Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच अथ प्राथमिकस्येह यः कालस्तदहः स्मृतम् सर्गस्य तादृशी रात्रिः प्राकृतस्य समासतः

சூதர் கூறினார்—இங்கே ஆரம்ப நிலைக்குரிய கால அளவே அதன் ‘பகல்’ என நினைவில் கூறப்படுகிறது. சுருக்கமாக, சிருஷ்டிக்குரிய அதே அளவான காலமே பிராக்ருத சிருஷ்டியின் ‘இரவு’ என்றும் கருதப்படுகிறது।

Verse 2

दिवा सृष्टिं विकुरुते रजन्यां प्रलयं विभुः औपचारिकमस्यैतद् अहोरात्रं न विद्यते

‘பகலில்’ அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவன் படைப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்; ‘இரவில்’ அதை பிரளயத்தில் ஒடுங்கச் செய்கிறார். ஆனால் அவருக்கு பகல்-இரவு என்ற வேறுபாடு சொல்லாடல் மட்டுமே; அவரது பரம இயல்பில் பகலும் இரவும் இல்லை.

Verse 3

दिवा विकृतयः सर्वे विकारा विश्वदेवताः प्रजानां पतयः सर्वे तिष्ठन्त्यन्ये महर्षयः

பகலில் எல்லா விக்ருதிகளும், எல்லா விகாரங்களும்—அண்டத்தின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள்—வெளிப்பட்டு நிலைபெறுகின்றன; அதுபோலப் பிரஜைகளின் தலைவர்கள் (பிரஜாபதிகள்) மற்றும் பிற மகரிஷிகளும் தத்தம் பணிகளில் நிலைத்திருக்கின்றனர்.

Verse 4

रात्रौ सर्वे प्रलीयन्ते निशान्ते सम्भवन्ति च अहस्तु तस्य वैकल्पो रात्रिस्तादृग्विधा स्मृता

அந்த (அண்ட) இரவில் எல்லோரும் லயமடைகின்றனர்; இரவின் முடிவில் மீண்டும் தோன்றுகின்றனர். அவருக்கான மாற்றுச் சுழற்சி இதுவே; பகலும் இரவும் இவ்விதமாகவே கருதப்படுகின்றன.

Verse 5

चतुर्युगसहस्रान्ते मनवस्तु चतुर्दश चत्वारि तु सहस्राणि वत्सराणां कृतं द्विजाः

நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சி நிறைவடையும் அளவில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர். ஓ இருபிறப்பாளர்களே, க்ருதயுகம் நான்காயிரம் ஆண்டுகள் அளவுடையது.

Verse 6

तावच्छती च वै संध्या संध्यांशश् च कृतस्य तु त्रिशती द्विशती संध्या तथा चैकशती क्रमात्

க்ருதயுகத்தின் சந்த்யையும் சந்த்யாம்சமும்—இரண்டும் சம அளவில் தலா நானூறு (ஆண்டுகள்) ஆகும். அதன் பின் வரிசையாக (அடுத்த யுகங்களில்) சந்த்யை அளவு முந்நூறு, இருநூறு, நூறு ஆகும்.

Verse 7

अंशकः षट्शतं तस्मात् कृतसंध्यांशकं विना त्रिद्व्येकसाहस्रमितो विना संध्यांशकेन तु

ஆகவே அಂசகங்கள் அறுநூறு; க்ருதயுகத்தின் ஸந்த்யைக்கென நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஸந்த்யாஂசகப் பகுதியை நீக்கினால் அளவு மூவாயிரமாகும்—மீண்டும் ஸந்த்யாஂசகத்தை எண்ணாமல்।

Verse 8

त्रेताद्वापरतिष्याणां कृतस्य कथयामि वः निमेषपञ्चदशका काष्ठा स्वस्थस्य सुव्रताः

திரேதா, த்வாபர, கலி மற்றும் க்ருத யுகங்களுக்குரிய காலஅளவுகளை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஓ சுவ்ரதர்களே, இயல்பான நிலை கொண்ட ஒருவருக்கு பதினைந்து நிமேஷங்கள் ஒரு காஷ்டா எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 9

मर्त्यस्य चाक्ष्णोस्तस्याश् च ततस् त्रिंशतिका कला कलात्रिंशतिको विप्रा मुहूर्त इति कल्पितः

