Adhyaya 9
योगान्तरायाः, औपसर्गिकसिद्धयः, परवैराग्येन शैवप्रसादः
சூதர் யோகியை வழிதவறச் செய்யும் பத்து யோகாந்தராயங்களை—ஆலஸ்யம் முதல் விஷயத் தृष்ணை வரை—விளக்கி, அவற்றின் உள்ளார்ந்த இயக்கத்தைச் சொல்கிறார்: ஞானத்தில் சந்தேகம், சித்தத்தின் நிலையின்மை, சாதனையில் நம்பிக்கை குறைதல், மோகமயமான புத்தி, மேலும் இயல்பான மூவகைத் துன்பம் (ஆத்யாத்மிக, ஆதிபௌதிக, ஆதிதைவிக)। பின்னர் தடைகள் தணிந்தபின் எழும் உபசர்கிக சித்தி-அனுபவங்கள்—பிரதிபா, திவ்யச் செவியறிவு, தரிசனம், நுண் ஆச்வாத/வேதனா, திவ்ய நாற்ற அறிவு—மற்றும் தத்துவங்களின்படி பல லோகங்களில் ஐஸ்வர்ய விரிவு, பிராஹ்மிக ஞானம் வரை, கூறப்படுகின்றன. இவை இறுதி இலக்கு அல்ல; பிரஹ்மலோகம் வரை கூட வைராக்யமும் ஸம்யமமும் கொண்டு துறக்கப்பட வேண்டும். யோகி எல்லா ஈர்ப்பையும் விட்டு மனத்தை அமைத்தால், மகாதேவனின் பிரசாதம் தோன்றி தர்மம், ஞானம், ஐஸ்வர்யம், வைராக்யம், அபவர்கம் அளிக்கிறது; பாசுபத-யோக நிஷ்டைக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच आलस्यं प्रथमं पश्चाद् व्याधिपीडा प्रजायते प्रमादः संशयस्थाने चित्तस्येहानवस्थितिः
சூதர் கூறினார்—முதலில் சோம்பல் எழுகிறது; அதன் பின் நோயின் துன்பம் பிறக்கிறது. பின்னர் அலட்சியம் வருகிறது; சந்தேகம் இடம் பிடித்தால் தர்மமும் சிவப்பாதையும் நோக்கி மனம் நிலைபெறாது.
Verse 2
अश्रद्धादर्शनं भ्रान्तिर् दुःखं च त्रिविधं ततः दौर्मनस्यमयोग्येषु विषयेषु च योग्यता
அந்த (உள்ளழிவு) காரணமாக மூவகைத் துன்பங்கள் உண்டாகின்றன—நம்பிக்கை இழப்பு, சரியான தரிசனத்திலிருந்து வழுவல், மயக்கம்; அதன் பின் மனச்சோர்வு வந்து, தகாத விஷயங்களிலும் ‘தகுதி’ என்ற தவறான எண்ணம் தோன்றுகிறது.
Verse 3
दशधाभिप्रजायन्ते मुनेर्योगान्तरायकाः आलस्यं चाप्रवृत्तिश् च गुरुत्वात्कायचित्तयोः
யோகத்தில் ஈடுபட்ட முனிவருக்கு யோகத் தடைகள் பத்து வகையாக எழுகின்றன. அவற்றில் சோம்பலும் செயலில் ஈடுபடாமையும் உண்டு; உடல்-மனத்தின் கனத்த ஜடத்தால் இவை பிறந்து, பசுவை பதி—சிவன்—நோக்கி திரும்ப விடாது.
Verse 4
व्याधयो धातुवैषम्यात् कर्मजा दोषजास् तथा प्रमादस्तु समाधेस्तु साधनानाम् अभावनम्
நோய்கள் தாதுக்களின் சமநிலையின்மையால் பிறக்கின்றன; சில கர்மத்தால், சில தோஷங்களால் உண்டாகின்றன. ஆனால் அலட்சியம் என்பது சமாதிக்கான சாதனங்களைப் பயிற்சி செய்யாமை; அதனால் யோகியின் பகவான் பதி-யில் லயம் தடைபடுகிறது.
Verse 5
इदं वेत्युभयस्पृक्तं विज्ञानं स्थानसंशयः अनवस्थितचित्तत्वम् अप्रतिष्ठा हि योगिनः
இந்த ‘விஞ்ஞானம்’ இருமையால் கலந்தது; எதிர்மறைகளில் சிக்கிய அறிவே அது. அதிலிருந்து தன் நிலையைக் குறித்த சந்தேகம் பிறக்கிறது. பின்னர் மனம் நிலையற்றதாகி, யோகிக்கு உறுதிப்பாடு இல்லாமை உண்டாகிறது; பசு பதி—சிவன்—இல் ஓய்வெடுக்கும் போதே நிலைத்தன்மை சாத்தியம்.
