Adhyaya 98

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे जलन्धरवधो नाम सप्तनवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं देवेन वै सूत देवदेवान्महेश्वरात् सुदर्शनाख्यं वै लब्धं वक्तुमर्हसि विष्णुना

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்கமஹாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ‘ஜலந்தரவதம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றேழாம் அதிகாரம் (தொடங்குகிறது). ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா! தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனிடமிருந்து விஷ்ணு ‘சுதர்சனம்’ எனும் சக்கரத்தை எவ்வாறு பெற்றான்? கூறுவாயாக।

Verse 2

सूत उवाच देवानाम् असुरेन्द्राणाम् अभवच्च सुदारुणः सर्वेषामेव भूतानां विनाशकरणो महान्

சூதர் கூறினார்—தேவர்களுக்கும் அசுரேந்திரர்களுக்கும் இடையில் மிகக் கொடிய (போர்) எழுந்தது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் அழிவை உண்டாக்கும் மாபெரும் காரணமாயிற்று।

Verse 3

ते देवाः शक्तिमुशलैः सायकैर्नतपर्वभिः प्रभिद्यमानाः कुन्तैश् च दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

சக்தி, முசலம், மூட்டுகள் வளைந்த அம்புகள் மற்றும் ஈட்டிகளால் குத்தப்பட்ட தேவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி ஓடினர்।

Verse 4

पराजितास्तदा देवा देवदेवेश्वरं हरिम् प्रणेमुस्तं सुरेशानं शोकसंविग्नमानसाः

அப்போது தோல்வியுற்ற தேவர்கள், துயரால் கலங்கிய மனத்துடன், தேவர்களின் தேவனான ஹரி—சுரர்களின் தலைவனை—வணங்கினர்।

Verse 5

तान् समीक्ष्याथ भगवान् देवदेवेश्वरो हरिः प्रणिपत्य स्थितान्देवान् इदं वचनमब्रवीत्

அவர்களை நோக்கி, தேவர்களின் தேவேசுவரனான பகவான் ஹரி அங்கே நின்ற தேவர்களை வணங்கி, பின்னர் இவ்வாக்கியத்தை உரைத்தார்।

Verse 6

वत्साः किमिति वै देवाश् च्युतालङ्कारविक्रमाः समागताः ससंतापा वक्तुमर्हथ सुव्रताः

அன்புமக்களே! தேவர்களே, உங்கள் ஆபரணங்களும் வீர ஒளியும் ஏன் சிதைந்தன? துயரத் தாபத்துடன் ஏன் இங்கே வந்தீர்கள்? நல்விரதத்தாரே, காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तथाभूताः सुरोत्तमाः प्रणम्याहुर्यथावृत्तं देवदेवाय विष्णवे

அவரது சொற்களை கேட்டதும், அதேபோல் கலங்கிய சிறந்த தேவர்கள் வணங்கி, தேவர்களின் தேவனான விஷ்ணுவுக்கு நடந்ததனை அப்படியே அறிவித்தனர்।

Verse 8

भगवन्देवदेवेश विष्णो जिष्णो जनार्दन दानवैः पीडिताः सर्वे वयं शरणमागताः

பகவானே, தேவர்களின் தேவேசுவரனே! விஷ்ணுவே, வெல்லப்படாத ஜிஷ்ணுவே, ஜனார்தனனே! தானவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட நாங்கள் அனைவரும் உமது சரணடைந்தோம்।

Verse 9

त्वमेव देवदेवेश गतिर्नः पुरुषोत्तम त्वमेव परमात्मा हि त्वं पिता जगतामपि

தேவர்களின் தேவேசுவரனே, புருஷோத்தமனே! நீயே எங்களின் ஒரே அடைக்கலம். நீயே பரமாத்மா; நீயே எல்லா உலகங்களுக்கும் தந்தையும் ஆவாய்।

Verse 10

त्वमेव भर्ता हर्ता च भोक्ता दाता जनार्दन हन्तुमर्हसि तस्मात्त्वं दानवान्दानवार्दन

ஓ ஜனார்தனனே! நீயே போஷகன், சங்காரன், போக்தா, தாதா. ஆகவே ஓ தானவார்தனனே, தானவர்களை வதம் செய்யத் தகுதியானவன் நீயே—செய்.

Verse 11

दैत्याश् च वैष्णवैर्ब्राह्मै रौद्रैर्याम्यैः सुदारुणैः कौबेरैश्चैव सौम्यैश् च नैरृत्यैर्वारुणैर्दृढैः

மேலும் தைத்தியர்கள் வைஷ்ணவ படைகளாலும், பிரம்மசம்பூத கணங்களாலும், ரௌத்ர கணங்களாலும், மிகக் கொடுமையான யாம்ய படைகளாலும், மென்மையாயினும் வலிமைமிக்க கௌபேர கூட்டங்களாலும், உறுதியான நைர்ருத்ய மற்றும் வாருண படைகளாலும் எதிர்கொள்ளப்பட்டனர்.

Verse 12

वायव्यैश् च तथाग्नेयैर् ऐशानैर् वार्षिकैः शुभैः सौरै रौद्रैस् तथा भीमैः कम्पनैर् जृम्भणैर् दृढैः

வாயவ்ய, ஆக்நேய, ஐசான திசைகளிலிருந்து எழுந்த குறிகளாலும்; மழைக்காலத்தின் சுப லக்ஷணங்களாலும்; சூரிய-ரௌத்ர சம்பந்தமான அபசகுனங்களாலும்—பயங்கரமான உறுதியான நடுக்கங்களும், உந்தி எழும் உலுக்கங்களும் (நிமித்தங்களாகத் தோன்றின).

Verse 13

अवध्या वरलाभात्ते सर्वे वारिजलोचन सूर्यमण्डलसम्भूतं त्वदीयं चक्रम् उद्यतम्

ஓ தாமரை-கண்ணனே! வரம் பெற்றதால் அவர்கள் அனைவரும் அவத்யர்—வதம் செய்ய இயலாதவர்கள். ஆயினும் சூரியமண்டலத்தில் பிறந்த உன் சக்கரம் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. எனினும் பதி-பரமேஸ்வரனின் விதியின் முன் எந்த ஆயுதமும் தர்மத்தை மீற இயலாது.

Verse 14

कुण्ठितं हि दधीचेन च्यावनेन जगद्गुरो दण्डं शार्ङ्गं तवास्त्रं च लब्धं दैत्यैः प्रसादतः

ஓ ஜகத்குருவே! ததீசி, ச்யாவனர் ஆகியோர் மந்தமாக்கி விட்டபோதும், (முன்னர் அளித்த) பிரசாதத்தால் தைத்தியர்கள் உன் தண்டம், சார்ங்க வில் மற்றும் பிற ஆயுதங்களைப் பெற்றனர்.

Verse 15

पुरा जलन्धरं हन्तुं निर्मितं त्रिपुरारिणा रथाङ्गं सुशितं घोरं तेन तान् हन्तुम् अर्हसि

முன்னொரு காலத்தில் ஜலந்தரனை வதைக்கத் திரிபுராரி மகாதேவன் பயங்கரமும் மிகத் தீட்ச்ணமுமான சக்கரத்தை உருவாக்கினான். அதே ஆயுதத்தால் நீ அந்தப் பகைவர்களை அழிக்கத் தகுதியுடையவன்.

Verse 16

तस्मात्तेन निहन्तव्या नान्यैः शस्त्रशतैरपि ततो निशम्य तेषां वै वचनं वारिजेक्षणः

ஆகையால் அவன் அதே முறையாலேயே வதைக்கப்பட வேண்டும்—வேறு எந்த ஆயுதங்களாலும் அல்ல, நூற்றுக்கணக்கான ஆயுதங்களாலும் கூட அல்ல. அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தாமரை-கண்ணன் மனத்தில் சிந்தித்து ஆலோசனையை ஏற்றான்.

Verse 17

वाचस्पतिमुखानाह स हरिश्चक्रभृत् स्वयम् श्रीविष्णुर् उवाच भोभो देवा महादेवं सर्वैर् देवैः सनातनैः

அப்போது சக்கரதாரி ஹரி—ஸ்ரீ விஷ்ணுவே—பிரஹஸ்பதி முதலிய தேவர்களை நோக்கி கூறினார்: “ஓ தேவர்களே! எல்லா சனாதன தேவர்களும் ஒன்றுகூடி மகாதேவனை அணுகுவோம்.”

Verse 18

सम्प्राप्य सांप्रतं सर्वं करिष्यामि दिवौकसाम् देवा जलन्धरं हन्तुं निर्मितं हि पुरारिणा

இப்போது அனைத்தையும் முழுமையாக அறிந்து, விண்ணுலக வாசிகளுக்காக செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன். தேவர்கள் ஜலந்தரனை வதைக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவன் புராரி (சிவன்) ஆல் உருவாக்கப்பட்டவன்.

Verse 19

लब्ध्वा रथाङ्गं तेनैव निहत्य च महासुरान् सर्वान्धुन्धुमुखान्दैत्यान् अष्टषष्टिशतान् सुरान्

ரதாங்கம் (சக்கரம்) பெற்றபின், அதே ஆயுதத்தால் அவன் மகா அசுரர்களை வதைத்தான்—துந்துமுகக் கூட்டத்தின் எல்லா தைத்யர்களையும்; அவர்கள் எண்ணிக்கை எட்டாயிரத்து அறுநூறு.

Verse 20

सबान्धवान्क्षणादेव युष्मान् संतारयाम्यहम् सूत उवाच एवम् उक्त्वा सुरश्रेष्ठान् सुरश्रेष्ठमनुस्मरन्

சூதர் கூறினார்— “உங்கள் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, இக்கணமே உங்களை நான் கரை சேர்ப்பேன்.” என்று சொல்லி, தேவர்களில் சிறந்தவர்களை நோக்கி, அவர் உள்ளத்தில் தேவர்க்கும் பரம சிறந்த மகாதேவன் சங்கரனை நினைத்தார்।

Verse 21

सुरश्रेष्ठस्तदा श्रेष्ठं पूजयामास शङ्करम् लिङ्गं स्थाप्य यथान्यायं हिमवच्छिखरे शुभे

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தவன், பரம சிறந்த சங்கரனை முறையாக வழிபட்டான்; ஹிமவத் மலையின் புனிதச் சிகரத்தில் விதிப்படி லிங்கத்தை நிறுவி।

Verse 22

मेरुपर्वतसंकाशं निर्मितं विश्वकर्मणा त्वरिताख्येन रुद्रेण रौद्रेण च जनार्दनः

அது மேரு மலையை ஒத்ததாக, விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்டது; ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) ‘த்வரித’ எனும் ருத்ரனுடனும் ரௌத்ர ரூபத்துடனும் சேர்ந்து, விரைவு வல்லமையால் அதை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 23

स्नाप्य सम्पूज्य गन्धाद्यैर् ज्वालाकारं मनोरमम् तुष्टाव च तदा रुद्रं सम्पूज्याग्नौ प्रणम्य च

அந்த புனிதச் சின்னத்தை அபிஷேகம் செய்து, நறுமணப் பொருட்கள் முதலியவற்றால் முறையாக வழிபட்டு, ஜ்வாலாரூபமான இனிய வெளிப்பாட்டைக் கண்டு அவர் ருத்ரனைப் போற்றினார்; அக்கினியையும் முறையாக வழிபட்டு வணங்கினார்।

Verse 24

देवं नाम्नां सहस्रेण भवाद्येन यथाक्रमम् पूजयामास च शिवं प्रणवाद्यं नमो ऽन्तकम्

அவர் ‘பவ’ முதலிய ஆயிரம் திருநாமங்களால் வரிசையாக தேவன் சிவனை வழிபட்டார்; மேலும் பிரணவம் ‘ஓம்’ முதலாக “நமோ’ந்தக” என்று, மரணத்தை முடிப்பவனான சிவனை வணங்கினார்।

Verse 25

देवं नाम्नां सहस्रेण भवाद्येन महेश्वरम् प्रतिनाम स पद्मेन पूजयामास शङ्करम्

பவ முதலான ஆயிரம் தெய்வ நாமங்களால் அவர் மகேஸ்வர மகாதேவனை வழிபட்டார்; ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் ஒரு தாமரை அர்ப்பணித்து சங்கரனைப் பூஜித்தார்।

Verse 26

अग्नौ च नामभिर् देवं भवाद्यैः समिदादिभिः स्वाहान्तैर्विधिवद्धुत्वा प्रत्येकमयुतं प्रभुम्

பின்னர் அக்னியில் பவ முதலான நாமங்களால் தேவனை அழைத்து, சமித்து முதலிய பொருட்களுடன் விதிப்படி ‘ஸ்வாஹா’ என்று முடித்து ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்; ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் ஆண்டவனுக்கு பத்தாயிரம் ஆஹுதிகள் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 27

तुष्टाव च पुनः शंभुं भवाद्यैर्भवमीश्वरम् श्रीविष्णुरुवाच भवः शिवो हरो रुद्रः पुरुषः पद्मलोचनः

அப்போது ஸ்ரீ விஷ்ணு மீண்டும் பவ முதலான நாமங்களால் சம்பு—பவ ஈஸ்வரனை—ஸ்தோத்திரித்தார்: ‘நீ பவ, சிவ, ஹர, ருத்ர, பரம புருஷன், பத்மலோசனன்.’

