Adhyaya 52

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे एकपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच नद्यश् च बहवः प्रोक्ताः सदा बहुजलाः शुभाः सरोवरेभ्यः सम्भूतास् त्व् असंख्याता द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு ஸ்ரீலிங்க மகாபுராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! பல நதிகள் கூறப்பட்டன; அவை எப்போதும் நீர்வளமிக்கவும் மங்களகரமுமானவையும். அவை சரோவரங்களிலிருந்து தோன்றியவை; உண்மையில் எண்ணற்றவை.

Verse 2

प्राङ्मुखा दक्षिणास्यास्तु चोत्तरप्रभवाः शुभाः पश्चिमाग्राः पवित्राश् च प्रतिवर्षं प्रकीर्तिताः

கிழக்குநோக்கி இருப்பவை செயல்பாட்டில் தெற்குநோக்கி எனக் கூறப்படுகின்றன; வடக்கிலிருந்து தோன்றுபவை மங்களகரமானவை; மேற்குநோக்கி முனை கொண்டவை தூய்மையளிப்பவை—இவ்வாறு ஆண்டுதோறும் அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 3

आकाशांभोनिधिर् यो ऽसौ सोम इत्यभिधीयते आधारः सर्वभूतानां देवानाममृताकरः

ஆகாயத்தில் நீர்க் கடலாக இருப்பவன் ‘சோமன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரம்; தேவர்களுக்கு அமிர்தத்தின் கருவூற்று.

Verse 4

अस्मात्प्रवृत्ता पुण्योदा नदी त्वाकाशगामिनी सप्तमेनानिलपथा प्रवृत्ता चामृतोदका

இந்த தெய்வீக மூலத்திலிருந்து ‘புண்யோதா’ எனும் புனித நதி தோன்றி, ஆகாயத்தில் பயணிக்கிறது. காற்றின் ஏழாம் பாதையில் ஓடி, அமிர்தம் போன்ற நீருடன் முன்னே செல்கிறது.

Verse 5

सा ज्योतींष्यनुवर्तन्ती ज्योतिर्गणनिषेविता ताराकोटिसहस्राणां नभसश् च समायुता

அவள் விண்ணொளிகளோடு ஒத்திசைந்து நகர்ந்து, ஒளிமிகு கணங்களால் பணிவிடை பெறினாள்; மேலும் கோடி-கோடி நட்சத்திரங்களால் நிரம்பிய ஆகாயமும் அவளுடன் இணைந்திருந்தது.

Verse 6

परिवर्तत्यहरहो यथा सोमस्तथैव सा चत्वार्यशीतिश् च तथा सहस्राणां समुच्छ्रितः

நிலா நாள்தோறும் வளர்ந்து குறைந்து இடையறாது மாறுவது போல, அந்த அளவும் சுழல்கிறது. அது எண்பத்துநான்கு எனக் கணிக்கப்படுகிறது; ஆயிரங்களாக உயர்ந்து—எல்லா மாற்றங்களையும் ஆளும் பதி பரமேசுவரனின் கீழ் காலச் சுழற்சியின் ஒழுங்கை காட்டுகிறது.

Verse 7

योजनानां महामेरुः श्रीकण्ठाक्रीडकोमलः तत्रासीनो यतः शर्वः साम्बः सह गणेश्वरैः

யோஜனைகளால் அளக்கப்படும் மகாமேரு, நீலகண்டன் ஸ்ரீகண்டனின் மென்மையான விளையாட்டு நிலம். அங்கேயே சர்வன்—சக்தியுடன் கூடிய சாம்ப சிவன்—தன் கணாதிபதிகளுடன் அமர்ந்திருக்கிறான்.

Verse 8

क्रीडते सुचिरं कालं तस्मात्पुण्यजला शिवा गिरिं मेरुं नदी पुण्या सा प्रयाति प्रदक्षिणम्

அவள் அங்கே மிக நீண்ட காலம் விளையாடுகிறாள்; ஆகையால் புண்ணிய நீரால் புனிதமான அந்தச் சுபநதி ‘சிவா’ மேருமலையை வலம்வந்து சுற்றி ஓடுகிறது।