Verse 6
लब्धायामपि भूमौ च चित्तस्य भवबन्धनात् अश्रद्धाभावरहिता वृत्तिर्वै साधनेषु च
நிலை (பூமி) பெற்றபின்பும் மனம் பவபந்தத்தில் கட்டுண்டிருந்தால், சாதனைகளில் ஈடுபாடு அச்ரத்தையின்மை அற்றதாக இருக்க வேண்டும்; எல்லா சாதனைகளிலும் நம்பிக்கையின்மை நீங்கிய மனநிலைதான் உரியது.
Verse 7
साध्ये चित्तस्य हि गुरौ ज्ञानाचारशिवादिषु विपर्ययज्ञानमिति भ्रान्तिदर्शनम् उच्यते
மனத்தின் இலக்கு நிறைவேற வேண்டியபோதும், குரு, ஞானம்-ஆசாரம், சிவத்தத்துவம் முதலியவற்றில் மாறான அறிவு எழுந்தால்—அதுவே ‘பிராந்தி-தரிசனம்’ (மயக்கக் காட்சி) எனப்படுகிறது.
Verse 8
अनात्मन्यात्मविज्ञानम् अज्ञानात्तस्य संनिधौ दुःखमाध्यात्मिकं प्रोक्तं तथा चैवाधिभौतिकम्
அஞ்ஞானத்தால் ஆத்மா அல்லாததில் ஆத்மஞானம் ஏற்றப்படுகின்றது; அந்த மயக்கத்தின் அருகாமையிலேயே துயரம் எழுகிறது—ஆத்யாத்மிகமும், அதிபௌதிகமும்.
Verse 9
आधिदैविकमित्युक्तं त्रिविधं सहजं पुनः इच्छाविघातात्संक्षोभश् चेतसस्तदुदाहृतम्
‘ஆதிதைவிகம்’ எனப்படுவது மீண்டும் இயல்பானதும் மூவகையானதும் என்று கூறப்படுகிறது. விருப்பத்தின் தடையால் மனத்தில் எழும் கலக்கம்—அதுவே இதன் விளக்கம்.
Verse 10
दौर्मनस्यं निरोद्धव्यं वैराग्येण परेण तु तमसा रजसा चैव संस्पृष्टं दुर्मनः स्मृतम्
தௌர்மனஸ்யம் (மனவிஷாதம்) பரம வைராக்யத்தால் அடக்கப்பட வேண்டும். தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றால் தீண்டப்பட்ட மனமே ‘துர்மனஸ்’ (அசுத்த, கலங்கிய மனம்) என நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 11
तदा मनसि संजातं दौर्मनस्यमिति स्मृतम् हठात्स्वीकरणं कृत्वा योग्यायोग्यविवेकतः
அப்போது மனத்தில் எழுவது ‘தௌர்மனஸ்ய’ எனப்படும்—அதாவது மனவிஷாதம். யோக்கியம்-அயோக்கியம் என்ற விவேகத்தை விட்டுவிட்டு வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றுக்கொண்டால் அது உண்டாகும்.
Verse 12
विषयेषु विचित्रेषु जन्तोर्विषयलोलता अन्तराया इति ख्याता योगस्यैते हि योगिनाम्
பலவகை விஷயங்களில் உயிரின் விஷயலோலத்தன்மை ‘அந்தராய’ எனப் பெயர்பெற்றது. யோகிகளின் யோகத்திற்கு இவையே தடைகளாகின்றன.
Verse 13
अत्यन्तोत्साहयुक्तस्य नश्यन्ति न च संशयः प्रनष्टेष्वन्तरायेषु द्विजाः पश्चाद्धि योगिनः
மிகுந்த உற்சாகம் கொண்ட சாதகரின் தடைகள் அழிகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. ஓ இருபிறப்பினரே, தடைகள் அழிந்தபின் அவன் பின்னர் உண்மையிலே யோகியாகிறான்.
Verse 14
उपसर्गाः प्रवर्तन्ते सर्वे ते ऽसिद्धिसूचकाः प्रतिभा प्रथमा सिद्धिर् द्वितीया श्रवणा स्मृता
உபசர்கங்கள் (தடைகள்) எழும்போது அவை அனைத்தும் அசித்தியின் குறியீடுகள். சித்திகளில் முதலாவது ‘பிரதிபா’ (உள்ளொளி), இரண்டாவது ‘ஸ்ரவணா’—புனிதக் கேள்வி—என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 15
वार्त्ता तृतीया विप्रेन्द्रास् तुरीया चेह दर्शना आस्वादा पञ्चमी प्रोक्ता वेदना षष्ठिका स्मृता
ஓ பிராமணச் சிறப்பினரே, மூன்றாவது சித்தி ‘வார்த்தா’—வாக்கின் வெளிப்பாடு—என்று கூறப்பட்டது. நான்காவது இங்கு ‘தர்ஷன’; ஐந்தாவது ‘ஆஸ்வாத’; ஆறாவது ‘வேதனா’ (உணர்வு) என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.