Verse 28

अर्थितव्यः सदाचारः सर्वशंभुर्महेश्वरः ईश्वरः स्थाणुरीशानः सहस्राक्षः सहस्रपात्

அவரே பக்தியுடன் வேண்டி நாடத்தக்கவர்; அவரே சதாசாரத்தின் வடிவம். அவரே அனைத்துமங்கள சம்பு, மகேஸ்வரன்—ஈஸ்வரன், ஸ்தாணு, ஈசானன்; அவரே ஆயிரக் கண்களும் ஆயிரக் கால்களும் உடைய ஆண்டவன்।

Verse 29

वरीयान् वरदो वन्द्यः शङ्करः परमेश्वरः गङ्गाधरः शूलधरः परार्थैकप्रयोजनः

அவரே மிகச் சிறந்தவர், வரம் அருள்பவர், வணங்கத்தக்கவர்—சங்கரன், பரமேஸ்வரன். அவர் கங்காதரன், சூலதரன்; பிறர்நலம், அதாவது கட்டுண்ட ஆன்மாக்களுக்கு அருளால் முக்தி அளிப்பதே அவரது ஒரே நோக்கம்।

Verse 30

सर्वज्ञः सर्वदेवादिगिरिधन्वा जटाधरः चन्द्रापीडश्चन्द्रमौलिर् विद्वान्विश्वामरेश्वरः

அவர் சர்வஜ்ஞன்; ஆதிதேவர்கள் மற்றும் மலைகளின் தனுவைத் தாங்கும் ஆண்டவன், ஜடாதரன். சந்திரன் சிரோபூஷணமும் மௌலியும் ஆனவன்; பேரறிவாளர், உலகமெங்கும் அமரர்களுக்கும் ஈசன்।

Verse 31

वेदान्तसारसंदोहः कपाली नीललोहितः ध्यानाधारोपरिच्छेद्यो गौरीभर्ता गणेश्वरः

அவர் வேதாந்த சாரத்தின் தொகை; கபாலி, நீல-லோஹித ஆண்டவன். தியானத்தின் இடையறாத ஆதாரம், எல்லைக்கடந்தவன்; கௌரியின் கணவன், கணங்களின் ஈசன்।

Verse 32

अष्टमूर्तिर्विश्वमूर्तिस् त्रिवर्गः स्वर्गसाधनः ज्ञानगम्यो दृढप्रज्ञो देवदेवस्त्रिलोचनः

அவர் அஷ்டமூர்த்தி, விஸ்வமூர்த்தி; திரிவர்க்கத்தின் ஆதாரம், ஸ்வர்கப் பெறுதற்கான சாதனம். ஞானத்தால் அடையப்படுபவன், உறுதியான பிரஞ்ஞை உடையவன்; தேவர்களின் தேவன், திரிலோசனன்।

Verse 33

वामदेवो महादेवः पाण्डुः परिदृढो दृढः विश्वरूपो विरूपाक्षो वागीशः शुचिरन्तरः

அவர் வாமதேவன், மங்களகரமான ஆண்டவன்; அவரே மகாதேவன், பரமேசன். அவர் பாண்டு—தூயும் ஒளிமிக்கவனும்; முற்றிலும் உறுதியானவன், அசையாதவன். அவர் விஸ்வரூபன்; ஆயினும் விரூபாக்ஷன் திரிநேத்திரன்; வாகீசன், உள்ளுறையில் என்றும் தூயவன்।

Verse 34

सर्वप्रणयसंवादी वृषाङ्को वृषवाहनः ईशः पिनाकी खट्वाङ्गी चित्रवेषश्चिरन्तनः

அவர் அனைவரிடமும் அன்புடன் உரையாடுபவன்; வृषபம் குறியீடும் வृषபமே வாகனமும் உடையவன். அவர் ஈசன், பினாகம் தாங்குபவன்; கட்ட்வாங்கம் ஏந்துபவன்; விசித்திர ஆடை அணிந்தவன்—நித்தியன்।

Verse 35

तमोहरो महायोगी गोप्ता ब्रह्माङ्गहृज्जटी कालकालः कृत्तिवासाः सुभगः प्रणवात्मकः

அவர் தமோஹரன், மகாயோகி, காப்பாளர், பிரம்மச் சின்னம் தாங்கிய ஜடாதரப் பெருமான். அவர் காலத்திற்கும் காலன், தோல்வஸ்திரம் அணிந்தவன், பரம சுபமூர்த்தி, பிரணவ ‘ஓம்’ எனும் தத்துவமே.

Verse 36

उन्मत्तवेषश् चक्षुष्यो दुर्वासाः स्मरशासनः दृढायुधः स्कन्दगुरुः परमेष्ठी परायणः

அவர் தெய்வ உன்மத்த வேடம் தரித்தவர், மங்களக் காட்சியே, துர்வாசா ரூபம் கொண்டவர், காமனை அடக்கியவர். ஆயுதத்திலும் உறுதியிலும் திடமானவர், ஸ்கந்தனின் குரு, பரமேஷ்டி, அனைவருக்கும் இறுதி சரணாகதி.

Verse 37

अनादिमध्यनिधनो गिरिशो गिरिबान्धवः कुबेरबन्धुः श्रीकण्ठो लोकवर्णोत्तमोत्तमः

அவர் ஆதியும் நடுவும் முடிவும் அற்றவன்; கிரீசன்—மலைகளின் ஆண்டவன்; கிரி (இமய)த்தின் உறவினர். குபேரனின் நண்பன்; ஸ்ரீகண்டன்—சுபகண்டப் பெருமான்; உலகம் புகழும் சிறப்புகளில் சிறந்த சிறப்பன்.

Verse 38

सामान्यदेवः कोदण्डी नीलकण्ठः परश्वधी विशालाक्षो मृगव्याधः सुरेशः सूर्यतापनः

அவர் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்த பொதுத் தெய்வம்; கோதண்டம் ஏந்திய வில்லாளர்; நீலகண்டன்; பரசு தாங்கியவன். விசாலநேத்திரன்; மிருகவேடன் ரூபத்தில் உயிர்களின் காட்டு மனத்தை அடக்கும்வன்; தேவர்களின் ஆண்டவன்; சூரியன் போல் தகிக்கும் தேஜஸ்ஸுடையவன்.

Verse 39

धर्मकर्माक्षमः क्षेत्रं भगवान् भगनेत्रभित् उग्रः पशुपतिस् तार्क्ष्यः प्रियभक्तः प्रियंवदः

அவர் தர்மமும் கர்மமும் பலிக்கச் செய்வவன்; தானே க்ஷேத்ரம் எனும் தத்துவம். அவர் பகவான்; பகனின் கணை அழித்தவன்; உக்ரன்; பசுபதி; தார்க்ஷ்யன் போல் வேகமுடையவன்; பக்தர்க்கு மிகப் பிரியன்; இனிய வாக்கு பேசுபவன்.

Verse 40

दाता दयाकरो दक्षः कपर्दी कामशासनः श्मशाननिलयः सूक्ष्मः श्मशानस्थो महेश्वरः

அவர் தாதா, கருணைமூர்த்தி, பேர்திறன் உடையவர்; கபர்தி, ஜடாமுடி தரித்தவர்; காமனை அடக்கியவர்; சுடுகாட்டைத் தம் இல்லமாகக் கொண்டவர்; நுண்ணிய வடிவன்; சுடுகாட்டில் உறையும் மகேஸ்வரன்—மகாதேவன், அனைத்திற்கும் பதி।

Verse 41

लोककर्ता भूतपतिर् महाकर्ता महौषधी उत्तरो गोपतिर्गोप्ता ज्ञानगम्यः पुरातनः

அவர் உலகங்களை உருவாக்குபவன், பூதபதி, மகாகர்த்தா; அவரே மகௌஷதி—உயர்ந்த மருந்துத் தத்துவம். அவர் உத்தரன்/உத்தமன், கோபதி மற்றும் காப்பவன்; ஞானத்தால் அடையப்படுபவன், புராதன ஆதிதேவன்।

Verse 42

नीतिः सुनीतिः शुद्धात्मा सोमः सोमरतः सुखी सोमपो ऽमृतपः सोमो महानीतिर्महामतिः

அவர் நீதி, சுநீதி; தூய ஆத்மா. அவர் சோமன்—சோமத்தில் மகிழ்ந்து, எப்போதும் ஆனந்தமாய். அவர் சோமம் அருந்துபவன், அமிர்தம் அருந்துபவன்; அவரே சோமன்—மகாநீதி, மகாமதி.

Verse 43

अजातशत्रुरालोकः संभाव्यो हव्यवाहनः लोककारो वेदकारः सूत्रकारः सनातनः

அவர் அஜாதசத்ரு—எதிரி இல்லாதவன்; அவர் ஆலோகம்—அறிவுணர்வின் ஒளி. அவர் சிந்திக்கத் தக்கவன், சார்ந்து கொள்ளத் தக்கவன்; ஹவ்யவாஹனன்—உள்ளக அগ্নியாக ஹவியை ஏந்துபவன். அவர் உலககர்த்தா, வேதகர்த்தா, சூத்திரகர்த்தா, சனாதனன்.

Verse 44

महर्षिः कपिलाचार्यो विश्वदीप्तिस्त्रिलोचनः पिनाकपाणिर् भूदेवः स्वस्तिदः स्वस्तिकृत्सदा

அவர் மகரிஷி; கபிலாசார்யராகப் போற்றத்தக்கவர்; விஸ்வதீப்தி—அனைத்துலகையும் ஒளிரச் செய்பவன்; திரிலோசனன். பினாகபாணி—பினாக வில்லைத் தாங்கியவன்; பூதேவன்—பூமியில் தேவனென வணங்கப்படுபவன்; சுவஸ்தி அளிப்பவன், என்றும் சுவஸ்தியை உருவாக்குபவன்.

Verse 45

त्रिधामा सौभगः शर्वः सर्वज्ञः सर्वगोचरः ब्रह्मधृग् विश्वसृक् स्वर्गः कर्णिकारः प्रियः कविः

அவர் திரிதாமப் பெருமான், சௌபாக்யமூர்த்தி சர்வன்; அனைத்தறிவோன், அனைவருக்கும் எளிதில் அணுகத்தக்கவன். பிரம்மம் (வேதத் தத்துவம்) தாங்குபவன், உலகை படைப்பவன், தானே ஸ்வர்கஸ்வரூபன்; கர்ணிகாரம்போல் ஒளிர்வான், பிரியன், தெய்வக் கவிஞன்-ரிஷி।

Verse 46

शाखो विशाखो गोशाखः शिवो नैकः क्रतुः समः गङ्गाप्लवोदको भावः सकलः स्थपतिः स्थिरः

அவர் சாகா-விசாகா, பல கிளைகளாய் விரியும் கோசாகா—மாடுகளை காக்கும் காவலன்; அவர் சிவன், ஆனால் ஒருமையிலேயே கட்டுப்பட்டவன் அல்ல. அவர் க்ரது—வேத யாக சக்தி—மற்றும் சமன், சமதரிசி; கங்கைப் பெருக்கின் புனித நீர், பாவத் தத்துவம்; சகலன், தெய்வக் கட்டிடவியலாளர் (ஸ்தபதி), அசையா நிலை (ஸ்திரன்)।

Verse 47

विजितात्मा विधेयात्मा भूतवाहनसारथिः सगणो गणकार्यश् च सुकीर्तिश् छिन्नसंशयः

அவர் விஜிதாத்மா, முற்றும் கட்டுப்பட்ட விதேயாத்மா; பூதவாஹனத்தின் சாரதிபோல் எல்லா பூதகணங்களையும் நடத்துபவன். அவர் கணங்களுடன் இருப்பவன், கணகாரியத்தை நிறைவேற்றுபவன்; நற்கீர்த்தியுடையவன், சந்தேகத்தை வெட்டுபவன்—பசு-ஆன்மாவின் பாசமான ஐயத்தை அறுப்பவன்।

Verse 48

कामदेवः कामपालो भस्मोद्धूलितविग्रहः भस्मप्रियो भस्मशायी कामी कान्तः कृतागमः

அவர் காமதேவன், காமத்தை காக்கும் ஆளுநன்; புனித பஸ்மம் பூசப்பட்ட திருமேனி உடையவன். பஸ்மம் அவனுக்கு பிரியம், பஸ்மத்திலே துயில்பவன்; காமத்தை ஆளும் போகி, காந்தன், மேலும் ஆகமங்களை நிறுவிய ஆண்டவன்—சைவ வெளிப்பாட்டின் ஆதாரம்।

Verse 49

समायुक्तो निवृत्तात्मा धर्मयुक्तः सदाशिवः चतुर्मुखश्चतुर्बाहुर् दुरावासो दुरासदः

அவர் யோகத்தில் முற்றும் இணைந்தவன், நிவ்ருத்தாத்மா—விஷயத் தாகத்திலிருந்து விலகியவன்—மற்றும் தர்மயுக்த சதாசிவன். அவர் நான்முகன், நான்கைமையன்; அவன் வாசஸ்தலம் அரிது, அவனும் துராசதன்—பந்தமற்ற சாதகனுக்கே அணுகத்தக்கவன்।

Verse 50

दुर्गमो दुर्लभो दुर्गः सर्वायुधविशारदः अध्यात्मयोगनिलयः सुतन्तुस्तन्तुवर्धनः

அவர் அணுக அரிதானவர், பெற அரிதானவர்; அபாயத்தைத் தாண்டச் செய்யும் துர்கை-சொரூபமான ‘துர்கன்’. எல்லா தெய்வ ஆயுதங்களிலும் வல்லவர்; ஆத்மயோகத்தின் அடைக்கலம்; நுண்தந்துவாய் அனைத்தையும் தாங்கி, வெளிப்பாட்டுத் தந்துக்களை விரிவாக்குபவர்।

Verse 51

शुभाङ्गो लोकसारङ्गो जगदीशो ऽमृताशनः भस्मशुद्धिकरो मेरुर् ओजस्वी शुद्धविग्रहः

சுப அங்கங்களையுடையவர்; உலகச் சாரத்தின் சாரங்க மான் போல எங்கும் இயங்கியும் பற்றற்றவர்; ஜகதீசர்; அமிர்தத்தை அருந்துபவர். திருநீற்றால் சுத்தி அளிப்பவர்; மேருவைப் போல அசையாத ஆதாரம்; ஆன்ம வலிமை நிறைந்தவர்; முற்றிலும் தூய வடிவுடையவர்।

Verse 52

हिरण्यरेतास् तरणिर् मरीचिर् महिमालयः महाह्रदो महागर्भः सिद्धवृन्दारवन्दितः

அவர் ஹிரண்யரேதஸ்—தங்கம்போல் தூய படைப்பாற்றல் உடையவர்; தரணி—உள்ளசூரியன், உயிர்களைத் தாண்டச் செய்பவர்; மரீசி—ஒளிரும் கதிர். மகிமாலயன்—உச்ச மகிமையின் வாசஸ்தலம்; மகாஹ்ரதன்—மாபெரும் புனித நீர்த்தேக்கம்; மகாகர்பன்—வெளிப்பாட்டின் மாபெரும் கருவறை. சித்தர் கூட்டம் வணங்குபவர்।

Verse 53

व्याघ्रचर्मधरो व्याली महाभूतो महानिधिः अमृताङ्गो ऽमृतवपुः पञ्चयज्ञः प्रभञ्जनः

அவர் புலிச்சர்மம் தரித்தவர்; வ்யாளி—நாகசக்தியின் அதிபதி; மகாபூதன்—மகத்தத்துவச் சொரூபம்; மகாநிதி—இருப்பின் மாபெரும் பொக்கிஷம். அவரது அங்கங்கள் அமிர்தமயம்; அவரது உடல் அமரம். அவர் பஞ்சயஜ்ஞச் சொரூபம்; பிரபஞ்சனன்—பந்தங்களைச் சிதைக்கும் வேகக் காற்று.