Verse 9

विभज्यमानसलिला सा जवेनानिलेन च मेरोरन्तरकूटेषु निपपात चतुर्ष्वपि

அந்த நீர்த்தொகை காற்றின் வேகத்தால் பிளக்கப்பட்டு முன்னே தள்ளப்பட்டு, மேருவின் நான்கு உள்சிகரங்களில் விழுந்தது; இவ்வாறு நான்கு திசைகளிலும் பரவியது।

Verse 10

समन्तात्समतिक्रम्य सर्वाद्रीन्प्रविभागशः नियोगाद्देवदेवस्य प्रविष्टा सा महार्णवम्

அவள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி, மலைகளின் எல்லாப் பிரிவுகளையும் கடந்து, தேவர்களின் தேவனின் ஆணையால் மகாசமுத்திரத்தில் புகுந்தாள்।

Verse 11

अस्या विनिर्गता नद्यः शतशो ऽथ सहस्रशः सर्वद्वीपाद्रिवर्षेषु बहवः परिकीर्तिताः

அவளிடமிருந்து நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் நதிகள் வெளிப்பட்டன; அவற்றில் பல, எல்லா தீவுகள், மலைகள், வர்ஷப் பகுதிகளிலும் புகழப்பட்டவை எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 12

क्षुद्रनद्यस्त्वसंख्याता गङ्गा यद्गाङ्गताम्बरात् केतुमाले नराः कालाः सर्वे पनसभोजनाः

சிறு நதிகள் எண்ணற்றவை; மேலும் கங்கை, கங்கையின் தெய்வீக ஆகாயப் பிரதேசத்திலிருந்து பாய்கிறது. கேதுமாலத்தில் மக்கள் கருநிறத்தினர்; அனைவரும் பலா (பலாப்பழம்) உணவையே உட்கொள்பவர்கள்।

Verse 13

स्त्रियश्चोत्पलवर्णाभा जीवितं चायुतं स्मृतम् भद्राश्वे शुक्लवर्णाश् च स्त्रियश्चन्द्रांशुसंनिभाः

அப்பிரதேசத்தில் பெண்கள் தாமரைநிற ஒளியுடையவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்களின் ஆயுள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் என நினைவுகூரப்படுகிறது. பத்ராஶ்வத்தில் மக்கள் வெண்நிறத்தினர்; பெண்கள் நிலவின் கதிர்களைப் போல ஒளிர்வர்.

Verse 14

कालाम्रभोजनाः सर्वे निरातङ्का रतिप्रियाः दशवर्षसहस्राणि जीवन्ति शिवभाविताः

அவர்கள் அனைவரும் கருமையான மாம்பழங்களை உணவாகக் கொண்டு வளர்ந்தவர்கள்; அச்சமற்றவர்கள், இன்பத்தை விரும்புவோர். சிவபாவனையால் நிறைந்தவர்களாய் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வர்.

Verse 15

हिरण्मया इवात्यर्थम् ईश्वरार्पितचेतसः तथा रमणके जीवा न्यग्रोधफलभोजनाः

அந்த இனிய, மயக்கும் நாட்டில், ஈசுவரனுக்கே மனத்தை அர்ப்பணித்த உடலுடைய உயிர்கள் மிகுந்த பொன்னொளிபோல் பிரகாசித்து, ஆலமரத்தின் கனிகளை உணவாகக் கொள்வர்.

Verse 16

दशवर्षसहस्राणि शतानि दशपञ्च च जीवन्ति शुक्लास्ते सर्वे शिवध्यानपरायणाः

அந்த வெண்மை (தூய்மை) உடையோர் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள்—மேலும் நூற்று பதினைந்து ஆண்டுகள்—வாழ்வர்; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருப்பர்.

Verse 17

हैरण्मया महाभागा हिरण्मयवनाश्रयाः एकादश सहस्राणि शतानि दशपञ्च च

அவர்கள் பொன்னொளியுடைய மகாபாக்கியசாலிகள்; ஹிரண்மய வனத்தில் தங்கியவர்கள். அவர்களின் எண்ணிக்கை பதினொன்று ஆயிரமும் நூற்று பதினைந்தும் ஆகும்.

Verse 18

वर्षाणां तत्र जीवन्ति अश्वत्थाशनजीवनाः हैरण्मया इवात्यर्थम् ईश्वरार्पितमानसाः

அங்கே அவர்கள் பல ஆண்டுகள் வாழ்கின்றனர்; புனித அஸ்வத்த மரத்தின் இலைகளை உண்டு வாழ்வர். பொன்னென ஒளிர்ந்து, ஈசுவரனுக்கே அர்ப்பணித்த மனத்துடன் முழுதும் லயித்திருப்பர்.