Verse 16
स्वल्पषट्सिद्धिसंत्यागात् सिद्धिदाः सिद्धयो मुनेः प्रतिभा प्रतिभावृतिः प्रतिभाव इति स्थितिः
சிறிய ஆறு சித்திகளின் பற்றைத் துறந்தால் முனிவன் உண்மையில் பூரணத்தை அளிக்கும் சித்திகளை அடைகிறான்—பிரதிபா, பிரதிபா-வ்ருதி, பிரதிபாவம்; இதுவே நிலைபெற்ற நிலை।
Verse 17
बुद्धिर्विवेचना वेद्यं बुध्यते बुद्धिरुच्यते सूक्ष्मे व्यवहिते ऽतीते विप्रकृष्टे त्वनागते
அறியத்தக்கதை விவேகித்து அறியும் சக்தியே ‘புத்தி’ எனப்படுகிறது. அது நுண்ணியதையும், மறைந்ததையும், கடந்ததையும், தொலைவிலுள்ளதையும், வரவிருப்பதையும் உணர்கிறது।
Verse 18
सर्वत्र सर्वदा ज्ञानं प्रतिभानुक्रमेण तु श्रवणात्सर्वशब्दानाम् अप्रयत्नेन योगिनः
யோகிக்கு எங்கும் எப்போதும் அறிவு பிரதிபாவின் தொடர்ச்சியான மலர்ச்சியால் எழுகிறது; மேலும் கேட்பதினாலேயே எல்லாச் சொற்களின் பொருளும் முயற்சியின்றி விளங்குகிறது. இது ஷைவ யோகத்தில் பிறந்த சித்தி; பாசங்களைத் தளர்த்தி பசுவை சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுவித்து மனத்தை பதி-சிவன் நோக்கித் திருப்புகிறது।
Verse 19
ह्रस्वदीर्घप्लुतादीनां गुह्यानां श्रवणादपि स्पर्शस्याधिगमो यस् तु वेदना तूपपादिता
குறில்-நெடில்-ப்ளுதம் முதலிய ஒலியின் மறைபொருள் வேறுபாடுகளை கேட்பதினாலேயே தொடுதலின் அறிவும் எழுகிறது; இவ்வாறு வேதனா (உணர்வு) நடைமுறை நிறுவப்படுகிறது. இங்கு பசு தன்மாத்திர பாசப் பந்தங்களில் இயங்குவது காட்டப்படுகிறது; அவற்றை மீறும் பதி-சிவன் நோக்கித் திரும்பும் வரை।
Verse 20
दर्शनाद्दिव्यरूपाणां दर्शनं चाप्रयत्नतः संविद्दिव्यरसे तस्मिन्न् आस्वादो ह्यप्रयत्नतः
தெய்வ ரூபங்களைப் பார்ப்பதினாலேயே அவற்றின் தரிசனம் முயற்சியின்றி நிகழ்கிறது; மேலும் அறிவுணர்வு அந்த தெய்வ ரசத்தில் நிலைத்தால், அதன் சுவை அனுபவமும் இயல்பாகவே உண்டாகிறது।
Verse 21
वार्त्ता च दिव्यगन्धानां तन्मात्रा बुद्धिसंविदा विन्दन्ते योगिनस्तस्माद् आब्रह्मभुवनं द्विजाः
தெய்வீக நறுமணங்களின் நுண்ணிய ‘வார்த்தை’—அதாவது தன்மாத்திரைகள்—யோகிகள் விழித்தெழுந்த புத்தி-சம்விதால் உணர்கின்றனர். ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, அவர்கள் பிரம்மலோகம் வரை உள்ள உலகங்களை அனுபவிக்க வல்லவர்.
Verse 22
जगत्यस्मिन् हि देहस्थं चतुःषष्टिगुणं समम् औपसर्गिकम् एतेषु गुणेषु गुणितं द्विजाः
இந்த உலகில் உடலுக்குள் சமமாக நிலைக்கும் அறுபத்துநான்கு இயல்பான (ஔபஸர்கிக) குணங்கள் உள்ளன. ஓ இருபிறப்பினரே, உடலுடையவன் இக்குணங்களினாலேயே கணிக்கப் பட்டு வகைப்படுத்தப்படுகிறான்.
Verse 23
संत्याज्यं सर्वथा सर्वम् औपसर्गिकमात्मनः पैशाचे पार्थिवं चाप्यं राक्षसानां पुरे द्विजाः
ஆகவே, ஓ இருபிறப்பினரே, ஆத்மாவின்மேல் படரும் எல்லா ஔபஸர்கிகக் குற்றங்களையும் முற்றிலும் கைவிட வேண்டும்—பைசாச மாசாக இருந்தாலும், ராக்ஷசர்களின் நகரங்களில் காணும் நிலத்தன்மை கொண்ட தடிமன் கலுஷமாக இருந்தாலும்.