Verse 54

पञ्चविंशतितत्त्वज्ञः पारिजातः परावरः सुलभः सुव्रतः शूरो वाङ्मयैकनिधिर्निधिः

அவர் இருபத்தைந்து தத்துவங்களையும் அறிந்தவர்; பாரிஜாதன்—விருப்பம் நிறைவேற்றும் கல்பவிருட்சச் சொரூபம்; பராவரன்—மேலும் கீழும் இரண்டையும் கடந்த ஆண்டவன். பக்தர்க்கு எளிதில் கிடைப்பவர்; நல்ல விரதங்களில் நிலைத்த வீரர்; எல்லா வாக்கிய-வெளிப்பாட்டின் ஒரே பொக்கிஷம்—அவரே பொக்கிஷம்.

Verse 55

वर्णाश्रमगुरुर्वर्णी शत्रुजिच्छत्रुतापनः आश्रमः क्षपणः क्षामो ज्ञानवानचलाचलः

அவர் வர்ண–ஆச்ரம தர்மங்களை வழிநடத்தும் குரு; புனித விரதங்களில் ஒளிர்வார். பகைவரை வென்று பகையையே சுடுவார்; சாதனையின் அடைக்கலம், மாசுகளைச் சுருக்கும், தவத்தால் மெலிந்தவர், உண்மைஞானி—அசையாதவராய் இருந்து அசையாதவற்றையும் இயக்குவார்।

Verse 56

प्रमाणभूतो दुर्ज्ञेयः सुपर्णो वायुवाहनः धनुर्धरो धनुर्वेदो गुणराशिर्गुणाकरः

அவர் பிரமாணத்தின் ஆதாரம்; ஆயினும் அறிதற்கு அரியவர். உயரிய சுபர்ணன், காற்றை வாகனமாகக் கொண்டவர்; வில்லேந்தி, வில்லறிவின் வல்லுநர்; எல்லாக் குணங்களின் தொகுதி, குணங்கள் பிறக்கும் சுரங்கம்.

Verse 57

अनन्तदृष्टिरानन्दो दण्डो दमयिता दमः अभिवाद्यो महाचार्यो विश्वकर्मा विशारदः

அனந்த நோக்குடையவர் அவரே ஆனந்தம். அவர் தர்மத் தண்டம், அடக்குபவர், தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு). வணங்கத்தக்க மகாசார்யர்; விஸ்வகர்மா, மிகுந்த திறமைமிக்க ஆசான்.

Verse 58

वीतरागो विनीतात्मा तपस्वी भूतभावनः उन्मत्तवेषः प्रच्छन्नो जितकामो जितप्रियः

அவர் ஆசை அற்றவர், பணிவான உள்ளத்தவர், தவசீலர், எல்லா உயிர்களையும் புனிதப்படுத்துபவர். பித்தன் போன்ற வேடத்தில் மறைந்து நடப்பவர்; காமத்தை வென்றவர், பிரியமானவற்றின் பற்றையும் கடந்தவர்.

Verse 59

कल्याणप्रकृतिः कल्पः सर्वलोकप्रजापतिः तपस्वी तारको धीमान् प्रधानप्रभुर् अव्ययः

அவர் மங்கள இயல்புடையவர்; அவரே கல்பம்—பிரபஞ்ச ஒழுங்கு. எல்லா உலகங்களின் பிரஜாபதி-ஆண்டவர். உயர்ந்த தவசீலர், தாரகர் (கரை சேர்ப்பவர்), ஞானமிகு, பிரதானம் (பிரக்ருதி) மீது ஆண்டவன், அழியாதவர்.

Verse 60

लोकपालो ऽन्तर्हितात्मा कल्पादिः कमलेक्षणः वेदशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो नियमो नियमाश्रयः

அவர் உலகங்களைப் பாதுகாப்பவர்; உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாய் மறைந்திருப்பவர். கல்பங்களின் ஆதியாய், தாமரைநேத்திரன்; வேத-சாஸ்திரங்களின் அர்த்த-தத்துவத்தை அறிந்தவர். அவரே நியமம்; எல்லா நியமங்களுக்கும் ஆதார-ஆச்ரயம்.

Verse 61

चन्द्रः सूर्यः शनिः केतुर् विरामो विद्रुमच्छविः भक्तिगम्यः परं ब्रह्म मृगबाणार्पणो ऽनघः

அவர் சந்திரன், சூரியன், சனி, கேது; அவரே விராமம்—அலைச்சலின் ஒழிவு. பவளநிற ஒளியுடன் திகழ்பவர்; பக்தியாலேயே அடையப்படுபவர். அவர் பரம்பிரம்மம், களங்கமற்ற ஆண்டவன்; வேடனின் அம்பு-அர்ப்பணமும் அவருக்கு ஹவியாகிறது.

Verse 62

अद्रिराजालयः कान्तः परमात्मा जगद्गुरुः सर्वकर्माचलस्त्वष्टा मङ्गल्यो मङ्गलावृतः

அத்ரிராஜன் (மலைமன்னன்) அவரின் ஆலயம்; அவர் காந்தன்—அன்பன். அவர் பரமாத்மா, ஜகத்குரு. எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் அசையாத அடித்தளம்; தெய்வத் த்வஷ்டா (சிருஷ்டி-சில்பி). அவர் மங்களமயம்; எப்போதும் மங்களத்தால் சூழப்பட்டவர்.

Verse 63

महातपा दीर्घतपाः स्थविष्ठः स्थविरो ध्रुवः अहः संवत्सरो व्याप्तिः प्रमाणं परमं तपः

அவர் மகாதபஸ்வி; நீண்டநாள் நிலைக்கும் தவம் உடையவர். மிகப் பெருமைமிக்கவர், மிகப் பழமையானவர், துருவம்போல் நிலைத்தவர். அவரே நாள்; அவரே ஆண்டு; அவரே அனைத்திலும் பரவல், உண்மையான அளவுகோல், மற்றும் பரம தவம்—பாசத்தைச் சுட்டெரித்து பதி-தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துவது.

Verse 64

संवत्सरकरो मन्त्रः प्रत्ययः सर्वदर्शनः अजः सर्वेश्वरः स्निग्धो महारेता महाबलः

அவர் ஆண்டுச்சுழற்சியை அமைப்பவர்; அவரே புனித மந்திரம். அவரே நிச்சயத்தின் ஆதாரம் (ப்ரத்யயம்), அனைத்தையும் காண்பவர். அவர் அஜன் (பிறவியற்றவன்), சர்வேஸ்வரன், அருளால் மென்மையுற்றவர்; மகாரேதா (மகாசக்தி-வீரியம் உடையவர்) மற்றும் மகாபலன்.

Verse 65

योगी योग्यो महारेताः सिद्धः सर्वादिर् अग्निदः वसुर्वसुमनाः सत्यः सर्वपापहरो हरः

அவர் யோகி; யோகத்தால் அடையத் தகுதியானவர்; மகாரேதாஃ, சித்தர், அனைத்தின் ஆதிகாரணன். அக்னியை அருள்பவர், வசு-வசுமனஸ், சத்தியமே; எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும் ஹரன்—பந்தத்தை நீக்கும் சிவன்।

Verse 66

अमृतः शाश्वतः शान्तो बाणहस्तः प्रतापवान् कमण्डलुधरो धन्वी वेदाङ्गो वेदविन्मुनिः

அவர் அமரன், நித்தியன், சாந்திச் சொரூபன்; கையில் அம்புகளைத் தாங்கி ஒளிமிக்க வீரன். கமண்டலு ஏந்தி, வில் தாங்கி; வேதத்தின் அங்கம், வேதஞானி, பரம முனி—பசுவை பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பதி।

Verse 67

भ्राजिष्णुर् भोजनं भोक्ता लोकनेता दुराधरः अतीन्द्रियो महामायः सर्वावासश्चतुष्पथः

அவர் ஒளிமிக்கவன்; அவரே உணவும், அதனை அனுபவிப்பவனும். உலகங்களை வழிநடத்தும் தலைவர்; வெல்ல இயலாதவன். இந்திரியங்களைத் தாண்டியவன், மகாமாயைச் சொரூபன்; எல்லா வாசஸ்தலங்களிலும் உறையும், நான்கு வழிச் சந்தியின் அதிபதி।

Verse 68

कालयोगी महानादो महोत्साहो महाबलः महाबुद्धिर् महावीर्यो भूतचारी पुरन्दरः

அவர் காலத்தை ஆளும் காலயோகி; மகாநாதம், பேருற்சாகம், பேர்பலம் உடையவர். பேரறிவு, பேரவீரியம் கொண்டவர்; உயிர்களிடையே நடமாடும் பூதசாரி, புரந்தரன்—கோட்டையெனும் பாசப் பந்தங்களை உடைக்கும் சிவன்।

Verse 69

निशाचरः प्रेतचारी महाशक्तिर् महाद्युतिः अनिर्देश्यवपुः श्रीमान् सर्वहार्यमितो गतिः

அவர் இரவிலே உலாவுபவன், பிரேதசாரி; மகாசக்தி, மகாத்யுதி உடையவர். அவரது வடிவு வரையறுக்க இயலாதது; அவர் ஸ்ரீமான், மங்களமயம், ஒளிவிடுபவன். அனைவராலும் வெல்ல இயலாதவர்; அவரது நடை அளவிலாதது—எல்லை கடந்த பதி சிவன்।

Verse 70

बहुश्रुतो बहुमयो नियतात्मा भवोद्भवः ओजस्तेजो द्युतिकरो नर्तकः सर्वकामकः

அவர் பலசாஸ்திரஞானி, பலவடிவன், கட்டுப்பட்ட ஆத்மையன்; பவத்தின் உத்பவம். அவர் ஓஜஸ்-தேஜஸ், ஒளியை அளிப்பவன்; நடராஜன், நியாயமான ஆசைகளை அருள்பவன்.

Verse 71

नृत्यप्रियो नृत्यनृत्यः प्रकाशात्मा प्रतापनः बुद्धस्पष्टाक्षरो मन्त्रः सन्मानः सारसंप्लवः

அவர் நடனத்தை விரும்புபவன்; நடனத்தின் உள்ளே நடனமாய் நிற்பவன். தூய ஒளியே அவரது ஆத்மா; ஆன்மீகத் தீப்தியை எழுப்புபவன். விழித்த அறிவால் தெளிவாகப் புரியும்அட்சரமுள்ள மந்திரம்; உண்மையான மரியாதை அளிப்பவன்; சம்சாரப் பெருக்கைத் தாண்டி சாரத்திற்குக் கடத்துபவன்.

Verse 72

युगादिकृद् युगावर्तो गंभीरो वृषवाहनः इष्टो विशिष्टः शिष्टेष्टः शरभः शरभो धनुः

அவர் யுகங்களின் ஆதிகர்த்தா; யுகச் சக்கரத்தைச் சுழற்றுபவன். ஆழமுடையவன்; வृषபவாகனன் (தர்மத்தின் வாகனம்). அவர் இஷ்டன், விசிஷ்டன், ஒழுக்கமுடையோர்க்குப் பிரியன், நீதிமான்களால் வணங்கப்படுபவன்; அவர் சரபன்; அவர் வில்—அனைத்து சக்திகளையும் பதியின்பால் வளைத்து நடத்தும் வல்லமை.

Verse 73

अपां निधिरधिष्ठानं विजयो जयकालवित् प्रतिष्ठितः प्रमाणज्ञो हिरण्यकवचो हरिः

அவர் அபாம் நிதி—நீர்தத்துவத்தின் பொக்கிஷம்; அனைத்தின் ஆதாராதிஷ்டானம். அவர் வெற்றியே; வெற்றிக்கான சரியான காலத்தை அறிபவன். அவர் நிலைபெற்றவன், அளவுகளையும் பிரமாணங்களையும் அறிபவன்; பொற்கவசம் தரித்த ஹரி, பரம பதியாக எல்லோரையும் காக்கிறான்.

Verse 74

विरोचनः सुरगणो विद्येशो विबुधाश्रयः बालरूपो बलोन्माथी विवर्तो गहनो गुरुः

அவர் விரோசனன்—ஒளிமிக்கவன்; தேவர்கணமே அவன்; வித்யைகளின் ஈசன், ஞானிகளின் அடைக்கலம். அவர் பாலரூபமாகவும் தோன்றுவான்; ஆனால் பலத்தின் அகந்தையை நசிப்பவன். அவர் விவர்த்தன்—மர்மமான மாற்றமூட்டி, ஆழ்ந்தவன், பரம குரு (பதி); பசுவின் பாசத்தை அறுக்கும் மெய்ஞ்ஞானத்தை அருள்பவன்.