மனிதனின் கண் இமைப்பதற்கும் திறப்பதற்கும் எடுத்துக் கொள்ளும் காலமே அடிப்படை அளவாகக் கொள்ளப்படுகிறது; அதிலிருந்து ‘கலா’ நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஓ விப்ரர்களே, முப்பது கலாக்கள் ஒரு முஹூர்த்தம் எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 10

मुहूर्तपञ्चदशिका रजनी तादृशं त्वहः पित्र्ये रात्र्यहनी मासः प्रविभागस्तयोः पुनः

இரவு பதினைந்து முஹூர்த்தங்களைக் கொண்டது; பகலும் அதே அளவு. பித்ருலோகத்தில் இரவும் பகலும் சேர்ந்து ஒரு மாதமாகும்; இதுவே அவற்றின் மேலதிகப் பிரிவு.

Verse 11

कृष्णपक्षस्त्वहस्तेषां शुक्लः स्वप्नाय शर्वरी त्रिंशद्ये मानुषा मासाः पित्र्यो मासस्तु स स्मृतः

பித்ருகளுக்கு கிருஷ்ணபக்ஷம் அவர்களின் பகல்; சுக்லபக்ஷம் அவர்களின் உறக்கத்திற்கான இரவு. மனிதர்களின் முப்பது மாதங்கள் பித்ருகளின் ஒரு மாதம் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 12

शतानि त्रीणि मासानां षष्ट्या चाप्यधिकानि वै पित्र्यः संवत्सरो ह्येष मानुषेण विभाव्यते

மனிதக் கணக்கில் மூன்றுநூற்று அறுபது மாதங்கள் பித்ருலோகத்தில் ஒரு வருடமாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 13

मानुषेणैव मानेन वर्षाणां यच्छतं भवेत् पितॄणां त्रीणि वर्षाणि संख्यातानीह तानि वै

மனித அளவின்படி நூறு ஆண்டுகள், பித்ருகணக்கில் மூன்று ஆண்டுகளாகக் கணிக்கப்படுகின்றன; இதுவே இங்கு நிலையான எண்ணிக்கை.

Verse 14

दश वै द्व्यधिका मासाः पितृसंख्येह संस्मृता लौकिकेनैव मानेन अब्दो यो मानुषः स्मृतः

பித்ருகணக்கில் பத்து மாதங்களுடன் மேலும் இரண்டு (மொத்தம் பன்னிரண்டு) நினைவுகூரப்படுகின்றன; உலகிய மனித அளவில் அதுவே ‘மனித ஆண்டு’ எனப்படுகிறது.

Verse 15

एतद्दिव्यमहोरात्रम् इति लैङ्गे ऽत्र पठ्यते दिव्ये रात्र्यहनी वर्षं प्रविभागस्तयोः पुनः

லிங்க மரபில் இங்கு இவ்வாறு ஓதப்படுகிறது: இதுவே ‘தெய்வீக அஹோராத்திரம்’; மேலும் அந்தத் தெய்வீக இரவு-பகல் பிரிவினால் ஆண்டின் அளவு மீண்டும் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 16

अहस्तत्रोदगयनं रात्रिः स्याद्दक्षिणायनम् एते रात्र्यहनी दिव्ये प्रसंख्याते विशेषतः

அந்தத் தெய்வீக ஒழுங்கில் ‘பகல்’ என்பது உத்தராயணம்; ‘இரவு’ என்பது தக்ஷிணாயணம்; இவ்விரண்டும்—தெய்வீக பகலும் தெய்வீக இரவும்—சிறப்பாகத் துல்லியமாகக் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 17

त्रिंशद्यानि तु वर्षाणि दिव्यो मासस्तु स स्मृतः मानुषं तु शतं विप्रा दिव्यमासास्त्रयस्तु ते

முப்பது மனித ஆண்டுகள் ஒரு திவ்ய மாதமாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஓ விப்ரர்களே, நூறு மனித ஆண்டுகள் மூன்று திவ்ய மாதங்களுக்கு இணை—இந்த காலஅளவால் பதி சிவனின் ஆட்சியில் நிகழும் ஸிருஷ்டி-ப்ரளயச் சுழற்சி அறியப்படுகிறது।

Verse 18

दश चैव तथाहानि दिव्यो ह्येष विधिः स्मृतः त्रीणि वर्षशतान्येव षष्टिवर्षाणि यानि तु