Verse 24
याक्षे तु तैजसं प्रोक्तं गान्धर्वे श्वसनात्मकम् ऐन्द्रे व्योमात्मकं सर्वं सौम्ये चैव तु मानसम्
யக்ஷ-வரிசையில் அது தேஜஸ்-சுவபாவம் எனக் கூறப்படுகிறது; காந்தர்வ-வரிசையில் அது சுவாச-வாயு இயல்புடையது. ஐந்திர-வரிசையில் அனைத்தும் வ்யோம-சுவபாவம்; சௌம்ய-வரிசையில் அது மனோமயம் எனப்படுகிறது.
Verse 25
प्राजापत्ये त्वहङ्कारं ब्राह्मे बोधमनुत्तमम् आद्ये चाष्टौ द्वितीये च तथा षोडशरूपकम्
பிராஜாபத்ய-வரிசையில் அஹங்காரம் எழுகிறது; பிராஹ்ம-வரிசையில் ஒப்பற்ற போதம் (புத்தி) வெளிப்படுகிறது. முதலிலே எட்டு ரூபங்கள், இரண்டிலும்கூட எட்டு; மேலும் பதினாறு-ரூப அமைப்பும் கூறப்படுகிறது.
Verse 26
चतुर्विंशत्तृतीये तु द्वात्रिंशच्च चतुर्थके चत्वारिंशत् पञ्चमे तु भूतमात्रात्मकं स्मृतम्
மூன்றாமதில் இருபத்துநான்கு, நான்காமதில் முப்பத்திரண்டு, ஐந்தாமதில் நாற்பது தத்துவங்கள் கூறப்பட்டன. இந்த ஐந்தாவது பூதமாத்திரை (சூக்ஷ்ம தன் மாத்திரைகள்) மட்டுமே கொண்டது என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.
Verse 27
गन्धो रसस् तथा रूपं शब्दः स्पर्शस्तथैव च प्रत्येकमष्टधा सिद्धं पञ्चमे तच्छतक्रतोः
கந்தம், ரசம், ரூபம், சப்தம், ஸ்பரிசம்—இவை ஒவ்வொன்றும் எட்டுவகையாக ஐந்தாம் தத்துவத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. ஓ சதக்ரது (இந்திரா), தத்துவப் பகுப்பில் இது உபதேசம்; பசு ஜீவன் பதி (சிவன்) யாரெனவும் அனுபவக் களமென்னவெனவும் விவேகம் பெறுவதற்காக.
Verse 28
तथाष्टचत्वारिंशच् च षट्पञ्चाशत्तथैव च चतुःषष्टिगुणं ब्राह्मं लभते द्विजसत्तमाः
இவ்வாறு சிறந்த த்விஜன் பிராஹ்மியப் புண்ணியத்தை நாற்பத்தெட்டு மடங்கு, ஐம்பத்தாறு மடங்கு, மேலும் அறுபத்துநான்கு மடங்கு பெருகப் பெறுகிறான்.
Verse 29
औपसर्गिकम् आ ब्रह्म भुवनेषु परित्यजेत् लोकेष्वालोक्य योगेन योगवित्परमं सुखम्
யோகத்தை அறிந்தவன் உலகங்களை ஆராய்ந்து, பிரம்மலோகம் வரை உள்ள உபசர்க (சார்புக்) கிளேசங்களைத் துறந்து, யோகத்தின் மூலம் பரம சுகத்தை அடைய வேண்டும். சைவ சித்தாந்தத்தில் இவ்விவேகம் பாசத்தைத் தளர்த்தி பசுவை பதி-சிவன் நோக்கி திருப்புகிறது.
Verse 30
स्थूलता ह्रस्वता बाल्यं वार्धक्यं यौवनं तथा नानाजातिस्वरूपं च चतुर्भिर् देहधारणम्
பெருத்த தன்மை, சிறுத்த தன்மை, பால்யம், முதுமை, யௌவனம்—மேலும் பல இனங்களின் வடிவங்கள்—இவற்றால் ஜீவன் உடல் ஏற்றல் நான்கு வகையாக அமைகிறது; இது பதி (சிவன்) ஆளுகையிலும் கர்மப் பாசத்தின் விதியின்படியும் நடைபெறுகிறது.
Verse 31
पार्थिवांशं विना नित्यं सुरभिर् गन्धसंयुतः एतदष्टगुणं प्रोक्तम् ऐश्वर्यं पार्थिवं महत्
பார்த்திவ அங்கத்தைத் தவிர அது எப்போதும் சுரபி மணத்துடன் கூடியது. இது எட்டு குணங்களால் விளங்கும் மகத்தான பார்த்திவ ஐஸ்வர்யம் என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 32
जले निवसनं यद्वद् भूम्यामिव विनिर्गमः इच्छेच्छक्तः स्वयं पातुं समुद्रमपि नातुरः
நீரில் தங்கி இருந்தும் நிலத்திற்குப் புறப்படுவது போல, இச்சா-சக்தி ஸ்வரூபனான ஆண்டவன் எப்போதும் கட்டுப்படுவதில்லை; அவர் விரும்பினால் தனக்கே சிரமமின்றி கடலையும் குடிக்க வல்லவன்.