Verse 75

करणं कारणं कर्ता सर्वबन्धविमोचनः विद्वत्तमो वीतभयो विश्वभर्ता निशाकरः

அவரே கருவியும், பரம காரணமும், எல்லாக் கருமங்களின் கர்த்தாவும் ஆவார். அவர் எல்லாப் பாசங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பவர், மிகுந்த ஞானி, அச்சமற்றவர், உலகைத் தாங்குபவர், சந்திரதாரி (நிசாகரன்) ஆவார்.

Verse 76

व्यवसायो व्यवस्थानः स्थानदो जगदादिजः दुन्दुभो ललितो विश्वो भवात्मात्मनि संस्थितः

அவரே நேரிய முயற்சியும் (வ்யவஸாயம்), ஒழுங்கின் சக்தியும்; அவர் தர்ம ஆதாரமான உண்மை நிலையையும் அளிப்பவர், உலகங்களின் ஆதிமூலமும் ஆவார். அவர் நாதமய துந்துபி, லலித-அழகன்; அவர் உலகமே ஆன பவன், தன் ஆத்மா பரமாத்மாவில் நிலைத்தவன்.

Verse 77

वीरेश्वरो वीरभद्रो वीरहा वीरभृद् विराट् वीरचूडामणिर्वेत्ता तीव्रनादो नदीधरः

அவரே வீரேஸ்வரன், எல்லா வீர சக்திகளின் ஆண்டவன்; அவரே வீரபத்ரன், மங்கள வீரன்; பகைபடைகளை அழிப்பவன்; வீரர்களைத் தாங்கி காக்கும் காவலன்; விராட் எனும் அனைத்திலும் பரந்தவன். அவரே வீரர்களின் சூடாமணி, அறிஞன், தீவிர நாதம் உடையவன், நதிகளைத் தாங்கி ஆள்பவன்.

Verse 78

आज्ञाधरस्त्रिशूली च शिपिविष्टः शिवालयः वालखिल्यो महाचापस् तिग्मांशुर् निधिर् अव्ययः

அவரே ஆஜ்ஞையைத் தாங்குபவர், திரிசூலதாரி; எல்லா வடிவங்களிலும் புகுந்து நிறைந்த அனைத்திலும் பரந்தவர்; அவரே சிவாலயம்—மங்களத்தின் தாமம். அவர் வாலகில்யன் (மிக நுண்ணியவன்), மகாவில்லாளர், திக்மாம்சு (கூரிய கதிர்களால் மாசை எரிப்பவன்), சித்திகளின் நிதி, அவ்யயன்.

Verse 79

अभिरामः सुशरणः सुब्रह्मण्यः सुधापतिः मघवान्कौशिको गोमान् विश्रामः सर्वशासनः

அவரே அபிராமன்—அனைவருக்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவன்; அவரே சுசரணன்—பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) க்கு உறுதியான சரணம்; அவரே சுப்ரஹ்மண்யன்—நல்ல ஞானமும் தர்மமும் வளர்க்கும் உபகாரி; அவர் சுதாபதி—அமிர்தத்தின் ஆண்டவன். அவரே மகவான், ஒளிமிக்க வல்லவன்; கௌசிகன், உள்ளொளி காணும் ரிஷி-சொரூபன்; கோமான், தர்மச் செழிப்பால் நிறைந்தவன்; விச்ராமன், எல்லோரும் அமைதி பெறும் தங்கிடம்; மற்றும் சர்வசாசனன், எல்லா விதிகளின் பரம ஆளுநன்.

Verse 80

ललाटाक्षो विश्वदेहः सारः संसारचक्रभृत् अमोघदण्डी मध्यस्थो हिरण्यो ब्रह्मवर्चसी

நெற்றிக்கண் உடைய திரிநேத்திர மகாதேவன்; அவன் உடலே உலகம்; அவனே பரம சாரம்; சம்சாரச் சக்கரத்தைத் தாங்குபவன்; அமோக தண்டம் ஏந்துபவன்; நடுவில் அந்தர்யாமி சாட்சியாக நிலைப்பவன்; பொன்னொளியுடன், பிரம்மவர்ச்சஸால் பிரகாசிப்பவன்।

Verse 81

परमार्थः परमयः शम्बरो व्याघ्रको ऽनलः रुचिर् वररुचिर् वन्द्यो वाचस्पतिरहर्पतिः

அவனே பரமார்த்தம், பரமத் தத்துவம்; அவனே ஶம்பரன்; புலி போன்றவன், அநல ரூபன். அவன் ருசிரன், வரருசிரன்—மிகுந்த ஒளிமிக்கவன்; வணங்கத்தக்கவன்; வாக்ஸ்பதி—புனித வாக்கின் ஆண்டவன்; அஹர்பதி—பகலின் அதிபதி।

Verse 82

रविर्विरोचनः स्कन्धः शास्ता वैवस्वतो जनः युक्तिरुन्नतकीर्तिश् च शान्तरागः पराजयः

அவனே ரவி—ஒளி தரும் சூரியன்; விரோசனன்—ஒளிமிக்கவன்; ஸ்கந்தன்—தாங்கி நடத்தும் மாபெரும் சக்தி; ஶாஸ்தா—ஆளும் ஆசான்; வைவைஸ்வதன்—சூரிய ஒழுங்கும் கால நியமமும் சார்ந்தவன்; ஜனன்—உயிர்களின் ஆண்டவன்; யுக்தி—சரியான விவேகத் தத்துவம்; உன்னதகீர்த்தி—என்றும் உயர்ந்து செல்லும் புகழுடையவன்; ஶாந்தராகன்—ஆசை அமைந்து அமைதியாகியவன்; பராஜயன்—தோல்வியற்றவன், பசுவின் பாசப் பந்தத்தை வெல்லச் செய்பவன்।

Verse 83

कैलासपतिकामारिः सविता रविलोचनः विद्वत्तमो वीतभयो विश्वहर्ता निवारितः

அவனே கைலாசபதி; காமனின் பகைவன்; அவனே சவிதா—உள்ளுறையும் சூரியன், அவன் கண்களே சூரியன். அவன் மிகுந்த ஞானி, அச்சமற்றவன், பிரளயத்தில் உலகை ஒடுக்குபவன், மேலும் தீமை மற்றும் பந்தத்தைத் தடுத்து நீக்குபவன்।

Verse 84

नित्यो नियतकल्याणः पुण्यश्रवणकीर्तनः दूरश्रवा विश्वसहो ध्येयो दुःस्वप्ननाशनः

அவனே நித்தியன்; அவன் மங்களம் உறுதியாகத் தவறாதது. அவன் நாமத்தைச் செவிமடுத்தலும் கீர்த்தனம் செய்வதும் தானே புண்ணியம். அவன் புகழ் தூரம் வரை பரவும்; அவன் உலகப் பாரத்தைத் தாங்குவான். அவன் தியானத்திற்குரியவன்; துயில் தீய கனவுகளை அழிப்பவன்—அமங்கலக் குறிகளையும் அதனால் எழும் அச்சத்தையும் நீக்குபவன்।

Verse 85

उत्तारको दुष्कृतिहा दुर्धर्षो दुःसहो ऽभयः अनादिर्भूर्भुवोलक्ष्मीः किरीटी त्रिदशाधिपः

அவர் உத்தாரகர்; பாபநாசகர்; அஜேயர்; அறியாமைச் சக்திகளுக்கு தாங்கமுடியாதவர்; அஞ்சாத சரண்யர். அவர் அனாதி; பூ-புவः உலகங்களின் லக்ஷ்மி போன்ற செழிப்பு; கிரீடதாரி; தேவர்களின் அதிபதி.

Verse 86

विश्वगोप्ता विश्वभर्ता सुधीरो रुचिराङ्गदः जननो जनजन्मादिः प्रीतिमान्नीतिमान्नयः

அவர் உலகைக் காக்கும் காவலர், உலகைத் தாங்கும் போஷகர்; ஆழ்ந்த ஞானி, அழகிய அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவர் ஜனகர்—ஜீவர்களின் பிறப்புகளின் ஆதிமூலம்; அன்புமிகு, நீதித் தர்மத்தில் நிலைத்தவர், சன்மார்க்கத்தில் ஆன்மாக்களை நடத்துபவர்.

Verse 87

विशिष्टः काश्यपो भानुर् भीमो भीमपराक्रमः प्रणवः सप्तधाचारो महाकायो महाधनुः

அவர் விசிஷ்டர்; காஷ்யபர்; ஒளிமிகு பானு; பீமர், பீமபராக்ரமர். அவர் பிரணவம் (ஓம்); ஏழ்வகை ஆச்சாரத்தின் அதிபதி; மாபெரும் உடலாளர், மாபெரும் வில்லாளர்—பசுவின் பாசங்களை அறுக்கும் மகாதேவர்.

Verse 88

जन्माधिपो महादेवः सकलागमपारगः तत्त्वातत्त्वविवेकात्मा विभूष्णुर् भूतिभूषणः

மகாதேவர் பிறப்பு-உற்பத்தியின் அதிபதி; எல்லா ஆகமங்களின் கரையையும் கடந்தவர். அவரின் இயல்பு தத்துவ-அத்தத்துவ விவேகம். அவர் தெய்வீக விபூதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; எல்லா செல்வமும் புனித ஒளியும் அவரின் ஆபரணம்.

Verse 89

ऋषिर्ब्राह्मणविज्जिष्णुर् जन्ममृत्युजरातिगः यज्ञो यज्ञपतिर्यज्वा यज्ञान्तो ऽमोघविक्रमः

அவர் ரிஷி; பிரம்மஞானி; எப்போதும் வெற்றியாளர்; பிறப்பு-மரணம்-மூப்பு ஆகியவற்றைத் தாண்டியவர். அவர் தாமே யாகம்; யாகத்தின் அதிபதி, யஜமானன்; எல்லா கிரியைகளின் நிறைவு—அவரின் வீரியம் ஒருபோதும் வீணாகாது.

Verse 90

महेन्द्रो दुर्भरः सेनी यज्ञाङ्गो यज्ञवाहनः पञ्चब्रह्मसमुत्पत्तिर् विश्वेशो विमलोदयः

அவரே மகேந்திரன்; வெல்ல இயலாதவன், சேனைகளின் தலைவன்; யாகத்தின் அங்கமும் யாகத்தைத் தாங்கி நடத்துபவனும். அவரிடமிருந்தே பஞ்சபிரம்மம் வெளிப்படுகிறது; அவர் விஸ்வேசன், மாசற்ற தூய உதயமாக வெளிப்படுபவன்.

Verse 91

आत्मयोनिर् अनाद्यन्तः षड्विंशत्सप्तलोकधृक् गायत्रीवल्लभः प्रांशुर् विश्वावासः प्रभाकरः

அவரே ஆத்மயோனி, ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவன்; ஏழு உலகங்களையும் இருபத்தாறு தத்துவங்களையும் தாங்குபவன். காயத்ரியின் பிரியன், உயர்ந்தவன், ஒளிமிகுந்தவன்; உலகின் வாசஸ்தலமும் ஒளியை அளிப்பவனும் ஆவான்.

Verse 92

शिशुर्गिरिरतः सम्राट् सुषेणः सुरशत्रुहा अमोघो ऽरिष्टमथनो मुकुन्दो विगतज्वरः

அவரே நித்திய இளமை கொண்ட ‘சிசு’ ரூபன், மலையில் மகிழ்பவன்; பேரரசன், சுஷேணன்—நல்ல படையுடன் இருப்பவன்; தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவன். தவறாதவன், அரிஷ்டத்தை நசிப்பவன்; முகுந்தன்—மோட்சம் அருள்பவன்; விகதஜ்வரன்—ஆன்மாவை கட்டும் எரிதாபங்களை நீக்குபவன்.

Verse 93

स्वयंज्योतिर् अनुज्योतिर् आत्मज्योतिर् अचञ्चलः पिङ्गलः कपिलश्मश्रुः शास्त्रनेत्रस् त्रयीतनुः

அவரே சுயஜோதி; பிற ஒளிகளையெல்லாம் ஒளிரச் செய்யும் ஒளி; ஆத்மாவின் உள்ளொளி. அசையாதவன், பிங்கல நிறமுடையவன், செம்மஞ்சள் தாடியுடையவன்; சாஸ்திரங்களே அவன் கண்கள், வேதத் திரயமே அவன் உடல்—பாசத்தைத் தாண்டிய பதி, பசுவிற்கு தூய சைதன்யமாக வெளிப்படுகிறான்.

Verse 94

ज्ञानस्कन्धो महाज्ञानी निरुत्पत्तिर् उपप्लवः भगो विवस्वानादित्यो योगाचार्यो बृहस्पतिः

அவரே ஞானஸ்கந்தன்—ஞானத்தின் திரள், மகாஞானி; பிறவியற்றவன், கலக்கத்தால் தீண்டப்படாதவன். அவர் பகன்—தெய்வப் பேறு வழங்குபவன்; விவஸ்வான் ஆதித்யன்—ஒளிமிகு சூரியன்; யோகாசார்யன், பிரஹஸ்பதி—அனைவரையும் வழிநடத்தும் புனித ஞானம்.