அதேபோல் பத்து நாட்கள் திவ்ய காலவிதியாக நினைக்கப்படுகிறது. இங்கே மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுடன் கூடுதலாக அறுபது ஆண்டுகளும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன।

Verse 19

दिव्यः संवत्सरो ह्येष मानुषेण प्रकीर्तितः त्रीणि वर्षसहस्राणि मानुषाणि प्रमाणतः

மனித அளவால் கணக்கிடும்போது இதுவே ‘திவ்ய வருடம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அளவின்படி இது மூவாயிரம் மனித ஆண்டுகளுக்கு சமம்।

Verse 20

त्रिंशदन्यानि वर्षाणि मतः सप्तर्षिवत्सरः नव यानि सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि तु

முப்பது திவ்ய ஆண்டுகள் ‘சப்தரிஷி-வருடம்’ எனக் கருதப்படுகிறது. அந்த ஒரே சப்தரிஷி-வருடம் மனித அளவில் ஒன்பதாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு சமம்—இந்த காலஅளவால் உடலுடைய பசு (ஜீவன்) பதி சிவனின் ஆட்சியில் சிருஷ்டி விரிவை அளக்கிறது।

Verse 21

अन्यानि नवतीश्चैव ध्रौवः संवत्सरस्तु सः षट्त्रिंशत्तु सहस्राणि वर्षाणां मानुषाणि तु

மேலும் தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் அளவே ‘த்ரௌவ வருடம்’ என நினைக்கப்படுகிறது. அது மனித அளவில் முப்பத்தாறு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு சமம்।

Verse 22

वर्षाणां तच्छतं ज्ञेयं दिव्यो ह्येष विधिः स्मृतः त्रीण्येव नियुतान्याहुर् वर्षाणां मानुषाणि तु

அந்த காலம் நூறு ஆண்டுகள் என அறியப்பட வேண்டும்; இதுவே திவ்ய கணக்கீட்டு விதி என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் மனித ஆண்டுக் கணக்கில் அது மூன்று நியுதம்—மூன்று இலட்ச ஆண்டுகள்—என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 23

षष्टिश्चैव सहस्राणि संख्यातानि तु संख्यया दिव्यं वर्षसहस्रं तु प्राहुः संख्याविदो जनाः

அளவுக் கணக்கின்படி எண்ணப்பட்ட அறுபதாயிரம் (அலகுகள்) என்பதே, கணிதம் அறிந்தோர் கூறுவதுபோல், ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் ஆகும்.

Verse 24

दिव्येनैव प्रमाणेन युगसंख्याप्रकल्पनम् पूर्वं कृतयुगं नाम ततस्त्रेता विधीयते

திவ்ய அளவினாலேயே யுகங்களின் கணக்கமைப்பு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. முதலில் ‘கிருத’ எனும் யுகம் நிறுவப்படுகிறது; அதன் பின் ‘த்ரேதா’ யுகம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 25

द्वापरश्च कलिश्चैव युगान्येतानि सुव्रताः अथ संवत्सरा दृष्टा मानुषेण प्रमाणतः

நல்ல விரதமுடையோரே, த்வாபரமும் கலியும்—இவையும் யுகங்களே. இனி, சம்பத்ஸரங்களின் அளவு மனித அளவின்படி அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 26

कृतस्याद्यस्य विप्रेन्द्रा दिव्यमानेन कीर्तितम् सहस्राणां शतान्यासंश् चतुर्दश च संख्यया

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, முதல் கிருதயுகத்தின் காலம் திவ்ய அளவின்படி கூறப்பட்டுள்ளது; எண்ணிக்கையின்படி அது பதினான்கு நூறு ஆயிரம், அதாவது பதினான்கு இலட்ச ஆண்டுகள்.

Verse 27

चत्वारिंशत्सहस्राणि तथान्यानि कृतं युगम् तथा दशसहस्राणां वर्षाणां शतसंख्यया

கிருத (சத்ய) யுகத்தின் காலம் நாற்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்றும், அதற்குப் பூரகமான பிற ஆண்டுகளும் உண்டு என்றும் கூறப்படுகிறது; பத்தாயிரம் ஆண்டுகளின் நூறு கணக்காக அது அளவிடப்படுகிறது.