Verse 33
यत्रेच्छति जगत्यस्मिंस् तत्रास्य जलदर्शनम् यद्यद्वस्तु समादाय भोक्तुमिच्छति कामतः
இந்த உலகில் அவர் எங்கு விரும்புகிறாரோ அங்கே அவர்முன் நீர் தோன்றுகிறது. அவர் எதை எடுத்துக் கொண்டு அனுபவிக்க விரும்பினாலும், தன் விருப்பத்திற்கேற்ப அனுபவிக்க வல்லவர்.
Verse 34
तत्तद्रसान्वितं तस्य त्रयाणां देहधारणम् भाण्डं विनाथ हस्तेन जलपिण्डस्य धारणम्
தத்தம் ரசங்களால் நிறைந்தவனாக, மூன்றின் உடல்-தாரணைக்கு ஆதாரமாகிறான். மேலும் எந்தப் பாத்திரமுமின்றி, தன் கையாலேயே நீர்த்தொகுதியைத் தாங்கி நிறுத்துகிறான்.
Verse 35
अव्रणत्वं शरीरस्य पार्थिवेन समन्वितम् एतत् षोडशकं प्रोक्तम् आप्यमैश्वर्यमुत्तमम्
உடலின் அவ்ரணத்துவம் (காயமின்மை) மற்றும் பார்த்திவச் செல்வத்துடன் கூடிய இந்த பதினாறு தொகுதி ‘ஆப்ய’ தத்துவத்தின் உத்தம ஐஸ்வர்யம் என கூறப்படுகிறது.
Verse 36
देहादग्निविनिर्माणं तत्तापभयवर्जितम् लोकं दग्धमपीहान्यद् अदग्धं स्वविधानतः
தேகத்திலிருந்து அக்கினி எழினும் அது வெப்பத் துன்பமும் பயமும் அற்றது. அது உலகைச் சுடினாலும், வேறான அந்தப் பரத்தத்துவம் தன் இயல்புச் சட்டத்தால் எரியாது நிற்கும்—பிரளயத்திற்கப்பாற்பட்ட பதி-சிவன்.
Verse 37
जलमध्ये हुतवहं चाधाय परिरक्षणम् अग्निनिग्रहणं हस्ते स्मृतिमात्रेण चागमः
நீரின் நடுவிலும் ஹுதவஹனை நிறுவினால் பாதுகாப்பு உண்டாகும். கையிலேயே அக்கினியை அடக்கலாம்—ஸ்மரணமாத்திரத்தால் நிறைவேறும் ஆகமப் பெருமை இதுவே.
Verse 38
भस्मीभूतविनिर्माणं यथापूर्वं सकामतः द्वाभ्यां रूपविनिष्पत्तिर् विना तैस्त्रिभिर् आत्मनः
சாம்பலானதிலிருந்தும் அவர் தம் இச்சையால் முன்புபோலவே வெளிப்பாட்டை மீண்டும் எழுப்புகிறார். ஆனால் ஆன்மாவின் ரூபம் இரு காரணங்களால் மட்டும் நிறைவேறாது; ஆத்மாவின் மூன்று உட்பொருள் தத்துவங்கள் இன்றி அது இயலாது.
Verse 39
चतुर्विंशात्मकं ह्येतत् तैजसं मुनिपुङ्गवाः मनोगतित्वं भूतानाम् अन्तर्निवसनं तथा
முனிவரே, இந்த தைஜஸத் தத்துவம் இருபத்துநான்கு வகையுடையது என்று கூறப்படுகிறது. இது உயிர்களுக்கு மனோவேகத்தை அளித்து, அவர்களுள் உள்ளுறைவாகத் தங்குகிறது.
Verse 40
पर्वतादिमहाभारस्कन्धेनोद्वहनं पुनः लघुत्वं च गुरुत्वं च पाणिभ्यां वायुधारणम्
மீண்டும் மலை போன்ற பேர்சுமைகளைத் தோளில் ஏற்றுதல்; விருப்பம்போல் இலகுத்தன்மை, கனத்தன்மை பெறுதல்; கைகளால் காற்றைத் தாங்குதல் அல்லது அடக்குதல்—இவை யோகத்தில் தோன்றும் சித்திகள்; ஆனால் உண்மைப் பதி சிவன் எல்லாச் சித்திகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பேரரசன்.
Verse 41
अङ्गुल्यग्रनिघातेन भूमेः सर्वत्र कंपनम् एकेन देहनिष्पत्तिर् वातैश्वर्यं स्मृतं बुधैः
விரலின் நுனி அடி பட்டால் பூமி எங்கும் நடுங்கும்; ஒரே சங்கல்பத்தால் உடல் உருவாகும். இதை வாயுத் தத்துவத்தால் உண்டாகும் ‘வாயு-ஐஸ்வரியம்’ என ஞானிகள் கூறுவர்.