Verse 95

उदारकीर्तिर् उद्योगी सद्योगी सदसन्मयः नक्षत्रमाली राकेशः साधिष्ठानः षडाश्रयः

அவர் விரிந்த உயர்ந்த புகழுடையவர்; எப்போதும் செயலில் ஈடுபடுபவர்; நிறைவு பெற்ற யோகி; சத்-அசத் இரண்டிலும் பரவி நிற்பவர். நட்சத்திர மாலையணிந்தவர்; இரவின் ஆண்டவன் சந்திரசொரூபன்; உள்ளார்ந்த ஆதாரத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்றவர்; ஆறுவகை ஆச்ரயங்களுக்கும் பரம ஆச்ரயம்।

Verse 96

पवित्रपाणिः पापारिर् मणिपूरो मनोगतिः हृत्पुण्डरीकमासीनः शुक्लः शान्तो वृषाकपिः

அவர் தூய்மையளிக்கும் கரங்களையுடையவர்; பாவத்தின் பகைவன்; மணிபூரச் சக்கரத்தில் உறைவோர்; மனதைவிட வேகமான இயக்கமுடையவர். இதயத் தாமரையில் அமர்ந்தவர்; தூய வெண்மை ஒளியுடன் பிரகாசிப்பவர்; பரம சாந்தன்—விருஷாகபி, தர்மத்தைத் தாங்கும் ஆண்டவன்; பசுவை பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை நோக்கி விழிப்பூட்டுபவன்।

Verse 97

विष्णुर्ग्रहपतिः कृष्णः समर्थो ऽनर्थनाशनः अधर्मशत्रुरक्षय्यः पुरुहूतः पुरुष्टुतः

அவர் விஷ்ணு சொரூபன்; கிரகங்களின் அதிபதி; கருநிறத்தவன்; அனைத்திலும் வல்லவன்; துன்ப-அனர்த்தங்களை அழிப்பவன். அதர்மத்தின் பகைவன்; அழிவிலான்; பலரால் அழைக்கப்படுபவன்; அனைவராலும் போற்றப்படுபவன்—அத்தகைய பரம பதி, பசுவின் பாசப் பந்தங்களைத் தளர்த்துபவன்।

Verse 98

ब्रह्मगर्भो बृहद्गर्भो धर्मधेनुर्धनागमः जगद्धितैषी सुगतः कुमारः कुशलागमः

அவர் பிரம்மகர்ப்பன்; பேருலகக் கர்ப்பம்; தர்மத் தேனு; செல்வமும் நல்வழிகளும் தோன்றும் மூலன். உலக நலன் நாடுபவன்; சுகதி அளிப்பவன்; என்றும் இளமையான குமாரன்; நலன் தருபவன்; உண்மையான ஆன்மிக நல்வாழ்வு பாதைகளை வெளிப்படுத்துபவன்।

Verse 99

हिरण्यवर्णो ज्योतिष्मान् नानाभूतधरो ध्वनिः अरोगो नियमाध्यक्षो विश्वामित्रो द्विजोत्तमः

அவர் பொன்னிறத்தவன்; ஆன்ம ஒளியால் பிரகாசிப்பவன்; பலவகை உயிரினக் கூட்டங்களைத் தாங்கி நடத்துபவன்; ஆதிமூல நாதம். நோயற்றவன்; நியமங்களின் அதிபதி; விஸ்வாமித்ரர் போன்ற முனிவர்களுக்கு உள்ளார்ந்த வழிகாட்டி; இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவன்।

Verse 100

बृहज्ज्योतिः सुधामा च महाज्योतिरनुत्तमः मातामहो मातरिश्वा नभस्वान् नागहारधृक्

அவரே பெருஞ்ஜோதி, அமுதமய ஒளியின் தாமம்; ஒப்பற்ற மகாஜோதி. அவரே ஆதிமாதாமஹன், மாதரிஷ்வா (உள்ளுயிர்-பிராணன்), நபஸ்வான் (மகாவாயு) மற்றும் நாகஹாரதாரி—சிவன், பசுபதி, பசுவின் பாசங்களை அறுப்பவன்।

Verse 101

पुलस्त्यः पुलहो ऽगस्त्यो जातूकर्ण्यः पराशरः निरावरणधर्मज्ञो विरिञ्चो विष्टरश्रवाः

புலஸ்த்ய, புலஹ, அகஸ்த்ய, ஜாதூகರ್ಣ்ய, பராசர; மேலும் நிராவரண தர்மஞானி, விரிஞ்ச (பிரம்மா), விஷ்டரஷ்ரவா—இவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தைத் தடையின்றி உணரும், பரமத் தத்துவத்தின் குறியாய் லிங்கம் விளங்கும் இறைவன் (பதி) வழிபடும் போற்றத்தக்க முனிவர்கள்।

Verse 102

आत्मभूर् अनिरुद्धो ऽत्रिज्ञानमूर्तिर् महायशाः लोकचूडामणिर्वीरः चण्डसत्यपराक्रमः

அவரே ஆத்மபூ, அடக்கமறியாதவன்; அவரது வடிவு மும்மடங்கு வரம்புகளைக் கடந்த ஞானமூர்த்தி. மகாயசஸ்வி, உலகங்களின் சூடாமணி—வீரன், சண்டன், சத்தியத்தில் நிலைத்த பராக்கிரமம் உடையவன்।

Verse 103

व्यालकल्पो महाकल्पो महावृक्षः कलाधरः अलंकरिष्णुस् त्वचलो रोचिष्णुर्विक्रमोत्तमः

அவரே வ்யாலகல்பம், மகாகல்பம்—காலத்தின் மாபெரும் அளவு. அவரே மகாவிருட்சம், கலாதரன்—அனைத்து கலைகளும் சக்திகளும் தாங்குபவன். அனைத்தையும் அலங்கரித்து புனிதப்படுத்தும், அசையா பரமத் தத்துவம்; எப்போதும் ஒளிரும், வீரத்தில் உத்தமன்—பசுவின் பாசங்களைத் தாண்டிய பதி।

Verse 104

आशुशब्दपतिर्वेगी प्लवनः शिखिसारथिः असंसृष्टो ऽतिथिः शक्रः प्रमाथी पापनाशनः

அவரே ஆசு-சப்தபதி (மந்திரநாதத்தின் அதிபதி), வேகமிகு விரைவன்; சம்சாரக் கடலைக் கடத்துபவன், சிகிசாரதி (ஸ்கந்தனின் சாரதி). தொடர்பால் மாசுபடாதவன், இதயங்களில் நித்திய அதிதி; சக்ரனைப் போல் வல்லவன், பிரமாதி, பாபநாசனன்—சிவன், பசுபதி, பாசங்களைத் தளர்த்துபவன்।

Verse 105

वसुश्रवाः कव्यवाहः प्रतप्तो विश्वभोजनः जर्यो जराधिशमनो लोहितश् च तनूनपात्

அவரே வசுஶ்ரவா, கவ்யவாஹன், தீவிரமாகத் தகிக்கும் பிரதப்தன், உலகமெங்கும் போஷிக்கும் விஶ்வபோஜனன். அவர் ஜர்யன், முதுமை-சிதைவை நீக்கும் ஜராதிஷமனன், அருணத் தீத்தேஜஸுடைய லோஹிதன், தன் உடலிலிருந்தே எழும் அக்னிரூப தனூனபாத்।

Verse 106

पृषदश्वो नभोयोनिः सुप्रतीकस् तमिस्रहा निदाघस्तपनो मेघः पक्षः परपुरंजयः

அவரே ப்ருஷதஷ்வன்—புள்ளி நிறக் குதிரைபோல் வேகமுடையவன்; நபோயோனி—ஆகாயத்தின் கருவும் விரிவின் மூலமும்; சுப்ரதீகன்—நல்ல குறியீடுகளால் விளங்குபவன். அவர் தமிஸ்ரஹா—இருள் நீக்குபவன்; நிதாகன்—கோடைத் தகிப்பு; தபனன்—கதிரவன்; மேகன்—மழைத் தரும் மேகம்; பக்ஷன்—உயிர்களை அக்கரை சேர்க்கும் சிறகு; பரபுரஞ்சயன்—பகை கோட்டைகளை வெல்லும் பாசங்களை வென்ற பசுபதி சிவன்।

Verse 107

मुखानिलः सुनिष्पन्नः सुरभिः शिशिरात्मकः वसंतो माधवो ग्रीष्मो नभस्यो बीजवाहनः

அவரே முகானிலன்—வாயிலிருந்து ஓடும் உயிர்க்காற்று; சுநிஷ்பன்னன்—முழுமையாக வெளிப்பட்டவன்; சுரபி—மணமிக்கவன்; சிசிராத்மகன்—குளிர்ச்சித் தன்மை உடையவன். அவரே வசந்தம், மாதவம், கிரீஷ்மம், நபஸ்யம் (மழைக்காலம்) மற்றும் பீஜவாஹனன்—எல்லா உயிர்களிலும் படைப்புச் சக்தியின் விதையைத் தாங்குபவன்।

Verse 108

अङ्गिरा मुनिरात्रेयो विमलो विश्ववाहनः पावनः पुरुजिच्छक्रस् त्रिविद्यो नरवाहनः

அவரே அங்கிரஸ், முனி, ஆத்திரேயன், விமலன்—மாசற்றவன்; விஶ்வவாஹனன்—உலகமெங்கும் தாங்குபவன். அவர் பாவனன்—தூய்மைப்படுத்துபவன்; புருஜித்—பலரை வென்றவன்; சக்ரன்—இந்திரன் போன்ற வல்லமை உடையவன்; திரிவித்யன்—மூன்று வேதங்களையும் அறிந்தவன்; நரவாஹனன்—மனிதரைத் தாங்கும் பதி சிவன், பாசப் பந்தத்திலிருந்து பசு-ஆன்மாக்களை உயர்த்துபவன்।

Verse 109

मनो बुद्धिरहङ्कारः क्षेत्रज्ञः क्षेत्रपालकः तेजोनिधिर् ज्ञाननिधिर् विपाको विघ्नकारकः

அவரே மனம், புத்தி, அகங்காரம். அவர் க்ஷேத்ரஜ்ஞன்—உடல்-க்ஷேத்ரத்தை அறிந்தவன்; க்ஷேத்ரபாலகன்—உடல் நிலையைக் காக்கும் ஆண்டவன். அவர் தேஜோநிதி—தெய்வீக ஒளியின் நிதி; ஞானநிதி—விடுதலை தரும் ஞானத்தின் களஞ்சியம். அவர் கர்மத்தின் விபாகம்—பலன் பழுக்கும் நிலை; மேலும் விக்னகாரகன்—தடைகளை ஏற்படுத்தி பாசத்தில் கட்டுண்ட பசு-ஆன்மாவை கட்டுப்படுத்தி பதியின்பால் செலுத்துபவன்।

Verse 110

अधरो ऽनुत्तरो ज्ञेयो ज्येष्ठो निःश्रेयसालयः शैलो नगस्तनुर्देहो दानवारिररिन्दमः

அவர் கீழானவரெனத் தோன்றினும் அனுத்தரன், பரமமாக அறியத்தக்கவன்; மூத்தவன், நிஷ்ரேயஸின் ஆலயம். அவனே மலை, மலைகளின் ஆண்டவன்; உடலும் உடலுடையவனும்; தானவர்க்கு பகை, பகைவரை அடக்குபவன்.

Verse 111

चारुधीर् जनकश्चारुविशल्यो लोकशल्यकृत् चतुर्वेदश्चतुर्भावश् चतुरश्चतुरप्रियः

அவர் அழகிய ஒளிவிடும் அறிவுடையவன், உலகின் தந்தை; அழகிய வைத்தியன், வேதனையை அகற்றுபவன்; உலகங்களின் துயர முள்ளை பிடுங்குபவன். அவனே நான்கு வேதங்களின் சாரம், நான்கு நிலைகளின் வெளிப்பாடு; மிகுந்த நுண்ணறிவன், புனித நால்வகை ஒழுங்கை விரும்புபவன்.

Verse 112

आम्नायो ऽथ समाम्नायस् तीर्थदेवशिवालयः बहुरूपो महारूपः सर्वरूपश् चराचरः

அவர் ஆம்நாயம்—வெளிப்பட்ட ஸ்ருதி மரபும்—அதன் முழுமையான பரம்பரையும்; தீர்த்தங்களின் தேவன், சிவாலயமே. பலரூபன், மகாரூபன்; எல்லா ரூபங்களுமாய்—சரமும் அசரமும் ஆகிய உலகமாய் நிற்பவன்.

Verse 113

न्यायनिर्वाहको न्यायो न्यायगम्यो निरञ्जनः सहस्रमूर्धा देवेन्द्रः सर्वशस्त्रप्रभञ्जनः

அவர் நீதியை நடத்துபவன், நீதித் தத்துவமே; தர்மத்தின் வழி அடையத்தக்கவன், நிரஞ்சனன். ஆயிரத் தலைகளுடையவன், தேவேந்திரன்; எல்லா ஆயுதங்களின் வலிமையையும் நொறுக்குபவன்.

Verse 114

मुण्डो विरूपो विकृतो दण्डी दान्तो गुणोत्तमः पिङ्गलाक्षो ऽथ हर्यक्षो नीलग्रीवो निरामयः

அவர் முண்டம் தரித்தவன், விரூபன், விக்ருதன்—உலகத் தோற்றங்களைத் தாண்டியவன்; தண்டம் ஏந்தியவன், தாந்தன், குணங்களில் உத்தமன். அவன் கண்கள் பிங்கலமும், மீண்டும் ஹர்யக்ஷமும்; கழுத்து நீலமும்; அவன் நிராமயன்—நோயை அகற்றும் தூய ஆண்டவன்.