Verse 28

अशीतिश् च सहस्राणि कालस्त्रेतायुगस्य च सप्तैव नियुतान्याहुर् वर्षाणां मानुषाणि तु

திரேதா யுகத்தின் காலம் எண்பது ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்று கூறப்படுகிறது; மனித ஆண்டுகளின் கணக்கில் அது ஏழு நியுத ஆண்டுகள் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 29

विंशतिश् च सहस्राणि कालस्तु द्वापरस्य च तथा शतसहस्राणि वर्षाणां त्रीणि संख्यया

துவாபர யுகத்தின் காலம் இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகள்; மேலும் எண்ணிக்கை கணக்கின்படி அது மொத்தம் மூன்று இலட்சம் (மூன்று சத-சஹஸ்ர) ஆண்டுகள் என கூறப்படுகிறது.

Verse 30

षष्टिश्चैव सहस्राणि कालः कलियुगस्य तु एवं चतुर्युगः काल ऋते संध्यांशकात्स्मृतः

கலி யுகத்தின் காலம் அறுபது ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்று கூறப்படுகிறது. அதுபோல யுகச் சந்திகளின் சந்த்யா-அம்சங்களை நீக்கி, சதுர்யுகத்தின் காலம் ஸ்மிருதியில் நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 31

नियुतान्येव षट्त्रिंशन् निरंशानि तु तानि वै चत्वारिंशत्तथा त्रीणि नियुतानीह संख्यया

இங்கே நியுதங்களின் கணக்கில் எண்ணிக்கை கூறப்படுகிறது—முப்பத்தாறு, அவை மீதமின்றி (நிரம்ச) முழுமையானவை; மேலும் எண்ணிக்கையின்படி இங்கே நாற்பத்துமூன்று நியுதங்களும் அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

विंशतिश् च सहस्राणि संध्यांशश् च चतुर्युगः एवं चतुर्युगाख्यानां साधिका ह्येकसप्ततिः

சந்த்யா-அம்சங்களுடன் கூடிய ஒரு சதுர்யுகம் இருபதாயிரம் (திவ்ய-வருடங்கள்) அளவு; இவ்வகை சதுர்யுகங்களின் எண்ணிக்கை எழுபத்தொன்றை விடச் சிறிது அதிகம் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 33

कृतत्रेतादियुक्तानां मनोरन्तरमुच्यते मन्वन्तरस्य संख्या च वर्षाग्रेण प्रकीर्तिता

கிருத, த்ரேதா முதலிய யுகங்களால் அமைந்த மனுவின் இடைக்காலமே மன்வந்தரம் எனப்படுகிறது; மன்வந்தரத்தின் அளவும் வருடக் கணக்கின்படி அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 34

त्रिंशत्कोट्यस्तु वर्षाणां मानुषेण द्विजोत्तमाः सप्तषष्टिस्तथान्यानि नियुतान्यधिकानि तु

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, மனித வருடக் கணக்கில் இது முப்பது கோடி வருடங்கள்; மேலும் அறுபத்தேழு நியுதங்கள் (லட்சங்கள்) கூடுதலாகச் சேரும்।

Verse 35

विंशतिश् च सहस्राणि कालो ऽयम् अधिकं विना मन्वन्तरस्य संख्यैषा लैङ्गे ऽस्मिन्कीर्तिता द्विजाः

ஓ இருபிறப்பினரே, கூடுதல் (அதிக) பகுதியை எண்ணாமல் இந்தக் கால அளவு இருபதாயிரம்; இதுவே மன்வந்தரத்தின் கணக்கு என இவ்விலிங்கப் புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 36

चतुर्युगस्य च तथा वर्षसंख्या प्रकीर्तिता चतुर्युगसहस्रं वै कल्पश्चैको द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு சதுர்யுகத்தின் வருட எண்ணிக்கை அறிவிக்கப்பட்டது. ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அறியுங்கள்—ஒரு கல்பம் இத்தகைய சதுர்யுகங்கள் ஆயிரம் கொண்டது।

Verse 37

निशान्ते सृजते लोकान् नश्यन्ते निशि जन्तवः तत्र वैमानिकानां तु अष्टाविंशतिकोटयः

இரவின் முடிவில் உலகங்கள் படைக்கப்படுகின்றன; இரவில் உயிர்கள் அழிகின்றன. அந்நிலத்தில் விமானவாசி தேவர்கள் இருபத்தெட்டு கோடி உள்ளனர்.