Verse 42
छायाविहीननिष्पत्तिर् इन्द्रियाणां च दर्शनम् आकाशगमनं नित्यम् इन्द्रियार्थैः समन्वितम्
அவர் நிழல் இன்றிப் பிரகடனமாவார்; இந்திரியங்களும் உள்ளுணர்வின் செயல்களும் நேரடியாகத் தென்படும். அவர் எப்போதும் ஆகாயத்தில் செல்வார்; ஆயினும் இந்திரியப் பொருள்களில் முழுத் திறனுடன் இருப்பார். இவை பதி (சிவன்) பக்தியும் பாசுபத யோக நியமமும் அளிக்கும் சித்தி-அடையாளங்கள்.
Verse 43
दूरे च शब्दग्रहणं सर्वशब्दावगाहनम् तन्मात्रलिङ्गग्रहणं सर्वप्राणिनिदर्शनम्
அது தூரத்திலிருந்தும் ஒலியைப் பற்றிக் கொள்கிறது; எல்லா ஒலிகளின் பொருளுணர்விலும் பரவுகிறது. தன் மாத்ரம் மட்டுமே ஆன நுண்ணிய லிங்கக் குறியைக் கைப்பற்றி, அதனால் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அந்தர்யாமி சாட்சியைத் தரிசிக்கிறது.
Verse 44
ऐन्द्रम् ऐश्वर्यम् इत्युक्तम् एतैरुक्तः पुरातनः यथाकामोपलब्धिश् च यथाकामविनिर्गमः
இதனை ‘இந்திர-ஐஸ்வரியம்’ எனக் கூறுவர். இவ்வாற்றல்களால் ஆதிப் பிரபு விளக்கப்படுகிறார்—வேண்டியதை வேண்டியபடி அடைதல், மேலும் வேண்டியபோது வெளியேறல் அல்லது விலகல்.
Verse 45
सर्वत्राभिभवश्चैव सर्वगुह्यनिदर्शनम् कामानुरूपनिर्माणं वशित्वं प्रियदर्शनम्
அவர் எங்கும் வெல்லப்படாதவர்; மிக மறைந்தவற்றையும் வெளிப்படுத்துவார். பக்தரின் எண்ணத்திற்கேற்ப வெளிப்பாடுகளை உருவாக்குவார், வசியத்துவ ஆற்றலை அருள்வார், மேலும் உள்ளத்திற்குப் பிரியமான மங்கள தரிசனத்தை வழங்குவார்.
Verse 46
संसारदर्शनं चैव मानसं गुणलक्षणम् छेदनं ताडनं बन्धं संसारपरिवर्तनम्
இதுவே சம்ஸாரதரிசனம்—குணலட்சணமுடைய மனநிலை—‘வெட்டுதல்’, ‘அடித்தல்’, ‘கட்டுதல்’ என வெளிப்பட்டு, ஜீவனை மீண்டும் மீண்டும் சம்ஸாரச் சுழலில் சுழற்றுகிறது।
Verse 47
सर्वभूतप्रसादश् च मृत्युकालजयस् तथा प्राजापत्यमिदं प्रोक्तम् आहङ्कारिकमुत्तमम्
இது எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரசாதம் (அனுகிரகம்) அளித்து, நியதியான மரணகாலத்தையும் வெல்லச் செய்கிறது. இது ‘பிராஜாபத்ய’ தத்துவம் எனப் புகழப்படுகிறது—அஹங்காரத்திலிருந்து எழும் சக்திகளில் உத்தமம்।
Verse 48
अकारणजगत्सृष्टिस् तथानुग्रह एव च प्रलयश्चाधिकारश् च लोकवृत्तप्रवर्तनम्
காரணமற்ற உலகப் படைப்பு, அதுபோல அனுகிரகமே; பிரளயம், அதிகாரம் (ஈசுவர ஆட்சி), மற்றும் உலக ஒழுக்கத்தின் இயக்கம்—இவையே (அவரின்) செயல்கள்।
Verse 49
असादृश्यमिदं व्यक्तं निर्माणं च पृथक्पृथक् संसारस्य च कर्तृत्वं ब्राह्मम् एतद् अनुत्तमम्
இந்த வெளிப்பட்ட உலகம் ஒப்புமையற்ற வேறுபாடுகளால் நிறைந்தது; அதன் அமைப்புகள் தனித்தனியாகத் தோன்றுகின்றன. சம்ஸாரச் சுழற்சியின் செயற்பாடு ‘பிராஹ்ம’ எனப்படுகிறது—உத்தமமான ஒழுங்குபடுத்தும் தத்துவம்; ஆனால் ஷைவ சித்தாந்தத்தில் அதுவும் பதி, பரமன் சிவனின் ஆணைக்குள் தான் இயங்குகிறது।
Verse 50
एतावत्तत्त्वमित्युक्तं प्राधान्यं वैष्णवं पदम् ब्रह्मणा तद्गुणं शक्यं वेत्तुमन्यैर्न शक्यते
இத்தனை தத்துவம் கூறப்பட்டது: ஆதிப் பிரதானம் ‘வைஷ்ணவ பதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அதன் குணங்களை பிரம்மா அறிய வல்லார்; பிறர் அறிய இயலார்।
Verse 51
विद्यते तत्परं शैवं विष्णुना नावगम्यते असंख्येयगुणं शुद्धं को जानीयाच्छिवात्मकम्
அந்த பரம சைவத் தத்துவம் உள்ளது; அதை விஷ்ணுவும் முழுமையாக அறிய இயலாது. அது தூயது, அளவற்ற குணங்களால் நிறைந்தது—அந்த சிவாத்ம இயல்பை யார் உண்மையாக அறிய வல்லார்?
