Adhyaya 94

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे अन्धकगाणपत्यात्मको नाम त्रिनवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथमस्य पिता दैत्यो हिरण्याक्षः सुदारुणः विष्णुना सूदितो विष्णुर् वाराहत्वं कथं गतः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘அந்தக-காணபத்யாத்மக’ எனப்படும் தொண்ணூற்று நான்காம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ரிஷிகள் கூறினர்—அவனுடைய தந்தையான மிகக் கொடிய தைத்யன் ஹிரண்யாக்ஷன் விஷ்ணுவால் எவ்வாறு வதம் செய்யப்பட்டான்? மேலும் விஷ்ணு வராஹ ரூபத்தை எவ்வாறு ஏற்றார்?

Verse 2

तस्य शृङ्गं महेशस्य भूषणत्वं कथं गतम् एतत्सर्वं विशेषेण सूत वक्तुमिहार्हसि

அந்த கொம்பு மகேசனுக்கு ஆபரணமாக எவ்வாறு ஆனது? ஓ சூதரே! இவை அனைத்தையும் சிறப்பாகவும் விரிவாகவும் எங்களுக்கு விளக்கத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 3

सूत उवाच हिरण्यकशिपोर्भ्राता हिरण्याक्ष इति स्मृतः पुरान्धकासुरेशस्य पिता कालान्तकोपमः

சூதர் கூறினார்—ஹிரண்யகசிபுவின் சகோதரன் ‘ஹிரண்யாக்ஷன்’ எனப் புகழப்படுகிறான். முற்காலத்தில் அவன் அந்தகன் எனும் அசுரேசனின் தந்தையாகி, பிரளய காலத்தைப் போன்ற அச்சமூட்டுவனாக இருந்தான்.

Verse 4

देवाञ्जित्वाथ दैत्येन्द्रो बद्ध्वा च धरणीमिमाम् नीत्वा रसातलं चक्रे वन्दीम् इन्दीवरप्रभाम्

தேவர்களை வென்று அந்த தைத்யேந்திரன் இந்தப் பூமியை கட்டிப் பிடித்து, அவளை ரசாதலத்திற்கு கொண்டு சென்று, நீலத் தாமரைப் போன்ற ஒளியுடைய பூமியை கைதியாக ஆக்கினான்.

Verse 5

ततः सब्रह्मका देवाः परिम्लानमुखश्रियः बाधितास्ताडिता बद्ध्वा हिरण्याक्षेण तेन वै

அப்போது பிரம்மாவுடன் கூடிய தேவர்களின் முகஒளி வாடியது. அவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு, கட்டப்பட்டு—அந்த ஹிரண்யாக்ஷனால்—உண்மையிலேயே தாழ்வுற்றனர்.

Verse 6

बलिना दैत्यमुख्येन क्रूरेण सुदुरात्मना प्रणम्य शिरसा विष्णुं दैत्यकोटिविमर्दनम्

அப்போது தைத்யர்களில் முதன்மையான, கொடியும் கடின மனத்தனுமான பலி, தன் தலை வணங்கி, தைத்யக் கோடிகளை மிதித்து அழிப்பவனான விஷ்ணுவை வணங்கினான். (சைவ சித்தாந்தத்தில் அந்த வல்லமையும் பரமபதி சிவனுக்கே உட்பட்டது; பாசப் பந்தத்தை அறுப்பவர் அவரே.)

Verse 7

सर्वे विज्ञापयामासुर् धरणीबन्धनं हरेः श्रुत्वैतद्भगवान् विष्णुर् धरणीबन्धनं हरिः

அப்போது அனைவரும் ஹரியின் ‘தரணி-பந்தனம்’—பூமியை கட்டி நிலைநிறுத்தும் செயல்—பற்றி விண்ணப்பித்தனர். இதைக் கேட்ட பகவான் விஷ்ணு, ஹரியே, தரணி-பந்தனத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 8

भूत्वा यज्ञवराहो ऽसौ यथा लिङ्गोद्भवे तथा दैत्यैश् च सार्धं दैत्येन्द्रं हिरण्याक्षं महाबलम्

அவன் யஜ்ஞ-வராஹ ரூபம் எடுத்து—லிங்கோத்பவ நிகழ்வில் போல—மற்ற தைத்யர்களுடன் சேர்ந்து, மிகுந்த வலிமை கொண்ட தைத்யேந்திரன் ஹிரண்யாக்ஷனை எதிர்கொண்டான்.