Verse 38

मन्वन्तरेषु वै संख्या सान्तरेषु यथातथा त्रीणि कोटिशतान्यासन् कोट्यो द्विनवतिस् तथा

மன்வந்தரங்களில், இடைக்காலங்களோடு கூடிய எண்ணிக்கை கூறப்பட்டபடியே உள்ளது. அது முந்நூறு கோடி; அதுபோல தொண்ணூற்று இரண்டு கோடி எனவும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 39

कल्पे ऽतीते तु वै विप्राः सहस्राणां तु सप्ततिः पुनस्तथाष्टसाहस्रं सर्वत्रैव समासतः

ஓ விப்ரர்களே! ஒரு கல்பம் கடந்தபின், சுருக்கமாக எங்கும் எழுபதாயிரம் மீண்டும், அதுபோல எட்டாயிரம் என்றும் மொத்த எண்ணிக்கை கூறப்படுகிறது.

Verse 40

कल्पावसानिकांस्त्यक्त्वा प्रलये समुपस्थिते महर्लोकात् प्रयान्त्येते जनलोकं जनास्ततः

கல்ப முடிவை நிறைவு செய்யும் பிரளயம் அணுகும்போது, கல்பாந்த நிலைகளை விட்டு, அவர்கள் மகர்லோகத்திலிருந்து புறப்பட்டு அங்கிருந்து ஜனலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 41

कोटीनां द्वे सहस्रे तु अष्टौ कोटिशतानि तु द्विषष्टिश् च तथा कोट्यो नियुतानि च सप्ततिः

இரண்டாயிரம் கோடி, எட்டுநூறு கோடி, அறுபத்திரண்டு கோடி, மேலும் எழுபது நியுத கோடி—இவ்வளவே இக்கணக்கில் கூறப்பட்ட அளவாகும்.

Verse 42

कल्पार्धसंख्या दिव्या वै कल्पमेवं तु कल्पयेत् कल्पानां वै सहस्रं तु वर्षमेकमजस्य तु

கல்பத்தின் தெய்வீக அளவு அரைக் கல்பம் எனக் கூறப்படுகிறது; இவ்விதமே கல்பத்தை எண்ண வேண்டும். இத்தகைய ஆயிரம் கல்பங்கள் அஜன்—அஜன்ம பரமேசுவரனின் ஒரு ஆண்டு ஆகும்.

Verse 43

वर्षाणामष्टसाहस्रं ब्राह्मं वै ब्रह्मणो युगम् सवनं युगसाहस्रं सर्वदेवोद्भवस्य तु

எட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பிரம்மாவின் பிராஹ்ம யுகமாகும். மேலும் ‘சவனம்’ என்பது ஆயிரம் யுகங்கள்—அனைத்து தேவர்களின் உத்பவத்துடன் தொடர்புடையது.

Verse 44

सवनानां सहस्रं तु त्रिविधं त्रिगुणं तथा ब्रह्मणस्तु तथा प्रोक्तः कालः कालात्मनः प्रभो

ஆயிரம் சவனங்கள் மூவகையாகவும், மீண்டும் முக்குணமுடையதாகவும் கூறப்படுகின்றன. காலத்தின் ஆத்மாவான प्रभுவே, இதேபோல் பிரம்மாவின் கால அளவும் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 45

भवोद्भवस्तपश्चैव भव्यो रम्भः क्रतुः पुनः ऋतुर्वह्निर्हव्यवाहः सावित्रः शुद्ध एव च

அவர் பவோத்பவம், தபஸ்ஸுரூபம்; அவர் பவ்யன், ரம்பன், மேலும் க்ரது. அவர் ருது, வஹ்னி, ஹவ்யவாஹன்; அவர் சாவித்ரன், மேலும் அவர் ஒருவரே சுத்தன்—பாசத்தால் தீண்டப்படாதவர்.

Verse 46

उशिकः कुशिकश्चैव गान्धारो मुनिसत्तमाः ऋषभश् च तथा षड्जो मज्जालीयश् च मध्यमः

உசிகன், குசிகன், காந்தாரன்—இவர்கள் முனிவர்களில் சிறந்தோர்; அதுபோல் ரிஷபன், ஷட்ஜன், மஜ்ஜாலீயன், மத்தியமன்—இவர்களும் உயர்ந்த ரிஷிவரர் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 47