Verse 115

सहस्रबाहुः सर्वेशः शरण्यः सर्वलोकभृत् पद्मासनः परं ज्योतिः परावरं परं फलम्

அவர் ஆயிரம் கரங்களுடையவர், அனைத்திற்கும் ஆண்டவன், அனைவருக்கும் சரணமானவர், எல்லா உலகங்களையும் தாங்குபவர். தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்த அவர் பரம ஜோதி—பரமும் அபரமும் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்—பந்தப்பட்ட ஜீவனுக்கு பரம பலன், முக்தியே।

Verse 116

पद्मगर्भो महागर्भो विश्वगर्भो विचक्षणः परावरज्ञो बीजेशः सुमुखः सुमहास्वनः

அவர் பத்மகர்ப்பன், மகாகர்ப்பன், விஸ்வகர்ப்பன், நுண்ணறிவாளர். பர-அபர தத்துவங்களை அறிந்தவர், பீஜேஸ்வரன், சுபமுகன், மிகப் பெரும் புனித நாதமாக ஒலிப்பவர்।

Verse 117

देवासुरगुरुर्देवो देवासुरनमस्कृतः देवासुरमहामात्रो देवासुरमहाश्रयः

அவர் தேவன்—தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் குரு; தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படுபவர். தேவரசுரர்களுக்குப் பெரும் அதிகார-சக்தியாகிய மகாமந்திரியும், அவர்களுக்குப் பரம ஆதாரமும் அவரே।

Verse 118

देवादिदेवो देवर्षिदेवासुरवरप्रदः देवासुरेश्वरो दिव्यो देवासुरमहेश्वरः

அவர் தேவாதிதேவன், தேவரிஷி, தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் வரம் அளிப்பவர். அவர் தேவரசுரர்களின் ஈசன்—திவ்யன், ஒளிமிகு—மற்றும் தேவரசுர மகேஸ்வரன்; பதி-ஸ்வரூபனாக தர்மத்தின்படி பசுக்களைப் பந்தித்து, அருளால் விடுவிப்பவர் அவரே।

Verse 119

सर्वदेवमयो ऽचिन्त्यो देवतात्मात्मसंभवः ईड्यो ऽनीशः सुरव्याघ्रो देवसिंहो दिवाकरः

அவர் எல்லா தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்டவர்; மனத்தால் எண்ண இயலாத அசிந்த்யன். தேவர்களின் ஆத்மாவாகவும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாகவும் சுயம்புவாய் தோன்றுபவர். அவர் போற்றத்தக்கவர்—யாருக்கும் அடங்காதவர்—தேவர்களில் சிங்கம், சுரர்களில் புலி, சூரியனைப் போல ஒளிரும் திவாகரன்।

Verse 120

विबुधाग्रवरश्रेष्ठः सर्वदेवोत्तमोत्तमः शिवज्ञानरतः श्रीमान् शिखिश्रीपर्वतप्रियः

அவர் தேவர்களில் சிறந்தோரிலும் முதன்மை, எல்லாத் தெய்வங்களிலும் பரமோத்தமன். சிவதத்துவ ஞானத்தில் நிலைத்திருக்கும், திருச்செல்வமும் ஒளியும் உடைய ஆண்டவன், புகழ்மிகு சிகீ-மலையை நேசிப்பவன்.

Verse 121

जयस्तंभो विशिष्टम्भो नरसिंहनिपातनः ब्रह्मचारी लोकचारी धर्मचारी धनाधिपः

அவர் ஜயஸ்தம்பம், ஒப்பற்ற ஆதாரம், இணையற்ற துணை. நரசிம்மனை வீழ்த்தியவன், பிரம்மச்சாரி தவசி, உலகங்களில் உலாவுபவன், தர்மப் பாதை நடப்பவன், செல்வத்தின் அதிபதி.

Verse 122

नन्दी नन्दीश्वरो नग्नो नग्नव्रतधरः शुचिः लिङ्गाध्यक्षः सुराध्यक्षो युगाध्यक्षो युगावहः

அவர் நந்தி, நந்தீஸ்வரன்; நிர்வாணத் தவசி, நிர்வாண விரதம் தாங்கியவன், பரமத் தூயவன். அவர் லிங்கத்தின் அதிபதி, தேவர்களின் அதிபதி, யுகங்களின் கண்காணிப்பவன், யுகப் பிரவாகத்தை வெளிப்படுத்துபவன்.

Verse 123

स्ववशः सवशः स्वर्गः स्वरः स्वरमयस्वनः बीजाध्यक्षो बीजकर्ता धनकृद् धर्मवर्धनः

அவர் தன்னாட்சி உடையவன்; அனைத்தையும் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவருபவன். அவர் சொர்க்கமே; அவர் ஆதிச்வரம்; எல்லாச் சுரங்களாலும் நெய்யப்பட்ட நாதம். அவர் பீஜத்தின் அதிபதி, பீஜத்தை உருவாக்குபவன்; செல்வம் அளிப்பவன், தர்மத்தை வளர்ப்பவன்.

Verse 124

दंभो ऽदम्भो महादंभः सर्वभूतमहेश्वरः श्मशाननिलयस्तिष्यः सेतुरप्रतिमाकृतिः

அவர் தம்பமும், அதம்பமும்; அவரே மகாதம்பம். அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் மகேஸ்வரன். அவர் சுடுகாட்டில் வாசிப்பவன், திஷ்ய ரூபம் உடையவன், மேலும் சேது—ஒப்பற்ற வடிவம் கொண்டவன்.

Verse 125

लोकोत्तरस्फुटालोकस् त्र्यंबको नागभूषणः अन्धकारिर्मखद्वेषी विष्णुकन्धरपातनः

அவர் உலகங்களைத் தாண்டிய தெளிந்த பரமஒளி; திரியம்பகன், நாகபூஷணன். அந்தகனை அழித்தவன், அகந்தைமிகு யாகஅபிமானத்தின் பகைவன், விஷ்ணுவின் கண்டத்தையும் தாழ்த்தியவன்.

Verse 126

वीतदोषो ऽक्षयगुणो दक्षारिः पूषदन्तहृत् धूर्जटिः खण्डपरशुः सकलो निष्कलो ऽनघः

அவர் குற்றமற்றவர், அழியாத குணங்களுடையவர்; தக்ஷனை எதிர்த்தவர், பூஷனின் பற்களைப் பறித்தவர். தூర్జடி, உடைந்த கோடாரியைத் தாங்கியவர்; சகலமும் நிஷ்கலமும் ஆன அனகப் பதி—பசுவை பாசத்திலிருந்து விடுவிப்பவர்.

Verse 127

आधारः सकलाधारः पाण्डुराभो मृडो नटः पूर्णः पूरयिता पुण्यः सुकुमारः सुलोचनः

அவர் ஆதாரம், அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவர். பாண்டுர ஒளியால் விளங்கும் ம்ருடன்—கருணையன், நடன்—அகில நடனமூர்த்தி. அவர் பூர்ணன், பூரணத்தை அளிப்பவன்; புண்ணியன், மென்மையானவன், அழகிய கண்களுடையவன்.

Verse 128

सामगेयः प्रियकरः पुण्यकीर्तिरनामयः मनोजवस्तीर्थकरो जटिलो जीवितेश्वरः

அவர் சாமவேதப் பாடல்களால் போற்றப்படுபவர்; பிரியமும் மங்களமும் அளிப்பவர்; புண்ணிய கீர்த்தியுடையவர், நோயற்றவர். மனவேகமுடையவர், தீர்த்தங்களை நிறுவுபவர்; ஜடாதரன், உயிரின் ஈசன்—சிவபதி, பசுவின் பாசங்களைத் தளர்த்துபவர்.

Verse 129

जीवितान्तकरो नित्यो वसुरेता वसुप्रियः सद्गतिः सत्कृतिः सक्तः कालकण्ठः कलाधरः

அவர் உயிரின் முடிவை அளிப்பவன், நித்தியன்; வசுரேதா—செல்வத் தத்துவமய விதையுடையவன், வசுக்களுக்கு பிரியன். அவர் சத்கதி, சத்கிரியை அளிப்பவன், எப்போதும் செயல்படுபவன்; காலகண்டன், எல்லா கலைகளையும் தாங்கியவன்.

Verse 130

मानी मान्यो महाकालः सद्भूतिः सत्परायणः चन्द्रसंजीवनः शास्ता लोकगूढो ऽमराधिपः

அவர் தன்னடக்கம் கொண்டவர், அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர்; மகாகாலன்—காலமே அவர். அவர் சத்தியச் செல்வமும் சத்புருஷர்களின் பரம சரணமும். சந்திரனை உயிர்ப்பிப்பவர், சாஸ்தா-நியந்தா, உலகங்களில் மறைந்து நிற்பவர், அமரர்களின் அதிபதி.

Verse 131

लोकबन्धुर्लोकनाथः कृतज्ञः कृतिभूषणः अनपाय्यक्षरः कान्तः सर्वशास्त्रभृतां वरः

அவர் உலகங்களின் உறவினன், உலகநாதன்; நன்றியறிவுடையவர், சாதித்தோர்க்கு அலங்காரம். அவர் அழியாத, விலகாத அக்ஷரஸ்வரூபன்; பிரியன், எல்லா சாஸ்திரதாரிகளிலும் முதன்மைவர்.

Verse 132

तेजोमयो द्युतिधरो लोकमायो ऽग्रणीर् अणुः शुचिस्मितः प्रसन्नात्मा दुर्जयो दुरतिक्रमः

அவர் தேஜோமயன், ஒளியைத் தாங்குபவன்; உலகமாயையால் முன்னணியில் நின்று அனைத்தையும் நடத்துபவன். அணுவினும் நுண்ணியவன்; அவன் புன்னகை தூயதும் மங்களமும், அவன் உள்ளம் பிரசன்னம். அவன் வெல்லமுடியாதவன், மீறமுடியாதவன்—பாசங்களைத் தாண்டிய பதி.

Verse 133

ज्योतिर्मयो निराकारो जगन्नाथो जलेश्वरः तुम्बवीणी महाकायो विशोकः शोकनाशनः

அவர் ஜ்யோதிர்மயன், நிராகாரன், நிருபாதி; ஜகந்நாதன், ஜலேஸ்வரன். தும்பா-வீணை தாங்குபவன், மகாகாய விஸ்வரூபன்; அவர் துயரமற்றவன், கட்டுண்ட ஆன்மாக்களின் துயரை அழிப்பவன்.

Verse 134

त्रिलोकात्मा त्रिलोकेशः शुद्धः शुद्धी रथाक्षजः अव्यक्तलक्षणो व्यक्तो व्यक्ताव्यक्तो विशांपतिः

அவர் மூவுலகின் ஆத்மாவும் மூவுலகேசனும்; தூயவன், தூய்மைப்படுத்துபவன். அவர் ரதாக்ஷஜன்—ரதத்தின் அச்சுபோல் அசையாதவன். அவ்யக்தத்தின் இலக்கணமுடையவனாயினும் அவர் வ்யக்தன்; வ்யக்த-அவ்யக்த இரண்டுமாய், எல்லா மக்களுக்கும் அதிபதி.

Verse 135

वरशीलो वरतुलो मानो मानधनो मयः ब्रह्मा विष्णुः प्रजापालो हंसो हंसगतिर्यमः

அவர் உயர்ந்த ஒழுக்கமுடையவர், சமச்சீரானவர்; அவரே மானம், மானமுடையோரின் உண்மையான செல்வம். அனைத்தையும் அளந்து வெளிப்படுத்தும் அதிசய மாயாசக்தி அவரே. அவரே பிரம்மா, விஷ்ணு, உயிர்களைப் பேணுபவர்; அவரே ஹம்ஸன் (பரமத் தூய ஆத்மா), ஹம்ஸத்தின் நடை, யமன்—தர்மநியந்தா.

Verse 136

वेधा धाता विधाता च अत्ता हर्ता चतुर्मुखः कैलासशिखरावासी सर्वावासी सतां गतिः

அவர் வேதா, தாதா, விதாதா; அவர் அத்தா (போக்தா) மற்றும் ஹர்த்தா (சம்ஹாரகர்); சதுர்முகனும் அவரே. அவர் கைலாசச் சிகரத்தில் வாசம் செய்கிறார்; ஆயினும் அனைத்திலும் உறைகிறார்; சத்புருஷர்க்கு அடைக்கலம், பரமகதி அவரே.

Verse 137

हिरण्यगर्भो हरिणः पुरुषः पूर्वजः पिता भूतालयो भूतपतिर् भूतिदो भुवनेश्वरः

அவர் ஹிரண்யகர்பன்—படைப்பின் பொன்-கருவாய்; ஹரிணன்—ஒளிமிகு இயக்கமுடையவன்; பரம புருஷன். அவரே ஆதிமூலம், தந்தை. எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆலயம், பூதபதி, செல்வம் அருள்பவர், புவனேஸ்வரன் அவரே.

Verse 138

संयोगी योगविद्ब्रह्म ब्रह्मण्यो ब्राह्मणप्रियः देवप्रियो देवनाथो देवज्ञो देवचिन्तकः

அவர் ஸம்யோகி—யோகத்தின் அதிபதி, யோகத்தை அறிந்தவர், தாமே பிரம்மம். அவர் பிரம்மண்யன்—தர்ம-வேதக் காவலன், பிராமணர்க்கு பிரியன். அவர் தேவர்க்கு பிரியன், தேவநாதன், தேவஞ்ஞன், தேவர்கள் எப்போதும் தியானிப்பவன்.

Verse 139

विषमाक्षः कलाध्यक्षो वृषाङ्को वृषवर्धनः निर्मदो निरहङ्कारो निर्मोहो निरुपद्रवः

அவர் விஷமாக்ஷன்—அசம கண்களுடைய ஆண்டவன், எல்லாக் கலைகளின் அதிபதி. வृषாங்கன் (காளைச் சின்னம்) ஆகி தர்மத்தை (வृषத்தை) வளர்ப்பவர். அவர் அகந்தையற்றவர், அஹங்காரமற்றவர், மோகமற்றவர், முற்றிலும் கலக்கமற்றவர்.

