Adhyaya 1
नैमिषारण्ये सूतागमनम् — लिङ्गमाहात्म्यभूमिका तथा शब्दब्रह्म-ओङ्कार-लिङ्गतत्त्वम्
இந்த அதிகாரத்தில் நாரதர் பல தீர்த்தங்களில் லிங்கபூஜை செய்து நைமிஷாரண்யம் வருகிறார். நைமிஷேய முனிவர்கள் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, வ்யாசரின் சீடன் சூதர் ரோமஹர்ஷணரைப் பார்த்து லிங்கமகிமை நிறைந்த புராணசம்ஹிதையை உரைக்க வேண்டுகின்றனர். சூதர் தேவத்திரயம், வ்யாசர் முதலியோருக்கு வணங்கி, லிங்கத்தத்துவத்தின் தத்துவ அடித்தளத்தை நிறுவுகிறார்—சப்தப்ரஹ்மம் ஓங்காரஸ்வரூபம், வேதாங்கங்களுடன் இணைந்தது, பிரதான-புருஷத்தைத் தாண்டியது; திரிகுணச் செயல்பாட்டில் சத்த்வமாக விஷ்ணு, ரஜஸாக ஹிரண்யகர்பன், தமஸாக காலருத்ரன் வெளிப்படுகின்றனர்; நிர்குண நிலையில் அதுவே மகேஸ்வரத்துவம் எனப் போதிக்கிறார். இந்த முன்னுரை அடுத்த அதிகாரங்களில் லிங்கோத்பவக் கதை, சிருஷ்டி-சம்ஹார லீலைகள், லிங்கபூஜாவிதி ஆகியவற்றின் ஓட்டத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
लिङ्गपुराण, १-१०८ (ग्रेतिल्) लिङ्गपुराण, १-१०८ हेअदेर् थिस् फ़िले इस् अन् ह्त्म्ल् त्रन्स्फ़ोर्मतिओन् ओफ़् स_लिग्गपुरन१-१०८।xम्ल् wइथ् अ रुदिमेन्तर्य् हेअदेर्। फ़ोर् अ मोरे एxतेन्सिवे हेअदेर् प्लेअसे रेफ़ेर् तो थे सोउर्चे फ़िले। दत एन्त्र्य्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् चोन्त्रिबुतिओन्: मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत् प्रोजेच्त् दते ओफ़् थिस् वेर्सिओन्: २०२०-०७-३१ सोउर्चे: बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६। पुब्लिस्हेर्: गऺत्तिन्गेन् रेगिस्तेर् ओफ़् एलेच्त्रोनिच् तेxत्स् इन् इन्दिअन् लन्गुअगेस् (ग्रेतिल्), सुब् गऺत्तिन्गेन् लिचेन्चे: थिस् ए-तेxत् wअस् प्रोविदेद् तो ग्रेतिल् इन् गोओद् फ़ैथ् थत् नो चोप्य्रिघ्त् रिघ्त्स् हवे बेएन् इन्फ़्रिन्गेद्। इफ़् अन्योने wइस्हेस् तो अस्सेर्त् चोप्य्रिघ्त् ओवेर् थिस् फ़िले, प्लेअसे चोन्तच्त् थे ग्रेतिल् मनगेमेन्त् अत् ग्रेतिल्(अत्)सुब्(दोत्)उनि-गोएत्तिन्गेन्(दोत्)दे। थे फ़िले wइल्ल् बे इम्मेदिअतेल्य् रेमोवेद् पेन्दिन्ग् रेसोलुतिओन् ओफ़् थे च्लैम्। दिस्त्रिबुतेद् उन्देर् अ च्रेअतिवे चोम्मोन्स् अत्त्रिबुतिओन्-नोन्चोम्मेर्चिअल्-स्हरेअलिके ४।० इन्तेर्नतिओनल् लिचेन्से। इन्तेर्प्रेतिवे मर्कुप्: रेमर्क्स् नोतेस्: थिस् फ़िले हस् बेएन् च्रेअतेद् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् फ़्रोम् लिप्१_औ।ह्त्म् । दुए तो थे हेतेरोगेनेइत्य् ओफ़् थे सोउर्चेस् थे हेअदेर् मर्कुप् मिघ्त् बे सुबोप्तिमल्। फ़ोर् थे सके ओफ़् त्रन्स्परेन्च्य् थे हेअदेर् ओफ़् थे लेगच्य् फ़िले इस् दोचुमेन्तेद् इन् थे <नोते> एलेमेन्त् बेलोw: लिन्ग-पुरन, पर्त् १ (अध्य्। १-१०८) बसेद् ओन् थे एदितिओन् बोम्बय् : वेन्कतेस्वर स्तेअम् प्रेस्स् १९०६ इन्पुत् ब्य् मेम्बेर्स् ओफ़् थे सन्स्क्नेत्-प्रोजेच्त् (www।