वैराजो वै निषादश् च मुख्यो वै मेघवाहनः पञ्चमश्चित्रकश्चैव आकूतिर् ज्ञान एव च

வைராஜன், நிஷாதன், முதன்மை மேகவாஹனன், ஐந்தாம் சித்ரகன், மேலும் ஆகூதி—இவர்கள் எல்லாம் ஆண்டவன் பதி அருளால் நிகழும் படைப்புவிரிவில் ‘ஞான’ என அறியப்படும் குலநெறிகளாக எண்ணப்படுகின்றனர்।

Verse 48

मनः सुदर्शो बृंहश् च तथा वै श्वेतलोहितः रक्तश् च पीतवासाश् च असितः सर्वरूपकः

அவரே மனம்; அவரே சுதர்சனன்; அவரே விரிந்த மகத்துவம். அவரே வெண்-செம்மை நிறத்தையுடைய ஆண்டவன்; அவரே செந்நிறன்; அவரே மஞ்சள் ஆடை தரித்தவன்; அவரே கருமை (அகம்யம்)—அவரே எல்லா ரூபங்களையும் ஏற்கும் பதி-சிவன்।

Verse 49

एवं कल्पास्तु संख्याता ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः कोटिकोटिसहस्राणि कल्पानां मुनिसत्तमाः

இவ்வாறு அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்த பிரம்மாவின் கல்பங்கள் எண்ணப்பட்டன; முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அவை கோடிக்கோடி, ஆயிரமாயிரம் கல்பங்கள்.

Verse 50

गतानि तावच्छेषाणि अहर्निश्यानि वै पुनः परान्ते वै विकाराणि विकारं यान्ति विश्वतः

மீதமுள்ள பகல்-இரவு மீண்டும் மீண்டும் கடந்து செல்லும் வரை, சுழற்சியின் இறுதி எல்லையில் உலகமெங்கும் உள்ள மாற்றங்கள் மீண்டும் மாற்றத்திலேயே கரைந்து செல்கின்றன।

Verse 51

विकारस्य शिवस्याज्ञावशेनैव तु संहृतिः संहृते तु विकारे च प्रधाने चात्मनि स्थिते

விகாரத்தின் ஒடுங்குதல் சிவனின் ஆணையாலேயே நிகழ்கிறது; விகாரம் ஒடுங்கியபின் பிரதானம் நிலைத்து நிற்கிறது, ஆத்மா தன் சொரூபத்தில் உறுதியாகத் திகழ்கிறது।

Verse 52

साधर्म्येणावतिष्ठेते प्रधानपुरुषावुभौ गुणानां चैव वैषम्ये विप्राः सृष्टिरिति स्मृता

பிரதானமும் புருஷனும் சமதர்மத்தில் சமநிலையில் நிலைத்திருக்கும் போது படைப்பு நிகழாது. ஆனால் குணங்களில் வேறுபாடு மற்றும் கலக்கம் ஏற்பட்டால், ஓ பிராமணர்களே, அதுவே சிருஷ்டியின் உதயம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 53

साम्ये लयो गुणानां तु तयोर्हेतुर्महेश्वरः लीलया देवदेवेन सर्गास्त्वीदृग्विधाः कृताः

குணங்கள் மீண்டும் சமநிலைக்கு வந்தால் அவற்றின் லயம் நிகழ்கிறது; அந்த சமநிலைக்கும் லயத்திற்கும் காரணம் மகேஸ்வரனே. தேவர்களின் தேவனின் லீலையாலே இத்தகைய படைப்புகள் நிகழ்கின்றன.

Verse 54

असंख्याताश् च संक्षेपात् प्रधानाद् अन्वधिष्ठितात् असंख्याताश् च कल्पाख्या ह्य् असंख्याताः पितामहाः

இங்கு சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட, இறைவன் ஆதிஷ்டித்த அவ்யக்த பிரதானத்திலிருந்து ‘கல்ப’ எனப்படும் எண்ணற்ற சுழற்சிகள் தோன்றுகின்றன; அதன்படி எண்ணற்ற பிதாமகர்கள் (பிரம்மாக்கள்) வெளிப்படுகின்றனர்.

Verse 55

हरयश्चाप्यसंख्यातास् त्व् एक एव महेश्वरः प्रधानादिप्रवृत्तानि लीलया प्राकृतानि तु

ஹரி எனப்படும் வடிவங்கள் எண்ணற்றவை என்றாலும், மகேஸ்வரன் ஒருவனே பரமப் பிரபு (பதி). பிரதானம் முதலியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் தத்துவங்கள் இயற்கைச் சார்ந்தவை; அவை அவருடைய லீலையால் வெளிப்படுகின்றன.