Verse 140

दर्पहा दर्पितो दृप्तः सर्वर्तुपरिवर्तकः सप्तजिह्वः सहस्रार्चिः स्निग्धः प्रकृतिदक्षिणः

அவர் அகந்தையை அழிப்பவர்; ஆனால் பக்தர்களுக்கு மரியாதையும் மகிமையும் அளிப்பவராய் விளங்குகிறார். எல்லா பருவங்களின் சக்கரத்தையும் இயக்கும் ஒளிமிகு ஆண்டவன். அவர் ஏழு நாவுடைய அக்னி, ஆயிரம் ஜ்வாலைகளுடைய ஜோதி; அருளில் மென்மையும் குளிர்ச்சியும் உடையவர், பிரக்ருதியை நன்கு ஆளும் திறனாளர்—பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) விடுதலைக்காக இயற்கையை நுட்பமாக வழிநடத்துபவர்।

Verse 141

भूतभव्यभवन्नाथः प्रभवो भ्रान्तिनाशनः अर्थो ऽनर्थो महाकोशः परकार्यैकपण्डितः

அவர் கடந்த‑எதிர்‑நிகழ் காலங்களின் நாதன்; ஆதிமூலம், மயக்கத்தை அழிப்பவன். அவர் அர்த்தமும், அர்த்தமற்றதெனத் தோன்றுவதும் அவரே; மகாகோசம்—அனைத்து சக்தி மற்றும் ஞானத்தின் பேர்க்களஞ்சியம்; பிறர்நலத்தை நிறைவேற்றுவதில் ஒப்பற்ற பேரறிவாளர்।

Verse 142

निष्कण्टकः कृतानन्दो निर्व्याजो व्याजमर्दनः सत्त्ववान् सात्त्विकः सत्यकीर्तिस्तम्भकृतागमः

அவர் நிஷ்கண்டகன்—எல்லா தடைகளையும் அகற்றுபவர்; நிறைவேற்றப்பட்ட ஆனந்தத்தை அருள்பவர். அவர் வஞ்சமற்றவர், பாசாங்கை அழிப்பவர். அவர் சத்த்வமிகு சாத்த்விக வடிவம், உண்மையில் நிலைபெற்ற புகழுடையவர்; மேலும் ஸ்தம்பமாகத் தோன்றும் லிங்கத்தின் மூலம் ஆகமங்களை வெளிப்படுத்துபவர்—அதனால் ஷைவ சித்தாந்தப் பாதை நிறுவப்படுகிறது।

Verse 143

अकंपितो गुणग्राही नैकात्मा नैककर्मकृत् सुप्रीतः सुमुखः सूक्ष्मः सुकरो दक्षिणो ऽनलः

அவர் அசையாதவர், நிலைபெற்றவர்; குணக்ராஹி—நற்குணங்களை விவேகத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வவர். அவர் ஒரே வடிவத்திலும் ஒரே செயற்பாட்டிலும் கட்டுப்படாதவர். அவர் எப்போதும் மகிழ்ந்தவர், இன்முகத்தவர், கருணையாளர். அவர் மிக நுண்ணியவர்; ஆனால் பக்தர்க்கு எளிதில் அடையத்தக்கவர்; அவர் தக்ஷிணன், மங்களகரன், உள்ளக அக்கினியாகிய அனலன்—மலம் மற்றும் பாசப் பந்தங்களைச் சுட்டெரிப்பவர்।

Verse 144

स्कन्धः स्कन्धधरो धुर्यः प्रकटः प्रीतिवर्धनः अपराजितः सर्वसहो विदग्धः सर्ववाहनः

அவர் ஸ்கந்தம்—ஆதாரத் தூண்; ஸ்கந்ததரன், துர்யன்—உலகப் பாரத்தைத் தாங்கும் முதன்மைத் தலைவர். அவர் வெளிப்படையாகத் தானே ஒளிர்பவர்; பக்தியின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவர். அவர் அபராஜிதன், அனைத்தையும் தாங்குபவர்; விதக்தன்—மிக நுண்ணறிவாளர், மேலும் சர்வவாஹனன்—அனைத்து வாகனங்கள்/வழிமுறைகளின் தாங்கி‑நியந்தா; உயிர்களை பந்தத்திலிருந்து விடுதலைப் பாதைக்கு நகர்த்துபவர்।

Verse 145

अधृतः स्वधृतः साध्यः पूर्वमूर्तिर्यशोधरः वराहशृङ्गधृग् वायुर् बलवान् एकनायकः

அவர் ஆதாரமற்றவராயினும் தன்னாலே தாங்கப்படுபவர்; அடையத்தக்க இலக்கும் ஆதிமூர்த்தியும். புகழ்தாங்கி, வராஹக் கொம்புதாரி, பிராணவாயுவே, வல்லவன், ஒரே நாயக ஈசன்.

Verse 146

श्रुतिप्रकाशः श्रुतिमान् एकबन्धुर् अनेकधृक् श्रीवल्लभशिवारम्भः शान्तभद्रः समञ्जसः

அவர் வேதஒளியும் வேதஞானியும்; அனைவருக்கும் ஒரே உறவு, பலவடிவம் தாங்குபவர். ஸ்ரீயின் பிரியன், சிவமங்கலத்தைத் தொடங்குபவன்; அமைதியும் நன்மையும் நிறைந்த, சமநிலையுடையவன்.

Verse 147

भूशयो भूतिकृद्भूतिर् भूषणो भूतवाहनः अकायो भक्तकायस्थः कालज्ञानी कलावपुः

அவர் பூமியின் ஆதாரமாய் தங்குபவர்; மங்கலச் செல்வம் அளிப்பவர், தாமே பூதி. உலகங்களின் அணிகலன்; எல்லா உயிர்களையும் தாங்கி நடத்துபவர். பரமத்தில் உடலற்றவர்; பக்தரின் உடலில் உறைவார்; காலஞானி, கலாமய வடிவன்.

Verse 148

सत्यव्रतमहात्यागी निष्ठाशान्तिपरायणः परार्थवृत्तिर् वरदो विविक्तः श्रुतिसागरः

அவர் சத்தியவிரதம் கொண்ட மஹாத்யாகி; உறுதியும் உள்ளமைதியும் சார்ந்தவர். பிறர்நலத்திற்கே இயங்குபவர்; வரம் அளிப்பவர்; எப்போதும் பற்றற்றவர்; வேதஞானக் கடலானவர்.

Verse 149

अनिर्विण्णो गुणग्राही कलङ्काङ्कः कलङ्कहा स्वभावरुद्रो मध्यस्थः शत्रुघ्नो मध्यनाशकः

அவர் ஒருபோதும் தளர்வுறார்; குணங்களின் உண்மையை உணர்பவர். புனித முத்திரைத் தாங்கியவராயினும் மாசை அழிப்பவர். இயல்பே ருத்ரன்; நடுநிலைச் சாட்சியாக இருந்து பகைசக்திகளை வென்று, பந்தத்தைத் தாங்கும் ‘நடு’ மறையை நீக்குபவர்.

Verse 150

शिखण्डी कवची शूली चण्डी मुण्डी च कुण्डली मेखली कवची खड्गी मायी संसारसारथिः

அவள் சிகண்டம் அணிந்தவள், கவசம் தரித்தவள், சூலம் ஏந்தியவள்; சண்டி, முண்டமாலை அணிந்தவள், குண்டலினி. மேகலை கட்டியவள், கவசத்தால் காக்கப்பட்டவள், கட்கம் ஏந்தியவள், மாயாசக்தி வடிவம்—சம்சாரப் பயணத்தின் சாரதி அவளே।

Verse 151

अमृत्युः सर्वदृक् सिंहस् तेजोराशिर् महामणिः असंख्येयो ऽप्रमेयात्मा वीर्यवान् कार्यकोविदः

அவர் அமரன் (மரணமற்றவன்), அனைத்தையும் காண்பவன்; உயிர்களில் சிங்கம் போன்றவன்; தெய்வீக ஒளியின் திரள், மகாமணி. எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவன், அளவிட முடியாத ஆத்மசொரூபன்; வீரியமிக்கவன், செயல்நிறைவேற்றலில் தேர்ந்தவன்।

Verse 152

वेद्यो वेदार्थविद्गोप्ता सर्वाचारो मुनीश्वरः अनुत्तमो दुराधर्षो मधुरः प्रियदर्शनः

அவர் வேதங்களால் அறியப்பட வேண்டியவன்; வேதார்த்தத்தை அறிந்தும் காத்தும் நிற்பவன். அவர் எல்லா நன்னடத்தையின் உருவம், முனிவர்களின் ஈசன்—ஒப்பற்றவன், அணுக இயலாதவன், இயல்பில் இனிமைமிக்கவன், காண இனியவன்।

Verse 153

सुरेशः शरणं सर्वः शब्दब्रह्म सतां गतिः कालभक्षः कलङ्कारिः कङ्कणीकृतवासुकिः

அவர் தேவர்களின் ஈசன்; அனைவருக்கும் சரணம்; அனைத்திலும் நிறைந்தவன்; சப்தப்ரஹ்மம், சத்புருஷர்களின் பரமகதி. காலத்தையே விழுங்குபவன்; புனிதக் குறியுடன் விளங்குபவன்; வாசுகியை வளையமாக அணிந்தவன்।

Verse 154

महेष्वासो महीभर्ता निष्कलङ्को विशृङ्खलः द्युमणिस् तरणिर् धन्यः सिद्धिदः सिद्धिसाधनः

அவர் மகேஷ்வாசன், பூமியைத் தாங்கும் ஆண்டவன். அவர் களங்கமற்றவன், கட்டுப்பாடற்றவன்; த்யுமணி, தரணி (சூரியன்) போல ஒளிர்வான். அவர் பாக்கியமிக்கவன், சித்தி அளிப்பவன், சித்தி சாதனமாகவும் இருப்பவன்।

Verse 155

निवृत्तः संवृतः शिल्पो व्यूढोरस्को महाभुजः एकज्योतिर् निरातङ्को नरो नारायणप्रियः

அவர் நிவிருத்தன், தன்னுள் தானே அடங்கியதும் மறைந்ததும் ஆன ஆண்டவன்; புனிதக் கலைகளின் அதிபதி, விரிந்த மார்பும் வலிய கரங்களும் உடையவன். அவர் ஒரே அखंड ஜோதி, அச்சமற்றவன்; நாராயணனுக்கு பிரியமான தெய்வப் புருஷன்.

Verse 156

निर्लेपो निष्प्रपञ्चात्मा निर्व्यग्रो व्यग्रनाशनः स्तव्यस्तवप्रियः स्तोता व्यासमूर्तिरनाकुलः

அவர் நிர்லேபன், நிஷ்ப்ரபஞ்ச ஆத்மன்; தானே நிர்வ்யக்ரன், ஆனால் கலக்கத்தை அழிப்பவன். அவர் ஸ்துதிக்குரியவன், ஸ்தோத்திரத்தை விரும்புபவன்; தானே ஸ்தோதை; வ்யாசமூர்த்தியாக நிற்பவன், குழப்பமற்ற அமைதியான ஆண்டவன்.

Verse 157

निरवद्यपदोपायो विद्याराशिरविक्रमः प्रशान्तबुद्धिरक्षुद्रः क्षुद्रहा नित्यसुन्दरः

அவர் பரமப் பதத்திற்கான குறையற்ற வழி; வித்யையின் பெருங்கடல், அசையாத வீரநடை உடையவன். அவரது புத்தி முழு அமைதி; அவர் சிறுமையற்றவன், சிறுமையை அழிப்பவன். அவர் நித்திய அழகு.

Verse 158

धैर्याग्र्यधुर्यो धात्रीशः शाकल्यः शर्वरीपतिः परमार्थगुरुर् दृष्टिर् गुरुर् आश्रितवत्सलः

அவர் தைரியத்தில் முதன்மை, பாரம் தாங்குவதில் சிறந்தவன்; தாத்ரீசன் (தாங்கும் சக்தியின் ஆண்டவன்). அவர் முழுமையானவன், இரவின் அதிபதி; பரமார்த்த குரு, தானே த்ருஷ்டி (சரியான ஞானநோக்கு). அவர் குரு; சரணடைந்தவர்களை அன்புடன் காக்கும் கருணையன்.

Verse 159

रसो रसज्ञः सर्वज्ञः सर्वसत्त्वावलंबनः सूत उवाच एवं नाम्नां सहस्रेण तुष्टाव वृषभध्वजम्

அவர் ரசம், ரசத்தை அறிந்தவன்; அனைத்தையும் அறிந்தவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம். சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆயிரம் நாமங்களால் வृषபத்வஜன் (சிவன்) புகழப்பட்டான்.

Verse 160

स्नापयामास च विभुः पूजयामास पङ्कजैः परीक्षार्थं हरेः पूजाकमलेषु महेश्वरः

சோதனைக்காக எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கும் மகேஸ்வரன் (புனித லிங்கம்/பொருளை) ஸ்நானம் செய்யவைத்து, தாமரைகளால் பூஜை செய்தான்—ஹரியின் பூஜைக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அதே தாமரைகளையே அர்ப்பணமாகக் கொண்டு।

Verse 161

गोपयामास कमलं तदैकं भुवनेश्वरः हृतपुष्पो हरिस्तत्र किमिदं त्वभ्यचिन्तयत्

அப்போது உலகநாதன் அந்த ஒரே தாமரையை மறைத்தான். அங்கே மலரர்ப்பணம் கவரப்பட்ட ஹரி—“இது என்ன நிகழ்ந்தது?” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 162

ज्ञात्वा स्वनेत्रमुद्धृत्य सर्वसत्त्वावलम्बनम् पूजयामास भावेन नाम्ना तेन जगद्गुरुम्

உண்மையை அறிந்து, தன் கணையே எடுத்துத் தியாகமாக அர்ப்பணித்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான உலககுரு சிவனை அதே நாமத்தால் உள்ளமுருகப் பூஜித்தான்.

Verse 163

ततस्तत्र विभुर्दृष्ट्वा तथाभूतं हरो हरिम् तस्मादवतताराशु मण्डलात्पावकस्य च

அப்போது எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஹரன், ஹரியை அந்த நிலையிலே கண்டு, தீவட்டத்திலிருந்தும் விரைந்து இறங்கினான்.

Verse 164

कोटिभास्करसंकाशं जटामुकुटमण्डितम् ज्वालामालावृतं दिव्यं तीक्ष्णदंष्ट्रं भयङ्करम्

அவர் கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசித்து, ஜடாமகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்ட தெய்வீகன்—கூர்மையான பற்களுடன் அச்சமூட்டுபவன்.