सन्स्क्नेत्।ओर्ग्) रेविसेद् ब्य् ओलिवेर् हेल्ल्wइग् अच्चोर्दिन्ग् तो थे एद्। चल्चुत्त, १९६० (गुरुमन्दल् सेरिएस् नो। xव्) तेxत् wइथ् पद मर्केर्स् थिस् ग्रेतिल् वेर्सिओन् हस् बेएन् चोन्वेर्तेद् फ़्रोम् अ चुस्तोम् देवनगरि एन्चोदिन्ग्। चोन्सेक़ुएन्त्ल्य्, मन्य् wओर्द् बोउन्दरिएस् अरे नोत् मर्केद् ब्य् स्पचेस्। रेविसिओन्स्: २०२०-०७-३१: तेइ एन्चोदिन्ग् ब्य् मस्स् चोन्वेर्सिओन् ओफ़् ग्रेतिल्ऽस् सन्स्क्रित् चोर्पुस् तेxत् नमो रुद्राय हरये ब्रह्मणे परमात्मने प्रधानपुरुषेशाय सर्गस्थित्यन्तकारिणे
ருத்ரனாகிய ஹரனுக்கும், பிரம்மனாகிய பரமாத்மாவுக்கும் வணக்கம்; பிரதானம்–புருஷத்தின் அதிபதி, படைப்பு–நிலை–அழிவு செய்பவனாகிய இறைவனுக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 2
नारदो ऽभ्यर्च्य शैलेशे शङ्करं सङ्गमेश्वरे हिरण्यगर्भे स्वर्लीने ह्य् अविमुक्ते महालये
நாரதர், சைலேசன், சங்கமேஸ்வரன், ஹிரண்யகர்பன், ஸ்வர்லீனன், மேலும் அவிமுக்தம் எனும் மஹாலயத்தில் சங்கரனை முறையாக வழிபட்டார்।
Verse 3
रौद्रे गोप्रेक्षके चैव श्रेष्ठे पाशुपते तथा विघ्नेश्वरे च केदारे तथा गोमायुकेश्वरे
ரௌத்ர, கோப்ரேக்ஷக, ஸ்ரேஷ்ட, பாசுபத, விக்னேஸ்வர, கேதார, கோமாயுகேஸ்வர—இப் புனிதத் தலங்களில் இறைவன் லிங்கத் தத்துவமாக வழிபடப்படுகிறார்।
Verse 4
हिरण्यगर्भे चन्द्रेशे ईशान्ये च त्रिविष्टपे शुक्रेश्वरे यथान्यायं नैमिषं प्रययौ मुनिः
ஹிரண்யகர்பன், சந்திரேசன், ஈசான்யன், திரிவிஷ்டபத்தின் தேவர்கள், மேலும் சுக்ரேஸ்வரனை முறையோடு வணங்கி முனிவர் நைமிஷத்திற்கு சென்றார்।
Verse 5
नैमिषेयास्तदा दृष्ट्वा नारदं हृष्टमानसाः समभ्यर्च्यासनं तस्मै तद्योग्यं समकल्पयन्
அப்போது நைமிஷத்தின் முனிவர்கள் நாரதரைப் பார்த்து மனம் மகிழ்ந்து, அவரை முறையாகப் போற்றி, அவருக்குத் தகுந்த ஆசனத்தை அமைத்தனர்।
Verse 6
सो ऽपि हृष्टो मुनिवरैर् दत्तं भेजे तदासनम् सम्पूज्यमानो मुनिभिः सुखासीनो वरासने
அவனும் மகிழ்ந்து முனிவரர்கள் அளித்த அந்த ஆசனத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். முனிகளால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு, சிறந்த ஆசனத்தில் இலகுவாக அமர்ந்தான்.
Verse 7
चक्रे कथां विचित्रार्थां लिङ्गमाहात्म्यमाश्रिताम् एतस्मिन्नेवकाले तु सूतः पौराणिकः स्वयम्
அதே நேரத்தில் புராணவாசகனான சூதன் தானே சிவலிங்கத்தின் மஹாத்மியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, வியத்தகு பொருளுடைய ஒரு கதையை இயற்றினான்.
Verse 8
जगाम नैमिषं धीमान् प्रणामार्थं तपस्विनाम् तस्मै साम च पूजां च यथावच्चक्रिरे तदा
அந்த ஞானி தவசிகளான ரிஷிகளுக்கு வணங்குவதற்காக நைமிஷாரண்யம் சென்றான். அப்போது அவர்கள் முறையாக அவனுக்கு மரியாதையும் பூஜையும் செய்தனர்.