Verse 19

कुरुवर्षे तु कुरवः स्वर्गलोकात् परिच्युताः सर्वे मैथुनजाताश् च क्षीरिणः क्षीरभोजनाः

ஆனால் குருவர்ஷத்தில் குருக்கள் சொர்க்கலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்கள். அவர்கள் அனைவரும் மைதுனத்தால் பிறந்தவர்கள்; பால் போஷிக்கப்பட்டு, பால் உணவாகவே வாழ்வர்.

Verse 20

अन्योन्यमनुरक्ताश् च चक्रवाकसधर्मिणः अनामया ह्यशोकाश् च नित्यं सुखनिषेविणः

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அன்புற்று, சக்கரவாகப் பறவைகள் போல நம்பிக்கையுடன் இணைந்து வாழ்ந்தனர். நோயற்றும் துயரற்றும், எப்போதும் நலமெனும் இன்பத்தை அனுபவித்தனர்.

Verse 21

त्रयोदशसहस्राणि शतानि दशपञ्च च जीवन्ति ते महावीर्या न चान्यस्त्रीनिषेविणः

அந்த மஹாவீரியர்கள் பதிமூன்று ஆயிரத்து நூற்றுப் பதினைந்து ஆண்டுகள் வாழ்வர்; பிற பெண்களுடன் சேர்வதில்லை.

Verse 22

सहैव मरणं तेषां कुरूणां स्वर्गवासिनाम् हृष्टानां सुप्रवृद्धानां सर्वान्नामृतभोजिनाम्

சொர்க்கத்தில் வாழும் அந்த குருக்களுக்கும்—மகிழ்ச்சியுடன், மிகச் செழிப்புடன், பலவகை அமுதம் போன்ற உணவுகளை உண்ணுவோருக்கும்—மரணம் கூடவே வந்து சேர்கிறது.

Verse 23

सदा तु चन्द्रकान्तानां सदा यौवनशालिनाम् श्यामाङ्गानां सदा सर्वभूषणास्पददेहिनाम्

அவர்கள் எப்போதும் சந்திரகாந்தியால் ஒளிர்வோர், எப்போதும் யௌவனச் செழுமையுடையோர்; கருநிற அங்கங்களையுடையோர், மேலும் அவர்களின் உடல் எந்நாளும் எல்லா ஆபரணங்களுக்கும் தகுந்த நிலையான ஆலயமாகும்।

Verse 24

जंबूद्वीपे तु तत्रापि कुरुवर्षं सुशोभनम् तत्र चन्द्रप्रभं शम्भोर् विमानं चन्द्रमौलिनः

ஜம்பூத்வீபத்தில் அங்கேயே ‘குருவர்ஷ’ எனும் மிகச் சிறந்த அழகுடைய நாடு உள்ளது. அங்கே சந்திரமௌலியான சம்புவின் ‘சந்திரப்ரப’ என்னும் திவ்ய விமானம் நிலைகொண்டுள்ளது।

Verse 25

वर्षे तु भारते मर्त्याः पुण्याः कर्मवशायुषः शतायुषः समाख्याता नानावर्णाल्पदेहिनः

ஆனால் பாரதவர்ஷத்தில் மனிதர்கள் புண்ணியமுடையோர்; அவர்களின் ஆயுள் கர்மத்தின் ஆட்சிக்குட்பட்டது. அவர்கள் ‘நூறாண்டு வாழ்வோர்’ எனப் புகழப்படுவர்; பல வர்ணத்தார், பொதுவாகச் சிறிய உடலமைப்புடையோர்.