Verse 52
व्युत्थाने सिद्धयश्चैता ह्य् उपसर्गाश् च कीर्तिताः निरोद्धव्याः प्रयत्नेन वैराग्येण परेण तु
யோகத்திலிருந்து சிதறும் நிலையிலே (வ்யுத்தானம்) இச் சித்திகளே உபசர்கங்கள், அதாவது தடைகள் என்று கூறப்படுகின்றன. ஆகவே பரம வைராக்யத்துடன் உறுதியான முயற்சியால் அவற்றை அடக்க வேண்டும்.
Verse 53
नाशातिशयतां ज्ञात्वा विषयेषु भयेषु च अश्रद्धया त्यजेत्सर्वं विरक्त इति कीर्तितः
புலன்விஷயங்களில் அழிவின் உறுதியையும், அவற்றோடு சேர்ந்த பயத்தையும் அறிந்து, அவற்றில் பற்றற்ற (அஶ்ரத்தையுடன்) எல்லாவற்றையும் துறக்க வேண்டும்—அத்தகையவன் ‘விரக்தன்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.
Verse 54
वैतृष्ण्यं पुरुषे ख्यातं गुणवैतृष्ण्यमुच्यते वैराग्येणैव संत्याज्याः सिद्धयश्चौपसर्गिकाः
புருஷனில் வைத்ருஷ்ணியம் (தாக்கமின்மை) புகழ்பெற்றது; அது குணங்களின் மீது வைத்ருஷ்ணியம் எனப்படுகிறது. மேலும் வைராக்யத்தினாலேயே தடையாக வரும் சித்திகளும் துறக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 55
औपसर्गिकम् आ ब्रह्मभुवनेषु परित्यजेत् निरुध्यैव त्यजेत्सर्वं प्रसीदति महेश्वरः
தடையாக வரும் பற்றுகளை—பிரம்மலோகம் வரை சென்றாலும்—துறக்க வேண்டும். புலன்களையும் மனத்தையும் அடக்கி எல்லாவற்றையும் விட்டொழித்தால், மகேஸ்வரன் அருள்புரிவான்.
Verse 56
प्रसन्ने विमला मुक्तिर् वैराग्येण परेण वै अथवानुग्रहार्थं च लीलार्थं वा तदा मुनिः
பதியாகிய பரமன் प्रसன்னனானால், பரம வைராக்யத்தால் மாசற்ற, தூய முக்தி உண்டாகும். அல்லது, ஓ முனிவரே, அது அருளுக்காகவும், இறைவனின் லீலையின்பொருட்டும் அப்போது நிகழும்.
Verse 57
अनिरुध्य विचेष्टेद्यः सो ऽप्येवं हि सुखी भवेत् क्वचिद्भूमिं परित्यज्य ह्य् आकाशे क्रीडते श्रिया
அடக்கமின்றி நடப்பவனும் இவ்விதம் இன்பமடையலாம்; சில வேளைகளில் நிலத்தை விட்டு, செல்வஒளியுடன் ஆகாயத்தில் விளையாடுவான்.
Verse 58
उद्गिरेच्च क्वचिद्वेदान् सूक्ष्मानर्थान् समासतः क्वचिच्छ्रुते तदर्थेन श्लोकबन्धं करोति सः
சில வேளைகளில் வேதங்களை ஓதுவான்; சில வேளைகளில் அவற்றின் நுண்ணிய பொருள்களைச் சுருக்கமாக விளக்குவான். மேலும் சில வேளைகளில் ஸ்ருதியை கேட்டுத், அதன் தாத்பரியத்தின்படி செய்யுள் அமைப்பான்.
Verse 59
क्वचिद्दण्डकबन्धं तु कुर्याद्बन्धं सहस्रशः मृगपक्षिसमूहस्य रुतज्ञानं च विन्दति
சில வேளைகளில் ‘தண்டக-பந்த’ எனும் பந்தச் செயலை மீண்டும் மீண்டும், ஆயிரமுறை வரை செய்வான்; அப்போது மிருகங்களும் பறவைகளும் கூட்டமாக எழுப்பும் ஒலிகளின் அறிவை அடைவான்.