Verse 9
नैमिषेयास्तु शिष्याय कृष्णद्वैपायनस्य तु अथ तेषां पुराणस्य शुश्रूषा समपद्यत
பின்னர் நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள், கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசன்) சீடனிடம் சேவைபாவம் கொண்டு, அந்தப் புராணத்தை கேட்கும் பக்தியுடனான ஆவலை அடைந்தனர்.
Verse 10
दृष्ट्वा तम् अतिविश्वस्तं विद्वांसं रोमहर्षणम् अपृच्छंश्च ततः सूतम् ऋषिं सर्वे तपोधनाः
மிக நம்பத்தகுந்தவும் பண்டிதனுமான ரோமஹர்ஷணனைப் பார்த்து, தவத்தில் செல்வமுடைய எல்லா ரிஷிகளும் அந்த சூத ரிஷியிடம் கேள்விகள் கேட்டனர்.
Verse 11
पुराणसंहितां पुण्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नैमिषेया ऊचुः त्वया सूत महाबुद्धे कृष्णद्वैपायनो मुनिः
நைமிஷாரண்ய முனிவர்கள் கூறினர்—ஹே மகாபுத்திமான் சூதரே! லிங்கமாஹாத்ம்யம் இணைந்த இந்தப் புனித புராண-ஸம்ஹிதையை உமக்கு முனி கிருஷ்ணத்வைபாயனன் (வ்யாசர்) அளித்தார்.
Verse 12
उपासितः पुराणार्थं लब्धा तस्माच्च संहिता तस्माद्भवन्तं पृच्छामः सूत पौराणिकोत्तमम्
புராணார்த்தத்தை முறையாக உபாசித்து-ஆய்ந்து, அதனால் இந்த ஸம்ஹிதையைப் பெற்றதால், ஹே சூதரே—பௌராணிகர்களில் சிறந்தவரே—நாங்கள் உம்மைக் கேட்கிறோம்; பதி-தத்துவம் (சிவன்), பசுவின் மோட்சம், பாச (பந்தம்) வெட்டு தெளிவாக அறியப்படும்படி.
Verse 13
पुराणसंहितां दिव्यां लिङ्गमाहात्म्यसंयुताम् नारदो ऽप्यस्य देवस्य रुद्रस्य परमात्मनः
லிங்கமாஹாத்ம்யம் இணைந்த இந்த தெய்வீக புராண-ஸம்ஹிதையை—அந்த தேவன், பரமாத்மா ருத்ரனைப் பற்றி—நாரதரும் உரைத்தார்.
Verse 14
क्षेत्राण्यासाद्य चाभ्यर्च्य लिङ्गानि मुनिपुङ्गवः इह संनिहितः श्रीमान् नारदो ब्रह्मणः सुतः
புனிதத் தலங்களை அடைந்து, சிவலிங்கங்களை முறையாக அர்ச்சித்து, முனிவர்களில் சிறந்தவர்—திருமிகு நாரதர், பிரம்மாவின் புதல்வர்—இங்கே அருகில் இருந்தார்.
Verse 15
भवभक्तो भवांश्चैव वयं वै नारदस्तथा अस्याग्रतो मुनेः पुण्यं पुराणं वक्तुमर्हसि
நீர் பவனாகிய சிவனின் பக்தர்; பக்தியில் நிலைத்தவரும் நீரே. நாங்களும்—நாரதருடன்—அதேபோலவே. ஆகவே இந்த முனிவரின் முன்னிலையில், இந்தப் புண்ணியமான சிவமுகப் புராணத்தை உரைப்பதற்கு நீர் தகுதியுடையவர்.