Verse 26

नानादेवार्चने युक्ता नानाकर्मफलाशिनः नानाज्ञानार्थसम्पन्ना दुर्बलाश्चाल्पभोगिनः

அவர்கள் பல தெய்வங்களின் ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, பல கர்மங்களின் பலன்களை அனுபவிப்போர்; பலவகை ஞான இலக்குகளால் நிறைந்திருந்தாலும் பலவீனமடைவோர், அவர்களின் இன்பங்கள் மிகக் குறைவாகவே நிற்கும்।

Verse 27

इन्द्रद्वीपे तथा केचित् तथैव च कसेरुके ताम्रद्वीपं गताः केचित् केचिद्देशं गभस्तिमत्

சிலர் இந்திரத்வீபத்திற்குச் சென்றனர்; அதுபோல சிலர் கசேருகத்திற்கும்; சிலர் தாம்ரத்வீபத்திற்குப் போயினர்; இன்னும் சிலர் ‘கபஸ்திமத்’ எனும் ஒளிமிகு நாட்டிற்குச் சென்றனர்।

Verse 28

नागद्वीपं तथा सौम्यं गान्धर्वं वारुणं गताः केचिन्म्लेच्छाः पुलिन्दाश् च नानाजातिसमुद्भवाः

பல இனங்களில் பிறந்த சில ம்லேச்சரும் புலிந்தரும் முதலியோர் நாகத்வீபம், சௌம்யத்வீபம், காந்தர்வத்வீபம், வாருணத்வீபம் ஆகியவற்றிற்குச் சென்றனர்।

Verse 29

पूर्वे किरातास्तस्यान्ते पश्चिमे यवनाः स्मृताः ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्या मध्ये शूद्राश् च सर्वशः

அதன் கிழக்கு எல்லையில் கீராதர்கள் என்றும், மேற்கு புறத்தில் யவனர்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றனர். நடுவில் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், மேலும் சூத்ரரும் எங்கும் பரவி உள்ளனர்; இவ்வுலக ஒழுங்கில் பசு-ஜீவன் நடத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, பாசவிடுதலைக்காக பதி—பகவான் சிவனை நோக்கித் திரும்ப வேண்டும்।

Verse 30

इज्यायुद्धवणिज्याभिर् वर्तयन्तो व्यवस्थिताः तेषां संव्यवहारो ऽयं वर्तते ऽत्र परस्परम्

தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட நிலையிலே உறுதியாக இருந்து, அவர்கள் இஜ்யை (யாகச் சேவை), தர்மயுத்தம், வாணிகம் ஆகியவற்றால் வாழ்வை நடத்துகின்றனர்; அவர்களிடையே பரஸ்பரப் பரிவர்த்தனையும் கடமை ஒழுங்கும் இங்கே நடைபெறுகிறது।

Verse 31

धर्मार्थकामसंयुक्तो वर्णानां तु स्वकर्मसु संकल्पश्चाभिमानश् च आश्रमाणां यथाविधि

தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றோடு இசைவுபடுத்தி வர்ணங்களின் சுயகடமைகளில் ஈடுபட வேண்டும்; மேலும் ஆசிரம விதிப்படி சங்கல்பமும் கட்டுப்பட்ட அபிமானமும் (ஆத்மக் கட்டுப்பாடு) பேண வேண்டும்—அப்பொழுது பசு-ஜீவன் பதி, பகவான் சிவனை நோக்கும் பாதையில் நிலைபெறும்।

Verse 32

इह स्वर्गापवर्गार्थं प्रवृत्तिर्यत्र मानुषी तेषां च युगकर्माणि नान्यत्र मुनिपुङ्गवाः

இங்கே மனித உலகில்தான் ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) பெறுவதற்கான மனித முயற்சி நிகழ்கிறது; யுகத்திற்கேற்ற கடமைகளும் இவர்களுக்கே உரியவை—வேறெங்கும் அல்ல, முனிவருள் சிறந்தவரே।

Verse 33

दशवर्षसहस्राणि स्थितिः किंपुरुषे नृणाम् सुवर्णवर्णाश् च नराः स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः

கிம்புருஷ நாட்டில் மனிதரின் ஆயுள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நிலைத்திருக்கும். அங்கே ஆண்கள் பொன்னிறம் உடையோர்; பெண்கள் அப்சரஸ்களைப் போல அழகியோர்.

Verse 34

अनामया ह्यशोकाश् च सर्वे ते शिवभाविताः शुद्धसत्त्वाश् च हेमाभाः सदाराः प्लक्षभोजनाः

அவர்கள் அனைவரும் நோயற்றவர்களும் துயரமற்றவர்களும்; அனைவரும் சிவபாவத்தில் நிறைந்தவர்கள். தூய சத்துவம் உடையோர், பொன்னொளிபோல் பிரகாசிப்போர்; துணைவியருடன் வாழ்ந்து பிளக்ஷ மரத்தின் உணவால் போஷிக்கப்படுவர்.