Verse 9

दंष्ट्राग्रकोट्या हत्वैनं रेजे दैत्यान्तकृत्प्रभुः कल्पादिषु यथापूर्वं प्रविश्य च रसातलम्

தன் தந்தத்தின் கூர்மையான முனையால் அவனை வதைத்து, தைத்யாந்தகனான ஆண்டவன் ஒளிவீசி விளங்கினான்; மேலும் முன்னைய கல்பங்களின் தொடக்கத்தில் போல மீண்டும் ரசாதலத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 10

आनीय वसुधां देवीम् अङ्कस्थामकरोद्बहिः ततस् तुष्टाव देवेशं देवदेवः पितामहः

தேவி வசுதா (பூமி)யை வெளியே கொண்டு வந்து, அவளைத் தன் மடியில் அமர வைத்தான். பின்னர் தேவர்களின் தேவரான பிதாமஹன் பிரம்மா, தேவேசன் சிவனைப் புகழ்ந்து பாடினான்—பாசப் பந்தத்தில் கட்டுண்ட பசுக்கள் (ஜீவர்கள்) விடுதலை பெறச் செய்கிற பரமபதியை.

Verse 11

शक्राद्यैः सहितो भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा शाश्वताय वराहाय दंष्ट्रिणे दण्डिने नमः

இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் இணைந்து, ஆனந்தத்தால் நடுங்கும் குரலில், நித்திய வராஹனுக்கு—வலிய தந்தம் உடையவனுக்கும், தண்டம் ஏந்தியவனுக்கும், தர்மம் காக்கும் ஆண்டவனுக்கும் வணக்கம்।

Verse 12

नारायणाय सर्वाय ब्रह्मणे परमात्मने कर्त्रे धर्त्रे धरायास्तु हर्त्रे देवारिणां स्वयम् कर्त्रे नेत्रे सुरेन्द्राणां शास्त्रे च सकलस्य च

அனைத்திலும் நிறைந்த நாராயணனுக்கு வணக்கம்—அவனே பிரம்மம், பரமாத்மா; படைப்பவன், தாங்குபவன், பூமியின் ஆதாரம்; தேவர்களின் பகைவர்களைத் தானே அழிப்பவன்; தேவேந்திரர்களுக்கு ‘கண்’ போல வழிகாட்டி; அனைத்திற்கும் சாஸ்திரமாகிய நியமம்.

Verse 13

त्वमष्टमूर्तिस्त्वमनन्तमूर्तिस् त्वमादिदेवस्त्वमनन्तवेदितः त्वया कृतं सर्वमिदं प्रसीद सुरेश लोकेश वराह विष्णो

நீ அஷ்டமூர்த்தி; நீ எண்ணற்ற வடிவங்களுடையவன்; நீ ஆதிதேவன், வேதத்தால் முடிவில்லாமல் அறியப்படுபவன். இந்த உலகமெல்லாம் உன்னால் படைக்கப்பட்டது—கருணை கொள், தேவர்களின் ஆண்டவனே, உலகங்களின் அரசனே, வராஹா, விஷ்ணுவே.

Verse 14

तथैकदंष्ट्राग्रमुखाग्रकोटिभागैकभागार्धतमेन विष्णो हताः क्षणात् कामद दैत्यमुख्याः स्वदंष्ट्रकोट्या सह पुत्रभृत्यैः

இவ்வாறு விஷ்ணு, ஒரே தந்தத்தின் முனைத் துளியின் கோடியில் ஒரு பங்கின் அரை அளவுக்கே ஒப்பான சக்தியால், காமதனையும் தலைசிறந்த தைத்யத் தலைவர்களையும் ஒரு கணத்தில், அவர்களின் மகன்களும் பணியாளர்களும் உடன் அழித்தான்.

Verse 15

त्वयोद्धृता देव धरा धरेश धराधराकार धृताग्रदंष्ट्रे धराधरैः सर्वजनैः समुद्रैः सुरासुरैः सेवितचन्द्रवक्त्र

தேவனே, பூமியின் ஆண்டவனே! உன்னாலே பூமி உயர்த்தப்பட்டது—மலைதாங்கும் வடிவம் கொண்டு, தந்தத்தின் முனையில் தரையைத் தூக்கி வைத்தாய். மலைகளும், எல்லா உயிர்களும், கடல்களும், தேவரும் அசுரரும் உன்னை வழிபடுகின்றனர்—நிலவுபோல் ஒளிரும் முகத்தையுடைய (சிவச்வரூப) ஆண்டவனே.

