அச்சமூட்டும் வீரத்தையுடைய அகோர தேவன் தன் தரிசனத்தை அருளினார். மேலும் அவரின் இரு பக்கங்களிலும் கருநிறத் தெய்வீக சக்திகள் தோன்றின; கருமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கருநிற அனுலேபனத்தால் பூசப்பட்டிருந்தன.
Verse 10
चत्वारस्तु महात्मानः संबभूवुः कुमारकाः कृष्णः कृष्णशिखश्चैव कृष्णास्यः कृष्णवस्त्रधृक्
பின்னர் நான்கு மகாத்ம குமாரர்கள் தோன்றினர்—ஒருவர் கருநிறம், ஒருவர் கருஞ்சிகை உடையவர், ஒருவர் கருமுகம், மற்றொருவர் கருநிற ஆடை அணிந்தவர்.
Verse 11
ततो वर्षसहस्रं तु योगतः परमेश्वरम् उपासित्वा महायोगं शिष्येभ्यः प्रददुः पुनः
பின்னர் அவர்கள் யோகத்தின் வழியாக ஆயிரம் ஆண்டுகள் பரமேசுவரனை வழிபட்டனர்; மகாயோகத்தை அடைந்து, அதை மீண்டும் தம் சீடர்களுக்கு வழங்கினர்.
Verse 12
योगेन योगसम्पन्नाः प्रविश्य मनसा शिवम् अमलं निर्गुणं स्थानं प्रविष्टा विश्वमीश्वरम्
யோகத்தில் நிறைவு பெற்ற அவர்கள் மனத்தால் சிவனுள் புகுந்தனர்; அந்த மாசற்ற, நிர்குண நிலையுள் நுழைந்து, உலகமெங்கும் ஆண்ட ஈசுவரனுள் ஒன்றாயினர்.
Verse 13
एवमेतेन योगेन ये ऽपि चान्ये मनीषिणः चिन्तयन्ति महादेवं गन्तारो रुद्रमव्ययम्
இவ்வியோகத்தினாலே பிற ஞானிகளும் மகாதேவனைத் தியானிக்கின்றனர்; அத்தகைய தியானத்தால் அவர்கள் அழிவிலா ருத்ரனை—பரம பதியைக்—அடைகின்றனர்.
Frequently Asked Questions
The narrative presents Aghora as the revelatory form through which the nirguṇa Lord becomes accessible to the creator-god: the ‘dark’ iconography marks transcendence beyond guṇas, while the blazing tejas signals divine self-luminosity that authorizes creation and instruction.
They are four childlike emanations associated with Aghora’s presence, who undertake prolonged upāsanā and then transmit mahāyoga to disciples—functioning as mediating teachers of Śiva-realization rather than merely mythic attendants.
Prāṇāyāma joined to manasa-dhyāna (placing Maheśvara in the heart) and sustained upāsanā, culminating in mental entry into Śiva and realization of the amalā, nirguṇa station.