Verse 35

महारजतसंकाशा हरिवर्षे ऽपि मानवाः देवलोकाच्च्युताः सर्वे देवाकाराश् च सर्वशः

ஹரிவர்ஷத்திலும் மனிதர்கள் பெரும் வெள்ளிபோல் ஒளிர்வர். அவர்கள் அனைவரும் தேவலோகத்திலிருந்து இறங்கியவர்கள் எனக் கூறப்படுவர்; எங்கும் தேவர்களைப் போன்ற வடிவம் உடையோர்.

Verse 36

हरं यजन्ति सर्वेशं पिबन्तीक्षुरसं शुभम् न जरा बाधते तेन न च जीर्यन्ति ते नराः

அவர்கள் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனான ஹரனை வழிபட்டு, மங்களமான இக்ஷுரசம் (கரும்புச் சாறு) அருந்துவர். அதன் பயனால் முதுமை அவர்களைத் துன்புறுத்தாது; அவர்கள் சிதையவும் முதிரவும் மாட்டார்கள்.

Verse 37

दशवर्षसहस्राणि तत्र जीवन्ति मानवाः मध्यमं यन्मया प्रोक्तं नाम्ना वर्षमिलावृतम्

அங்கே மனிதர்கள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வர். நான் கூறிய மத்தியப் பகுதியான அந்த வர்ஷம் ‘இலாவ்ருத-வர்ஷம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 38

न तत्र सूर्यस्तपति न ते जीर्यन्ति मानवाः चन्द्रसूर्यौ न नक्षत्रं न प्रकाशम् इलावृते

இலாவிருதத்தில் சூரியன் சுடுவதில்லை; அங்குள்ள மனிதர் முதுமையால் சிதைவுறுவதும் இல்லை. அங்கே சந்திரனும் இல்லை, சூரியனும் இல்லை, நட்சத்திரங்களும் இல்லை, சாதாரண ஒளியும் இல்லை; சிவமயமான பரஜ்யோதி அந்நிலத்தைத் தானே ஒளிரச் செய்கிறது।

Verse 39

पद्मप्रभाः पद्ममुखाः पद्मपत्त्रनिभेक्षणाः पद्मपत्त्रसुगन्धाश् च जायन्ते भवभाविताः

பவ (சிவன்) உணர்வால் உள்ளம் நிறைந்தவர்கள் தாமரைப் போல ஒளிர்ந்து பிறக்கின்றனர்—தாமரைமுகம், தாமரை இதழ்போன்ற கண்கள், தாமரை இதழ்ச் சுகந்தம் உடையவர்கள்।

Verse 40

जम्बूफलरसाहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः देवलोकागतास्तत्र जायन्ते ह्यजरामराः

அங்கே ஜம்பூ பழரசமே உணவாகக் கொண்டு, அசைவற்ற அமைதியுடன், இயல்பாகவே மணமுடையவர்களாய், தேவலோகத்திலிருந்து வந்தோர் அஜரா-அமரராகப் பிறக்கின்றனர்।

Verse 41

त्रयोदशसहस्राणि वर्षाणां ते नरोत्तमाः आयुःप्रमाणं जीवन्ति वर्षे दिव्ये त्विलावृते

தெய்வீக இலாவிருத-வர்ஷத்தில் அந்த நரோத்தமர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஆயுள் அளவின்படி பதின்மூன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்கின்றனர்।

Verse 42

जंबूफलरसं पीत्वा न जरा बाधते त्विमान् न क्षुधा न क्लमश्चापि न जनो मृत्युमांस् तथा

ஜம்பூ பழரசம் அருந்தியதால் இவர்களை முதுமைத் துன்புறுத்தாது; பசி இல்லை, களைப்பு இல்லை—அத்தகையோர் மரணத்திற்கும் உட்படார்।

Verse 43

तत्र जाम्बूनदं नाम कनकं देवभूषणम् इन्द्रगोपप्रतीकाशं जायते भास्वरं तु तत्

அங்கே ‘ஜாம்பூநத’ எனப்படும் பொன் தோன்றுகிறது; அது தேவர்களின் அணிகலன்களுக்கு உரியது; இந்திரகோபப் பூச்சியின் நிறம்போல் ஒளிர்ந்து மிகப் பிரகாசமாக உள்ளது।