Verse 56

गुणात्मिका च तद्वृत्तिस् तस्य देवस्य वै त्रिधा अप्राकृतस्य तस्यादिर् मध्यान्तं नास्ति चात्मनः

குணங்களின் செயல்பாடு அந்த தேவனுடன் தொடர்பில் மூவகை எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் அவர் பிரகிருதியைத் தாண்டியவர். அந்த ஆத்மச్వరூபத்திற்கு தொடக்கம் இல்லை, நடுவும் இல்லை, முடிவும் இல்லை.

Verse 57

पितामहस्याथ परः परार्धद्वयसंमितः दिवा सृष्टं तु यत्सर्वं निशि नश्यति चास्य तत्

பிதாமகன் பிரம்மாவின் பகலுக்கு அப்பால், இரண்டு பரார்த்த அளவிற்கு சமமான அவனுடைய இரவு உள்ளது. அவன் பகலில் வெளிப்படும் முழு படைப்பு, அந்த இரவில் மீண்டும் லயமடைந்து அழிகிறது।

Verse 58

भूर्भुवःस्वर्महस्तत्र नश्यते चोर्ध्वतो न च रात्रौ चैकार्णवे ब्रह्मा नष्टे स्थावरजङ्गमे

அங்கே பூர், புவः, ஸ்வர், மஹஸ் ஆகிய லோகங்கள் அழிகின்றன; அவற்றிற்கு மேலும்கூட எதுவும் எஞ்சாது. அந்த இரவில் அனைத்தும் ஒரே பெருங்கடலாகி, நிலை-இயங்கு உயிர்கள் லயமடையும்போது, பிரம்மாவும் அவ்யக்த நிலையில் ஒடுங்குகிறார்।

Verse 59

सुष्वापाम्भसि यस्तस्मान् नारायण इति स्मृतः शर्वर्यन्ते प्रबुद्धो वै दृष्ट्वा शून्यं चराचरम्

ஆதிநீரில் துயின்றதால் அவர் ‘நாராயணன்’ என நினைக்கப்படுகிறார். அந்த மஹாராத்திரியின் முடிவில் அவர் விழித்து, அசைவு-அசைவற்ற உலகமெங்கும் வெறுமையாக—வெளிப்பாடின்றி—இருப்பதை கண்டார்।

Verse 60

स्रष्टुं तदा मतिं चक्रे ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः उदकैराप्लुतां क्ष्मां तां समादाय सनातनः

அப்போது வேதஞானிகளுள் முதன்மையான பிரம்மா படைக்கத் தீர்மானித்தார். நீரால் அனைத்துபுறமும் மூழ்கிய அந்த சனாதன பூமியை எடுத்துக்கொண்டு, வெளிப்படும் படைப்புப் பணியைத் தொடங்கினார்।

Verse 61

पूर्ववत्स्थापयामास वाराहं रूपमास्थितः नदीनदसमुद्रांश् च पूर्ववच्चाकरोत्प्रभुः

வராக ரூபம் ஏற்று, ஆண்டவன் அனைத்தையும் முன்புபோல மீண்டும் நிறுவினார். நதிகள், ஓடைகள், கடல்கள் ஆகியவற்றையும் அவர் முன்னைய ஒழுங்கில் அமைத்தார்।

Verse 62

कृत्वा धरां प्रयत्नेन निम्नोन्नतिविवर्जिताम् धरायां सो ऽचिनोत्सर्वान् गिरीन् दग्धान् पुराग्निना

அவன் முயற்சியுடன் பூமியை பள்ளமும் மேடும் அற்ற சமமாகச் செய்தான். பின்னர் அந்தப் பூமியிலே ஆதியக்னியால் சுட்டெரிந்த எல்லா மலைகளையும் ஒன்றாகச் சேர்த்தான்.

Verse 63

भूराद्यांश् चतुरो लोकान् कल्पयामास पूर्ववत् स्रष्टुं च भगवांश्चक्रे तदा स्रष्टा पुनर्मतिम्

பகவான் முன்புபோல பூः முதலான நான்கு உலகங்களையும் அமைத்தார். படைப்பு தொடர வேண்டுமென படைப்பாளர் மீண்டும் சிருஷ்டிக்குத் தன் மனத்தைத் திருப்பினார்.