Verse 16

त्वयैव देवेश विभो कृतश् च जयः सुराणामसुरेश्वराणाम् अहो प्रदत्तस्तु वरः प्रसीद वाग्देवता वारिजसंभवाय

தேவேசனே, எங்கும் நிறைந்த விபுவே! தேவர்களுக்கு அசுராதிபதிகள்மேல் வெற்றி உம்மாலேயே நிகழ்ந்தது. வரம் அளிக்கப்பட்டது; அருள்புரிந்து பிரசன்னமாவாயாக. தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவுக்கு வாக்தேவி அருள் புரிவாளாக.

Verse 17

तव रोम्णि सकलामरेश्वरानयनद्वये शशिरवी पदद्वये /* निहिता रसातलगता वसुंधरा तव पृष्ठतः सकलतारकादयः

மகாதேவனே! உமது உடல் ரோமங்களில் எல்லா தேவேசர்களும் உறைகின்றனர்; உமது இரு கண்களில் சூரியனும் சந்திரனும் தங்குகின்றனர்; உமது இரு பாதங்களில் ரசாதலத்தில் வைக்கப்பட்ட பூமி நிலைகொள்கிறது; உமது முதுகின் பின்னால் எல்லா நட்சத்திரங்களும் தெய்வக் கூட்டங்களும் நிற்கின்றன. இவ்வாறு முழு பிரபஞ்சமும் உம்மில் தாங்கப்படுகிறது, பாசங்களைத் தாண்டிய பதியே!

Verse 18

जगतां हिताय भवता वसुंधरा भगवन् रसातलपुटं गता तदा अबलोद्धृता च भगवंस्तवैव सकलं त्वयैव हि धृतं जगद्गुरो

பகவானே! உலகங்களின் நலனுக்காக, பூமி ரசாதலத்தின் குழியில் மூழ்கியபோது நீர் அவளை உயர்த்தி எடுத்தீர். ஜகத்குருவே! இம்முழு உலகமும் உமதே; உம்மாலேயே அது தாங்கப்பட்டு காக்கப்படுகிறது.

Verse 19

इति वाक्पतिर्बहुविधैस्तवार्चनैः प्रणिपत्य विष्णुममरैः प्रजापतिः विविधान्वरान् हरिमुखात्तु लब्धवान् हरिनाभिवारिजदेहभृत् स्वयम्

இவ்வாறு வாக்பதி எனும் பிரஜாபதி பிரம்மா தேவர்களுடன் விஷ்ணுவை வணங்கி பலவித ஆராதனைகளால் வழிபட்டார். ஹரியின் வாயிலிருந்தே அவர் பல வரங்களைப் பெற்றார்—தானே ஹரியின் நாபித் தாமரையில் பிறந்த உடலைத் தாங்குபவன்.

Verse 20

अथ तामुद्धृतां तेन धरां देवा मुनीश्वराः मूर्ध्न्यारोप्य नमश्चक्रुश् चक्रिणः संनिधौ तदा

அப்போது தேவர்களும் முனிவர்தலைவர்களும், அவர் உயர்த்திய அந்தப் பூமியைத் தங்கள் தலைமேல் வைத்து, சக்கரதாரி பகவானின் முன்னிலையில் பக்தியுடன் வணங்கினர்.

Verse 21

अनेनैव वराहेण चोद्धृतासि वरप्रदे कृष्णेनाक्लिष्टकार्येण शतहस्तेन विष्णुना

வரப்பிரதே! இதே வராஹனே உன்னை உயர்த்தினான்; எளிதில் நிறைவேற்றும் செயல்வல்ல ‘சதஹஸ்த’ விஷ்ணு—கிருஷ்ணன்—உன்னை ஆழத்திலிருந்து மீட்டெடுத்தான்।

Verse 22

धरणि त्वं महाभोगे भूमिस्त्वं धेनुरव्यये लोकानां धारिणी त्वं हि मृत्तिके हर पातकम्

ஓ தாரணீ, பெரும் அருள்பேறு நிறைந்தவளே! நீயே பூமி; நீயே அழியாத பசு—தேவையான அனைத்தையும் வழங்குபவள். நீயே உலகங்களைத் தாங்குபவள். ஓ புனித மண்ணே, பாவத்தை அகற்று।

Verse 23

मनसा कर्मणा वाचा वरदे वारिजेक्षणे त्वया हतेन पापेन जीवामस्त्वत्प्रसादतः

வரதே, தாமரைக்கண்ணே! உன்னால் பாவம் அழிந்தது; உன் அருளாலேயே நாம் மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றில் தூய்மையுடன் வாழ்கிறோம்।