Verse 44

एवं मया समाख्याता नववर्षानुवर्तिनः वर्णायुर्भोजनाद्यानि संक्षिप्य न तु विस्तरात्

இவ்வாறு ஒன்பது வர்ஷங்களுக்குப் பின்வரும் விடயங்கள்—வர்ணம், ஆயுள், உணவு-வாழ்வாதாரம் முதலியவை—விரிவாக அல்லாது சுருக்கமாக நான் கூறினேன்।

Verse 45

हेमकूटे तु गन्धर्वा विज्ञेयाश्चाप्सरोगणाः सर्वे नागाश् च निषधे शेषवासुकितक्षकाः

ஹேமகூடத்தில் கந்தர்வர்களும் அப்சரக் குழுக்களும் இருப்பர்; நிஷதத்தில் சேஷன், வாசுகி, தக்ஷகன் முதலிய எல்லா நாகர்களும் உள்ளனர் என்று அறிய வேண்டும்।

Verse 46

महाबलास् त्रयस्त्रिंशद् रमन्ते याज्ञिकाः सुराः नीले तु वैडूर्यमये सिद्धा ब्रह्मर्षयो ऽमलाः

அங்கே யாகத்தால் போஷிக்கப்பட்ட மாபெரும் வலிமையுடைய முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் மகிழ்ந்து விளையாடுவர்; நீல வைடூர்யமயமான உலகில் சித்தர்களும் மாசற்ற பிரம்மரிஷிகளும் வாழ்வர்।

Verse 47

दैत्यानां दानवानां च श्वेतः पर्वत उच्यते शृङ्गवान् पर्वतश्चैव पितॄणां निलयः सदा

தைத்யர் மற்றும் தானவர்களுக்காக ‘ச்வேத’ மலை என்று கூறப்படுகிறது; மேலும் ‘ச்ருங்கவான்’ மலை எப்போதும் பித்ருக்களின் நிலையான வாசஸ்தலம் ஆகும்।

Verse 48

हिमवान् यक्षमुख्यानां भूतानाम् ईश्वरस्य च सर्वाद्रिषु महादेवो हरिणा ब्रह्मणांबया

இமவான் யக்ஷர்களுக்கும் பூதகணங்களுக்கும் முதன்மை வாசஸ்தலமும், ஈசனின் திருத்தலமும் ஆகும். எல்லா மலைகளிலும் ஹரி, பிரம்மா உடன் மகாதேவன் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் பரம்பொருளாய் விளங்குகின்றான்॥

Verse 49

नन्दिना च गणैश्चैव वर्षेषु च वनेषु च नीलश्वेतत्रिशृङ्गे च भगवान्नीललोहितः

நந்தி மற்றும் கணங்களுடன் கூடிய பகவான் நீலலோஹிதன் புனிதப் பகுதிகளிலும் காடுகளிலும், மேலும் ‘நீல-ச்வேத’ எனப்படும் திரிசிருங்க மலையிலும் வாசம் செய்கிறான்; பந்தங்களைத் தாண்டி சுதந்திரமாய் உலாவும் பதி-பரமேசன்॥

Verse 50

सिद्धैर्देवैश् च पितृभिर् दृष्टो नित्यं विशेषतः नीलश् च वैडूर्यमयः श्वेतः शुक्लो हिरण्मयः

சித்தர்கள், தேவர்கள், பித்ருக்கள் இதனை எப்போதும்—சிறப்பாக—தரிசிக்கின்றனர். லிங்கம் பல வடிவங்களில் தோன்றுகிறது: நீலமாக, வைடூர்ய மணிமயமாக, வெண்மையாக ஒளிர்வதாக, மேலும் பொன்மயமாக—பலவித ஜ்யோதிர்மய ரூபங்களால் பதியை வெளிப்படுத்துகிறது॥

Verse 51

मयूरबर्हवर्णस्तु शातकुंभस् त्रिशृङ्गवान् एते पर्वतराजानो जंबूद्वीपे व्यवस्थिताः

மயூரபர்ஹ (மயில் இறகின் நிறமுடையது), சாத்தகும்பம், மற்றும் திரிசிருங்கவான்—இவர்கள் ஜம்பூத்வீபத்தில் நிலைபெற்ற மலைராஜாக்கள்॥