Verse 165

शूलटङ्कगदाचक्रकुन्तपाशधरं हरम् वरादभयहस्तं च द्वीपिचर्मोत्तरीयकम्

திரிசூலம், டங்கம், கதா, சக்கரம், குந்தம், பாசம் தாங்கி, வரமும் அபயமும் அளிக்கும் கரங்களுடன், சிறுத்தைத் தோல் உத்தரீயம் அணிந்த பரமன் ஹரன் (பதி) மீது தியானம் செய்।

Verse 166

इत्थंभूतं तदा दृष्ट्वा भवं भस्मविभूषितम् हृष्टो नमश्चकाराशु देवदेवं जनार्दनः

திருநீறு அலங்கரித்த அதே வடிவில் பவனை (சிவனை)க் கண்ட ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து உடனே தேவர்களின் தேவனுக்கு வணங்கினான்।

Verse 167

दुद्रुवुस्तं परिक्रम्य सेन्द्रा देवास्त्रिलोचनम् चचाल ब्रह्मभुवनं चकम्पे च वसुंधरा

மூன்று கண்களுடைய ஆண்டவனை வலம் வந்து, இந்திரனுடன் தேவர்கள் கலக்கமுற்று ஓடினர்; பிரம்மலோகம் அசைந்தது, பூமியும் நடுங்கியது।

Verse 168

ददाह तेजस्तच्छंभोः प्रान्तं वै शतयोजनम् अधस्ताच्चोर्ध्वतश्चैव हाहेत्यकृत भूतले

சம்புவின் எரியும் ஒளி நூறு யோஜனை அளவிலான பகுதியைச் சுட்டெரித்தது; கீழும் மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பூமித்தளத்தில் உயிர்கள் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறின.

Verse 169

तदा प्राह महादेवः प्रहसन्निव शङ्करः सम्प्रेक्ष्य प्रणयाद्विष्णुं कृताञ्जलिपुटं स्थितम्

அப்போது மகாதேவன் சங்கரன், மென்மையாகச் சிரிப்பதுபோல், அன்புடன் கைகூப்பி நின்ற விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 170

ज्ञातं मयेदमधुना देवकार्यं जनार्दन सुदर्शनाख्यं चक्रं च ददामि तव शोभनम्

ஹே ஜனார்தன, இப்போது தேவர்களின் காரிய நோக்கத்தை நான் அறிந்தேன். ஆகவே தேவர்களின் பணிச் சித்திக்காக ‘சுதர்சனம்’ எனப்படும் இந்த அழகிய சக்கரத்தை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்।

Verse 171

यद्रूपं भवता दृष्टं सर्वलोकभयंकरम् हिताय तव यत्नेन तव भावाय सुव्रत

ஹே சுவ்ரத, நீ கண்ட அந்த ரூபம் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டியது. அது உன் நலனுக்காகவும், உன் உள்ளநிலைக்கு ஏற்றவாறும், திட்டமிட்ட முயற்சியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 172

शान्तं रणाजिरे विष्णो देवानां दुःखसाधनम् शान्तस्य चास्त्रं शान्तः स्याच् छान्तेनास्त्रेण किं फलम्

ஹே விஷ்ணுவே, போர்க்களம் அமைதியடைந்தபோது தேவர்களுக்கு துயரம் விளைவிக்கும் ஆயுதம் எதற்கு? அமைதியடைந்தவன் அமைதியிலேயே நிலைக்க வேண்டும்; அந்நேரத்தில் ‘அமைதியான’ ஆயுதத்தால் என்ன பயன்?

Verse 173

शान्तस्य समरे चास्त्रं शान्तिरेव तपस्विनाम् योद्धुः शान्त्या बलच्छेदः परस्य बलवृद्धिदः

அமைதியில் நிலைபெற்றவனுக்கு போரிலும் உண்மையான ஆயுதம் அமைதியே; தவசிகளின் வலிமையும் அமைதியே. அமைதியால் போராளி தன் தாக்குதல் வலிமையைத் தணித்து, எதிரியின் வலிமையை உயர்த்துகிறான்—இதுவே ஷைவ வழியின் உள்ளடக்கக் கட்டுப்பாட்டால் வரும் வெற்றி.

Verse 174

देवैरशान्तैर्यद्रूपं मदीयं भावयाव्ययम् किमायुधेन कार्यं वै योद्धुं देवारिसूदन

அமைதியற்ற தேவர்கள் என் அழிவற்ற ரூபத்தைத் தியானித்துள்ளனர். அப்படியிருக்க ஆயுதம் எதற்கு? ஹே தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே, போருக்கு முன்னேறு।

Verse 175

क्षमा युधि न कार्यं वै योद्धुं देवारिसूदन अनागते व्यतीते च दौर्बल्ये स्वजनोत्करे

தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே! போரில் மன்னிப்பு செய்யல் வேண்டாம்; நிச்சயமாகப் போரிட வேண்டும். வரவிருக்கும் அல்லது கடந்த அபாயத்திலும், குறிப்பாக பலவீனம் தோன்றி தம் மக்கள் துன்ப-அபத்தில் எழும்பும் போது।

Verse 176

अकालिके त्वधर्मे च अनर्थे वारिसूदन एवमुक्त्वा ददौ चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम्

வாரிசூதனே! காலமற்ற பேரிடர், அதர்மம், அனர்த்தம் குறித்து இவ்வாறு கூறி, பத்தாயிரம் சூரியர்களின் ஒளியொத்த பிரகாசமுடைய சக்கரத்தை அளித்தான்।

Verse 177

नेत्रं च नेता जगतां प्रभुर्वै पद्मसन्निभम् तदाप्रभृति तं प्राहुः पद्माक्षमिति सुव्रतम्

உலகங்களின் ஆண்டவன், தலைவன், வழிகாட்டி ஆகிய அவரின் கண் தாமரையொத்தது. அந்நாள்முதல் உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள் அவரை ‘பத்மாக்ஷ’—தாமரைக் கண் உடையவன்—என்று போற்றினர்।

Verse 178

दत्त्वैनं नयनं चक्रं विष्णवे नीललोहितः पस्पर्श च कराभ्यां वै सुशुभाभ्यामुवाच ह

நீலலோஹிதன் (சிவன்) விஷ்ணுவுக்கு இந்தக் கணையும் சக்கரமும் அளித்து, தன் இரு ஒளிமிகு கரங்களால் அவரைத் தொட்டு உரைத்தான்।

Verse 179

वरदो ऽहं वरश्रेष्ठ वरान्वरय चेप्सितान् भक्त्या वशीकृतो नूनं त्वयाहं पुरुषोत्तम

நான் வரம் அளிப்பவன். வரம் வேண்டுவோரில் சிறந்தவனே! விரும்பிய வரங்களைத் தேர்ந்தெடு. புருஷோத்தமனே! உன் பக்தியால் நான் நிச்சயமாக வசப்படுத்தப்பட்டேன்।

Verse 180

इत्युक्तो देवदेवेन देवदेवं प्रणम्य तम् त्वयि भक्तिर्महादेव प्रसीद वरमुत्तमम्

தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு கூற, அவன் தேவதேவனை வணங்கி— “மகாதேவா! உம்மிடமே என் பக்தி. அருள்புரிந்து உத்தம வரத்தை அளியுங்கள்” என்றான்.

Verse 181

नान्यमिच्छामि भक्तानाम् आर्तयो नास्ति यत्प्रभो तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य दयावान् सुतरां भवः

“வேறொன்றும் வேண்டேன்—என் ஆண்டவா, உமது பக்தர்களின் துயரம் எஞ்சாமல் போக வேண்டும்.” அவன் சொற்களை கேட்ட பவ (சிவன்) மேலும் கருணைமிகுந்தார்.

Verse 182

पस्पर्श च ददौ तस्मै श्रद्धां शीतांशुभूषणः प्राह चैवं महादेवः परमात्मानमच्युतम्

அப்போது சீதாஂசு-பூஷணன் (சந்திர அலங்காரமுடைய சிவன்) அவனைத் தொட்டு உறுதியான ஸ்ரத்தையை அருளினார். பின்னர் மகாதேவன் பரமாத்மா அச்யுதனை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 183

मयि भक्तश् च वन्द्यश् च पूज्यश्चैव सुरासुरैः भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादात्सुरोत्तम

என்னிடம் பக்தியுடையவனாய் நீ தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கத்தக்கவனாகவும் பூஜிக்கத்தக்கவனாகவும் ஆவாய்—இதில் ஐயமில்லை—தேவர்களில் சிறந்தவனே, என் அருளால் இது நிகழும்.

Verse 184

यदा सती दक्षपुत्री विनिन्द्यैव सुलोचना मातरं पितरं दक्षं भविष्यति सुरेश्वरी

சதி—தக்ஷனின் மகள், அழகிய கண்களுடைய தேவேஸ்வரி—தன் தாயையும் தந்தை தக்ஷனையும் நிச்சயமாக கண்டிக்கும் போது,

Verse 185

दिव्या हैमवती विष्णो तदा त्वमपि सुव्रत भगिनीं तव कल्याणीं देवीं हैमवतीमुमाम्

ஓ விஷ்ணுவே! இமவானின் மகளான ஹைமவதி தெய்வீகமானவள்; ஓ சுவ்ரதனே, நீயும் உன் மங்களமான சகோதரி—தேவி ஹைமவதி உமையை—அறிந்து பக்தியுடன் போற்றி வணங்கு।

Verse 186

नियोगाद् ब्रह्मणः साध्वीं प्रदास्यसि ममैव ताम् मत्संबन्धी च लोकानां मध्ये पूज्यो भविष्यसि

பிரம்மாவின் ஆணையினால் நீ அந்த சாத்வியை எனக்கே அளிப்பாய்; மேலும் என்னுடன் தொடர்புடையவனாகி மக்கள் நடுவில் போற்றத்தக்கவனாகவும் வணங்கத்தக்கவனாகவும் ஆவாய்।

Verse 187

मां दिव्येन च भावेन तदाप्रभृति शङ्करम् द्रक्ष्यसे च प्रसन्नेन मित्रभूतमिवात्मना

அந்த நாள்முதல் நீ தெய்வீகமான பாவத்துடன் என்னை சங்கரனாகத் தரிசிப்பாய்; அமைதியடைந்த உள்ளத்துடன் என்னை நம்பிக்கையான நண்பனைப் போல நெருக்கமாகக் காண்பாய்।

Verse 188

इत्युक्त्वान्तर्दधे रुद्रो भगवान्नीललोहितः जनार्दनो ऽपि भगवान् देवानामपि संनिधौ

இவ்வாறு கூறி பகவான் நீலலோஹித ருத்ரன் மறைந்தார்; தேவர்களின் முன்னிலையிலேயே பகவான் ஜனார்தனனும் அவர்களின் பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டு மறைந்தான்।

Verse 189

अयाचत महादेवं ब्रह्माणं मुनिभिः समम् मया प्रोक्तं स्तवं दिव्यं पद्मयोने सुशोभनम्

முனிவர்களுடன் பிரம்மா மகாதேவனை வேண்டினார்; ஓ தாமரையில் பிறந்தவனே, நான் உனக்கு இந்த ஒளிமிகு தெய்வீக ஸ்தவத்தை உரைத்தேன்; அது புகழ்ச்சியில் மிகச் சிறப்புடையது।

Verse 190

यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा द्विजोत्तमान् प्रतिनाम्नि हिरण्यस्य तत् तस्य फलम् आप्नुयात्

இதைப் பாராயணம் செய்பவனும், கேட்பவனும், அல்லது சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களால் பாராயணம் செய்யச் செய்வவனும்—ஹிரண்யனின் ஒவ்வொரு நாமத்திற்கும் உரிய பலன் (புண்ணியம்) அடைவான்।

Verse 191

अश्वमेधसहस्रेण फलं भवति तस्य वै घृताद्यैः स्नापयेद्रुद्रं स्थाल्या वै कलशैः शुभैः

உண்மையாக இதன் பலன் ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலனுக்கு ஒப்பாகும். நெய் முதலிய புனிதப் பொருட்களால், மங்களமான தட்டுகள் மற்றும் கலசங்களைக் கொண்டு, ருத்ரருக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 192

नाम्नां सहस्रेणानेन श्रद्धया शिवमीश्वरम् सो ऽपि यज्ञसहस्रस्य फलं लब्ध्वासुरेश्वरैः

இந்த ஆயிர நாமங்களை நம்பிக்கையுடன் ஜபித்தால் பரமேஸ்வரன் சிவனை வழிபட்டதாகும்; மேலும் அவன் ஆயிரம் யாகங்களின் பலனை அடைவான்—அதை அசுரர்களின் தலைவர்களும் விரும்புகின்றனர்।

Verse 193

पूज्यो भवति रुद्रस्य प्रीतिर्भवति तस्य वै तथास्त्विति तथा प्राह पद्मयोनेर्जनार्दनम्

அவன் ருத்ரரால் போற்றத்தக்கவனாகிறான்; நிச்சயமாக அவன்மேல் ருத்ரரின் பிரீதி (அருள்) உண்டாகிறது. ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவுக்கு ஜனார்தனன் பதிலளித்தான்।

Verse 194

जग्मतुः प्रणिपत्यैनं देवदेवं जगद्गुरुम् तस्मान्नाम्नां सहस्रेण पूजयेद् अनघो द्विजाः

அவர்கள் தேவதேவன், உலககுரு ஆகிய அவரை அணுகி வணங்கி சென்றனர். ஆகவே, பாவமற்ற இருமுறை பிறந்தவர்களே, ஆயிர நாமங்களால் (சிவனை) வழிபட வேண்டும்।

Verse 195

जपेन्नाम्नां सहस्रं च स याति परमां गतिम्

திருச்சிவனின் ஆயிரம் நாமங்களை ஜபிப்பவன் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, பதி-ஸ்வரூப பரமேசுவரனில் பரமகதி—சாயுஜ்யம்—அடைகிறான்।