Verse 24

इत्युक्ता सा तदा देवी धरा देवैर् अथाब्रवीत् वराहदंष्ट्राभिन्नायां धरायां मृत्तिकां द्विजाः

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது தேவியான தாரா அப்போது சொன்னாள்—“ஓ இருபிறப்பினரே! வராஹனின் தந்தத்தால் பிளந்த அந்த நிலத்திலிருந்து புனித மண்ணை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்।”

Verse 25

मन्त्रेणानेन यो बिभ्रत् मूर्ध्नि पापात्प्रमुच्यते आयुष्मान् बलवान् धन्यः पुत्रपौत्रसमन्वितः

இந்த மந்திரத்தை தலையில் தாங்குபவன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். அவன் நீண்ட ஆயுள், வலிமை, பாக்கியம் பெற்று, மகன்-பேரன் உடன் செழிப்படைவான்।

Verse 26

क्रमाद्भुवि दिवं प्राप्य कर्मान्ते मोदते सुरैः अथ देवे गते त्यक्त्वा वराहे क्षीरसागरम्

முறையாக அவன் பூமியிலிருந்து புறப்பட்டு விண்ணுலகை அடைந்து, கர்மபலன் முடிவில் தேவர்களுடன் மகிழ்கிறான். பின்னர் தேவர் சென்றபின் வராஹன் க்ஷீரசாகரத்தை விட்டு நீங்கினான்.

Verse 27

वाराहरूपमनघं चचाल च धरा पुनः तस्य दंष्ट्राभराक्रान्ता देवदेवस्य धीमतः

களங்கமற்ற வராஹ ரூபம் கொண்டு, ஞானமிகு தேவர்களின் தேவர் மீண்டும் பூமியை உயர்த்தினார்; அவரது தந்தத்தின் பாரத்தால் அழுத்தப்பட்ட பூமி அசைந்து மேலெழுந்தது.

Verse 28

यदृच्छया भवः पश्यन् जगाम जगदीश्वरः दंष्ट्रां जग्राह दृष्ट्वा तां भूषणार्थमथात्मनः

தற்செயலாகச் சென்றுகொண்டிருந்த உலகீசன் பவா பார்த்தான்; ஒரு தந்தத்தைப் பார்த்தவுடன், அதைத் தன் அலங்காரமாகக் கொள்ள எண்ணி எடுத்துக்கொண்டான்.

Verse 29

दधार च महादेवः कूर्चान्ते वै महोरसि देवाश् च तुष्टुवुः सेन्द्रा देवदेवस्य वैभवम्

மகாதேவன் அதைத் தன் பரந்த மார்பில், கூர்ச்சாந்தப் பகுதியில் (கழுத்து-தோள் அருகில்) அணிந்தான். இந்திரனுடன் தேவர்கள் தேவர்களின் தேவரின் வைபவத்தைப் போற்றினர்.

Verse 30

धरा प्रतिष्ठिता ह्येवं देवदेवेन लीलया भूतानां संप्लवे चापि विष्णोश्चैव कलेवरम्

இவ்வாறு தேவர்களின் தேவர் தம் தெய்வீக லீலையாலே பூமியை உறுதியாக நிறுவினார். உயிர்களின் பிரளயக் காலத்தில் விஷ்ணுவின் உடலும் அந்த லயத்தில் கலந்து விடுகிறது.

Verse 31

ब्रह्मणश् च तथान्येषां देवानामपि लीलया विभुरङ्गविभागेन भूषितो न यदि प्रभुः

எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும் ஆண்டவன்—பதி—தெய்வீக லீலையால் பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் வேறுபட்ட பணிப் பங்குகளால் அலங்கரிக்கப்படாவிட்டால், அந்தத் தேவர்கள் தாமே எதையும் செய்ய வல்லவராக இருப்பதில்லை; அவர்களின் சக்தி பதி ஆண்டவனிடமிருந்தே எழுகிறது।

Verse 32

कथं विमुक्तिर्विप्राणां तस्माद्दंष्ट्री महेश्वरः

அந்த மகேஸ்வரனிடமிருந்து—பல் கொண்ட (தம்‌ஷ்ட்ரீ) வடிவில் காவலனும் சங்காரகனுமாக வெளிப்படுபவரிடமிருந்து—விப்ரர்களுக்கு விடுதலை எவ்வாறு கிடைக்கும்? அவரே பசுவின் பாசங்களை அறுத்து மோட்சம் அருள்கிறார்।