Verse 16
सफलं साधितं सर्वं भवता विदितं भवेत् एवमुक्तः स हृष्टात्मा सूतः पौराणिकोत्तमः
உம்மால் அனைத்தும் வெற்றியடைந்து நிறைவேறியது; எல்லாமும் உமக்கு முழுமையாக அறியப்படுக. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது புராணவுரையாளர்களில் சிறந்த சூதர் உள்ளம் மகிழ்ந்து உரைக்கத் தொடங்கினார்।
Verse 17
अभिवाद्याग्रतो धीमान् नारदं ब्रह्मणः सुतम् नैमिषेयांश्च पुण्यात्मा पुराणं व्याजहार सः
முன்னிலையில் இருந்த பிரம்மாவின் புதல்வனான ஞானி நாரதருக்கும், நைமிஷாரண்யத்தின் புனித முனிவர்களுக்கும் வணங்கி, அந்தப் புண்ணிய ஆன்மா புராணத்தை உரைத்தார்।
Verse 18
सूत उवाच नमस्कृत्य महादेवं ब्रह्माणं च जनार्दनम् मुनीश्वरं तथा व्यासं वक्तुं लिङ्गं स्मराम्यहम्
சூதர் கூறினார்—மகாதேவர், பிரம்மா, ஜனார்தனன் (விஷ்ணு), மேலும் முனிவர்களின் ஈசன் மற்றும் வியாசர் ஆகியோருக்கு வணங்கி, உரைக்க வேண்டி நான் லிங்கத் தத்துவத்தை நினைவுகூர்கிறேன்।
Verse 19
शब्दं ब्रह्मतनुं साक्षाच् छब्दब्रह्मप्रकाशकम् वर्णावयवम् अव्यक्तलक्षणं बहुधा स्थितम्
ஒலி (சப்தம்) தானே நேரடியாகப் பிரம்மத்தின் உடல்; அது சப்த-பிரம்மத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. எழுத்துகளும் அவற்றின் அங்கங்களும் கொண்டதாக, அவ்யக்தத்தின் இலக்கணத்தால் குறியிடப்பட்டதாக, பலவிதமாக நிலைகொள்கிறது।
Verse 20
अकारोकारमकारं स्थूलं सूक्ष्मं परात्परम् ओङ्काररूपम् ऋग्वक्त्रं समजिह्वासमन्वितम्
அவர் அ, உ, ம—ஸ்தூலமும், சூட்சுமமும், பராத்பர பரமனும். அவரின் வடிவமே ஓங்காரம்; அவரின் முகமே ரிக் வேதம்; சரியான நாவு—புனித உச்சாரண சக்தியுடன் கூடியவர்।
Verse 21
यजुर्वेदमहाग्रीवम् अथर्वहृदयं विभुम् प्रधानपुरुषातीतं प्रलयोत्पत्तिवर्जितम्
யஜுர்வேதமே மகாக்ரீவமாகவும், அதர்வவேதமே இதயமாகவும் உடைய அந்தச் சர்வவியாபி இறைவனை வணங்குகிறேன்; அவர் பிரதானமும் புருஷனும் கடந்தவர்; படைப்பு-பிரளயத்தால் தீண்டப்படாதவர்.
Verse 22
तमसा कालरुद्राख्यं रजसा कनकाण्डजम् सत्त्वेन सर्वगं विष्णुं निर्गुणत्वे महेश्वरम्
தமோகுணத்தில் அவர் காலருத்ரன்; ரஜோகுணத்தில் கனகாண்டஜன் (ஹிரண்யகர்ப-பிரம்மா); சத்த்வகுணத்தில் சர்வவியாபி விஷ்ணு; குணாதீத நிலையில் அவர் மகேஸ்வரன்.
Verse 23
प्रधानावयवं व्याप्य सप्तधाधिष्ठितं क्रमात् पुनः षोडशधा चैव षड्विंशकम् अजोद्भवम्
பிரதானமும் அதன் அவயவங்களும் முழுதும் வியாபித்து, அது முறையே ஏழுவகையாக ஆதிஷ்டிதமாகிறது; பின்னர் அது பதினாறுவகையாகிறது; அதன் பின் அஜ-உத்பவமான இருபத்தாறு தத்துவம் எழுகிறது.
Verse 24
सर्गप्रतिष्ठासंहारलीलार्थं लिङ्गरूपिणम् प्रणम्य च यथान्यायं वक्ष्ये लिङ्गोद्भवं शुभम्
படைப்பு, நிலைநிறுத்தல், சங்காரம் ஆகிய தெய்வீக லீலைக்காக லிங்கரூபம் தரிக்கும் இறைவனை முறையாக வணங்கி, இப்போது மங்களமான லிங்கோத்பவத்தை உரைப்பேன்.
Frequently Asked Questions
अत्र सूतः लिङ्गं ‘सर्ग–स्थिति–संहारलीलार्थं’ परतत्त्वस्य प्रतीकं/स्वरूपं च इति प्रतिपादयति; एतादृशं तत्त्वाधिष्ठानं स्थापयित्वा एव ‘लिङ्गोद्भव’ (अनन्तस्तम्भ/ज्योतिस्तम्भ) कथायाः दार्शनिकं अर्थविस्तारं सम्भवति।
लिङ्गतत्त्वं नाद-स्वरूपेण ‘शब्दब्रह्म’ इति निरूप्यते; ओङ्कारः तस्य संक्षेपचिह्नं, वेदस्वर-परम्परया प्रकाशकं च। अनेन लिङ्गपूजा ध्यान-उपासना-तत्त्वविचारसमन्विता भवति, केवलं बाह्यकर्म न।