Verse 60
ब्रह्माद्यं स्थावरान्तं च हस्तामलकवद्भवेत् बहुनात्र किमुक्तेन विज्ञानानि सहस्रशः
பிரம்மா முதலாக நிலைபெற்ற உயிர்கள் வரை அனைத்தும் கையில் வைத்த ஆமலகக் கனிபோல் தெளிவாகும். மேலும் என்ன சொல்ல?—ஆயிரமாயிரம் விதமான அறிவுகள் கிடைக்கும்.
Verse 61
उत्पद्यन्ते मुनिश्रेष्ठा मुनेस्तस्य महात्मनः अभ्यासेनैव विज्ञानं विशुद्धं च स्थिरं भवेत्
முனிவரே! அந்த மகாத்ம முனியிடமிருந்து உண்மையான அனுபவங்கள் எழுகின்றன; இடையறாத பயிற்சியாலேயே விவேகமய ஆன்மிக ஞானம் தூய்மையும் நிலைத்தன்மையும் பெறும்.
Verse 62
तेजोरूपाणि सर्वाणि सर्वं पश्यति योगवित् देवबिम्बान्यनेकानि विमानानि सहस्रशः
யோகத்தை அறிந்தவர் அனைத்தையும் ஒளிமய வடிவங்களாகக் காண்கிறார்; அவர் முழுவதையும்—எண்ணற்ற தெய்வப் பிரதிபலன்களையும் ஆயிரமாயிரம் திவ்ய விமானங்களையும்—தரிசிக்கிறார்.
Verse 63
पश्यति ब्रह्मविष्ण्विन्द्रयमाग्निवरुणादिकान् ग्रहनक्षत्रताराश् च भुवनानि सहस्रशः
அவர் பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், யமன், அக்னி, வருணன் முதலிய தேவர்களைத் தரிசிக்கிறார்; மேலும் கிரகங்கள், நக்ஷத்திரங்கள், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் ஆயிரமாயிரம் உலகங்களையும் காண்கிறார்—பதி சிவனின் அருளால் பாசத்தைத் தாண்டி உயர்ந்த பசுவில் இத்தகைய தரிசனம் எழுகிறது.
Verse 64
पातालतलसंस्थाश् च समाधिस्थः स पश्यति आत्मविद्याप्रदीपेन स्वस्थेनाचलनेन तु
சமாதியில் நிலைத்தவர் பாதாளத் தளங்களில் உள்ள உலகங்களையும் காண்கிறார்; ஆத்மவித்யை எனும் விளக்கினால்—சுயநிலையுடன், ஆத்மநிஷ்டையுடன், அசையாமல்—தரிசிக்கிறார்.
Verse 65
प्रसादामृतपूर्णेन सत्त्वपात्रस्थितेन तु तमो निहत्य पुरुषः पश्यति ह्यात्मनीश्वरम्
மனத்தின் பாத்திரம் சத்துவத்தில் நிலைத்து அருள்-அமுதத்தால் நிறைந்தால், மனிதன் தமஸை அழித்து ஆத்மாவிலேயே ஈசன்—பதி—யைத் தரிசிக்கிறான்.
Verse 66
तस्य प्रसादाद्धर्मश् च ऐश्वर्यं ज्ञानमेव च वैराग्यमपवर्गश् च नात्र कार्या विचारणा
அவருடைய அருளால் தர்மம், ஐஸ்வரியம், உண்மைஞானம், வைராக்யம், மேலும் அபவர்கம் (மோட்சம்) கூட உண்டாகும்; இதில் ஐயமோ மேலான விசாரணையோ தேவையில்லை।
Verse 67
न शक्यो विस्तरो वक्तुं वर्षाणामयुतैरपि योगे पाशुपते निष्ठा स्थातव्यं च मुनीश्वराः
பத்தாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாலும் இதன் விரிவைச் சொல்ல இயலாது; ஆகவே, முனீஸ்வரர்களே, பாசுபத யோகத்தில் நிஷ்டையுடன் நிலைத்திருங்கள்।
Frequently Asked Questions
Ālasya, vyādhi, pramāda, saṃśaya, anavasthita-citta, aśraddhā, bhrānti-darśana, duḥkha (threefold), daurmanasya, and viṣaya-lolatā—presented as a complete diagnostic of why meditation and samādhi fail to stabilize.
Pratibhā (intuitive cognition), śravaṇa (unforced hearing of all sounds), darśana (vision of divine forms), āsvāda (subtle taste), vedanā (subtle touch/skin-cognition), and awareness of divine fragrances—followed by broader elemental aiśvarya classifications across realms.
They should be restrained and renounced through para-vairāgya; the yogin is advised to abandon attachment to aupasargika attainments even up to Brahmā-world, so that the mind rests and Śiva’s prasāda yields purity and liberation.
Vairāgya is portrayed as the decisive discipline that neutralizes obstacles and siddhi-attachments; when renunciation and restraint mature, Mahēśvara becomes pleased, and from that prasāda arise dharma, jñāna, aiśvarya, vairāgya itself, and apavarga (moksha).